မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး-၁၃
သက္ေတာ္ကား ၅၆-ႏွစ္အတြင္းသုိ႔ပင္ ၀င္လာေခ်ၿပီ။ ဆရာေတာ့္ အေနႏွင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ အစစအရာရာတြင္ ဆင္ျခင္ေနရသည္။ ညေနတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သည့္ အေလ့ကုိလည္း မျပတ္ၿပဳေတာ္မူသည္။ ထုိသုိ႔ သတိထား ဆင္ျခင္ေနသည့္ၾကားကပင္ ၁၃၁၇-ခုႏွစ္အစတြင္ ဆရာေတာ့္၌ ေလငန္းေရာဂါစြဲကပ္ခဲ့သည္။ တရားပင္မေဟာႏုိင္သျဖင့္ တရားပြဲမ်ား ရပ္ထားရသည္။ ဆရာေတာ္၏ ေလငန္းေရာဂါအတြက္ မႏၱေလးမွ နာမည္ေက်ာ္ ဆရာ၀န္မ်ား လာေရာက္ကုသေပးၾကသည္၊ သုိ႔ေသာ္ ဒကာဆရာ၀န္မ်ားအေနႏွင့္ အမရပူရသုိ႔ တကူးတက လာေရာက္ကုသေပးရျခင္းျဖစ္ရာ ေဆးရုံတာ၀န္တစ္ဖက္ႏွင့္ အေတာ္ပင္ ကသီလင္တ ျဖစ္ၾကရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မႏၱေလး နန္းျမဳိ႕ရုိး ေတာင္ဘက္ ေရႊလွံရပ္တြင္ ေနထုိင္ေသာ ဦးခ်စ္ေဆြ-ေဒၚမမတုိ႔က ဆရာေတာ့္အား ေနအိမ္သုိ႔ပင့္ၾကေတာ့သည္။ ေနအိမ္အေပၚထပ္ကုိ ေက်ာင္းအျဖစ္ သီတင္းသုံးဖုိ႔ရန္ လွဴဒါန္းၾကၿပီး၊ ညအိပ္ခ်ိန္တြင္ ဆရာေတာ္ၾကီးအတြက္ ၀ိနည္းႏွင့္ မဆန္႔က်င္ေအာင္ ဦးခ်စ္ေဆြ-ေဒၚမမတုိ႔က ျခံ၀င္းေဘးတြင္ရွိေသာ ဂုိေထာင္တန္းလ်ားမ်ားသုိ႔ သြားေရာက္အိပ္ေပးၾကရွာသည္။ ဆရာေတာ္သည္ ဒကာ-ဒကာမမ်ား၏ အဖက္ဖက္က ဂရုတစုိက္ ၿပဳစုေပးမႈတုိ႔ေၾကာင့္ လ်င္ျမန္စြာပင္ က်န္းမာလာခဲ့သည္ (လပုိင္းမွ်သာ ၾကာမည္ဟု ယူဆပါသည္)။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ အားအင္ျပည့္၀လာသည္ႏွင့္ တစ္ျပဳိင္နက္ မႏၱေလးပရိတ္သတ္ကုိ တရားေဟာေပးရန္ ျပင္ဆင္ေတာ့သည္၊ တရားေဟာခ်ိန္ကုိ အမ်ားစု လာေရာက္နာယူႏုိင္ေသာ ည ၇-နာရီ မွ ၈-နာရီ ဟူ၍ သတ္မွတ္ေပးေတာ္မူသည္။ ဆရာေတာ့္တရားကုိ အရသာေတြ႔သြားေသာ မႏၱေလး တရားနာပရိတ္သတ္သည္ အမရပူရ၊ မုိးကုတ္၊ ေညာင္ေလးပင္ မ်ားတြင္ကဲ့သုိ႔ မိမိတုိ႔မႏၱေလးကုိလည္း ေနာင္တြင္ အခ်ိန္တစ္ခုသတ္မွတ္၍ ေဟာၾကားေပးပါရန္ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ၾကေတာ့သည္။
*************************
ဒကာ-ဒကာမမ်ား၏ ေလွ်ာက္ထားခ်က္အရ ဆရာေတာ္သည္ သစၥာတရားမ်ား ေဟာၾကားေပးမည့္ အခ်ိန္ကာလကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း ခြဲေ၀သတ္မွတ္ေပးေတာ္မူသည္-
(က) မုိးတြင္း- ၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္ေန႔မွစ၍ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔အထိ၊ အမရပူရတြင္ ၄-လ။
