သုတမယဉာဏ္, စိႏၲာမယဉာဏ္, ဘာ၀နာမယဉာဏ္
သုတမယဉာဏ္, စိႏၲာမယဉာဏ္, ဘာ၀နာမယဉာဏ္တို႔ကို အသီးသီးသိအပ္၏။
သုတမယဉာဏ္ ဟူသည္ကား-ကိုယ္ေတြ႔ဒိ႒ သိသည္မဟုတ္။ သူတပါးေျပာေသာေၾကာင့္၄င္း၊ စာေတြ႔အားျဖင့္၄င္း၊ သိေသာဉာဏ္တည္း။
စိႏၲာမယဉာဏ္သည္လည္း-ကိုယ္ေတြ႔ဒိ႒ မဟုတ္ေသး၊ သူတပါး ေျပာေဟာေသာ အဓိပၸါယ္၊ စာေတြ႔အားျဖင့္ သိေသာအဓိပၸါယ္တို႔ကို အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္၍ ယုတၱိယုတၱာ ေဆာင္ျပီးလွ်င္ အမွန္ကို အေတြးႏွင့္ သိျခင္းေပတည္း။
ဘာ၀နာမယဉာဏ္ ဟူသည္ကား-ကိုယ္ေတြ႔ဒိ႒ မိမိရရ သိေသာအသိမ်ိဳးတည္း။
( ဖရဲသီးဥပမာ ဉာဏ္သံုးျဖာ )
ထိုသံုးပါးတို႔တြင္ သုတမယဉာဏ္ကား ထင္ရွားသိသာျပီး စိႏၲာမယဉာဏ္ ဘာ၀နာမယဉာဏ္ ၂-ပါးတို႔၏ အထူးကို ဥပမာအားျဖင့္ သိအပ္၏။ အခါတပါး၌ လူသံုးေယာက္တို႔သည္ လြန္စြာမွန္ကန္ေအာင္ ေတြးေတာဆင္ျခင္တတ္သည္ဟု ေက်ာ္ၾကားသတတ္။ ထိုစကားကို စာေရးတေယာက္ ၾကားေသာ္ မယံုၾကည္သျဖင့္ ဖရဲသီတလံုးကို အုပ္တခု၌ ထည့္ျပီးလွ်င္ အေလာင္းအစားျပဳ၍ အမွန္ကို ေတြးေစ၏။ ထိုအခါ လူသံုးေယာက္တို႔တြင္ တေယာက္ေသာသူက အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျမာ္ေထာက္ ဆင္ျခင္ျပီးလွ်င္ ဤအုပ္ထဲ၌ ရွိေသာအသီးသည္ ေျမႏြယ္သီး ျဖစ္ရမည္ဟု ဆို၏။
ဒုတိယလူကလည္း ထို႔အတူ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျမာ္ေထာက္၍ ေျမႏြယ္သီး ျဖစ္ခဲ့ေသာ္ အခြံစိမ္း အခြံၾကား ျဖစ္ရမည္ဟု ဆို၏။
တဖန္ တတိယလူက ေျမႏြယ္သီး အခြံစိမ္း အခြံၾကား ျဖစ္လွ်င္ အေစ့အနက္၊ အေစ့အနီ ျဖစ္ရမည္ဟု ဆင္ျခင္၍ ေျပာျပန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသံုးေယာက္တို႔၏စကားကို ေပါင္း၍ ဤအုပ္ထဲ၌ ဖရဲသီး မဟုတ္ေလာ-ဟု ဆိုျပီးလွ်င္ အုပ္ကို ဖြင့္ေသာအခါ ဖရဲသီးအမွန္ပင္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ စာေရးသည္ အရႈံးေပးရေသာဟူ၏။
ဤဥပမာ၌ လူသံုးေယာက္တို႔သည္ ဖရဲသီးကို အေတြးႏွင့္ သိၾကသကဲ့သို႔ စိႏၲာမယဉာဏ္ကို မွတ္အပ္၏။
အုပ္ကိုဖြင့္ေသာအခါ ဖရဲသီးျဖစ္ေၾကာင္း မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ သိရသကဲ့သို႔ ဘာ၀နာမယဉာဏ္ကို မွတ္အပ္၏။
အခ်ိဳ႔ေသာသူတို႔ကား အစစ္အမွန္မဟုတ္ဘဲ အစစ္အမွန္ကဲ့သို႔ ေတြးေတာေနျခင္းကို စိႏၲာမယဉာဏ္ဟု ထင္ၾက၏။ မသင့္။ ထိုသို႔ေတြးေတာေနျခင္းကို ၀ိတက္ဟူ၍ သာမညအားျဖင့္ ေခၚဆိုရ၏။ ၀ိတက္ႏွင့္ စိႏၲာမယဉာဏ္သည္ အလြန္ျခားနားသည္ဟု မွတ္ပါေလ။
ဤ၀ိပႆနာအရာ၌ ဘာ၀နာမယဉာဏ္သာလွ်င္ လိုရင္းျဖစ္သတည္း။
( တိမ္ေယာင္ႏွင့္ နက္၊ လြယ္ေယာင္ခက္ )
သို႔ရာတြင္ ရုပ္နာမ္တို႔၌ ၾကံစည္စိတ္ကူးရာ၌ကား ေကာင္းပါ၏။ အခ်ည္းႏွီးေတာ့ မျဖစ္ပါ။ နာမရူပ ပရိေစၦဒ၊ ပစၥယ ပရိဂၢဟဉာဏ္ေတာ့ ျဖစ္ပါ၏။ ေကာင္းပါ၏။ ပါရမီျဖစ္ပါ၏။ ဤမွ်ေလာက္ စိတ္ကူးျဖင့္ ဤဘ၀၌ စိႏၲာမယဉာဏ္ ရသြားလွ်င္လည္း ေနာက္တပါးပါးေသာဘ၀၌ က်က်နန တရားနာရကာ အကၽြတ္တရား ရတတ္ၾကပါ၏။ စူဠပန္ အရွင္ျမတ္စသည္တို႔ကို ေထာက္ေျမာ္ပါေလ။ အားတက္စရာပါပဲ။ ယခုဘ၀၌လည္း စိတ္ကူးၾကံစည္ပါမ်ားလွ်င္ သမာဓိက ေကာင္းလာျပီးသကာလ ခႏၶာငါးပါးတို႔၏ ေဖာက္ျပန္ ျဖစ္ပ်က္မႈတို႔ကို အတပ္ဒိ႒ သာမညေလာက္ေတာ့ကာ ေတြ႔ရတတ္ပါ၏။ ေတြ႔ေပမယ့္ ေတြ႔ေသာအခါ ဘာမွန္းမသိတတ္ၾက၍ မရႈတတ္တာနဲ႔ ေပ်ာက္သြားတတ္ၾက၏။
ဘာ၀နာမယဉာဏ္ျဖင့္ အတပ္ဒိ႒ စ၍ေတြ႔ေသာအခါ အထူးဂရုစိုက္၍ မေလ်ာ့ေသာ လံ႔ုလျဖင့္ ဆက္၍ အေပ်ာက္မခံဘဲ ရႈတတ္မွ တီရဏပရိညာ ကခၤါ၀ိတရဏ၀ိသုဒၶိသို႔ ေရာက္တတ္ၾကပါသည္။ ကခၤါ၀ိတရဏ ၀ိသုဒၶိသို႔ ေရာက္ျပီးမွ သေဘာေပါက္ျပီး မေပ်ာက္ပ်က္ရေအာင္ ဆက္လက္ရႈျမင္၍ သြားတတ္ၾကပါေတာ့သည္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ( ဆရာမရွိ ငါးပိဖုတ္ေတာင္မွ နည္းမက် ) ဟု ဆို၏။ ဘာ၀နာမယဉာဏ္ဆိုတာ စိတ္မကူးဘဲနဲ႔ ျပခဲ့ျပီးခဲ့ေသာ နည္းတို႔အတိုင္း ေနရာမွန္ကို စိတ္ထားမွန္မွန္ႏွင့္ ရႈေနရင္း တကယ္ရွိတဲ့တရားေတြကို တကယ္ပင္ အလိုလို ေတြ႔ရေတာ့တျဲဖစ္ပါသည္။ ေရးသားထားသလို တကယ္ေတြ႔တဲ့ တရားေတြကို ဘာ၀နာမယဉာဏ္ဟု ေခၚပါသည္။
သုတမယဉာဏ္ ဟူသည္ကား-ကိုယ္ေတြ႔ဒိ႒ သိသည္မဟုတ္။ သူတပါးေျပာေသာေၾကာင့္၄င္း၊ စာေတြ႔အားျဖင့္၄င္း၊ သိေသာဉာဏ္တည္း။
စိႏၲာမယဉာဏ္သည္လည္း-ကိုယ္ေတြ႔ဒိ႒ မဟုတ္ေသး၊ သူတပါး ေျပာေဟာေသာ အဓိပၸါယ္၊ စာေတြ႔အားျဖင့္ သိေသာအဓိပၸါယ္တို႔ကို အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္၍ ယုတၱိယုတၱာ ေဆာင္ျပီးလွ်င္ အမွန္ကို အေတြးႏွင့္ သိျခင္းေပတည္း။
ဘာ၀နာမယဉာဏ္ ဟူသည္ကား-ကိုယ္ေတြ႔ဒိ႒ မိမိရရ သိေသာအသိမ်ိဳးတည္း။
( ဖရဲသီးဥပမာ ဉာဏ္သံုးျဖာ )
ထိုသံုးပါးတို႔တြင္ သုတမယဉာဏ္ကား ထင္ရွားသိသာျပီး စိႏၲာမယဉာဏ္ ဘာ၀နာမယဉာဏ္ ၂-ပါးတို႔၏ အထူးကို ဥပမာအားျဖင့္ သိအပ္၏။ အခါတပါး၌ လူသံုးေယာက္တို႔သည္ လြန္စြာမွန္ကန္ေအာင္ ေတြးေတာဆင္ျခင္တတ္သည္ဟု ေက်ာ္ၾကားသတတ္။ ထိုစကားကို စာေရးတေယာက္ ၾကားေသာ္ မယံုၾကည္သျဖင့္ ဖရဲသီတလံုးကို အုပ္တခု၌ ထည့္ျပီးလွ်င္ အေလာင္းအစားျပဳ၍ အမွန္ကို ေတြးေစ၏။ ထိုအခါ လူသံုးေယာက္တို႔တြင္ တေယာက္ေသာသူက အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျမာ္ေထာက္ ဆင္ျခင္ျပီးလွ်င္ ဤအုပ္ထဲ၌ ရွိေသာအသီးသည္ ေျမႏြယ္သီး ျဖစ္ရမည္ဟု ဆို၏။
ဒုတိယလူကလည္း ထို႔အတူ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျမာ္ေထာက္၍ ေျမႏြယ္သီး ျဖစ္ခဲ့ေသာ္ အခြံစိမ္း အခြံၾကား ျဖစ္ရမည္ဟု ဆို၏။
တဖန္ တတိယလူက ေျမႏြယ္သီး အခြံစိမ္း အခြံၾကား ျဖစ္လွ်င္ အေစ့အနက္၊ အေစ့အနီ ျဖစ္ရမည္ဟု ဆင္ျခင္၍ ေျပာျပန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသံုးေယာက္တို႔၏စကားကို ေပါင္း၍ ဤအုပ္ထဲ၌ ဖရဲသီး မဟုတ္ေလာ-ဟု ဆိုျပီးလွ်င္ အုပ္ကို ဖြင့္ေသာအခါ ဖရဲသီးအမွန္ပင္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ စာေရးသည္ အရႈံးေပးရေသာဟူ၏။
ဤဥပမာ၌ လူသံုးေယာက္တို႔သည္ ဖရဲသီးကို အေတြးႏွင့္ သိၾကသကဲ့သို႔ စိႏၲာမယဉာဏ္ကို မွတ္အပ္၏။
အုပ္ကိုဖြင့္ေသာအခါ ဖရဲသီးျဖစ္ေၾကာင္း မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ သိရသကဲ့သို႔ ဘာ၀နာမယဉာဏ္ကို မွတ္အပ္၏။
အခ်ိဳ႔ေသာသူတို႔ကား အစစ္အမွန္မဟုတ္ဘဲ အစစ္အမွန္ကဲ့သို႔ ေတြးေတာေနျခင္းကို စိႏၲာမယဉာဏ္ဟု ထင္ၾက၏။ မသင့္။ ထိုသို႔ေတြးေတာေနျခင္းကို ၀ိတက္ဟူ၍ သာမညအားျဖင့္ ေခၚဆိုရ၏။ ၀ိတက္ႏွင့္ စိႏၲာမယဉာဏ္သည္ အလြန္ျခားနားသည္ဟု မွတ္ပါေလ။
ဤ၀ိပႆနာအရာ၌ ဘာ၀နာမယဉာဏ္သာလွ်င္ လိုရင္းျဖစ္သတည္း။
( တိမ္ေယာင္ႏွင့္ နက္၊ လြယ္ေယာင္ခက္ )
