က်မႏွင့္ ဦးေခါင္းေသးသည့္ ေရာဂါ

Photo credit to:

လသာညရဲ႕ ဦးေခါင္းေသးတဲ့ ေရာဂါ ပို႔စ္ ဖတ္ၿပီး

ေက်ာင္းသားျဖစ္ၿပီး စာမၾကည့္ပဲ တီဗြီေရွ႕ခ်ည္း ထိုင္ေနတဲ့ သားႀကီးကို “ဟဲ့ စာၾကည့္ဦးေလ” ေျပာလိုက္ရင္ “ခဏ ေမေမ ၉-နာရီခြဲ သတင္းေလး ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္” တဲ့။ ကမၻာ့ဖလားေဘာလံုးပြဲ ရာသီမွာလည္း ေျပာလိုက္တဲ့ ႏိုင္ငံအလိုက္ ေဘာလံုးအသင္းေတြအေၾကာင္း၊ ေဘာလံုးသမားေတြအေၾကာင္း တတြတ္တြတ္နဲ႔။ ကိုယ့္မွာ ဘာမွ နားမလည္တဲ့ ဘာသာရပ္ကို သူေျပာလာရင္ ရႊီးႏိုင္ေအာင္လို႔ သူေက်ာင္းသြားေနတုန္း ဘေလာ့ဂ္ေတြ ဖတ္ၿပီး ေလ့လာထားရတယ္။ ဒါေတာင္ ဘယ္အသင္းနဲ႔ ဘယ္အသင္း ၿပိဳင္တယ္၊ ဘယ္သူႏိုင္လို႔ ဘယ္သူ႐ွံုးတယ္ ဆိုတာေလာက္ပဲ ေခါင္းထဲမွတ္ႏိုင္တာ။ သူ႔ထက္ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ငယ္တဲ့ အငယ္ေကာင္က အကိုနဲ႔ အၿပိဳင္ အျပန္အလွန္ ေျပာႏိုင္လို႔ ေတာ္ေသးရဲ႕ ေအာက္ေမ့ရတယ္။ Star Players နာမည္ေတြ ေခၚေခၚၿပီး ဆယ္ေပပတ္လည္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ တအံုးအံုးနဲ႔ ကန္လိုက္ၾကတာ။ တခါတခါလည္း “လာ ေမေမ CNN သတင္းေတြ တူတူၾကည့္ရေအာင္” လို႔ ေခၚတတ္ျပန္ေသးတယ္။ ဒီအ႐ြယ္နဲ႔ တကမၻာလံုးမွာ ျဖစ္ေနတာေတြ ဘာျဖစ္လို႔ သိခ်င္ေနမွန္း မသိဘူးလို႔ စိတ္ထဲက အခ်ဥ္ေပါက္မိတယ္။ ၿပီးရင္ လာေျပာပါၿပီ… “ေမေမ ဟိုႏိုင္ငံမွာ ဟိုဟာျဖစ္သြားတာေလ သိလား…။ ဒီလူ ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္” နဲ႔။ အိမ္ထဲေနတဲ့ မေအ့ေခါင္းေပၚ ဦးထုပ္ေတြ လာလာေဆာင္းေနတာ...။

အငယ္ေလးကလည္း လာေသးတယ္။ အိပ္ခါနီးရင္ စာအုပ္ေတြ ဆြဲလာၿပီး “ဒါဖတ္ျပ” လို႔ လုပ္တတ္ေသးတယ္။ ကိုယ့္မွာ အသံ မထြက္တတ္တာေတြေရာ၊ အဓိပၸါယ္ မသိတာေတြေရာကို အိုက္တင္ႀကီးတခြဲသားနဲ႔ မနည္း ေအာင့္အီး ဖတ္ရတယ္။ စိတ္ထဲကေတာ့ လာျပန္ၿပီ တေယာက္ ငါ့ေခါင္းေပၚ မေတာ္တေရာ္ ဦးထုပ္ေတြ လာတင္ေနျပန္ၿပီ လို႔…။

ကေလးေတြ အိပ္သြားေတာ့ ဟိုလူႀကီးက လာျပန္ပါေရာ။ “ဒါေလး နားေထာင္ၾကည့္ … သူေျပာသြားတာ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္” နဲ႔ ကမၻာေက်ာ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြရဲ႕ ေဟာေျပာပြဲေတြ, မိန္႔ခြန္းေတြကို နားေထာင္ခိုင္းျပန္ပါေလေရာ… ေအာင္မေလး လို႔သာ ေအာ္ေျပးခ်င္လ်က္နဲ႔ပဲ … ဧရာမ ဦးထုပ္ႀကီးေတြ ေခါင္းေပၚ အတင္ခံရျပန္ပါေရာ… ။

မသီတာ တေျဖးေျဖး ဦးေခါင္း ေသးတဲ့ ေရာဂါ ရေနပါေၾကာင္း ဘေလာ့ဂ္ကတဆင့္ ဗ်ိဳ႕ဟစ္လိုက္ရပါတယ္။

*****

မသီတာ သူငယ္တန္း တက္ခါစက စာလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖတ္စာ (၉) အေရာက္မွာ...