(ခ) ေဆာင္းတြင္း- တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္မွစ၍ တေပါင္းလျပည့္ေန႔အထိ မႏၱေလးတြင္ ၄-လ။
(ဂ) ေႏြပုိင္း- တေပါင္းလျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္မွစ၍ ၀ါဆုိလျပည့္ေန႔အထိ မုိးကုတ္ျမဳိ႕တြင္ ၄-လ။
ဆရာေတာ္၏ ေန႔စဥ္ေဆာင္ရြက္ေနပုံမွာ စက္နာရီတစ္လုံး အခ်ိန္မွန္ကန္ တိက်စြာ သြားေနသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေတာ့သည္၊ နံနက္အာရုဏ္တက္ခ်ိန္မွစ၍ ညအိပ္ခ်ိန္အထိ သူ႔အကြက္ႏွင့္သူ မွန္မွန္ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူသည္။ ေန႔စဥ္ပင္ ညေန ၄-နာရီထုိးသည္ႏွင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေတာ့သည္၊ ေနာက္ေတာ္က တစ္ေယာက္စ၊ႏွစ္ေယာက္စ လုိက္ပါေလ့ရွိေလသည္။ မုိးကုတ္ျမဳိ႔တြင္ ရွိစဥ္ တစ္ခါတစ္ရံ မဂၤလာတုိက္မွ အထက္ေတာင္ကုန္းကုိ ေက်ာ္ျဖတ္၍ ၂-မုိင္ခန္႔ပင္ လမ္းေလွ်ာက္ေတာ္မူတတ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသုိ႔ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တုိင္း မုိးကုတ္တရားနာပရိတ္သတ္က အသင့္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသည္သာျဖစ္၍၊ ေခတၱ အေမာေျဖၿပီး တရားေဟာရာသုိ႔ ၾကြရေလသည္။ တရားေဟာရာတြင္ အခက္အခဲမ်ား ရွိသျဖင့္ ဒကာဦးျမင့္-ဇနီး ေဒၚသန္းသန္းတုိ႔က မီးစက္ၾကီးတစ္လုံးႏွင့္ အသံခ်ဲ႕စက္တစ္လုံး လွဴဒါန္းၾကသည္။
***********************
မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးသည္ သကၠရာဇ္ ၁၃၁၇-ခု တေပါင္းလ (၁၉၅၆-ခု၊ မတ္လ)တြင္ ေနာက္ဆုံးအၾကိမ္အျဖစ္ ေညာင္ေလးပင္သုိ႔ တရားေဟာၾကြေလသည္။ ျပည္လုံးခ်မ္းသာေစတီရင္ျပင္ေတာ္ႏွင့္ ျမဳိ႕မမီးသတ္ကြင္းထဲတြင္ ၁၆-ရက္တုိင္တုိင္ ၀ိပႆနာတရား၊ အလုပ္ခြင္တရားမ်ားခ်ည္း ေဟာျပေတာ္မူရာ ပရိတ္သတ္မ်ား လြန္စြာ မ်ားျပားလွပါသည္။ ေညာင္ေလးပင္တြင္ ဆရာေတာ္ၾကီးတရားေဟာခဲ့သည္မွာ စစ္မျဖစ္မီ ႏွစ္စဥ္ဆက္တုိက္ ၉-ၾကိမ္၊ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ ၂-ၾကိမ္ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ေညာင္ေလးပင္ ပရိတ္သတ္မွာ လြန္စြာ သံေယာဇဥ္ၾကီးပါသည္၊ သုိ႔ေသာ္ ေညာင္ေလးပင္တြင္ ၁၁-ၾကိမ္တုိင္ေအာင္ ဆရာေတာ္ တရားေဟာေပးခဲ့ေသာ္လည္း တရားအသံေတာ္မ်ားကုိ ဖမ္းယူထားျခင္းမရွိသည့္အတြက္ ႏွေျမာဖြယ္ေကာင္းစြာ တရားတိပ္ေခြ တစ္ေခြမွ်ပင္ မရလုိက္ၾကေပ။
0 comments:
Post a Comment