(၄) အရွင္မဟာကႆပမေထရ္အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ
ဧတဒဂၢံ ဘိကၡေဝ မမ သာဝကာနံ ဘိကၡဴနံ ဓုတဝါဒါနံ (ဓုတဂၤဓရာနံ ကတၳစိ) ယဒိဒံ မဟာကႆေပါ။ (အံ-၁၊ ၂၃)
ထို႔ေနာက္ ဘုရားရွင္၏အနီးသို႔ ျပန္လာ၍ “ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား...မဟာနိသဘေထရ္ကို အိမ္တြင္းသို႔ ပင့္ပါေသာ္လည္း အရွင္ျမတ္သည္ မဝင္လိုပါ။ ထိုမေထရ္ျမတ္မွာ အရွင္ဘုရားတို႔၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးထက္ သာလြန္ေသာ ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ား ရွိပါသလားဘုရား”ဟု ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားေလသည္။
ဘုရားရွင္တို႔၏သႏၲာန္ေတာ္၌ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ဝန္တိုမႈတရား-ဟူ၍ လံုဝမရွိပါ (ဗုဒၶါနဥၥ ဝဏၰမေစၧရံ နာမ နတၳိ)၊ သို႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္က “ဒါယကာ...ငါတို႔သည္ ဆြမ္းကိုငံ႔၍ အိမ္၌ ထိုင္ေနၾကကုန္၏၊ နိသဘမေထရ္ကား ဤသို႔ ထိုင္၍ ဆြမ္းကို ငံ႔လင့္မႈ အလင္းပင္ မျပဳေခ်၊ ငါတို႔သည္ ရြာနီးေက်ာင္း၌ ေနထိုင္ၾကကုန္၏။ နိသဘေထရ္ကား ေတာေက်ာင္း၌သာ
ေနေလ့ရွိ၏။ ငါတို႔သည္ အမိုးရွိေသာေက်ာင္း၌ ေနထိုင္ၾကကုန္၏။ နိသဘေထရ္ကား ဟင္းလင္းအျပင္ လြင္တီးေခါင္၌ သာလွ်င္ ေနေလ့ရွိ၏” ဟု မေထရ္ျမတ္၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ားကို အက်ယ္ ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။
ေဝေဒဟဥပါသကာသည္ အတိုင္းထက္အလြန္ သဒၶါၾကည္ညိဳျဖစ္ကာ ခုနစ္ရက္တိုင္တိုင္ ဆြမ္းအလွဴႀကီးေပးျပီးေနာက္ ခုနစ္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းအေပါင္အား တိစီဝရိတ္တစံုစီ လွဴဒါန္းဆက္ကပ္ျပီးလွ်င္ မဟာနိသဘ မေထရ္ ရအပ္ေသာ ရာထူးကဲ့သို႔ ဓုတင္အရာ၌ အျမတ္ဆံုး ဧတဒဂ္ရာထူးကို ေတာင္းဆုေခၽြခဲ့ေလသည္။
ဥရုေဝလကႆပ, နဒီကႆပ, ဂယာကႆပ, ကုမာရကႆပ-ဟူေသာ ဤငယ္ကုန္, အလြန္ငယ္ကုန္ေသာ မေထရ္တို႔ကို စြဲ၍ ႀကီးျမတ္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ “မဟာကႆပ”ဟု ေခၚသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဗာကုလေထရ္သည္ ကိုယ္တိုင္ ဓုတင္က်င့္ေတာ္မူ၏။ သူတပါးတို႔အား ဓုတင္ကို ေဟာၾကားေတာ္ မမူေခ်။
ဥပနႏၵေထရ္သည္ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ ဓုတင္မက်င့္၊ သူတပါးတို႔အားသာ ဓုတင္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။
မဟာကႆပေထရ္ကား ကိုယ္တိုင္လည္း ဓုတင္က်င့္၍ သူတပါးတို႔အား ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။(အံ-႒-၁၊ ၁၂၆၊ ၁၂၇)
အရွင္မဟာကႆပမေထရ္အေလာင္း ေရွးဆုေတာင္း---
အရွင္မဟာကႆပ အေလာင္းေတာ္သည္ ပဒမုတၱရဘုရားလက္ထက္ေတာ္ဝယ္ ဟံသာဝတီျမိဳ႔၌ ကုေဋရွစ္ဆယ္ၾကြယ္ဝေသာ ဝိေဒဟမည္ေသာ သူၾကြယ္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ တေန႔ေသာအခါ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားစဥ္ ဘုရားရွင္က မဟာနိသဘမည္ေသာ မေထရ္ကို “ဓုတင္အရာ၌ အျမတ္ဆံုး=ဧတဒဂ္ရာထူး” ခ်ီးျမႇင့္ေတာ္မူတာ ၾကားသိရ၍ ၾကည္ညိဳစိတ္ျဖစ္ေပၚလာေသာေၾကာင့္ နက္ျဖန္အတြက္ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းသံဃာအား ဆြမ္းဖိတ္ခဲ့ေလသည္။ ေဝေဒဟဥပါသကာသည္ ေနာက္ေန႔ဝယ္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္တို႔အား ဆြမ္းဆက္ကပ္ေနေသာအခါတြင္ ဆြမ္းခံၾကြလာေသာ မဟာနိသဘေထရ္ကို ျမင္၍ သပိတ္ေတာင္းယူကာ အိမ္တြင္းသို႔ ပင့္ေခၚေသာ္လည္း မေထရ္ျမတ္က “ဒါယကာ အိမ္တြင္းသို႔ဝင္၍ ေနထို္င္ရန္ အပ္စပ္လိမ့္မည္မဟုတ္”ဟု ေျပာဆိုေတာ္မူေလသည္။ ဥပါသကာသည္ သပိတ္အျပည့္ ဆြမ္းထည့္၍ မေထရ္ျမတ္အား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းေလသည္။ထို႔ေနာက္ ဘုရားရွင္၏အနီးသို႔ ျပန္လာ၍ “ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား...