ဒကာမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ျခင္း

သင္တန္းစာအုပ္ကေလးေတြရိုက္ႏွိပ္ ျပီးေသာအခါ စာအုပ္ကေလးေတြႏွင့္အတူ ရြာသို႔
ျပန္လာခဲ့၏။ ေနာက္ေန႔တြင္ ေက်ာင္းဒကာႀကီး ( ၅ ) ဦးကို ေက်ာင္းသို႔ လာေရာက္ေစ
ရ၏ ။ ( ရြာဓေလ့အရ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးႏွင့္အတူ ရပ္ရြာမွ တင္ေျမွာက္ထားေသာ
ဒကာႀကီး (၅)ဦးတို႔က ရြာ၏သာေရး နာေရးကိစၥ အ၀၀က ိုဦးေဆာင္စီမံၾကရပါသည္။)

ဒကာႀကီးမ်ား စံုညီစြာ ေရာက္လာေသာအခါ ေခၚရျခင္း အေၾကာင္းကို ရွင္းျပရ၏။
ရြာက ကေလးေတြအတြက္ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းကေလး တစ္ခု လုပ္ေပးခ်င္ေၾကာင္း၊
ယခုမိမိတြင္ ကေလးေတြအတြက္ စာအုပ္ကေလးမ်ားအရံသင့္ရရွိထားျပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊
သင္တန္းကာလကို( ၁၅)ရက္ခန္႔လ်ာတားထားေၾကာင္း၊ ဒကာႀကီမ်ားသေဘာတူလွ်င္
သင္တန္းဖြင့္မည့္ရက္ကို သတ္မွတ္ျပီး ရြာကို အသိေပးမည့္အေၾကာင္း ဘုန္းႀကီးက
ရွင္းျပရေလသည္။ ဒကာႀကီးမ်ားကလည္း ၀မ္းသာအားရ ေထာက္ခံ ေျပာၾကားၾက
ၿပီးလွ်င္ တပည့္ေတာ္တို႔ဘက္က ဘယ္လိုပံ့ပိုးၾကရမွာလည္းဘုရား၊ စာအုပ္ဖိုးေငြေတြ
ကေရာ- ဆရာေတာ္န၀ကမၼထဲက စိုက္ထားတာလားဘုရား" ဟုေမးျမန္းေလွ်ာက္ထား
ၾကေလသည္။ (ေတာ္လိုက္တဲ့ ဒကာႀကီးေတြ ) ။

စာအုပ္ဖိုးက မိမိ၏ဓမၼဒါန ျဖစ္ေၾကာင္းကို ျပန္လည္ေျပာၾကားရ၏။ ထိုအခါ ဒကာႀကီး
တစ္ေယာက္က ဒီလိုဆို တပည့္ေတာ္ သင္တန္းစဖြင့္တဲ့ေန႔မွာ ကေလးေတြကိုမုန္႔ေကၽြး
မယ္ဘုရားဟု ေလွ်ာက္ထားလာ၏။ ေနာက္တစ္ဦး၊ ေနာက္တစ္ဦး၊ ေနာက္တစ္ဦး-ျဖင့္
ဒကာႀကီး ( ၅ ) ဦးလံုးပင္ တစ္ေယာက္ တစ္ရက္စီ ယူၾကေလရာ ကေလးမ်ားအတြက္
သင္တန္းတက္ခ်င္စရာႀကီးပင္ ျဖစ္ေပေတာ့၏။ ဤသို႔ျဖင့္ သင္တန္းကာလကို ကဆုန္
လၦန္း( ၃) ရက္ေန႔မွသည္ ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္ (၂) ရက္ေန႔အထိ ( ၁၅) ရက္၊ အခ်ိန္--
ေန႔လည္ ( ၁) နာရီမွ ( ၃) နာရီထိဟု သတ္မွတ္လိုက္ၾက၏ ။ စာေမးပြဲကိုမူ ၀ါဆိုလၦန္း
( ဂ) ရက္ေန႔ကို သတ္မွတ္ၿပီး ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔တြင္ ဆုခ်ီးျမွင့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုပါ
သေဘာတူညီခ်က္ ရၾကေလသည္။

ေနာက္ေန႔နံနက္တြင္ က်က္သေရအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုလွစြာေသာ ေရာင္နီဦးႏွင့္အတူ ရြာဦးေက်ာင္းအသံခ်ဲ႕စက္မွ ဆရာေတာ္၀ီရသူ၏ " မိခင္ရြာမွသာသနာ" တရားေတာ္
သည္ ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔စြာ ထြက္ေပၚလာခဲ့ေလ၏။ " ျပန္ခဲ့ပါ ေတာ့ သားေတာ္
ေမာင္ပဥၨင္းဘုရား"အမည္ရွိ ပိုင္ရွင္မဲ့ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကိုမူတည္၍ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ကာ
ဖြင့္ကာျဖင့္ (စာသင္သား ရဟန္း သံဃာေတာ္မ်ားကို) ေဟာၾကားထားသည့္ အဆိုပါ
တရားေတာ္သည္ တစ္ရြာလံုး၏ ဗုဒၶဘာသာႏွလံုးသားကို ကိုင္လႈပ္နိုင္ခဲ့သည္သာမက
ဘယ္ေတာ့နာနာ အားမာန္ေတြ တိုးပြါးလာၾကရသည္သာျဖစ္ပါ၏။( ထိုတရားေတာ္ကို
ဤေနရာသို႔သြားေရာက္၍ နာယူနိုင္ၾကပါသည္။) ဤေနရာ၌ အဆိုပါ ပိုင္ရွင္မဲ့ကဗ်ာ
ေလးကို ေဖာ္ျပသင့္သည္ထင္ပါ၏။


