ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို႔၏ ႏွလံုးသား

အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကို ငါမမႈ။ ေသမည္ကိုလည္း မစုိးရိမ္။
အၾကင္သူတို႔၏ မင္းျဖစ္ေသာ ငါသည္
ထိုသူတို႔၏ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္ပါ၏။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ အေလာင္းေတာ္ဘ၀ ပါရမီျဖည့္စဥ္အခါက ဘ၀ အမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ က်င္လည္ခဲ့ရသည္။ လူျဖစ္သည္လည္း ရွိသည္။ တိရစၧာန္ျဖစ္သည္လည္း ရွိသည္။ တစ္ရံမူ အေလာင္းေတာ္သည္ ေမ်ာက္ဘ၀၌ ျဖစ္ေလသည္။ ေမ်ာက္ ရွစ္ေသာင္းတို႔အား ေခါင္းေဆာင္ကာ ဂဂၤါျမစ္ ကမ္းနဖူးရွိ အလြန္ အရိပ္အာ၀ါသ ေကာင္းသည့္ သရက္ပင္တစ္မ်ိဳးတြင္ ေနၾကသည္။ ထိုအပင္မွ အသီးသည္ အ႐ြယ္ပမာဏ ႀကီးမား၍ အနံ႔အရသာႏွင့္လည္း လြန္စြာျပည့္စံု၏။

ရံခါတြင္ အေကာင္းတို႔သည္ အဆိုးကို လက္ယပ္ေခၚသကဲ့သို႔ ျဖစ္တတ္သည္။ ဤသရက္သီးတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေမ်ာက္တို႔၏ ပ်က္စီးရာ ဖန္လာခဲ့သည္။ ဤသရက္သီးကို အလိုရွိေသာ ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ ေမ်ာက္တို႔ကိုပါ သတ္ျဖတ္ရန္ ေလးသမားတို႔အား အပင္ကို ၀န္းရံေစသည္။ ေမ်ာက္အေပါင္းတို႔သည္ အလြန္ ေၾကာက္႐ြံ႕ၾကသည္။ ေမ်ာက္မင္းသည္ သာမာန္ေမ်ာက္ မဟုတ္ပဲ၊ ခြန္အားဗလ ေကာင္းမြန္ေသာ ေမ်ာက္မ်ိဳးျဖစ္ရာ၊ ေဘးလြတ္ရာ တစ္ဖက္ကမ္း ခုန္၍ ကူးႏိုင္စြမ္းရွိသည္။ ကိုယ္လြတ္ ႐ုန္း၍ ေျပးလိုက ေျပးႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဟူသည္ မိမိကိုယ္က်ိဳးထက္ ေနာက္လိုက္ငယ္သားတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ဦးစား ေပးေလသည္။

အေလာင္းေတာ္သည္ ေမ်ာက္အေပါင္းတို႔ကို ႏွစ္သိမ့္ေစကာ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ခုန္၍ ကူးသည္။ ထို႔ေနာက္ ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရွည္ေသာ ႀကိမ္ႏြယ္ပင္အား ရွာကာ မိမိ၏ ခါးတြင္ ခ်ည္ေႏွာင္၏။ ထို႔ေနာက္ ေမ်ာက္တုိ႔ရွိရာ သရက္ပင္ဆီသို႔ ျပန္ကူးလာသည္။ သို႔ေသာ္ ႏြယ္သည္ အနည္းငယ္မွ်တို၍ေနေလရာ သရက္ပင္တြင္ ခ်ည္ကာ ႀကိဳးတံတားေဆာက္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ မိမိကိုယ္တိုင္သည္ပင္ အကိုင္းဖ်ားတို႔ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ မိ႐ံုမွ် မွီေလသည္။ ထိုအခါ မိမိအသက္ကိုမငဲ့ကြက္ေတာ့ပဲ၊ ေမ်ာက္တို႔အား မိမိ၏ ေက်ာကုန္းကို နင္းေက်ာ္ကာ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ အခ်ိန္မီ ေျပးၾကရန္ မွာၾကား၏။ ေမ်ာက္တို႔လည္း မိမိတို႔၏ အသက္သခင္ျဖစ္ေသာ ေမ်ာက္မင္းအား ရွိခိုး၍ ႐ိုေသစြာ နင္းၿပီး ကူးသြားၾကသည္။ ေလာကတြင္ ေက်းဇူး သိတတ္သူတို႔ရွိသလို၊ ေက်းဇူး မဲ့တတ္သူတို႔လည္း ရွိေလရာ ေဒ၀ဒတ္အေလာင္း ေမ်ာက္ဆိုးသည္ မိမိရန္သူ ေမ်ာက္မင္း ပ်က္စီးေစရန္ အခြင့္ေကာင္းယူသည္။ အေလာင္းေတာ္၏ ေက်ာထက္သို႔ အျမင့္မွ ခုန္ခ်ကာ ကူး၍ ေျပးသည္။ ေမ်ာက္မင္းလည္း ျပင္းစြာေသာ ေ၀ဒနာျဖစ္၍ တစ္ဦးတည္း က်န္ရစ္ေလသည္။