က်ားႀကီး ေျခရာႀကီး
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန ေသခဲ
ေမးဖန္မ်ား စကားရ
ကီ်စားသန္က ရန္မ်ား၏။

အဲ့ဒီ စာပုဒ္က ကိုယ့္အတြက္ ေတာ္ေတာ္ ခက္ေနတယ္။ စကားပံုေတြနဲ႔ စတင္မိတ္ဆက္ လိုက္တာဆိုေတာ့ အဲ့ဒီအရြယ္က ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ လိုက္မမွီသလို ျဖစ္ၿပီး စာမေက်ညက္သလို ခံစားရမိတယ္။

“သမီး ဒီဟာ သိပ္မရဘူး... သင္ေပး” လို႔ အေမ့ကို ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ (ထင္တယ္) စာသင္ခိုင္းမိတယ္။
တန္းလ်ားေလးေပၚမွာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ အေမက ဖတ္စာအုပ္ႀကီး ကိုင္လို႔
“လိုက္ဆို” တဲ့။ “က ႀကီး ယပင့္ ေရးခ် က်ာ… ေရွ႕ကေပါက္ က်ား”
ကိုယ္ကလည္း လိုက္ ဆို လိုက္တယ္ေပါ့…။ နည္းနည္းေတာ့ ဆန္းေနသလိုပဲ...
စိတ္ထဲက ငါ စာ မေက်ေသးလို႔ ဆန္းသလို ျဖစ္ေနတာလို႔ပဲ ထင္လိုက္တာေပါ့ေလ။
အေမက ဆက္ဆိုတယ္။
“က ႀကီး ရရစ္ လံုးႀကီးတင္ ဆန္ခတ္ ႀကီ… ေရွ႕ကေပါက္ ႀကီး”
ဒီတခါမွေတာ့ ဘာ ဆန္းေနတာ လဲ ဆိုတာ သိၿပီ။
“ဟီးဟီး... ေရွ႕ကေပါက္ ႀကီး တဲ့” ဆိုၿပီး ေအာ္ရယ္လိုက္တာ။
အေမက “ေကာင္မေလး ဘာရယ္တာလဲ”ဲ တဲ့။
“အဲ့ဒါ ၀စၥႏွစ္လံုးေပါက္ပါ”...။ အေမက “ေရွ႕ကေပါက္ပါ” နဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ျငင္းၾကတာ...။
“သမီးတို႔ကို ၀စၥႏွစ္လံုးေပါက္လို႔ ဆရာမကသင္တယ္ အေမ” ဆိုမွ
“ညီးတို႔ဟာေတြ မသိဘူးေအ” လို႔ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးနဲ႔ “သြား ေကာင္မေလး ငါ့ကိုေနာက္တယ္… မသင္ေတာ့ဘူး” လို႔ ေျပာခဲ့တာ…။

ဦးထုပ္ ေဆာင္းေပးလိုက္မိလို႔ ရွက္သြားတဲ့ အေမ့ မ်က္ႏွာကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။

ငယ္စဥ္က အတန္းပညာ သင္ၾကားခြင့္ မရခဲ့ၾကတဲ့ အေဖေရာ အေမပါ က်မတို႔ကိုေတာ့ အတတ္ပညာေတြ သင္ယူႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြ ဖန္တီးေပးခဲ့ၾကရင္း၊ “ဒီအဖိုးႀကီး အဖြားႀကီးေတြ ငါတို႔ေလာက္ မသိပါဘူး မတတ္ပါဘူး” ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး မ၀င္ႏိုင္ေအာင္ ႀကီးမားတဲ့ ေစတနာ, ေမတၱာေတြနဲ႔ အသိပညာေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

*****
ေခတ္နဲ႔ အညီ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ဦးထုပ္ေတြက က်မတို႔ကို ဦးေခါင္း ေသးေသးသြားေစတဲ့ ခံစားမႈေတြ ေပးမွာ မလြဲမေသြပါ။ ဒါေပမဲ့ က်မတို႔ ဘိုးဘြားမိဘေတြ လက္စြဲက်င့္သံုးခဲ့ၾကတဲ့ ႐ိုးသားျခင္း၊ ေမတၱာတရား၊ တန္ဖိုးထားတတ္မႈေတြနဲ႔ ႏွလံုးသားေတြ ႀကီးမားေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း၊ ႀကီးရင့္လာတဲ့ အသက္အရြယ္နဲ႔ လိုက္ဖက္ညီေအာင္ အလွဆင္သင့္ေၾကာင္း ေရးသားလိုက္ရပါတယ္။