သို႔ရာတြင္ ရုပ္နာမ္တို႔၌ ၾကံစည္စိတ္ကူးရာ၌ကား ေကာင္းပါ၏။ အခ်ည္းႏွီးေတာ့ မျဖစ္ပါ။ နာမရူပ ပရိေစၦဒ၊ ပစၥယ ပရိဂၢဟဉာဏ္ေတာ့ ျဖစ္ပါ၏။ ေကာင္းပါ၏။ ပါရမီျဖစ္ပါ၏။ ဤမွ်ေလာက္ စိတ္ကူးျဖင့္ ဤဘ၀၌ စိႏၲာမယဉာဏ္ ရသြားလွ်င္လည္း ေနာက္တပါးပါးေသာဘ၀၌ က်က်နန တရားနာရကာ အကၽြတ္တရား ရတတ္ၾကပါ၏။ စူဠပန္ အရွင္ျမတ္စသည္တို႔ကို ေထာက္ေျမာ္ပါေလ။ အားတက္စရာပါပဲ။ ယခုဘ၀၌လည္း စိတ္ကူးၾကံစည္ပါမ်ားလွ်င္ သမာဓိက ေကာင္းလာျပီးသကာလ ခႏၶာငါးပါးတို႔၏ ေဖာက္ျပန္ ျဖစ္ပ်က္မႈတို႔ကို အတပ္ဒိ႒ သာမညေလာက္ေတာ့ကာ ေတြ႔ရတတ္ပါ၏။ ေတြ႔ေပမယ့္ ေတြ႔ေသာအခါ ဘာမွန္းမသိတတ္ၾက၍ မရႈတတ္တာနဲ႔ ေပ်ာက္သြားတတ္ၾက၏။
ဘာ၀နာမယဉာဏ္ျဖင့္ အတပ္ဒိ႒ စ၍ေတြ႔ေသာအခါ အထူးဂရုစိုက္၍ မေလ်ာ့ေသာ လံ႔ုလျဖင့္ ဆက္၍ အေပ်ာက္မခံဘဲ ရႈတတ္မွ တီရဏပရိညာ ကခၤါ၀ိတရဏ၀ိသုဒၶိသို႔ ေရာက္တတ္ၾကပါသည္။ ကခၤါ၀ိတရဏ ၀ိသုဒၶိသို႔ ေရာက္ျပီးမွ သေဘာေပါက္ျပီး မေပ်ာက္ပ်က္ရေအာင္ ဆက္လက္ရႈျမင္၍ သြားတတ္ၾကပါေတာ့သည္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ( ဆရာမရွိ ငါးပိဖုတ္ေတာင္မွ နည္းမက် ) ဟု ဆို၏။ ဘာ၀နာမယဉာဏ္ဆိုတာ စိတ္မကူးဘဲနဲ႔ ျပခဲ့ျပီးခဲ့ေသာ နည္းတို႔အတိုင္း ေနရာမွန္ကို စိတ္ထားမွန္မွန္ႏွင့္ ရႈေနရင္း တကယ္ရွိတဲ့တရားေတြကို တကယ္ပင္ အလိုလို ေတြ႔ရေတာ့တျဲဖစ္ပါသည္။ ေရးသားထားသလို တကယ္ေတြ႔တဲ့ တရားေတြကို ဘာ၀နာမယဉာဏ္ဟု ေခၚပါသည္။
Friday, September 18, 2009
ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာ (Religion) မဟုတ္ ( ၂ )
(ယခင္လမွ အဆက္ )
( ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္၊ ဘာေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ေနသလဲ )
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒမွာ မ်က္စိမွိတ္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ရတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ ရုပ္ဆင္းတုေတာ္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ လို႔ ေမးႏိုင္ပါတယ္။
အေျဖက လြယ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ကို ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကတာဟာ ခ်မ္းသာစည္းစိမ္ တစံုတခုကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင္တျပီး ရွိခိုးေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ထင္ရွားရွိတဲ့ ဗုဒၶရဲ႔ ေရွ႔ေမွာက္ ေရာက္ေနတယ္လို႔ ထင္မွတ္ျပီး အလြန္ေလးနက္ေသာ ဂါရ၀ျဖင့္ ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႔ စိတ္ထဲကို မိမိရဲ႔စိတ္ သြင္းျပီးၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ ဘယ္ေလာက္အံ႔ၾသစရာေကာင္းသလဲ။
အတုမရွိတဲ့ မဟာပုရိသဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ေရွ႔မွာ ပန္း ေရခ်မ္း ဆီမီး ဆြမ္း စသည္ ကပ္လွဴျပီး ရွိခိုးေနရတာဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ရဲ႔ စိတ္ႏွလံုးမွာ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းျပီးေတာ့ ဆုတ္နစ္ေသာစိတ္ဓာတ္ဟာ တက္ၾကြလာတယ္။ က်ဆင္းေနေသာ စိတ္ဓာတ္ဟာ တိုးပြားလာတယ္။ ညစ္ညဴးေနေသာ စိဓာတ္ဟာ ၾကည္လာတယ္။
( ဗုဒၶလက္ခံခဲ့တဲ့ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈ )
ဗုဒၶရွင္ေတာ္ကလဲ မိမိရဲ႔ သာ၀ကေတြကို မိမိက်င့္သလို က်င့္ေစခ်င္တယ္။ မိမိကို အတုယူေစခ်င္တယ္။ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ေရွ႔ေမွာက္မွာ ထိုင္၍ ဗုဒၶကို အာရံုျပဳျပီး ပူေဇာ္လိုက္တဲ့အခါ ဗုဒၶနဲ႔ အတူတူေနရတယ္လို႔ စိတ္မွာ ၀င္စားလာတတ္ပါတယ္။
ဗုဒၶနဲ႔ အတူတူေနရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ မေကာင္းေသာ အက်င့္ေတြကို က်င့္လို႔ ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မလဲ။ တျဖည္းျဖည္း ဗုဒၶဓာတ္ ကူးလာႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶကလဲ ပညာဉာဏ္ကို အရင္းခံေသာ ယံုၾကည္မႈျဖင့္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သည္ကို လက္ခံပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကလဲ ဤရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဗုဒၶပံုေတာ္ကို ကိုးကြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေညာင္ပင္ဟာ ေဗာဓိဉာဏ္ရဲ႔ အထိမ္းအမွတ္တခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေညာင္ပင္မွာ ေဗာဓိဉာဏ္ရလို႔ ဒီေညာင္ပင္ကို ေဗာဓိပင္ ေခၚၾကပါတယ္။
( ဗုဒၶဘာသာရဲ႔ ပဓာန လုပ္ငန္းတခု )
ရုပ္တု၊ ဆင္းတု၊ ေညာင္ပင္စသည္ ပူေဇာ္ျခင္း ေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ေတြေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ သမာဓိ ေကာင္းစြာ ရရွိႏိုင္တဲ့အတြက္ လုပ္ထိုက္ေသာ လုပ္ငန္းတရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ အတုမဲ့ မဟာပုရိသ ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ကို သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွား ထည့္သြင္းထားျပီး ေဗာဓိဓာတ္ကို ရေအာင္ ယူၾကတယ္။ စိတ္ၾကည္လင္မႈ ခ်မ္းသာမႈကို ရွာေဖြၾကတယ္။
သို႔ေသာ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ေက်းဇူးရွင္ ျမတ္ဗုဒၶကို ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကျခင္းထက္ ျမတ္ဗုဒၶကဲ့သို႔ သစၥာတရားတို႔ကို သိေအာင္ အားထုတ္ျခင္း၊ သိကၡာသံုးပါး၊ မဂၢင္ရွစ္ပါး ပါရမီ ၁၀-ပါးတို႔ကို အားထုတ္ျခင္းကသာလွ်င္ ပိုျမတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶကလဲ တပည့္သာ၀ကတို႔ရဲ႔ ပူေဇာ္ျခင္းထက္ မိမိက်င့္သလို အက်င့္ျမတ္ေတြ က်င့္ၾကံလိုက္နာျခင္းကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ က်င့္ဖို႔ခ်ည္း တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ပါတယ္။
( ဗုဒၶကို ျမင္ေတြ႔တဲ႔ လူ ဆိုတာ )
ငါဘုရား၏ အဆံုးအမ အက်င့္ျမတ္ေတြကို က်င့္ၾကံ လိုက္နာသူသည္ ငါဘုရားကို အျမတ္ဆံုး ပူေဇာ္သူမည္၏။ တရားျမင္သူသည္ ငါဘုရားကို ျမင္၏။ တရားမျမင္သူသည္ ငါဘုရားကို မျမင္ေသး-ဟု ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
သို႔ေသာ္ ဗုဒၶပံုေတာ္ထက္ ပို၍ခံ႔ညား သပ္ရပ္ ထည္၀ါျပီး က်က္သေရရွိေသာ အျခားရုပ္ပံုတခု ဤကမၻာေလာကမွာ မရွိေတာ့ပါ။
