ဦးဒတၱ အေမြေတာင္းခန္း
ဦးဒတၱ မႏၲေလးၿမိဳ႕၌ စာသင္ေနစဥ္ျဖစ္၏။ တစ္ရြာတည္းသား စီနီယာေနာင္ေတာ္ဦးဇင္း တစ္ပါးႏွင့္အတူ တစ္တိုက္တည္း၌ သီတင္းသံုးရင္း ပိဋကတ္စာေပးမ်ား ေလ့လာလိုက္စားလွ်က္ ရွိ၏။ တစ္ေန႕ေတာ့ ဦးဒတၱဆြမ္းခံၾကြေနစဥ္ သူ႕ရြာမွဖုန္းဆက္၍ ဦးဒတၱ၏ အဘိုးကြယ္လြန္သြားသည္ကို အေၾကာင္းၾကားေလ၏။ စာ၀ါမ်ားအေရးႀကီးေနခ်ိန္ ျဖစ္၍ ဦးဒတၱအား ျပန္မလာလွ်င္လည္းရေၾကာင္း၊ စာကိုသာ ႀကိဳးစားသင္ေစ လိုေၾကာင္း မွာထားခဲ့ေလ၏။
ေနာင္ေတာ္ဦးဇင္းသည္လည္း ဦးဒတၱရိုးလြန္းသည္ကို ငယ္စဥ္ကတည္းက သိထားသူပီပီ ဦးဒတၱ ဆြမ္းခံျပန္ၾကြ လာသည္ႏွင့္ ၾကပ္ေပးေလေတာ့၏။
ေနာင္ေတာ္ဦးဇင္း။ ။ “ကုိယ့္ေတာ့ ဒကာႀကီးေတာ့ ဖုန္းဆက္တယ္၊ အဘိုးဆံုးၿပီးေျပာတာပဲ၊ ကိုယ့္ေတာ္ကို ျပန္မလြတ္ပါနဲ႕၊ စာ၀ါေတြအေရးႀကီးေနတယ္ဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပတာပဲ၊ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ဖခင္ႀကီးဟာ အဘိုးက်န္ခဲ့တဲ့ အေမြေတြ အပိုင္စီးဖုိ႕ ကိုယ္ေတာ္ကို ျပန္မလာေစခ်င္တာပဲ”
ဦးဒတၱ။ ။ “ဟုတ္လား ဦးဇင္း၊ တပည့္ေတာ္ ဘာလုပ္သင့္လဲ”
ေနာင္ေတာ္ဦးဇင္း။ ။ “ဟာ ကိုယ္ေတာ္ျပန္ရမွာေပါ့။ ကိုယ္ေတာ့ ဒကာႀကီး လူလည္က်တာကို ဒီအတိုင္းၿငိမ္ ခံမလား”
ဦးဒတၱ။ ။ “ဒါဆို ဒီညေနပဲ တပည့္ေတာ္ျပန္မယ္”
ဦးဒတၱသည္ကား အဘိုးဆံုးလို႕ ၀မ္းနည္းဖို႕ေ၀းစြ၊ အေမြမရမွာ ေတြးရင္း ထိုညေနမွာပဲ မွီရာကားျဖင့္ ဇာတိၿမိဳ႕ေလးသို႕ ခ်ီတက္ေလေတာ့၏။
ရြာ၌ကား သက္ေတာ္ရွည္ ပညာတက္ဆရာေတာ္သည္ ေက်ာင္းထိုင္လွ်က္ သာသနာျပဳေနေလ၏။ ထိုဆရာေတာ္ႀကီးအား ဦးဒတၱတို႕ တပည့္ႀကီးငယ္ အားလံုးသည္ ေၾကာက္ၾကရေလ၏။ စကားျပန္ေျပာဖို႕ အသာထား ဆရာေတာ္ျမင္ေလာက္ရာ အရပ္မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္ဖို႕ပင္ မရဲၾကေပ။ ထို႕ေနရြာေရာက္လွ်င္ပဲ ဦးဒတၱသည္ကား ဆရာေတာ္ကို ဦးခုိက္၍ ဆရာေတာ္မွ ဘာကားနဲ႕ ဘယ္လိုျပန္လာသလဲ၊ ေနေကာင္းက်န္းမာရဲ႕လား ဆိုေသာ အေမးကိုပင္ ျပန္လည္ေျဖၾကား မေလွ်ာက္တင္ႏိုင္ဘဲ အိမ္သို႕ ျပန္သြားေလေတာ့၏။ ဆရာေတာ္လည္း “ေအာ္ ဒီဦးဇင္းခမ်ာ သူ႕အဖို႕ဆံုးသြားေတာ့ ၀မ္းနည္းေနရွာေရာ့မည္” ဟုသေဘာပိုက္လွ်က္ ေနေလ၏။
နာေရးကား ေျမက်ၿပီးေပၿပီ၊ ရက္လည္ဆြမ္းသြပ္ဖို႕ေစာင့္စားေနခ်ိန္၊ ေဆြးမ်ိဳးဉာတိမ်ား ပူေဆြးေသာက္က ေရာက္ေနခ်ိန္။ ဦဒတၱကား အိမ္သို႕ေရာက္သည္ဆိုလွ်င္ပဲ --
ဦးဒတၱ။ ။ ဒကာႀကီး(ခမည္းေတာ္ကိုေခၚလိုက္ျခင္းပင္) လာပါဦးဗ်၊ ဒကာႀကီး ဘာသေဘာလဲ၊ ဦးဇင္းကို ဘာလို႕ျပန္မလာခိုင္းတာလဲ အဲဒါရွင္း.