ထိုအျဖစ္ပ်က္ကို သစ္ပင္ေအာက္မွ ျဗဟၼဒတ္မင္းက ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ ေမ်ာက္တို႔အား သတ္ျဖတ္မည့္ ရန္သူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ တိရစၧာန္ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား မိမိကိုယ္ကို အနစ္နာခံ, အေသခံ၍ အမ်ားအက်ိဳးကို ေဆာင္႐ြက္ေသာ အေလာင္းေတာ္၏ ျမင္ကြင္းက ရန္သူျဗဟၼဒတ္မင္း၏ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းႀကံဳး ယူလိုက္သည္။ ေမ်ာက္မင္းအား အပင္ထက္မွ ညင္သာစြာ ခ်ေစ၍ အသင္သည္ ထိုေမ်ာက္တို႔ႏွင့္ မည္သို႔ ေတာ္စပ္သနည္းဟု ေမး၏။

တံ မံ န တပေတ ဗေႏၶာ၊ မေတာ ေမ န တေပႆတိ။
သုခမာဟရိတံ ေတသံ၊ ေယသံ ရဇၨမကာရယႎ။

အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကို ငါမမႈ။ ေသမည္ကိုလည္း မစုိးရိမ္။
အၾကင္သူတို႔၏ မင္းျဖစ္ေသာ ငါသည္
ထိုသူတို႔၏ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္ပါ၏။

အထက္ပါ ဂါထာသည္ ေမ်ာက္မင္း၏ အေျဖဂါထာမ်ားထဲမွ တစ္ပိုဒ္ျဖစ္သည္။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း၊ မင္းေကာင္းသည္ မိမိအက်ိဳးစီးပြားကို မငဲ့၊ မိမိ အသက္ကိုလည္း မငဲ့။ မိမိ အုပ္စိုးေသာ ျပည္သူတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ေဆာင္ရသည္။ မိမိအား ဥပမာျပဳကာ တိုင္းသူျပည္သားတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကိုေဆာင္႐ြက္ရန္ ျဗဟၼဒတ္မင္းအား တရားေဟာဆံုးမလွ်က္ပင္၊ ေမ်ာက္မင္းသည္ အသက္စြန္႔ သြားေလသည္။ ေမ်ာက္မင္းအား ေကာင္းစြာသၿဂႋဳဟ္၍ အ႐ိုးျပာတို႔ကို ေစတီတည္ထား၏။ ေမ်ာက္မင္းဆံုးမသည့္ အတိုင္း ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ တိုင္းျပည္အား တရားႏွင့္အညီ အုပ္ခ်ဳပ္သြားသည္။ ေမ်ာက္မင္းသည္ ေမ်ာက္ရွစ္ေသာင္းတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္သာ မဟုတ္ေတာ့။ ျဗဟၼဒတ္မင္းႏွင့္ ဗာရာဏသီျပည္သူတို႔၏ စံျပေခါင္းေဆာင္ ဟုလည္း ဆိုရေပမည္။

ဧရာ(မႏၲေလး)

စာၫႊန္း။ သတၱကနိပါတ္၊ ဂႏၶာရ၀ဂ္၊ မဟာကပိဇာတ္ (ဇ-၄၀၇)