လူ႔ဘဝကို ေစာေၾကာၾကည့္သည့္ ဂႏၳဝင္ ေမးခြန္းမ်ား

ဂရိဒႆန သမိုင္းတြင္ ဆိုကေရးတီး (၄၆၉ - ၃၉၉ ဘီစီ)က “စီစစ္မႈ မရွိေသာ ဘဝသည္ အခ်ည္းႏွီးေသာ အသက္ရွင္ျခင္းပင္” (The unexamined life is not worth living) ဟု ဆိုကာ ဘဝကို စီစစ္သင့္ေၾကာင္း အႀကံျပဳ ေဟာေျပာခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ သူက “မိမိကိုယ္ကို သိေအာင္ လုပ္ပါ” (Know thyself ) ဟုလည္း တိုက္တြန္းခဲ့ျပန္သည္။

သို႔ေသာ္ အရစၥတိုတယ္လ္မွ စကာ ၁၉ ရာစု ကုန္လြန္ခါနီး အခ်ိန္ အထိ ေပၚထြန္းခဲ့ေသာ ဒႆနဆရာ အားလုံးလိုလိုသည္ လူ႔အေၾကာင္း ေတြးေတာ စဥ္းစားျခင္းမွ ေသြဖည္ကာ စၾကာဝဠာ အေၾကာင္း၊ သဘာဝ နိယာမ အေၾကာင္းကိုသာ အဓိကထား ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။ ဆင္ျခင္ခဲ့ၾကသည္။ ေတြးေတာခဲ့ၾကသည္။ ဆိုဖီမ်ားႏွင့္ ဆိုကေရးတီးစ္တို႔ မတိုင္မီ ေခတ္က ဒႆန ဆရာႀကီးတို႔၏ လမ္းစဥ္သို႔ ျပန္ေရာက္သြားသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ဘဝကို ေတြးေခၚရာတြင္ ဆိုဖီ ဆရာၾကီးမ်ားမွာ အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္ ေတြးေခၚၾကသျဖင့္ ဆိုကေရးတီးႏွင့္ အေတြးအေခၚ မတူၾကေစကာမူ ဘဝကို အဓိကထား ေတြးၾကသည့္ အခ်က္ေတာ့ျဖင့္ တူပါသည္။

သို႔ေသာ္ (၂၀) ရာစု အလယ္ပိုင္းေလာက္တြင္ေတာ့ လူ႔ဘဝ အေၾကာင္း ေတြးေခၚသူေတြ မ်ားလာျပန္သည္။ သူတို႔၏ လူ႔ဘဝႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ေျပာဆိုသံေတြက ပိုလို႔ ပိုလို႔ ညံလာသည္။ ၄င္းတို႔ကို “ျဖစ္တည္မႈ ပဓာန ဝါဒီ ေတြးေခၚရွင္” မ်ားဟု ေခၚဆိုၾကသည္။ ထို ဘဝျဖစ္တည္မႈ ပဓာန ဝါဒီမ်ားတြင္လည္း ႏွစ္အုပ္စု ျဖစ္ေနျပန္သည္။ တအုပ္စုက ထာဝရဘုရား (ေဂါ့ဒ္) ရွိသည္ကို လက္ခံသည့္ အုပ္စု ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တအုပ္စုကေတာ့ ထာဝရဘုရား (ေဂါ့ဒ္) ရွိသည္ကို လက္မခံသည့္ အုပ္စု ျဖစ္သည္။ ဘုရားရွိ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာနဝါဒီ အုပ္စုႏွင့္ ဘုရားမဲ့ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာနဝါဒီ အုပ္စုဟု ဆိုရမည္။ မည္သည့္ အုပ္စုဝင္ ျဖစ္ေစ၊ ဤ အေတြးအေခၚ ပညာရွင္မ်ားသည္ လူ႔ဘဝ ျဖစ္တည္မႈကို အဓိကအားျဖင့္ ေတြးေခၚၾကသည္။ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ တင္ျပၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ လူ႔ဘဝႏွင့္ ပတ္သက္သည္တို႔ကို သမိုင္း တေလွ်ာက္ (ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကား) ေတြးေခၚလာခဲ့ၾကသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း လူ႔ဘဝႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဂႏၳဝင္ ေမးခြန္းမ်ား တင္က်န္ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ ယင္း ဂႏၳဝင္ေျမာက္ ေမးခြန္း အခ်ိဳ႕မွာ ေအာက္ပါ အတိုင္း ျဖစ္သည္။

၁။ သတၱဝါသည္ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ တည္ရွိပါေသးသေလာ။

၂။ သတၱဝါသည္ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ မတည္ရွိေတာ့ပါသေလာ။

၃။ သတၱဝါသည္ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ (တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္) တည္ရွိ၊ မတည္ရွိပါသေလာ။

၄။ သတၱဝါသည္ ေသဆုံးၿပီးေနာက္ (တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္) တည္ရွိသည္လည္း မဟုတ္၊ မတည္ရွိသည္လည္း မဟုတ္ပါသေလာ။