မ်က္စိနဲ႔ျမင္ရတဲ့ ဗုဒၶပံုေတာ္ကို ျမင္ရ ၾကည့္ရေသာအခါ ဗုဒၶပံုေတာ္ထဲမွာ ဗုဒၶရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ ပါ၀င္လာတယ္လို႔ ထင္ရျပီး မိမိရဲ႔ ႏွလံုးသားမွာလဲ ေဗာဓိဉာဏ္ရဲ႔ အေရာင္ဟာ ထင္ဟပ္လာတယ္လို႔ ထင္မွတ္ရပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ေျပာလိုတာက ဗုဒၶ၀ါဒ၊ ဗုဒၶဘာသာ မွာ အသနားခံ၍ ဆုေတာင္းျခင္း၊ ဗုဒၶႏွင့္ ဆုေတာင္းသူတို႔ၾကားထဲမွာ ဆက္သြယ္သူ (ေအာင္သြယ္သေဘာ) ကိုယ္စားလွယ္ထား၍ ဆုေတာင္းျခင္းဆိုတာ မရွိပါဘူး။
( ဗုဒၶဘာသာတို႔ ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ )
ဘုန္းႀကီးက လူေတြအလယ္ ဆုေတာင္းေပးရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဒုကၡေရာက္လာလို႔ ကယ္တင္ေတာ္မူပါ။ က်ဴးလြန္မိလာလို႔ သနားေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ မရွိပါဘူး။
သို႔ေသာ္ ဗုဒၶထံမွာ ဆုပန္တယ္၊ ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ကယ္တင္ဖို႔ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေတာင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵကို မိမိရဲ႔ ေကာင္းမႈေပၚမွာ အေျခခံျပီး ထုတ္ဆိုျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶကလဲ သင္တို႔ ေတာင္းဆိုတာေတြကို ငါ ဘုရား ေပးမယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္တုန္းကမွ တာ၀န္မခံပါဘူး။ အသနားခံျခင္း ဆုေတာင္းျခင္းေတြမွတပါး မိမိဘ၀ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းေရး အသိဉာဏ္ ပြင့္လင္းေရး ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေရးတို႔အတြက္ သိကၡာသံုးပါး က်င့္သံုးဖို႔ကိုသာ ဗုဒၶသည္ ညႊန္ျပေတာ္မူေလ့ရွိပါသည္။
သိကၡာသံုးပါးဆိုတာ-သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ပါပဲ။ သီလက်င့္ေတာ့ ကိုယ္ႏွႈတ္ႏွစ္ပါး ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းသြားတယ္။ သမာဓိရေအာင္ အားထုတ္ေတာ့ စိတ္အညစ္အေၾကးေတြ တခဏ တဘ၀ သန္႔ရွင္းေအးခ်မ္းသြားတယ္။ ပညာက်င့္စဥ္ က်င့္လိုက္ေတာ့ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးေတြ အျပီးတိုင္ ကင္းေ၀းသန႔္ရွင္းသြားတယ္။
( ကမၼ႒ာန္းအားထုတ္တာ စိတ္ကူးယဥ္ေနတာလား )
တနည္းေျပာရရင္ ကမၼ႒ာန္းတရား အားထုတ္မႈမွ သန္႔ရွင္းမႈ၊ ျငိမ္းခ်မ္းမႈဆိုတာ ရတယ္။ ကမၼ႒ာန္းအားထုတ္တယ္ဆိုတာ ျငိမ္ျငိမ္ကေလး ထိုင္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ကို ဗလာဟင္းလင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနျခင္းလဲ မဟုတ္ပါဘူး။
ေကာင္းကင္မွာပ်ံသြားတဲ့ ပ်ံလႊားငွက္ကေလးမ်ားကဲ့သို႔ ႏွလံုးသားထဲက စိတ္ ေစတသိက္ေတြဟာ အလြန္ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာနဲ႔ သခၤတတရားတို႔ ပ်က္စီးျပိဳက်ေနမႈ၊ မိမိခႏၶာရဲ႔ ေျပာင္းလဲေနမႈေတြကို အမီလိုက္၍ ၾကည့္ေနျခင္းကို ကမၼ႒ာန္းလို႔ ေခၚတယ္။
ဗုဒၶသည္ တန္ခိုးမရွိတဲ့ ဆုေပးစကားကို မေျပာၾကားရံုသာမက အသနားခံ ေတာင္းဆိုေနတဲ့ အညံ႔ခံလိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ားကိုလဲ ညံ႔ဖ်င္းတဲ့ စိတ္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
( ဗုဒၶရဲ႔ လမ္းစဥ္ )
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒမွာ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျပီး ဆုေတာင္းတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားကိုးျပီး ကိုယ့္ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဗုဒၶညႊန္ျပေပးထားတဲ့ လမ္းစဥ္အတိုင္း ကိုယ့္အစြမ္းသတၱိနဲ႔ကိုယ္ အားထုတ္ေနၾကပါတယ္။
ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္တာကေတာ့ ၾကားေအာင္သြယ္ ပုဂၢိဳလ္မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးေနတာ ျဖစ္တယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒမွာ ေၾကာက္ရ ရိုေသရ နားေထာင္ရမယ့္ ေဒ၀ျဗဟၼာ ဖန္ဆင္းရွင္ စိုးမိုးသူ စသည္ မရွိပါ။
( ဗုဒၶသည္ ဖန္ဆင္းရွင္မဟုတ္ )
ဗုဒၶသည္ ကမၻာ၊ ေလာက၊ ေန၊ လ၊ နကၡတ္၊ ျဂိဳဟ္၊ တာရာေတြထဲမွာ တန္ခိုးသတၱိရွိေသာ အလံုးစံုကို အကုန္အစင္ သိေသာ၊ တစံုတခုေသာလာဘ္ကို ေပးေသာ၊ အလံုးစံုကို အကုန္အစင္ ဖန္ဆင္းေသာ၊ အလံုးစံုကို အစိုးရေသာ၊ အျမဲတည္ရွိေသာ၊ အားလံုးေသာ ေလာကႏွင့္ စၾက၀ဠာ သတၱ၀ါတို႔၏ ေရွးဦးစြာက ျဖစ္ေနေသာ၊ ရွိေနေသာ၊ တစံုတေယာက္ေသာ ျဗဟၼာ၊ ေဒ၀တို႔ကို လက္မခံပါ။ အယံုအၾကည္ မရွိပါ။
ဗုဒၶ၀ါဒမွာ မျမင္ရ မသိရေသာ ေနရာဌာန၊ တခုမွ မေတြ႔မျမင္ႏိုင္ေသာ အစမထင္ တန္ခိုးရွင္ တစံုတေယာက္ထံမွ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ၾသဘာဆုလာဘ္မ်ားကို သယ္ေဆာင္ျပီး ျဖန္႔ေ၀ေပးေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္လည္း မရွိပါ။
( ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ ယံုၾကည္ခ်က္ )
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၊ ဗုဒၶ၀ါဒကို က်င့္သံုးေသာ ပုဂၢိဳလ္ (ဗုဒၶဘာသာ၀င္) ဆိုတာဟာ အျပစ္ဒဏ္ကို ေပးတတ္၊ အျပစ္ကို ပယ္ေဖ်ာက္တတ္ေသာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ဆုလာဘ္ကို ေပးတတ္ေသာ တန္ခိုးျဖင့္ လႊမ္းမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ၊ သဘာ၀ထက္ လြန္ကဲေသာ၊ တန္ခိုးရွင္ဣႆရ တစံုတေယာက္ကို ခစား ညႊတ္တြား၍ တာ၀န္ထမ္းေနရေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ တစံုတေယာက္ေသာ တန္ခိုးရွင္၊ ဖန္ဆင္းရွင္၊ အစိုးရသူတို႔ထံမွ အျပစ္ကို ပယ္ေဖ်ာက္ျခင္း၊ ေကာင္းခ်ီးဆုလာဘ္မ်ား ေပးသနားျခင္းတို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကသူမ်ားလဲ မဟုတ္ၾကပါဘူး။
မိမိတို႔ ေကာင္းဆိုးႏွစ္မ်ိဳးေသာ ဘ၀ႏွင့္ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆိုးက်ိဳးတို႔ကို မိမိတို႔ရဲ႔ တန္ခိုးထက္လွစြာေသာ စိတ္ ေစတသိက္မ်ားကသာ ဖန္ဆင္းျပဳလုပ္ေပးၾကတယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားၾကပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ တစံုတေယာက္ေသာ တန္ခိုရွင္၊ ဖန္ဆင္းရွင္တို႔၏ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္မႈကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကသူမ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။
( ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းကို အသံုးခ်ရတဲ့ ဘာသာ )
ယခုလိုေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ ဗုဒၶ၀ါဒကို အထင္မမွားသင့္ပါ။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ေလာကသစၥာကို မျငင္းပယ္ပါ။ အျခားမည္သည့္ဘာသာကိုမွ မဆန္႔က်င္ပါ။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ သတၱ၀ါတို႔အတြက္ ေရရာျပီး ေသခ်ာေသာ သဘာ၀မ်ားကိုသာ အသိအမွတ္ ျပဳပါတယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒသည္ လူသားတေယာက္စီ တေယာက္စီမွာ ရွိေနေသာ အလြန္တန္ခိုးထက္သည့္စိတ္၊ ေစတသိက္တို႔ကို အရင္းျပဳ၍ နည္းမွန္လမ္းမွန္ တကယ္အားထုတ္က်င့္ၾကံထားေသာ ဆရာေကာင္း ဆရာျမတ္တို႔၏ အကူအညီ အဆံုးအမျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွသာလွ်င္ ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွ ကိုယ္တိုင္ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္တယ္လို႔ ညႊန္ၾကားပါတယ္။ သင္ျပပါတယ္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒကို ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္မွ် Religion လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ယံုၾကည္ျပီး ဆုေတာင္းေနရ၊ ကိုးကြယ္ပသေနရတဲ့၀ါဒမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းျမတ္ေသာ ေသခ်ာေရရာေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မိမိတို႔ ပိုင္ထားတဲ့ တန္ခိုးထက္လွစြာေသာ သတိ၊ ၀ီရိယ၊ ပညာ စတဲ့ စိတ္ ေစတသိက္တို႔ကို အသံုးခ်၍ အားထုတ္က်င့္ၾကရေသာ က်င့္စဥ္မ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။
( ဗုဒၶဘာသာသည္ ဘာသာအားလံုးတို႔ရဲ႔ ဘာသာ )
အကယ္၍ ဗုဒၶ၀ါဒကို Religion လို႔ ဆိုရင္ေတာ့ အျခားအျခားေသာ Religion မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
Buddhist Religion သည္-
၁။ အလြန္ေလးနက္ေသာ ဘ၀အျမင္ကို ေကာင္းစြာ သင္ျပေပးေသာ Religion တခု ျဖစ္ပါတယ္။
၂။ ထိုေလးနက္ေသာ ဘ၀အျမင္ကို အေျခခံ၍ ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားအားထုတ္ဖို႔ လမ္းညႊန္ေပးေသာ Religion တခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၃။ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ျဖင့္ အားထုတ္သည့္အေလ်ာက္ အသိဉာဏ္မ်ား ေတာက္ေျပာင္ ပြင့္လင္းလာေအာင္ သင္ျပေပးေသာ Religion လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၄။ လူသားတို႔ရဲ႔ တန္ခိုးထက္လွစြာေသာ စိတ္၊ ေစတသိက္ကို စနစ္တက် အသံုးခ်ခြင့္ေပးေသာ Religion လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၅။ ဘ၀ႏွင့္ေသမင္းကို ရင္မဆိုင္ရဲေသာ သတၱ၀ါတို႔အား ရဲရဲရင့္ရင့္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ဘ၀ႏွင့္ေသျခင္းကို ရင္ဆိုင္ရဲေအာင္ သင္ျပေပးေသာ Religion လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
နိဂံုးခ်ုဳပ္ ေျပာရပါလွ်င္-
ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ဘ၀ဒုကၡ အားလံုးတို႔ကို ပယ္ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔၊ ဘ၀ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ က်င့္ရမယ့္ အားထုတ္ရမယ့္ စနစ္က်ေသာ က်င့္စဥ္ တမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒကို Religion လို႔ ဆိုရင္ေတာ့ Religion of All Religions လို႔ ဆိုခ်င္ပါေတာ့တယ္။
သတၱ၀ါအားလံုး အက်င့္မွန္ကို က်င့္ႏိုင္ၾကပါေစ။ သတၱ၀ါအားလံုး ဘ၀ဇာတ္သိမ္း ဒုကၡျငိမ္းၾကပါေစ။ တရားက်င့္မူ၊ ခပ္သိမ္းသူ၊ သီတဂူသို႔ ေအးပါေစ။
သီတဂူ ဆရာေတာ္
( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၉-ခု ဇြန္လ )
( ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္၊ ဘာေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ေနသလဲ )
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒမွာ မ်က္စိမွိတ္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ရတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ ရုပ္ဆင္းတုေတာ္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ လို႔ ေမးႏိုင္ပါတယ္။
အေျဖက လြယ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ကို ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကတာဟာ ခ်မ္းသာစည္းစိမ္ တစံုတခုကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင္တျပီး ရွိခိုးေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ထင္ရွားရွိတဲ့ ဗုဒၶရဲ႔ ေရွ႔ေမွာက္ ေရာက္ေနတယ္လို႔ ထင္မွတ္ျပီး အလြန္ေလးနက္ေသာ ဂါရ၀ျဖင့္ ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႔ စိတ္ထဲကို မိမိရဲ႔စိတ္ သြင္းျပီးၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ ဘယ္ေလာက္အံ႔ၾသစရာေကာင္းသလဲ။
အတုမရွိတဲ့ မဟာပုရိသဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ေရွ႔မွာ ပန္း ေရခ်မ္း ဆီမီး ဆြမ္း စသည္ ကပ္လွဴျပီး ရွိခိုးေနရတာဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ရဲ႔ စိတ္ႏွလံုးမွာ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းျပီးေတာ့ ဆုတ္နစ္ေသာစိတ္ဓာတ္ဟာ တက္ၾကြလာတယ္။ က်ဆင္းေနေသာ စိတ္ဓာတ္ဟာ တိုးပြားလာတယ္။ ညစ္ညဴးေနေသာ စိဓာတ္ဟာ ၾကည္လာတယ္။
( ဗုဒၶလက္ခံခဲ့တဲ့ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈ )
ဗုဒၶရွင္ေတာ္ကလဲ မိမိရဲ႔ သာ၀ကေတြကို မိမိက်င့္သလို က်င့္ေစခ်င္တယ္။ မိမိကို အတုယူေစခ်င္တယ္။ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ေရွ႔ေမွာက္မွာ ထိုင္၍ ဗုဒၶကို အာရံုျပဳျပီး ပူေဇာ္လိုက္တဲ့အခါ ဗုဒၶနဲ႔ အတူတူေနရတယ္လို႔ စိတ္မွာ ၀င္စားလာတတ္ပါတယ္။
ဗုဒၶနဲ႔ အတူတူေနရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ မေကာင္းေသာ အက်င့္ေတြကို က်င့္လို႔ ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မလဲ။ တျဖည္းျဖည္း ဗုဒၶဓာတ္ ကူးလာႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶကလဲ ပညာဉာဏ္ကို အရင္းခံေသာ ယံုၾကည္မႈျဖင့္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သည္ကို လက္ခံပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကလဲ ဤရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဗုဒၶပံုေတာ္ကို ကိုးကြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေညာင္ပင္ဟာ ေဗာဓိဉာဏ္ရဲ႔ အထိမ္းအမွတ္တခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေညာင္ပင္မွာ ေဗာဓိဉာဏ္ရလို႔ ဒီေညာင္ပင္ကို ေဗာဓိပင္ ေခၚၾကပါတယ္။
