ဘဒၵါကု႑လေကသာေထရီ အပိုင္း-၂
ေကာက္ရိုးျဖင့္ ျပဳလုပ္ေသာ ပန္းသည္ အဘယ္မွ်ပင္ ဖြယ္ရာဆန္းၾကယ္စြာ ျခယ္မႈန္းျပဳျပင္ ထားေစကာမူ အဆင္းသာ ဆန္း၍ ရန႔ံကန္းေခ်သည္။ ေပါက္ပြင့္ ေပါက္ပန္းမ်ားသည္လည္း မည္မွ်ပင္ လွပေသာ္လည္း ပန္း၏ ဂုဏ္ျဖစ္ေသာ ရန႔ံမရွိေသာေၾကာင့္ တန္ဖိုးမဲ့ေပသည္။ ပညာရွိတို႔သည္ အေရျပားေပၚတြင္ ထင္ေသာ အလွထက္ ႏွလံုးသားႏွင့္ ဦးေႏွာက္တြင္ တည္ေသာ အလွကို ဂုဏ္ျပဳလိုေသာေၾကာင့္ သတၳဳက ကဲ့သို႔ေသာ လူမ်ားကို ‘အဆင္းလွဆန္း လူ႔ ေပါက္ပန္း’ ဟု ရႈတ္ခ် ေရးသားဖြဲ႔ဆိုၾက၏။
သို႔ရာတြင္ အမွန္ကို အမွန္၊ အမွားကို အမွားဟူ၍သာ လူတိုင္းသိရွိ လိုက္နာေနၾကလွ်င္ အက်ဥ္းေထာင္ႏွင့္ ငရဲျပည္တို႔ ပ်က္သုဥ္း၍ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္တြင္ ေနရာမဆံ့ရွိေခ်မည္။ နိဂ႑နာဋပုတၳ စေသာ ပုဂိၢဳလ္ တို႔မွာလည္း လာဘ္လာဘ ေခါင္းပါး၍ ပ်က္စီးရေတာ့မည္။
အမွန္မူ ဤသို႔ ျဖစ္မလာခဲ့သျဖင့္ တိတၳိဆရာတို႔ထံတြင္ လည္းေကာင္း၊ အက်ဥ္းေထာင္ႏွင့္ ငရဲႀကီး ရွစ္ထပ္တို႔တြင္ လည္းေကာင္း လူမ်ား ျပည့္ႏွက္ ေနၾကျခင္းျဖစ္၏။ အပူကို အေအး၊ အမည္းကို အျဖဴဟု ျမင္သူမ်ားထဲတြင္ သူေဌးသမီး ဘဒၵါလည္း တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ ျဖစ္သည္။
ဖခင္သူေဌးႀကီးသည္ လူသတ္သမားတို႔အား အသျပာတစ္ေထာင္ ေပး၍ သတၳဳကအား ေရြးယူခဲ့၏။ လူမသိ သူမသိ ရထားျဖင့္ တင္လာကာ နံ႔သာေရမိုး ခ်ိဳးေပးၿပီး ဝတ္ေကာင္းစားလွ ဆင္ေပး၏။ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္း ရဘိသို႔ သမီးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းလာေသာေၾကာင့္ သင့္ေလ်ာ္ရာ ရတနာတန္ဆာမ်ားကိုလည္း ဆင္ယင္ေပးကာ သမီးစံရာ ျပာသာဒ္ေပၚသို႔ တင္ေပးလိုက္ရေတာ့၏။
မိဘတို႔မွာ သမီးကေလး အသက္မေသလွ်င္ ၿပီးေရာဟု သေဘာထားကာ အသက္ရွင္ရာ ရွင္ေၾကာင္းကို ေဆာင္ရြက္ၾကရေစကာမူ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ မရွိလွေခ်။ သို႔တေစ ဘဒၵါမွာမူ ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ ေပါင္းသင္းရေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ျခင္းႀကီးမက ေပ်ာ္ေန၏။ ခက္ခဲ ပင္ပန္းစြာ ရယူေပါင္းသင္းရသျဖင့္ ရႊင္လန္း၏။ ထို႔ျပင္ ျမတ္ႏိုးျခင္း သဒၶါျခင္းတို႔လည္း ပိုကဲ ဆင့္ပိုးေနေပေသး၏။