၄င္းအျပင္ ဘဝႏွင့္ ပတ္သက္၍ အျခားေသာ ေမးခြန္း ႏွစ္ခုကိုလည္း ေမးတတ္ၾကေသးသည္။ ယင္းတို႔မွာ

၁။ ဘယ္က လာခဲ့ပါသနည္း။

၂။ ဘယ္ကို သြားေနပါသနည္း။

ဘဝ တည္ရွိမႈႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဤေမးခြန္းမ်ားကို ပိဋကတ္ေတာ္တြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ တကယ္ေတာ့ အထက္ပါ ေမးခြန္းမ်ားကို လူ႔သမိုင္း တေလွ်ာက္လုံး လုိလို စိတ္ဝင္စားစြာ ေမးလာခဲ့ၾကဟန္တူပါသည္။ ထို ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စတီဗင္ ေဟာ့ကင္းက သူ၏ “အခ်ိန္၏ သမိုင္း အက်ဥ္း” စာအုပ္တြင္ “ကြ်ႏု္တို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤ ကမၻာေလာကတြင္ ေရာက္ရွိေနၾကပါသနည္း” ဆိုသည့္ အခ်က္ႏွင့္ “ကြ်န္ႏ္ုပ္တို႔ ဘယ္က လာၾကပါသနည္း” ဆိုေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို ယေန႔ သိခ်င္ေနၾကဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။

ကမၻာ့ဘာသာႀကီး ေလးခု အနက္ အေစာဆုံး ေပါက္ေပါက္သည့္ ဘာသာ ျဖစ္သည့္ ဟိႏၵဴဘာသာကေတာ့ “ဘဝ တစ္ခုမွသည္ တစ္ခုသို႔ ကူးေျပာင္းေနသည့္ အတၱ သို႔မဟုတ္ ဝိဉာဉ္မွ စတင္ ေပၚထြက္လာသည့္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ၿပီး ထူးျခားဆန္းျပားသည့္ ပရမာတမ (Paramatma)မွ စတင္သည္ဟု ဘဝကို ေျခရာခံလိုက္သည္။ ခရစ္ယန္ဘာသာကလည္း ဘဝ၏ မူလအစကို လက္ခံကာ အရာရာသည္ အနႏၱ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ ထာဝရဘုရား သခင္မွ စတင္သည္။ ထာဝရ ဘုရားက ဖန္ဆင္းသည္ဟု ဆိုသည္။ အစၥလမ္ ဘာသာသည္လည္း အလႅာအရွင္ျမတ္က လူ အပါအဝင္ အရာရာကို ဖန္ဆင္းသည္ဟု ဆိုသည္။

ထိုဘာသာႀကီး သုံခု အလိုအရ လူသည္ အနႏၱ တန္းခုိးေတာ္ရွင္က ဖန္ဆင္းလိုက္သည့္ အရာ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ရကား လူ႔ဘဝ၏ အစသည္ ဖန္ဆင္းရွင္ ျဖစ္သည္။ (ဤ ဖန္ဆင္းရွင္ ဝါဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ အေနာက္တိုင္းတြင္ အေတာ္ ေဝဖန္လာၾကသည့္ အေၾကာင္းကို ေနာင္ အလွ်ဥ္းသင့္လွ်င္ ေရးပါမည္။) လူသည္ အျပဌာန္းခံ သတၱဝါ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္ဟု ဆုိရပါမည္။

ဗုဒၶႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ သို႔မဟုတ္ မေရွး မေႏွာင္း ေပၚေပါက္ခဲ့သည့္ ဘာသာေရး ဆရာႀကီးမ်ားကလည္း အမ်ိဳးအမ်ိဳး အဖုံဖုံ ဆိုၾကျပန္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က “ဘဝ၏ မူလအစမွာ ကံၾကမၼာတရား ျဖစ္သည္။ ကံၾကမၼာတရားေၾကာင့္ ဘဝျဖစ္လာသည္”ဟု ဆိုသည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ဘာသာေရး ဆရာႀကီးမ်ားကေတာ့ အေၾကာင္းမရွိပဲ (သူ႔အလိုလို) ဘဝ ျဖစ္ေပၚလာသည္ဟု ဆိုျပန္သည္။ အခ်ိဳ႕ဆရာႀကီးမ်ားကမူ အနႏၱ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ (မဟာ ျဗဟၼာ)၏ ဖန္ဆင္းမွဳေၾကာင့္ လူျဖစ္လာရသည္ဟု မိန္႔ၾကျပန္သည္။ ဤ အယူအဆမ်ားကို ဒီကနိကာယ္၊ ျဗဟၼဇာလသုတ္ေတာ္တြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။

ကမၻာ့ဘာသာႀကီး ေလးခုအနက္ ဒုတိယေျမာက္ ေပၚေပါက္လာသည့္ ဗုဒၶဘာသာက ဘဝ၏ အစကို မည္သို႔ ယူဆပါသနည္း ဆိုသည့္ ေမးခြန္းမွာ လြန္စြာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေမးခြန္းတစ္ခု ျဖစ္သည္္။

ဆက္ပါဦးမည္။

ပုံကို http://www.daydaypaint.com/abstract-c-97.html မွ ယူပါသည္။

ဘုန္းဉာဏ္