( ဗုဒၶဘာသာရဲ႔ ပဓာန လုပ္ငန္းတခု )
ရုပ္တု၊ ဆင္းတု၊ ေညာင္ပင္စသည္ ပူေဇာ္ျခင္း ေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ေတြေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ သမာဓိ ေကာင္းစြာ ရရွိႏိုင္တဲ့အတြက္ လုပ္ထိုက္ေသာ လုပ္ငန္းတရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ အတုမဲ့ မဟာပုရိသ ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ကို သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွား ထည့္သြင္းထားျပီး ေဗာဓိဓာတ္ကို ရေအာင္ ယူၾကတယ္။ စိတ္ၾကည္လင္မႈ ခ်မ္းသာမႈကို ရွာေဖြၾကတယ္။
သို႔ေသာ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ေက်းဇူးရွင္ ျမတ္ဗုဒၶကို ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကျခင္းထက္ ျမတ္ဗုဒၶကဲ့သို႔ သစၥာတရားတို႔ကို သိေအာင္ အားထုတ္ျခင္း၊ သိကၡာသံုးပါး၊ မဂၢင္ရွစ္ပါး ပါရမီ ၁၀-ပါးတို႔ကို အားထုတ္ျခင္းကသာလွ်င္ ပိုျမတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶကလဲ တပည့္သာ၀ကတို႔ရဲ႔ ပူေဇာ္ျခင္းထက္ မိမိက်င့္သလို အက်င့္ျမတ္ေတြ က်င့္ၾကံလိုက္နာျခင္းကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ က်င့္ဖို႔ခ်ည္း တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ပါတယ္။
( ဗုဒၶကို ျမင္ေတြ႔တဲ႔ လူ ဆိုတာ )
ငါဘုရား၏ အဆံုးအမ အက်င့္ျမတ္ေတြကို က်င့္ၾကံ လိုက္နာသူသည္ ငါဘုရားကို အျမတ္ဆံုး ပူေဇာ္သူမည္၏။ တရားျမင္သူသည္ ငါဘုရားကို ျမင္၏။ တရားမျမင္သူသည္ ငါဘုရားကို မျမင္ေသး-ဟု ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
သို႔ေသာ္ ဗုဒၶပံုေတာ္ထက္ ပို၍ခံ႔ညား သပ္ရပ္ ထည္၀ါျပီး က်က္သေရရွိေသာ အျခားရုပ္ပံုတခု ဤကမၻာေလာကမွာ မရွိေတာ့ပါ။
မ်က္စိနဲ႔ျမင္ရတဲ့ ဗုဒၶပံုေတာ္ကို ျမင္ရ ၾကည့္ရေသာအခါ ဗုဒၶပံုေတာ္ထဲမွာ ဗုဒၶရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ ပါ၀င္လာတယ္လို႔ ထင္ရျပီး မိမိရဲ႔ ႏွလံုးသားမွာလဲ ေဗာဓိဉာဏ္ရဲ႔ အေရာင္ဟာ ထင္ဟပ္လာတယ္လို႔ ထင္မွတ္ရပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ေျပာလိုတာက ဗုဒၶ၀ါဒ၊ ဗုဒၶဘာသာ မွာ အသနားခံ၍ ဆုေတာင္းျခင္း၊ ဗုဒၶႏွင့္ ဆုေတာင္းသူတို႔ၾကားထဲမွာ ဆက္သြယ္သူ (ေအာင္သြယ္သေဘာ) ကိုယ္စားလွယ္ထား၍ ဆုေတာင္းျခင္းဆိုတာ မရွိပါဘူး။
( ဗုဒၶဘာသာတို႔ ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ )
ဘုန္းႀကီးက လူေတြအလယ္ ဆုေတာင္းေပးရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဒုကၡေရာက္လာလို႔ ကယ္တင္ေတာ္မူပါ။ က်ဴးလြန္မိလာလို႔ သနားေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ မရွိပါဘူး။
သို႔ေသာ္ ဗုဒၶထံမွာ ဆုပန္တယ္၊ ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ကယ္တင္ဖို႔ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေတာင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵကို မိမိရဲ႔ ေကာင္းမႈေပၚမွာ အေျခခံျပီး ထုတ္ဆိုျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶကလဲ သင္တို႔ ေတာင္းဆိုတာေတြကို ငါ ဘုရား ေပးမယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္တုန္းကမွ တာ၀န္မခံပါဘူး။ အသနားခံျခင္း ဆုေတာင္းျခင္းေတြမွတပါး မိမိဘ၀ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းေရး အသိဉာဏ္ ပြင့္လင္းေရး ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေရးတို႔အတြက္ သိကၡာသံုးပါး က်င့္သံုးဖို႔ကိုသာ ဗုဒၶသည္ ညႊန္ျပေတာ္မူေလ့ရွိပါသည္။
သိကၡာသံုးပါးဆိုတာ-သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ပါပဲ။ သီလက်င့္ေတာ့ ကိုယ္ႏွႈတ္ႏွစ္ပါး ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းသြားတယ္။ သမာဓိရေအာင္ အားထုတ္ေတာ့ စိတ္အညစ္အေၾကးေတြ တခဏ တဘ၀ သန္႔ရွင္းေအးခ်မ္းသြားတယ္။ ပညာက်င့္စဥ္ က်င့္လိုက္ေတာ့ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးေတြ အျပီးတိုင္ ကင္းေ၀းသန႔္ရွင္းသြားတယ္။
( ကမၼ႒ာန္းအားထုတ္တာ စိတ္ကူးယဥ္ေနတာလား )
တနည္းေျပာရရင္ ကမၼ႒ာန္းတရား အားထုတ္မႈမွ သန္႔ရွင္းမႈ၊ ျငိမ္းခ်မ္းမႈဆိုတာ ရတယ္။ ကမၼ႒ာန္းအားထုတ္တယ္ဆိုတာ ျငိမ္ျငိမ္ကေလး ထိုင္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ကို ဗလာဟင္းလင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနျခင္းလဲ မဟုတ္ပါဘူး။
ေကာင္းကင္မွာပ်ံသြားတဲ့ ပ်ံလႊားငွက္ကေလးမ်ားကဲ့သို႔ ႏွလံုးသားထဲက စိတ္ ေစတသိက္ေတြဟာ အလြန္ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာနဲ႔ သခၤတတရားတို႔ ပ်က္စီးျပိဳက်ေနမႈ၊ မိမိခႏၶာရဲ႔ ေျပာင္းလဲေနမႈေတြကို အမီလိုက္၍ ၾကည့္ေနျခင္းကို ကမၼ႒ာန္းလို႔ ေခၚတယ္။
ဗုဒၶသည္ တန္ခိုးမရွိတဲ့ ဆုေပးစကားကို မေျပာၾကားရံုသာမက အသနားခံ ေတာင္းဆိုေနတဲ့ အညံ႔ခံလိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ားကိုလဲ ညံ႔ဖ်င္းတဲ့ စိတ္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
( ဗုဒၶရဲ႔ လမ္းစဥ္ )
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒမွာ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျပီး ဆုေတာင္းတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားကိုးျပီး ကိုယ့္ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဗုဒၶညႊန္ျပေပးထားတဲ့ လမ္းစဥ္အတိုင္း ကိုယ့္အစြမ္းသတၱိနဲ႔ကိုယ္ အားထုတ္ေနၾကပါတယ္။
ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္တာကေတာ့ ၾကားေအာင္သြယ္ ပုဂၢိဳလ္မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးေနတာ ျဖစ္တယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒမွာ ေၾကာက္ရ ရိုေသရ နားေထာင္ရမယ့္ ေဒ၀ျဗဟၼာ ဖန္ဆင္းရွင္ စိုးမိုးသူ စသည္ မရွိပါ။
( ဗုဒၶသည္ ဖန္ဆင္းရွင္မဟုတ္ )
ဗုဒၶသည္ ကမၻာ၊ ေလာက၊ ေန၊ လ၊ နကၡတ္၊ ျဂိဳဟ္၊ တာရာေတြထဲမွာ တန္ခိုးသတၱိရွိေသာ အလံုးစံုကို အကုန္အစင္ သိေသာ၊ တစံုတခုေသာလာဘ္ကို ေပးေသာ၊ အလံုးစံုကို အကုန္အစင္ ဖန္ဆင္းေသာ၊ အလံုးစံုကို အစိုးရေသာ၊ အျမဲတည္ရွိေသာ၊ အားလံုးေသာ ေလာကႏွင့္ စၾက၀ဠာ သတၱ၀ါတို႔၏ ေရွးဦးစြာက ျဖစ္ေနေသာ၊ ရွိေနေသာ၊ တစံုတေယာက္ေသာ ျဗဟၼာ၊ ေဒ၀တို႔ကို လက္မခံပါ။ အယံုအၾကည္ မရွိပါ။