ဒကာႀကီး။ ။ ဦးဇင္းမွာ စာေမးပြဲနီးလို႕ စာ၀ါေတြအေရးႀကီးခ်ိန္ျဖစ္ေနလို႕ပါ၊ ဒီမွာလဲ ေသၿပီးမွေတာ့ ဘာမွျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား ဦးဇင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ျပန္မလာဘို႕ေျပာတာပါ။
ဦးဒတၱ။ ။ ဦးဇင္းသိတယ္ ဒကာႀကီး၊ အဘိုးက်န္ခဲ့တဲ့ အေမြေတြ အပိုင္စီးခ်င္လို႕မဟုတ္လား၊ ဦးဇင္းကို မေပးခ်င္လို႕ ျပန္မလာေစခ်င္တာ မဟုတ္လား
ဒကာႀကီး။ ။ ဦးဇင္း ဒီမွာ အားလံုးပူေဆြးေသာက ေရာက္ေနၾကပါတယ္၊ အေမြကိစၥကို ဘယ္သူမွ ေခါင္းထဲမထည့္ႏိုင္ၾကပါဘူး၊ ဦးဇင္းဟာ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ သားပါပဲ သားသမီးေတြ အားလံုးကို မွ်တစြာ ျဖစ္ေစရပါ့မယ္။
ဦးဒတၱ။ ။ မရဘူး ဒကာႀကီး ဦးဇင္းသိတယ္။ အေမြကို အခုခြဲေပး မရရင္ ၿမိဳ႕ကို မျပန္ဘူး ဒါပဲ
အခ်ီအခ်ေျပာလိုက္ ျငင္းခုန္လိုက္ျဖင့္ ဦးဒတၱတို႕သားအဖ ႏွစ္ေယာက္သည္ကား ညွိႏိုင္းလို႕မရေတာ့ေပ။ ဦးဒတၱ၏ဖခင္သည္ စိတ္ဆိုးလာၿပီး “ဟာ... ဒီဦးဇင္း ဒီေလာက္ေျပာျပေနတာေတာင္ မရဘူး” ဟု ႀကိမ္ဆြဲ၍ လိုက္ရိုက္ေလေတာ့၏။ (အညာေဒသမွာ မိဘသည္ သားမ်ားကို ကိုရင္၊ ဦးဇင္းျဖစ္လင့္ကစား သူတို႕၏စိတ္မွာ မေကာင္းတာ မသင့္တာျမင္လွ်င္ ငယ္စဥ္ကလို ဆိုဆံုးမတက္တဲ့ ခ်စ္စရာ ဓေလ့သည္ ရွိေလ၏။)
ဒကာႀကီးလည္း ေက်ာင္းအထိေအာင္လိုက္လာၿပီး ဆရာေတာ္ႀကီးအား “ဆရာေတာ္ဘုရား ဒီဦးဇင္းကို အခုၿမိဳ႕ကိုျပန္ခိုင္းလိုက္ပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ စိတ္ဆိုးၿပီးရိုက္မိလွ်င္ အျပစ္ျဖစ္ပါေတာ့ မည္ဘုရား” ဟု ျပက္သားစြာေလွ်ာက္တင္ေလေတာ့သည္။ ဆရာေတာ္ကား အေၾကာင္းစံုသိေတာ္မူၿပီးေလေသာ္ ေဒါသ ထြက္ေတာ္မူရကား .. “ဦးဒတၱ အခုခ်က္ခ်င္း ေက်ာင္းေပၚကဆင္း ၿမိဳ႕ကိုတန္းျပန္၊ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေလ ေကာင္းေလပဲ” ဟု ျပင္းထန္ေသာ ဗီတိုအာဏာကိုသံုး၍ ႏွင္ခ်ေလေတာ့သည္သာတည္း။
ျဖစ္ရေလ ဦးဒတၱရယ္၊ ၾကပ္လို႕ၾကပ္မွန္းမသိ၊ အဘိုးဆံုးလို႕ ရက္မလည္ရေသးဘူး အေမြေတာင္းရက္လွတယ္။ အဘိုးေသရာမွထလာႏိုင္လွ်င္ကား ဦးဒတၱ မလြယ္ေၾကာပင္။ အဘိုးသည္ကား ေဒါသအလြန္ႀကီးၿပီး ဦးဇင္းေသာ ဘာေသာ ထားမည္သူ မဟုတ္ေပ။
0 comments:
Post a Comment