ျပန္ခဲ့ပါေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ပဥၨင္းဘုရား

စာေပပရိယတ္ ၊ က်မ္းဂန္တတ္မွ
ျမင့္ျမတ္ေပမည္ ၊ ႀကံေတြးရည္၍
ထိုဤၿမိဳ႕သို႔ ၊ သားေတာ္ပို႔သည္
လြမ္းလို႔ေနရပါတယ္ ဘုရား ။

ဖခမည္းႏွင့္ -
သားၾကီးမယ္ေတာ္ ၊ ေန႔စဥ္ေမ်ွာ္၍
ေပၚလာလိမ့္နိုး ၊ လာလိမ့္နိုးျဖင့္
လက္ခ်ိဳးေရတြက္ေနရပါတယ္ ဘုရား။

ရြယ္မူနုေထြး ၊ ငယ္နုေသးသည့္
ကေလးအမ်ား ၊ ေခ်ာင္းႀကိဳၾကားမွာ
ငါးရွာဖားရိုက္ ၊ ကစားလိုက္ႏွင့္
ငယ္ခိုက္ခ်ိန္ေလး ၊ စာႏွင့္ေ၀းသည္
ေတြးရင္းရင္ေလးေနမိပါတယ္ဘုရား ။

ရပ္သူရြာသား ၊ လူအမ်ားမွာ
တရားေရေအး ၊ တိုက္ေကၽြးမည့္သူ
မရွိမူ၍ -----------------------
လူသည္လူ႔အသိမရွိၾကေတာ့ပါဘုရား ။

သားေတာ္ငယ္ေပါင္း ၊ ရြာကေက်ာင္းမွာ
ေက်ာင္းသားကိုပင္ ၊ မေတြ႔ျမင္ခဲ့
ကိုရင္ဘယ္မွာ ျဖစ္ထြန္းပါလိမ့္ ။

သာမေဏ၀ါ၀င္း ၊ မရွိလွ်င္းေသာ္
ပဥၨင္းဘယ္မွာ ၊ ျဖစ္ထြန္းပါလိမ့္ ။
ပင္မွာသက္သက္ ၊ ခက္လက္မျဖာ
သာသနာသည္---------------
ေရာင္၀ါမထြန္းလင္းနိုင္ေတာ့ပါဘုရား ။

သာသနာရင္းျမစ္ ၊ ေတာကျဖစ္လ်က္
ေတာပစ္ၿမိဳ႔ေပၚ ၊ သားေတာ္ေပ်ာ္က
ေတာ,္မေတာ္ပင္ ၊ ႀကံေတြးဆင္၍
လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ၊ ေတာရပ္ထံသို႔
ျပန္ခဲ့ပါေတာ့ ၊ သားေတာ္ေမာင္ပဥၨင္းဘုရား ။ ။

( မူရင္းကဗ်ာစာသားမ်ား လြဲေခ်ာ္မႈမ်ားရွိခဲ့ေသာ္ အနူးအညြတ္ေတာင္းပန္ရပါ၏။)

ပထမတိတ္ေခြ ျပီးဆံုးသြားေသာအခါ မိမိတို႔ ရြာဦးေက်ာင္းတြင္ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း
ဖြင့္လွစ္မည့္အေၾကာင္း၊ သင္တန္းတက္မည့္ ကေလးမ်ား စာရင္းေပးသြင္းနိုင္
ပါေၾကာင္း၊ ဘယ္ေန႔ဘယ္ရက္တြင္ေက်ာင္းဒကာႀကီး ဦး(ဘယ္သူ) ၊ေက်ာင္းအမႀကီး
ေဒၚ(ဘယ္သူ)(မိသားစု)တို႔ကသင္တန္းသားကေလးေတြကို(ဘယ္)မုန္႔ျဖင့္ ေကၽြးေမြး
သြားၾကမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ေက်ာင္းဒကာႀကီးမ်ား ကိုယ္စားအသိေပး
ေၾကညာအပ္ပါေၾကာင္း၊ေက်ာင္းဒကာကိုေက်ာ္ျမင့္ကအာ၀ဇၨန္းရႊင္ရႊင္ႏွင့္ရြာကိုအသိ
ေပးေလေတာ့၏။ ကိုေက်ာ္ျမင့္၏ ေၾကညာခ်က္ အျပီးတြင္ သင္တန္းအေၾကာင္း၊
စာအုပ္အေၾကာင္း၊ စာေမးပြဲစစ္ျပီး ေအာင္လက္မွတ္ႏွင့္အတူ ထိုက္ထိုက္တန္တန္
ဆုခ်ီး ျမွင့္ ေပးသြားမည့္ အေၾကာင္းတို႔ကို မိမိက ထပ္ဆင့္ အသိေပးရေလသည္။

သိပ္မၾကာပါ။ အားတက္သေရာလာေရာက္စံုစမ္းၾကေသာဒကာ/မမ်ား၊ မုန္႔လွဴရန္
စာရင္း လာေရာက္ ေပးသြင္း သူမ်ား၊ စာရင္းလာေရာက္ ေပးသြင္း ၾကသည့္

ကေလးမ်ားျဖင့္ ရြာဦးဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတြင္ စည္ကားသြား ေလေတာ့၏။

"ကိုေက်ာ္ျမင့္၊ ခင္ဗ်ားလည္း သင္တန္း၀င္တက္ ပါလားဗ်၊ မုန္႔စား ရမွာေတာ့
ေသခ်ာတယ္" စေသာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စေနာက္ၾကေသာ အသံတို႔
သည္လည္း ၾကည္နူးဖြယ္ရာ ထြက္ေပၚလာခဲ့ေလေတာ့သတည္း။

(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)