ဗုဒၶ၀ါဒမွာ မျမင္ရ မသိရေသာ ေနရာဌာန၊ တခုမွ မေတြ႔မျမင္ႏိုင္ေသာ အစမထင္ တန္ခိုးရွင္ တစံုတေယာက္ထံမွ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ၾသဘာဆုလာဘ္မ်ားကို သယ္ေဆာင္ျပီး ျဖန္႔ေ၀ေပးေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္လည္း မရွိပါ။
( ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ ယံုၾကည္ခ်က္ )
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၊ ဗုဒၶ၀ါဒကို က်င့္သံုးေသာ ပုဂၢိဳလ္ (ဗုဒၶဘာသာ၀င္) ဆိုတာဟာ အျပစ္ဒဏ္ကို ေပးတတ္၊ အျပစ္ကို ပယ္ေဖ်ာက္တတ္ေသာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ဆုလာဘ္ကို ေပးတတ္ေသာ တန္ခိုးျဖင့္ လႊမ္းမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ၊ သဘာ၀ထက္ လြန္ကဲေသာ၊ တန္ခိုးရွင္ဣႆရ တစံုတေယာက္ကို ခစား ညႊတ္တြား၍ တာ၀န္ထမ္းေနရေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ တစံုတေယာက္ေသာ တန္ခိုးရွင္၊ ဖန္ဆင္းရွင္၊ အစိုးရသူတို႔ထံမွ အျပစ္ကို ပယ္ေဖ်ာက္ျခင္း၊ ေကာင္းခ်ီးဆုလာဘ္မ်ား ေပးသနားျခင္းတို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကသူမ်ားလဲ မဟုတ္ၾကပါဘူး။
မိမိတို႔ ေကာင္းဆိုးႏွစ္မ်ိဳးေသာ ဘ၀ႏွင့္ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆိုးက်ိဳးတို႔ကို မိမိတို႔ရဲ႔ တန္ခိုးထက္လွစြာေသာ စိတ္ ေစတသိက္မ်ားကသာ ဖန္ဆင္းျပဳလုပ္ေပးၾကတယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားၾကပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ တစံုတေယာက္ေသာ တန္ခိုရွင္၊ ဖန္ဆင္းရွင္တို႔၏ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္မႈကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကသူမ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။
( ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းကို အသံုးခ်ရတဲ့ ဘာသာ )
ယခုလိုေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ ဗုဒၶ၀ါဒကို အထင္မမွားသင့္ပါ။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ေလာကသစၥာကို မျငင္းပယ္ပါ။ အျခားမည္သည့္ဘာသာကိုမွ မဆန္႔က်င္ပါ။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ သတၱ၀ါတို႔အတြက္ ေရရာျပီး ေသခ်ာေသာ သဘာ၀မ်ားကိုသာ အသိအမွတ္ ျပဳပါတယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒသည္ လူသားတေယာက္စီ တေယာက္စီမွာ ရွိေနေသာ အလြန္တန္ခိုးထက္သည့္စိတ္၊ ေစတသိက္တို႔ကို အရင္းျပဳ၍ နည္းမွန္လမ္းမွန္ တကယ္အားထုတ္က်င့္ၾကံထားေသာ ဆရာေကာင္း ဆရာျမတ္တို႔၏ အကူအညီ အဆံုးအမျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွသာလွ်င္ ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွ ကိုယ္တိုင္ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္တယ္လို႔ ညႊန္ၾကားပါတယ္။ သင္ျပပါတယ္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒကို ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္မွ် Religion လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ယံုၾကည္ျပီး ဆုေတာင္းေနရ၊ ကိုးကြယ္ပသေနရတဲ့၀ါဒမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းျမတ္ေသာ ေသခ်ာေရရာေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မိမိတို႔ ပိုင္ထားတဲ့ တန္ခိုးထက္လွစြာေသာ သတိ၊ ၀ီရိယ၊ ပညာ စတဲ့ စိတ္ ေစတသိက္တို႔ကို အသံုးခ်၍ အားထုတ္က်င့္ၾကရေသာ က်င့္စဥ္မ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။
( ဗုဒၶဘာသာသည္ ဘာသာအားလံုးတို႔ရဲ႔ ဘာသာ )
အကယ္၍ ဗုဒၶ၀ါဒကို Religion လို႔ ဆိုရင္ေတာ့ အျခားအျခားေသာ Religion မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
Buddhist Religion သည္-
၁။ အလြန္ေလးနက္ေသာ ဘ၀အျမင္ကို ေကာင္းစြာ သင္ျပေပးေသာ Religion တခု ျဖစ္ပါတယ္။
၂။ ထိုေလးနက္ေသာ ဘ၀အျမင္ကို အေျခခံ၍ ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားအားထုတ္ဖို႔ လမ္းညႊန္ေပးေသာ Religion တခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၃။ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ျဖင့္ အားထုတ္သည့္အေလ်ာက္ အသိဉာဏ္မ်ား ေတာက္ေျပာင္ ပြင့္လင္းလာေအာင္ သင္ျပေပးေသာ Religion လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၄။ လူသားတို႔ရဲ႔ တန္ခိုးထက္လွစြာေသာ စိတ္၊ ေစတသိက္ကို စနစ္တက် အသံုးခ်ခြင့္ေပးေသာ Religion လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၅။ ဘ၀ႏွင့္ေသမင္းကို ရင္မဆိုင္ရဲေသာ သတၱ၀ါတို႔အား ရဲရဲရင့္ရင့္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ဘ၀ႏွင့္ေသျခင္းကို ရင္ဆိုင္ရဲေအာင္ သင္ျပေပးေသာ Religion လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
နိဂံုးခ်ုဳပ္ ေျပာရပါလွ်င္-
ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ဘ၀ဒုကၡ အားလံုးတို႔ကို ပယ္ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔၊ ဘ၀ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ က်င့္ရမယ့္ အားထုတ္ရမယ့္ စနစ္က်ေသာ က်င့္စဥ္ တမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒကို Religion လို႔ ဆိုရင္ေတာ့ Religion of All Religions လို႔ ဆိုခ်င္ပါေတာ့တယ္။
သတၱ၀ါအားလံုး အက်င့္မွန္ကို က်င့္ႏိုင္ၾကပါေစ။ သတၱ၀ါအားလံုး ဘ၀ဇာတ္သိမ္း ဒုကၡျငိမ္းၾကပါေစ။ တရားက်င့္မူ၊ ခပ္သိမ္းသူ၊ သီတဂူသို႔ ေအးပါေစ။
သီတဂူ ဆရာေတာ္
( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၉-ခု ဇြန္လ )
အတုံ႔အလွည့္
ကၽြန္မသည္ အစိုးရ၀န္ထမ္းတဦး ျဖစ္ပါသည္။ အစိုးရ၀န္ထမ္းတဦးပီပီ မၾကာခဏ ေျပာင္းေရႊ႔ရပါသည္။ ၂-ႏွစ္လွ်င္ တႀကိမ္က် ေျပာင္းေရႊ႔ရပါသည္။ ရြာ၊ ျမိဳ႔၊ ခရိုင္၊ တိုင္းမ်ားသို႔ မဆိုင္းမတြ ေျပာင္းေရႊ႔ေလ့ရွိေသာ ကၽြန္မသည္ အသစ္အသစ္ ေရာက္ရွိေသာ ေနရာမ်ားတြင္ အဆင္ေျပေအာင္ ႀကိဳးစားေနေလ့ရွိပါသည္။ မိမိရြာမွာ ၾကက္ဖ၊ အျခားရြာမွာ ၾကက္မအလား က်င့္ၾကံေနခဲ့ပါသည္။
