CHILD and ADULT - ကေလး ႏွင့္ လူႀကီး
Child Debate - ကေလးစကားရည္လုပြဲ
ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ စကားတတ္တယ္။ လူႀကီးေတြ စကားေျပာေကာင္းတယ္ဆိုတာ၊ ဘုန္းႀကီးေတြ တရားေဟာေကာင္းတယ္ဆိုတာ အခ်က္က်က် အကြက္လွလွ ခြင္တည့္ေအာင္ ဆင္ထည့္တာမ်ိဳး။ ဒါေတာင္မွ တရားေတြ စကားေတြမွာ သံုးခြက္တစ္ခြက္တင္ ႀကိဳလိုက္ရတာေတြ၊ ငါ့စကားႏြားရေတြ၊ သကာဖံုးတာေတြ၊ ႏွမ္းျဖဴးတာေတြ၊ ေဖာ္လံဖားတာေတြ၊ စတဲ့စတဲ့ သိပ္အေလးမထားေလာက္တာေတြ ပါတတ္ေသးတာကိုး။ ဒါတင္လား။ ေျပာစကားသက္သက္လည္း ျဖစ္ေနတတ္ေသးတယ္။ ေက်ာမြဲက မီလ်ံနာစကား ေျပာတာမ်ိဳး။ အာဏာရွင္က ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးအေၾကာင္း ေျပာတာမ်ိဳး။ ကပ္ေစးနည္းက ဒါနအေၾကာင္း ေျပာတာမ်ိဳး။ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ကိုယ္က်င့္ပ်က္က သီလစကားေျပာတာမ်ိဳး။ တရားမထိုင္ဘူးဘဲ ၀ိပႆနာတရား ေဟာတာမ်ိဳး။ ဒါတင္လား။ ေျပာရင္းဆိုရင္း ေရွ႕မ်က္ႏွာေနာက္ထားလုပ္လို႔ရတယ္။ မ်က္ႏွာေျပာင္ တိုက္လို႔ရတယ္။ ကုိယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမ့ထားၿပီး ၿဖီးခ်င္ရာ ၿဖီးလို႔ရတယ္။ တစ္ဘက္သားကို ထည့္မစဥ္းစားဘဲ ဟဲခ်င္ရာ ဟဲလို႔ရတယ္။ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္ လွန္ေထာင္းလို႔ရတယ္။ မႈိခ်ိဳးမွ်စ္ခ်ိဳး ခ်ိဳးလို႔ရတယ္။ ကေလးစကားေတြကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕(တစ္ခ်ိဳ႕) စီးပြားေရးသမားႀကီးေတြ စီးပြားေရးစကားေျပာတာမ်ိဳး၊ တစ္ခ်ိဳ႕(တစ္ခ်ိဳ႕) ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ ႏိုင္ငံေရးတရားေဟာတာမ်ိဳး၊ တစ္ခ်ိဳ႕(တစ္ခ်ိဳ႕) ဓမၼကထိက ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း သာသနာျပဳတရား ေဟာတာမ်ိဳးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကြာတယ္။ အနည္းဆံုး နည္းနည္းေတာ့ ကြာတယ္။
၂၀၀၆ ခုႏွစ္က စၿပီး ရြာေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ လုပ္ေပးလာတာ။ ပထမဆံုး ပြဲေတာ္ရဲ့ မွတ္တမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ ရွိေသးတယ္။ မွတ္တမ္းေဟာင္းေတြထဲက ပြဲေတာ္ရဲ့ တစ္ခန္းတစ္က႑ျဖစ္တဲ့ ကေလးေတြရဲ့ စကားရည္လုပြဲေလးေတြကို ျပန္ၿပီး စိတ္၀င္စား ေနမိတယ္။
အဲဒီတုန္းက စကားရည္လုပြဲ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသာေတြကို ႏွစ္အုပ္စုခြဲေပးၿပီး သူႏိုင္ကိုယ္ႏိုင္ အၿပိဳင္ အျငင္းခိုင္းတာ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ျငင္းလိုက္ခုန္လိုက္ၾကပံုမ်ား ဆူလို႔ညံလို႔။ အမွန္အမွား နဲ႔ အဆိုးအေကာင္းကို သူတို႔နားလည္သေလာက္ က်ိဳးေၾကာင္းယုတၱိျပၿပီး စတုတၱတန္း ကေလးေတြ၊ ေတာႀကိဳအံုၾကားမွာ ဖုန္နဲ႔ကစားတဲ့ကေလးေတြ ျငင္းၾကတာ။ ထင္ထားတာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ျငင္းတတ္ခုန္တတ္ၾကေသးတယ္။
