ခ်မ္းသာျခင္းသည္ ဂုဏ္ရွိ၏။ သို႔ေသာ္… (၃)
စီးပြားဥစၥာ ႂကြယ္၀ျခင္းအား အေၾကာင္းျပဳ၍ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ခ်မ္းသာျခင္းအား ဗုဒၶေဒသနာအရ သာယာဖြယ္အပိုင္း (အႆာဒ) ဟု ေခၚ၏။ အိမ္ယာထူေထာင္သူ ေလာကီသားတို႔သည္ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ့စြာ မေနလိုသည့္အားေလွ်ာ္စြာ စီးပြားဥစၥာ ျပည္စံု ႂကြယ္၀ေစရန္ ရွာေဖြၾကရသည္။ ထိုသို႔ ရွာေဖြ အသက္ေမြးရာတြင္ မတရား အႏိုင္ထက္မျပဳဘဲ သမာအာဇီ၀ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ရ၏။ ရရွိလာေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာတို႔ကို အသံုးခ်ရာတြင္လည္း မိမိအတြက္ သာမက မိမိႏွင့္တကြ မိမိ၏ ပတ္၀န္းက်င္ ေကာင္းစားေရးကို ေရွး႐ႈရသည္။ ဤနည္းအားျဖင့္ ဘ၀၏ သာယာဖြယ္ကို ရွာမွီးရာတြင္ ဗုဒၶအဆံုးအမႏွင့္ အညီ ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။
သို႔ေသာ္ ေလာကသားတို႔သည္ ထိုသာယာဖြယ္တြင္ အေႏွာင္ဖြဲ႔ခံရ တတ္၏။ ထိုသာယာဖြယ္၌ မိန္းေမာ ယစ္မူးသြားတတ္၏။ ထိုသာယာဖြယ္၏ အလႊမ္းမိုး ခံရတတ္၏။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳရန္, အမ်ား အက်ိဳးအတြက္ ေဆာင္႐ြက္ရန္ဟု ဦးတည္ခ်က္ထားကာ စီးပြားဥစၥာ ရွာေဖြေနသူမ်ားပင္လွ်င္ ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား, လုပ္ငန္းမ်ားအေပၚ “ငါ့စီးပြား, ငါ့လုပ္ငန္း, ငါ့အလွဴ” ဟူ၍ တဏွာ၏ လႊမ္းမိုးမႈကို ခံရတတ္၏။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းသည္ ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာတို႔၏ သာယာဖြယ္ (အႆဒ)ဟူေသာ ႐ႈေထာင့္ တစ္ခုတည္းကသာ ၾကည့္ျမင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာတို႔၏ “မၿမဲ, ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးတတ္ေသာ သေဘာ” ဟူသည့္ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ (တနည္းအားျဖင့္) ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အပိုင္း (အာဒီန၀) ကိုလည္း ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္၏။ သို႔မွသာလွ်င္ “ငါ့စီးပြား, ငါ့လုပ္ငန္း, ငါ့အလွဴ” ဟူ၍ တဏွာ၏ လႊမ္းမိုးမႈမွ ထြတ္ေျမာက္သည့္ (နိႆရဏ) အသိဉာဏ္ ရရွိႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။
ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ျခင္းသည္ ေလာက သေဘာအရ ဂုဏ္ရွိပါ၏။ သို႔ေသာ္ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေဒသနာအရ …
(၁) အႏိုင္ထက္မျပဳဘဲ တရားသျဖင့္ စီးပြားရွာေဖြျခင္း ဟုတ္, မဟုတ္၊
(၂) ရရွိလာေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ခ်မ္းသာ ႏွစ္သက္ေစျခင္း ရွိ, မရွိ၊
(၃) (ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အဖြဲအစည္း အတြက္) မွ်ေ၀သံုးစြဲ၍ ေကာင္းမႈျပဳျခင္း ရွိ, မရွိ၊
(၄) စည္းစိမ္ခ်မ္းသာအား မမိန္းေမာ, မယစ္မူး, အလႊမ္းမိုး မခံဘဲ၊ လြတ္ေျမာက္သည့္ အသိဉာဏ္ စိတ္ထားျဖင့္ သံုးစြဲျခင္း ဟုတ္, မဟုတ္ ဆန္းစစ္ ေ၀ဖန္ရသည္။ ဤအခ်က္ ေလးခ်က္ေပၚ မူတည္ကာ စီးပြားရွာေဖြ သံုးစြဲၾကေသာ ေလာကီသားတို႔အား အဆင့္အတန္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲျခားႏိုင္၏။ အဆင့္အလိုက္ ခ်ီးမြမ္းျခင္း, ကဲ့ရဲ႕ျခင္းကို ျပဳႏိုင္၏။