သို႔ျဖစ္၍ ဘဒၵါသည္ အဖ ဆင္ျမန္း ေပးလိုက္ေသာ ရတနာ တန္ဆာတို႔ထက္ ႏွစ္ဆပိုေသာ ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ သတၳဳကအား ဆင္ျမန္းေပး၏။ ေကာင္းမြန္ေသာ အိပ္ရာေနရာ၊ ေကာင္းမြန္ေသာ အစားအစာမ်ားျဖင့္ အနည္းငယ္မွ် မခ်ိဳ႕တဲ့ေအာင္ ျပဳစု ယုယ ထားေလသည္။ သတၳဳကကို မွန္ၾကည့္သလို ၾကည့္ကာ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈကို ျပသေနေပသည္။
သို႔ေသာ္ ေရတြင္ အရုပ္ေရး၍ မထင္သကဲ့သို႔ ဘဒၵါ၏ ေမတၱာ ေစတနာသည္လည္း သတၳဳက၏ ႏွလံုးသား၌ မထင္ဟပ္ေပ။ ငါ့အသက္ကို ကယ္ပါကလား ဟူ၍ ေက်းဇူးတင္ရေကာင္းမွန္း မသိဘဲ တစ္စံုတစ္ရာ မေကာင္းမႈ ျပဳရန္သာ ႀကံစည္စိတ္ကူးေနသည္။ ေလးငါးရက္ ၾကာလာခဲ့၏။ သတၳဳကလည္း သူ၏ အႀကံကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရန္ စိတ္ကူး ျပင္ဆင္ ၿပီးသြားေလၿပီ။
“ခ်စ္ႏွမဘဒၵါ၊ ငါ့တြင္ နတ္တို႔အား ပူေဇာ္ရန္ ကတိေႂကြး တင္ေနေပသည္။ ဤအေႂကြးကို ဆပ္ရန္ ကူညီ ေစခ်င္သည္”
သတၳဳက ေစလွ်င္ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကိုပင္ ေရႊ႕ေပးမည့္ ဘဒၵါသည္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖင့္ အနားသို႔ တိုးကပ္လာ၏။
“ဘယ္လိုေႂကြးမ်ားလဲ ေမာင္ႀကီးရယ္၊ ႏွမေလး အသက္နဲ႔လဲၿပီး ျဖည့္စြမ္းဖို႔ အသင့္ပါပဲ”
“ဒီလိုပါ ႏွမရယ္၊ ေမာင္ႀကီးကို အာဏာသားေတြ ႀကိဳးတုပ္ၿပီး ဖမ္းဆီးသြားေတာ့ ေမာင္ႀကီးဟာ ခိုးသူတို႔ကို ပစ္ခ်တဲ့ ‘ခိုးသူပစ္ေတာင္’ က ေတာင္ေစာင့္နတ္ေတြကို တိုင္တည္ခဲ့တယ္”
“ဘယ္လိုမ်ား တိုင္တည္ပါသလဲ ေမာင္ႀကီး”
“အို ေတာင္ေစာင့္နတ္တို႔၊ ကြ်ႏု္ပ္အား အသက္မေသေအာင္ ကယ္ဆယ္ၾက ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါေလာ့၊ ကြ်ႏု္ပ္ အသက္ ရွင္ေနခဲ့လွ်င္ နတ္မင္းတို႔အား ပူေဇာ္ပသပါမယ္လို႔ ကတိထားခဲ့မိတယ္”
“ဒါေလးမ်ား ေမာင္ႀကီးရယ္၊ ဘာမ်ားခက္တာမွတ္ိလို႔၊ ညေန ေနေအးရင္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေစမယ္ ဟုတ္ၿပီလား”
ဘဒၵါသည္ သတၳဳက၏ ပခံုးစြန္းကို ပါးကေလးျဖင့္ ပြတ္သပ္ရင္း သြက္လက္စြာ ေျပာလိုက္ရာ သတၳဳကမွာ ေက်နပ္သြားေလသည္။