သို႔ပါေသာ္လည္း တခုေသာေဆးရံုတြင္ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ဘ၀ျဖင့္ ေျပာင္းေရႊ႔ေရာက္ရွိစဥ္က ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မသည္ အိမ္မွ ၇-နာရီထြက္ျပီး ေဆးရံုသို႔ နံနက္ ၈-နာရီ ေရဒီယိုသတင္းေၾကညာသံ ဆိုင္းသံႏွင့္အတူ ေရာက္တတ္သလို၊ ည ၇-နာရီ ဂ်ဴတီဆိုလွ်င္ အိမ္မွ ညေန ၅း၃၀ထြက္မွ ၇-နာရီအတိ ေရာက္ပါသည္။ ထိုသို႔ အသစ္ေရာက္လာေသာသူကို ကၽြန္မထက္ မေရွးမေႏွာင္း ေရာက္ႏွင့္ေနသူမ်ားက ပညာျပတတ္ၾကသည္ကို အေတြ႔အၾကံဳအရ သိရွိလာပါသည္။ ထိုစဥ္ကမူ မသိမျမင္တတ္ေသးပါ။ အရြယ္အားျဖင့္ ငယ္သလို၊ လုပ္သက္အားျဖင့္လည္း ႏုေသးသည္။
ကေလးေဆာင္တြင္ တလလံုး ညဂ်ဴတီ၀င္ရသည္။ ကၽြန္မက ဇြန္လမွ ညဂ်ဴတီအလွည့္ေရာက္မည္ ျဖစ္သည္။ သၾကၤန္က်ေသာ လ၊ ဧျပီလတြင္ အလွည့္က်မည့္ ဆရာ၀န္မက ေဆးရံုအုပ္ (ယခုမရွိေတာ့၊ဆံုးသြားျပီ) ထံ မည္သို႔၀င္ေျပာသည္မသိ။ ေက်ာ္လႊားကာ သၾကၤန္က်သည့္လတြင္ ကၽြန္မ ညဂ်ဴတီ တညလံုး က်သည္ဟု ေအာ္ဒါ ထြက္လာပါေတာ့သည္။
ရိုးစင္းေအးေဆးေသာကၽြန္မက အတြန္႔မတက္တတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေရပက္ေသာသၾကၤန္ရက္မ်ားတြင္ ညဥ့္ဂ်ဴတီအလာႏွင့္ အထြက္တြင္ ေဆးရံုကားၾကိဳပို႔ေပးရန္မူ ေတာင္းဆိုခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။ သို႔ႏွင့္ အိမ္မွ ဘတ္စ္ကားဂိတ္သို႔ ညေန ၅-နာရီတြင္ ပတ္စီးမွ ည ၇-နာရီ ေဆးရံုေရွ႔ေရာက္ပါသည္။ ေရမ်ားပက္၍ စိုရႊဲေနေသာ လံုခ်ည္၊ အက်ႌမ်ားကို အပိုယူေဆာင္လာေသာ လံုခ်ည္၊ အက်ႌမ်ားႏွင့္ ေဆးရံုက်မွ လွဲလယ္ရပါသည္။ အဆင္မေျပပါ။
ထိုစဥ္က အသက္ငယ္၍လည္းေကာင္း၊ က်န္းမာ၍လည္းေကာင္း ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ပါ။ ညဂ်ဴတီ တညလံုး ေကာင္းမြန္စြာ ဂ်ဴတီဆင္းႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္မွာ ၁၉၇၉-၈၀ ျပည့္ႏွစ္ဆီက ျဖစ္သည္။၁၉၉၈-ခုႏွစ္က ေဆးတကၠသိုလ္ (၁)တြင္ ထိုစဥ္က ညဂ်ဴတီ လဲလွယ္သြားေသာ ဆရာ၀န္မႏွင့္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ သူမသည္ ေႏြရာသီ ပူအိုက္လြန္းသည့္ လမ်ားတြင္ပင္ အေႏြးထည္ မခၽြတ္တမ္း၀တ္ဆင္ထားေနရသည္။ အေအး မခံႏိုင္သူအျဖစ္ ျပည္လည္ေတြ႔ရွိခဲ့ရသည္။ တိုက္ဆိုင္သည္လား ၀ဋ္လိုက္သည္လားဟု ေျပာရမည္လားေတာ့ မဆိုႏိုင္ပါ။ ဟိုလြန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂၀-ဆီက ကၽြန္မမွာ ဘတ္စ္ကားေပၚတြင္ သၾကၤန္ေရမ်ားျဖင့္ ခိုက္ခိုက္တုန္ခ်မ္းကာ ေဆးရံုေရာက္မွ အ၀တ္လဲ၍ ဂ်ဴတီဆင္းရသည္ကို ျပန္ေျပာင္း သတိရမိသည္။
ေနာက္ျဖစ္ရပ္တခုကို တင္ျပလိုပါသည္။ --- ဌာနတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ျဖစ္ပါသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မက ေနာက္မွေျပာင္းေရႊ႔လာသူ လူသစ္ျဖစ္၍ လူေဟာင္းမ်ားႏွင့္ တြဲကာ အလုပ္လုပ္ရပါသည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္လည္း သၾကၤန္ႏွင့္ ဆက္စပ္ပါသည္။ သၾကၤန္ျဖစ္ေျမာက္ေရး၊ မ႑ပ္ တည္ေဆာက္ေရး၊ အေကၽြးအေမြး ဧည့္ခံေရး၊ ဆုေပးေရးကိစၥတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အလွဴေငြေကာက္ခံရန္ ကၽြန္မသည္ တာ၀န္ေပးအပ္ျခင္း ခံရပါသည္။
ကၽြန္မ အလွဴေငြေကာက္ခံသည့္အခါ ျမိဳ႔နယ္ ၂-ျမိဳ႔နယ္ရွိ ကၽြန္မႏွင့္ သိကၽြမ္းခင္မင္ေသာသူမ်ားထံ အလွဴေငြ ေကာက္ခံရပါသည္။ ေရာက္တာမၾကာေသးေသာ္လည္း ကၽြန္မကို ခင္မင္ေလးစား၍ အလွဴေငြမ်ား ထည့္ၾကပါသည္။ ကၽြန္မ ေကာက္ခံေသာျမိဳ႔နယ္မ်ားက အလွဴေငြ တေသာင္းငါးေထာင္ ရပါသည္။
ထိုအလွဴေငြမ်ား ထည့္၀င္သူ အလွဴရွင္မ်ားကို ေက်းဇူးတင္လႊာမ်ား ေပးအပ္ကာ အေကၽြးအေမြးျဖင့္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးမည္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မကလည္း ထိုအလွဴေငြ ထည့္၀င္သူမ်ားကို ထိုရက္တြင္ မပ်က္မကြက္ လာေရာက္ၾကပါရန္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဂုဏ္ျပဳလႊာေပးအပ္ပြဲတြင္ ကၽြန္မမတက္ရပါ။ အလွဴေငြအမ်ားဆံုး ရွာေပးခဲ့သူ ကၽြန္မကို မလိမ့္တပတ္ ထားရစ္ခဲ့ပါသည္။ အလွဴေငြအနည္းအက်ဥ္းမွ် ရွာေပးသူတို႔ကိုသာ တက္ေရာက္ေစခဲ့ပါသည္။
အေရအတြက္ ဦးေရအကန္႔အသတ္ျဖင့္ တက္ေရာက္ရေသာပြဲျဖစ္၍ ကၽြန္မ လံုး၀တက္ခြင့္မရခဲ့ပါ။ မတက္ရ၍ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္ရံုသာ ရွိသည္။ လူေတြ၏ မ်က္ခံုးေပၚ စၾကႋေလွ်ာက္တတ္သည့္ စိတ္ထားမေျဖာင့္သူတို႔သေဘာကို သိရွိခဲ့၍ အသိပညာတိုးခဲ့ပါသည္။
ဤသို႔ျဖစ္ျပီးေနာက္ ၁၉၉၇-၉၈ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ ထိုသူတို႔ႏွင့္ ကၽြန္မ ျပန္လည္ဆံေတြ႔ခဲ့ရသည္။ တဦးကား ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆးရံုႀကီးေပၚတြင္ လူနာတဦးအျဖစ္ ျပန္လည္ေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံပြဲသို႔ ကၽြန္မကို တက္ခြင့္မေပးခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ထိုသူမွာ အစားအစာကို အဖတ္မစားႏိုင္ဘဲ အရည္မွ်သာ ေသာက္ေနရသည္။ ရက္ရွည္လမ်ား ခံစားေနရ၍ အာဟာရခ်ိဳ႔တဲ့ကာ မ်က္တြင္းမ်ားက်လ်က္ ပိန္လွီေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။
က်န္လူတဦးမွာမူ ၄င္းေယာက်္ားသည္ ဌာနတခုတြင္ လာဘ္စားမႈျဖင့္ အလုပ္ျပဳတ္သြားခဲ့သည္။ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး ခက္ခဲမႈ ရွိေနသည္ဟု သိရပါသည္။ တိုက္ဆိုင္မႈပင္ ျဖစ္ေစ၊ လက္ေတြ႔အက်ိဳးေပးသည္ပင္ျဖစ္ေစ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ မည္သည့္လုပ္ရပ္မဆို စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ထားရွိဖို႔ႏွင့္ သူတပါးအေပၚ မတရားမျပဳမိဖို႔အေရးႀကီးပါသည္။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ အဂၢမဟာပ႑ိတ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ သစၥေလးပါးတရားးေတာ္တြင္ မလုပ္မျဖစ္တဲ့ အလုပ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကယ္တင္မယ့္အလုပ္ပဲ။ အားကိုးစရာ တျခား မရွာၾကနဲ႔။ ၀ိပႆနာပဲ အားကိုးရွာရမယ္-ဆိုသကဲ့သို႔ ၀ိပႆနာတရားကို ႀကိဳးစားအားထုတ္လ်က္ မိမိေန႔စဥ္လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနသည္မ်ားကို တရားႏွင့္ယွဥ္ ေဆာင္ရြက္ရပါမည္။ အထူးသျဖင့္ သူတပါးအေပၚ မတရားမလုပ္မိဖို႔ အထူးသတိျပဳသင့္ေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါသည္။
ေဒါက္တာ ၾကည္ၾကည္သန္း
( ျမတ္မဂၤ္လာ ၁၉၉၉-ခု ေမလ )
