ဤတရားငါးမ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ္ လက္အုပ္ခ်ီျခင္းငွါ ခံထုိက္၏...

သီလသုတ္

ရဟန္းတုိ႔ တရားငါးမ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ရဟန္းသည္ (အရပ္ေဝးမွ) ေဆာင္လာ၍ေသာ္လည္း ေပးလွဴ ပူေဇာ္အပ္ေသာ အလွဴကုိ ခံထုိက္၏၊ ဧည့္သည္တုိ႔ အလုိ႔ငွါ စီမံထားေသာ ဝတၴဳကုိ ခံထုိက္၏၊ တမလြန္အတြက္ ရည္ေမွ်ာ္ေသာ အလွဴကုိ ခံထုိက္၏၊ လက္အုပ္ခ်ီျခင္းငွါ ခံထုိက္၏၊ သတၱဝါ အေပါင္း၏ ေကာင္းမႈျပဳရန္ အျမတ္ဆံုး လယ္ေျမျဖစ္၏။

အဘယ္ငါးမ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ -
ရဟန္းတုိ႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္

ေစာင့္ထိန္းမႈ 'သီလ' ႏွင့္ ျပည့္စံု၏၊
တည္ၾကည္မႈ 'သမာဓိ' ႏွင့္ ျပည့္စံု၏၊
သိမႈ 'ပညာ' ႏွင့္ ျပည့္စံု၏။
ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္မႈ အရဟတၱဖုိလ္ ႏွင့္ ျပည့္စံု၏။
အရဟတၱဖုိလ္ကုိ သိေသာ ဉာဏ္အျမင္ 'ပစၥေဝကၡဏာဉာဏ္' ႏွင့္ ျပည့္စံု၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤတရားငါးမ်ဳိးတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ရဟန္းသည္ အရပ္ေဝးမွ ေဆာင္လာ၍ ေသာ္လည္း ေပးလွဴ ပူေဇာ္အပ္ေသာ အလွဴကုိ ခံထုိက္၏၊ ဧည့္သည္တုိ႔ အလုိ႔ငွါ စီမံထားေသာ ဝတၴဳကုိ ခံထုိက္၏၊ တမလြန္ အတြက္ ရည္ေမွ်ာ္ေသာ အလွဴကုိ ခံထုိက္၏၊ လက္အုပ္ခ်ီျခင္းငွါ ခံထုိက္၏၊ သတၱဝါ အေပါင္း၏ ေကာင္းမႈျပဳရန္ အျမတ္ဆံုး လယ္ေျမျဖစ္၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 107

၇ - သီလသုတ္၊ ဖာသုဝိဟာရဝဂ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ဗုဒၶဓမၼ ဦးေလာကနာထ at 10/19/2009 12:21:00 PM