ထိုေန႔ညေနတြင္ သူေဌးႀကီး၏ ဝင္းရိပ္သာအတြင္း၌ ခိုးသူပစ္ေတာင္သို႔ သြားရမည့္ ရထားသည္ အသင့္ျဖစ္ေန၏။ နတ္တို႔အား ပူေဇာ္ရန္ ငွက္ေပ်ာပြဲ အုန္းပြဲမ်ားႏွင့္အတူ လိုက္ပါမည့္ အေစအပါးမ်ားလည္း အသင့္ျဖစ္ေနၾကသည္။ မၾကာမီ ေရႊဟသၤာေမာင္ႏွံ ပ်ံဝဲသည့္ႏွယ္ တင့္တယ္ လိုက္ဖက္ေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံ တို႔သည္ အဖိုးထိုက္ အဖိုးတန္ ရတနာ ပစၥည္းမ်ား ဝတ္ဆင္လ်က္ လက္ခ်င္းတြဲ လည္ခ်င္းယွက္ကာ ျပာသာဒ္ေပၚမွ ဆင္းလာၾကသည္။
ျမင္သူ ၾကည္ႏူးရႊင္ျမဴးစရာ ေကာင္းေသာ ထိုေမာင္ႏွံတို႔ ရထားေပၚ တက္မိလွ်င္ ရထားႀကီးသည္ ညင္သာစြာ ထြက္သြား၏။ အေစအပါးမ်ားလည္း အသီးသီး တာဝန္ယူၾကေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ထမ္းသူထမ္း ပိုးသူပိုးကာ ရထားေနာက္မွ လိုက္သြားသည္။
ရထားေပၚတြင္ ပါလာသူမ်ားမွာ သတၳဳကႏွင့္ ဘဒၵါတို႔ ျဖစ္ေလသည္။ သတၳဳကမွာ အႀကံေအာင္ေတာ့မည္ဟု ဝမ္းသာေန၏။ ဘဒၵါကား ခ်စ္လင္ႏွင့္ တူယွဥ္ႏြဲ၍ အေပ်ာ္ခရီး ထြက္သည့္သေဘာျဖင့္ သြားလာရသည့္အတြက္ ရႊင္ျမဴးတက္ႂကြ ေနေပ၏။ ခိုးသူပစ္ေတာင္ႀကီးသည္ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္၍ လာခဲ့သည့္နည္းတူ လူေန အိမ္ေျခမ်ားလည္း ေဝး၍ ေဝး၍ က်န္ခဲ့ေလ၏။
ခိုးသူပစ္ေတာင္ႀကီးသည္ ျမင့္ေမာက္ မတ္ေစာက္ လြန္းလွသည္။ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕ဘက္မွ အတက္လမ္းသည္ ေျပျပစ္သေလာက္ အျခားတစ္ဖက္တြင္ကား ျမင့္မား မတ္ေစာက္ေသာ ေခ်ာက္ ကမ္းပါးျပတ္မ်ားသာ ဝန္းရံေန၏။ ထို ကမ္းပါးျပတ္မွ ပစ္ခ်ခံရေသာ ရာဇဝတ္သားမွာ တစ္ႀကိမ္မွ် အသက္ရွင္လ်က္ ျပန္လာသည္ကို မၾကားရဖူးေခ်။
ထိုေတာင္ေျခတြင္ ရထားဆိုက္ေသာအခါ သတၳဳကသည္ အလ်င္ဆင္းၿပီး ေတာင္ေပၚသို႔ တက္ရန္ ျပင္ေနေသာ အေစအပါးမ်ားကို ဟန္႔တားလိုက္၏။
“မင္းတို႔ဟာ ငါ့အတြက္ ေသြးသား မေတာ္စပ္လို႔ မင္းတို႔ပါရင္ နတ္ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီကပဲ ေစာင့္ခဲ့ၾကေပေတာ့။ ကဲ အခ်စ္ေရ ေမာတယ္ ပန္းတယ္ သေဘာမထားနဲ႔ေနာ္၊ ေမာင္တစ္ထမ္း မယ္တစ္ရြက္ ထမ္းပိုးၿပီး ႏွစ္ေယာက္တည္း သြားၾကစို႔လား”
(ဘဒၵါကု႑လေကသာေထရီ အပိုင္း-၂ အဆက္အား ဆက္တင္ပါမည္)
0 comments:
Post a Comment