စာၫႊန္း။
၁။ အံ-၁၀-၉၁၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ဒသကနိပါတ္၊ ဥပါလိ၀ဂ္၊ ကာမေဘာဂီသုတ္
၂။ အံ-၃-၁၀၄။ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ တိကနိပါတ္၊ သေမၺာဓ၀ဂ္၊ ပုေဗၺ၀သေမၺာဓသုတ္
သို႔ေသာ္ ေလာကသားတို႔သည္ ထိုသာယာဖြယ္တြင္ အေႏွာင္ဖြဲ႔ခံရ တတ္၏။ ထိုသာယာဖြယ္၌ မိန္းေမာ ယစ္မူးသြားတတ္၏။ ထိုသာယာဖြယ္၏ အလႊမ္းမိုး ခံရတတ္၏။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳရန္, အမ်ား အက်ိဳးအတြက္ ေဆာင္႐ြက္ရန္ဟု ဦးတည္ခ်က္ထားကာ စီးပြားဥစၥာ ရွာေဖြေနသူမ်ားပင္လွ်င္ ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား, လုပ္ငန္းမ်ားအေပၚ “ငါ့စီးပြား, ငါ့လုပ္ငန္း, ငါ့အလွဴ” ဟူ၍ တဏွာ၏ လႊမ္းမိုးမႈကို ခံရတတ္၏။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းသည္ ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာတို႔၏ သာယာဖြယ္ (အႆဒ)ဟူေသာ ႐ႈေထာင့္ တစ္ခုတည္းကသာ ၾကည့္ျမင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာတို႔၏ “မၿမဲ, ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးတတ္ေသာ သေဘာ” ဟူသည့္ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ (တနည္းအားျဖင့္) ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အပိုင္း (အာဒီန၀) ကိုလည္း ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္၏။ သို႔မွသာလွ်င္ “ငါ့စီးပြား, ငါ့လုပ္ငန္း, ငါ့အလွဴ” ဟူ၍ တဏွာ၏ လႊမ္းမိုးမႈမွ ထြတ္ေျမာက္သည့္ (နိႆရဏ) အသိဉာဏ္ ရရွိႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။
ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ျခင္းသည္ ေလာက သေဘာအရ ဂုဏ္ရွိပါ၏။ သို႔ေသာ္ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေဒသနာအရ …
(၁) အႏိုင္ထက္မျပဳဘဲ တရားသျဖင့္ စီးပြားရွာေဖြျခင္း ဟုတ္, မဟုတ္၊
(၂) ရရွိလာေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ခ်မ္းသာ ႏွစ္သက္ေစျခင္း ရွိ, မရွိ၊
(၃) (ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အဖြဲအစည္း အတြက္) မွ်ေ၀သံုးစြဲ၍ ေကာင္းမႈျပဳျခင္း ရွိ, မရွိ၊
(၄) စည္းစိမ္ခ်မ္းသာအား မမိန္းေမာ, မယစ္မူး, အလႊမ္းမိုး မခံဘဲ၊ လြတ္ေျမာက္သည့္ အသိဉာဏ္ စိတ္ထားျဖင့္ သံုးစြဲျခင္း ဟုတ္, မဟုတ္ ဆန္းစစ္ ေ၀ဖန္ရသည္။ ဤအခ်က္ ေလးခ်က္ေပၚ မူတည္ကာ စီးပြားရွာေဖြ သံုးစြဲၾကေသာ ေလာကီသားတို႔အား အဆင့္အတန္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲျခားႏိုင္၏။ အဆင့္အလိုက္ ခ်ီးမြမ္းျခင္း, ကဲ့ရဲ႕ျခင္းကို ျပဳႏိုင္၏။
စာၫႊန္း။
၁။ အံ-၁၀-၉၁၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ဒသကနိပါတ္၊ ဥပါလိ၀ဂ္၊ ကာမေဘာဂီသုတ္
၂။ အံ-၃-၁၀၄။ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ တိကနိပါတ္၊ သေမၺာဓ၀ဂ္၊ ပုေဗၺ၀သေမၺာဓသုတ္
0 comments:
Post a Comment