သို႔ပါေသာ္လည္း တခုေသာေဆးရံုတြင္ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ဘ၀ျဖင့္ ေျပာင္းေရႊ႔ေရာက္ရွိစဥ္က ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မသည္ အိမ္မွ ၇-နာရီထြက္ျပီး ေဆးရံုသို႔ နံနက္ ၈-နာရီ ေရဒီယိုသတင္းေၾကညာသံ ဆိုင္းသံႏွင့္အတူ ေရာက္တတ္သလို၊ ည ၇-နာရီ ဂ်ဴတီဆိုလွ်င္ အိမ္မွ ညေန ၅း၃၀ထြက္မွ ၇-နာရီအတိ ေရာက္ပါသည္။ ထိုသို႔ အသစ္ေရာက္လာေသာသူကို ကၽြန္မထက္ မေရွးမေႏွာင္း ေရာက္ႏွင့္ေနသူမ်ားက ပညာျပတတ္ၾကသည္ကို အေတြ႔အၾကံဳအရ သိရွိလာပါသည္။ ထိုစဥ္ကမူ မသိမျမင္တတ္ေသးပါ။ အရြယ္အားျဖင့္ ငယ္သလို၊ လုပ္သက္အားျဖင့္လည္း ႏုေသးသည္။
ကေလးေဆာင္တြင္ တလလံုး ညဂ်ဴတီ၀င္ရသည္။ ကၽြန္မက ဇြန္လမွ ညဂ်ဴတီအလွည့္ေရာက္မည္ ျဖစ္သည္။ သၾကၤန္က်ေသာ လ၊ ဧျပီလတြင္ အလွည့္က်မည့္ ဆရာ၀န္မက ေဆးရံုအုပ္ (ယခုမရွိေတာ့၊ဆံုးသြားျပီ) ထံ မည္သို႔၀င္ေျပာသည္မသိ။ ေက်ာ္လႊားကာ သၾကၤန္က်သည့္လတြင္ ကၽြန္မ ညဂ်ဴတီ တညလံုး က်သည္ဟု ေအာ္ဒါ ထြက္လာပါေတာ့သည္။
ရိုးစင္းေအးေဆးေသာကၽြန္မက အတြန္႔မတက္တတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေရပက္ေသာသၾကၤန္ရက္မ်ားတြင္ ညဥ့္ဂ်ဴတီအလာႏွင့္ အထြက္တြင္ ေဆးရံုကားၾကိဳပို႔ေပးရန္မူ ေတာင္းဆိုခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။ သို႔ႏွင့္ အိမ္မွ ဘတ္စ္ကားဂိတ္သို႔ ညေန ၅-နာရီတြင္ ပတ္စီးမွ ည ၇-နာရီ ေဆးရံုေရွ႔ေရာက္ပါသည္။ ေရမ်ားပက္၍ စိုရႊဲေနေသာ လံုခ်ည္၊ အက်ႌမ်ားကို အပိုယူေဆာင္လာေသာ လံုခ်ည္၊ အက်ႌမ်ားႏွင့္ ေဆးရံုက်မွ လွဲလယ္ရပါသည္။ အဆင္မေျပပါ။
ထိုစဥ္က အသက္ငယ္၍လည္းေကာင္း၊ က်န္းမာ၍လည္းေကာင္း ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ပါ။ ညဂ်ဴတီ တညလံုး ေကာင္းမြန္စြာ ဂ်ဴတီဆင္းႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္မွာ ၁၉၇၉-၈၀ ျပည့္ႏွစ္ဆီက ျဖစ္သည္။၁၉၉၈-ခုႏွစ္က ေဆးတကၠသိုလ္ (၁)တြင္ ထိုစဥ္က ညဂ်ဴတီ လဲလွယ္သြားေသာ ဆရာ၀န္မႏွင့္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ သူမသည္ ေႏြရာသီ ပူအိုက္လြန္းသည့္ လမ်ားတြင္ပင္ အေႏြးထည္ မခၽြတ္တမ္း၀တ္ဆင္ထားေနရသည္။ အေအး မခံႏိုင္သူအျဖစ္ ျပည္လည္ေတြ႔ရွိခဲ့ရသည္။ တိုက္ဆိုင္သည္လား ၀ဋ္လိုက္သည္လားဟု ေျပာရမည္လားေတာ့ မဆိုႏိုင္ပါ။ ဟိုလြန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂၀-ဆီက ကၽြန္မမွာ ဘတ္စ္ကားေပၚတြင္ သၾကၤန္ေရမ်ားျဖင့္ ခိုက္ခိုက္တုန္ခ်မ္းကာ ေဆးရံုေရာက္မွ အ၀တ္လဲ၍ ဂ်ဴတီဆင္းရသည္ကို ျပန္ေျပာင္း သတိရမိသည္။
ေနာက္ျဖစ္ရပ္တခုကို တင္ျပလိုပါသည္။ --- ဌာနတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ျဖစ္ပါသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မက ေနာက္မွေျပာင္းေရႊ႔လာသူ လူသစ္ျဖစ္၍ လူေဟာင္းမ်ားႏွင့္ တြဲကာ အလုပ္လုပ္ရပါသည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္လည္း သၾကၤန္ႏွင့္ ဆက္စပ္ပါသည္။ သၾကၤန္ျဖစ္ေျမာက္ေရး၊ မ႑ပ္ တည္ေဆာက္ေရး၊ အေကၽြးအေမြး ဧည့္ခံေရး၊ ဆုေပးေရးကိစၥတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အလွဴေငြေကာက္ခံရန္ ကၽြန္မသည္ တာ၀န္ေပးအပ္ျခင္း ခံရပါသည္။
ကၽြန္မ အလွဴေငြေကာက္ခံသည့္အခါ ျမိဳ႔နယ္ ၂-ျမိဳ႔နယ္ရွိ ကၽြန္မႏွင့္ သိကၽြမ္းခင္မင္ေသာသူမ်ားထံ အလွဴေငြ ေကာက္ခံရပါသည္။ ေရာက္တာမၾကာေသးေသာ္လည္း ကၽြန္မကို ခင္မင္ေလးစား၍ အလွဴေငြမ်ား ထည့္ၾကပါသည္။ ကၽြန္မ ေကာက္ခံေသာျမိဳ႔နယ္မ်ားက အလွဴေငြ တေသာင္းငါးေထာင္ ရပါသည္။
ထိုအလွဴေငြမ်ား ထည့္၀င္သူ အလွဴရွင္မ်ားကို ေက်းဇူးတင္လႊာမ်ား ေပးအပ္ကာ အေကၽြးအေမြးျဖင့္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးမည္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မကလည္း ထိုအလွဴေငြ ထည့္၀င္သူမ်ားကို ထိုရက္တြင္ မပ်က္မကြက္ လာေရာက္ၾကပါရန္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဂုဏ္ျပဳလႊာေပးအပ္ပြဲတြင္ ကၽြန္မမတက္ရပါ။ အလွဴေငြအမ်ားဆံုး ရွာေပးခဲ့သူ ကၽြန္မကို မလိမ့္တပတ္ ထားရစ္ခဲ့ပါသည္။ အလွဴေငြအနည္းအက်ဥ္းမွ် ရွာေပးသူတို႔ကိုသာ တက္ေရာက္ေစခဲ့ပါသည္။
အေရအတြက္ ဦးေရအကန္႔အသတ္ျဖင့္ တက္ေရာက္ရေသာပြဲျဖစ္၍ ကၽြန္မ လံုး၀တက္ခြင့္မရခဲ့ပါ။ မတက္ရ၍ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္ရံုသာ ရွိသည္။ လူေတြ၏ မ်က္ခံုးေပၚ စၾကႋေလွ်ာက္တတ္သည့္ စိတ္ထားမေျဖာင့္သူတို႔သေဘာကို သိရွိခဲ့၍ အသိပညာတိုးခဲ့ပါသည္။
ဤသို႔ျဖစ္ျပီးေနာက္ ၁၉၉၇-၉၈ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ ထိုသူတို႔ႏွင့္ ကၽြန္မ ျပန္လည္ဆံေတြ႔ခဲ့ရသည္။ တဦးကား ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆးရံုႀကီးေပၚတြင္ လူနာတဦးအျဖစ္ ျပန္လည္ေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံပြဲသို႔ ကၽြန္မကို တက္ခြင့္မေပးခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ထိုသူမွာ အစားအစာကို အဖတ္မစားႏိုင္ဘဲ အရည္မွ်သာ ေသာက္ေနရသည္။ ရက္ရွည္လမ်ား ခံစားေနရ၍ အာဟာရခ်ိဳ႔တဲ့ကာ မ်က္တြင္းမ်ားက်လ်က္ ပိန္လွီေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။
က်န္လူတဦးမွာမူ ၄င္းေယာက်္ားသည္ ဌာနတခုတြင္ လာဘ္စားမႈျဖင့္ အလုပ္ျပဳတ္သြားခဲ့သည္။ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး ခက္ခဲမႈ ရွိေနသည္ဟု သိရပါသည္။ တိုက္ဆိုင္မႈပင္ ျဖစ္ေစ၊ လက္ေတြ႔အက်ိဳးေပးသည္ပင္ျဖစ္ေစ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ မည္သည့္လုပ္ရပ္မဆို စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ထားရွိဖို႔ႏွင့္ သူတပါးအေပၚ မတရားမျပဳမိဖို႔အေရးႀကီးပါသည္။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ အဂၢမဟာပ႑ိတ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ သစၥေလးပါးတရားးေတာ္တြင္ မလုပ္မျဖစ္တဲ့ အလုပ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကယ္တင္မယ့္အလုပ္ပဲ။ အားကိုးစရာ တျခား မရွာၾကနဲ႔။ ၀ိပႆနာပဲ အားကိုးရွာရမယ္-ဆိုသကဲ့သို႔ ၀ိပႆနာတရားကို ႀကိဳးစားအားထုတ္လ်က္ မိမိေန႔စဥ္လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနသည္မ်ားကို တရားႏွင့္ယွဥ္ ေဆာင္ရြက္ရပါမည္။ အထူးသျဖင့္ သူတပါးအေပၚ မတရားမလုပ္မိဖို႔ အထူးသတိျပဳသင့္ေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါသည္။
ေဒါက္တာ ၾကည္ၾကည္သန္း
( ျမတ္မဂၤ္လာ ၁၉၉၉-ခု ေမလ )
0 comments:
Post a Comment