ဘယ္ဟာဘယ္ဟာက ဘာ့ေၾကာင့္ဘာ့ေၾကာင့္ ေကာင္းတယ္မေကာင္းဘူးဆိုတာ အေၾကာင္းျပၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်ရမယ္လို႔ မူခ်ေပးလိုက္တယ္။ ျဗဳန္းကနဲ တီထြင္ၾကံဆတတ္ေအာင္ တြန္းအားေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ေခါင္းစဥ္ကို ႀကိဳၿပီး အသိေပးမထားဘဲ ႏွစ္ဘက္အုပ္စု ေျပာၾကဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနမွ ေျပာၾကေတာ့ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္ေပးလိုက္တယ္။ သူတို႔ ေျပာနိုင္မယ့္ ေခါင္းစဥ္မ်ိဳးေပါ့။ ခု စုစပ္ၿပီး ျဖတ္ညႇပ္ကပ္ လုပ္ထားတဲ့ အေဟာင္းေလး တစ္ခု - “ကေလး ႏွင့္ လူႀကီး”။
၂၀၀၆ ခုႏွစ္က စၿပီး ရြာေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ လုပ္ေပးလာတာ။ ပထမဆံုး ပြဲေတာ္ရဲ့ မွတ္တမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ ရွိေသးတယ္။ မွတ္တမ္းေဟာင္းေတြထဲက ပြဲေတာ္ရဲ့ တစ္ခန္းတစ္က႑ျဖစ္တဲ့ ကေလးေတြရဲ့ စကားရည္လုပြဲေလးေတြကို ျပန္ၿပီး စိတ္၀င္စား ေနမိတယ္။
အဲဒီတုန္းက စကားရည္လုပြဲ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသာေတြကို ႏွစ္အုပ္စုခြဲေပးၿပီး သူႏိုင္ကိုယ္ႏိုင္ အၿပိဳင္ အျငင္းခိုင္းတာ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ျငင္းလိုက္ခုန္လိုက္ၾကပံုမ်ား ဆူလို႔ညံလို႔။ အမွန္အမွား နဲ႔ အဆိုးအေကာင္းကို သူတို႔နားလည္သေလာက္ က်ိဳးေၾကာင္းယုတၱိျပၿပီး စတုတၱတန္း ကေလးေတြ၊ ေတာႀကိဳအံုၾကားမွာ ဖုန္နဲ႔ကစားတဲ့ကေလးေတြ ျငင္းၾကတာ။ ထင္ထားတာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ျငင္းတတ္ခုန္တတ္ၾကေသးတယ္။
ဘယ္ဟာဘယ္ဟာက ဘာ့ေၾကာင့္ဘာ့ေၾကာင့္ ေကာင္းတယ္မေကာင္းဘူးဆိုတာ အေၾကာင္းျပၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်ရမယ္လို႔ မူခ်ေပးလိုက္တယ္။ ျဗဳန္းကနဲ တီထြင္ၾကံဆတတ္ေအာင္ တြန္းအားေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ေခါင္းစဥ္ကို ႀကိဳၿပီး အသိေပးမထားဘဲ ႏွစ္ဘက္အုပ္စု ေျပာၾကဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနမွ ေျပာၾကေတာ့ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္ေပးလိုက္တယ္။ သူတို႔ ေျပာနိုင္မယ့္ ေခါင္းစဥ္မ်ိဳးေပါ့။ ခု စုစပ္ၿပီး ျဖတ္ညႇပ္ကပ္ လုပ္ထားတဲ့ အေဟာင္းေလး တစ္ခု - “ကေလး ႏွင့္ လူႀကီး”။
0 comments:
Post a Comment