မဟာနိသဘေထရ္ကို အိမ္တြင္းသို႔ ပင့္ပါေသာ္လည္း အရွင္ျမတ္သည္ မဝင္လိုပါ။ ထိုမေထရ္ျမတ္မွာ အရွင္ဘုရားတို႔၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးထက္ သာလြန္ေသာ ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ား ရွိပါသလားဘုရား”ဟု ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားေလသည္။
ဘုရားရွင္တို႔၏သႏၲာန္ေတာ္၌ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ဝန္တိုမႈတရား-ဟူ၍ လံုဝမရွိပါ (ဗုဒၶါနဥၥ ဝဏၰမေစၧရံ နာမ နတၳိ)၊ သို႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္က “ဒါယကာ...ငါတို႔သည္ ဆြမ္းကိုငံ႔၍ အိမ္၌ ထိုင္ေနၾကကုန္၏၊ နိသဘမေထရ္ကား ဤသို႔ ထိုင္၍ ဆြမ္းကို ငံ႔လင့္မႈ အလင္းပင္ မျပဳေခ်၊ ငါတို႔သည္ ရြာနီးေက်ာင္း၌ ေနထိုင္ၾကကုန္၏။ နိသဘေထရ္ကား ေတာေက်ာင္း၌သာ
ေနေလ့ရွိ၏။ ငါတို႔သည္ အမိုးရွိေသာေက်ာင္း၌ ေနထိုင္ၾကကုန္၏။ နိသဘေထရ္ကား ဟင္းလင္းအျပင္ လြင္တီးေခါင္၌ သာလွ်င္ ေနေလ့ရွိ၏” ဟု မေထရ္ျမတ္၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ားကို အက်ယ္ ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။
ေဝေဒဟဥပါသကာသည္ အတိုင္းထက္အလြန္ သဒၶါၾကည္ညိဳျဖစ္ကာ ခုနစ္ရက္တိုင္တိုင္ ဆြမ္းအလွဴႀကီးေပးျပီးေနာက္ ခုနစ္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းအေပါင္အား တိစီဝရိတ္တစံုစီ လွဴဒါန္းဆက္ကပ္ျပီးလွ်င္ မဟာနိသဘ မေထရ္ ရအပ္ေသာ ရာထူးကဲ့သို႔ ဓုတင္အရာ၌ အျမတ္ဆံုး ဧတဒဂ္ရာထူးကို ေတာင္းဆုေခၽြခဲ့ေလသည္။
ေနာက္ဆံုးဘဝ၊ ရဟန္းပ၊ ဓုတဧတဒဂ္---
ထိုဆုေတာင္းေၾကာင့္ပင္ ေနာက္ဆံုးဘဝ ေဂါတမဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္ဝယ္ အရွင္မဟာကႆပ အမည္ေတာ္ျဖင့္ “ကိေလသာကို ခါတြက္ေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ ဓုတင္ပဋိပတ္ အက်င့္ျမတ္ကို ကိုယ္တိုင္လည္း က်င့္သံုး၍ သူတပါးတို႔ကိုလည္း ေဟာၾကားျပသ ဆိုဆံုးမၾကေသာ ဘုရားရွင္၏ တပည့္ရဟန္းတို႔တြင္ အျမတ္ဆံုး ဧတဒဂ္ရာထူး”ကို ရရွိေတာ္မူေလသည္။ (အံ-႒-၁၊ ၁၂၆၊ ၁၄၃) ဥရုေဝလကႆပ, နဒီကႆပ, ဂယာကႆပ, ကုမာရကႆပ-ဟူေသာ ဤငယ္ကုန္, အလြန္ငယ္ကုန္ေသာ မေထရ္တို႔ကို စြဲ၍ ႀကီးျမတ္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ “မဟာကႆပ”ဟု ေခၚသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဗာကုလေထရ္သည္ ကိုယ္တိုင္ ဓုတင္က်င့္ေတာ္မူ၏။ သူတပါးတို႔အား ဓုတင္ကို ေဟာၾကားေတာ္ မမူေခ်။
ဥပနႏၵေထရ္သည္ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ ဓုတင္မက်င့္၊ သူတပါးတို႔အားသာ ဓုတင္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။
မဟာကႆပေထရ္ကား ကိုယ္တိုင္လည္း ဓုတင္က်င့္၍ သူတပါးတို႔အား ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။(အံ-႒-၁၊ ၁၂၆၊ ၁၂၇)
0 comments:
Post a Comment