ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲပါ

ပုထုဇဥ္တုိင္း လက္ေဆာင္ လိုခ်င္တယ္၊ လက္ေဆာင္ရရင္ ၀မ္းသာတယ္။ သူတစ္ပါး ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းသာရေအာင္ ကိုယ္က လက္ေဆာင္ေပးနုိင္ရင္ ပုိျပီး ၀မ္းသာစရာမေကာင္းဘူးလား၊ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးျပီး လိုအပ္ေနတဲ့သူေတြကို ကူညီ ေပးကမ္းရရင္ ပုိျပီး ၀မ္းေျမာက္စရာ မေကာင္းဘူးလား။လက္ခံသူျဖစ္ရတာထက္ ေပးကမ္းသူ ျဖစ္ရတာ ပုိျမင့္ျမတ္တယ္လို႔ ထင္ျမင္ဖူးပါသလား၊ ေပးကမ္းကူညီတတ္သူကို လူတုိင္းက ခ်စ္ခင္ၾကတယ္။တံစုိးလက္ေဆာင္ ေပးကမ္းျခင္းကလည္း ကိစၥအလုံးစုံကို ေခ်ာေမာ ေျပျပစ္ ေစတတ္ပါတယ္။ “ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္း ” ဟာ တံစုိးလက္ေဆာင္ ေပးတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ အတုံ႔အျပန္ ေက်းဇူးျပန္ရတာမ်ဳိးကို မေမွ်ာ္ကိုးဘဲ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲ တဲ့ အလွဴဒါနမ်ဳိးကို ဆုိလိုပါတယ္။

မိမိရဲ႕ ပစၥည္းဥစၥာကို တပ္မက္တြယ္တာေနတဲ့ သေဘာက ေလာဘ၊မစြန္႔လႊတ္နုိ္င္ေအာင္ ေစးႏွဲ႕တြန္႔တုိေနတဲ့သေဘာက မစၦရိယ၊ ပစၥည္းဥစၥာကို မတပ္မက္ မတြယ္တာ မႏွေျမာ မတြန္႔တုိဘဲ လြတ္လြတ္ စြန္ၾကဲနုိင္တဲ့သေဘာကအေလာဘ၊ ဒါေၾကာင့္ အေလာဘစိတ္နဲ႕ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းဟာ ေလာဘနဲ႕ မစၦရိယတုိ႔ကို ေခတၱတြန္းလွန္ျဖိဳဖ်က္နုိင္လိုက္တဲ့ သေဘာျဖစ္ေပတယ္။ ဒါနျပဳျခင္းဟာ ျမင့္ျမတ္တယ္။ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ရဲ႕ လမ္းရုိးက်င့္စဥ္ျဖစ္တယ္။ အေလာဘနဲ႕ ယွဥ္တဲ့ ကုသုိလ္စိတ္ဟာလည္း လက္ငင္းခ်မ္းသာကို ေပးေဆာင္တဲ့အျပင္ တမလြန္ခ်မ္းသာကိုလည္း အၾကီးအက်ယ္ေပးေဆာင္ တတ္ပါတယ္။ ဒါနရဲ႕ အက်ဳိးဟာ ေညာင္ေစ့ေလာက္လွဴရင္ ေညာင္ပင္ထက္မက အက်ဳိးေက်းဇူးရပါတယ္။ ဒီဘ၀မွာေရာ သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာေရ ပေဒသာပင္ပမာ ၾကီးက်ယ္တဲ့ အက်ဳိးေက်းဇဴးကို ေပးေဆာင္တတ္လို႔
ဒါနဟာ သံသရာ ဥစၥာထုပ္ၾကီးနဲ႕ တူပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး။ ဒါနဟာ နတ္ျပည္ သုိ႔တက္နုိင္ဖုိ႔ ေစာင္းတန္းေလွကားနဲ႕လည္း တူတယ္။ နိဗၺာန္သုိ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း ပို႔ေဆာင္တတ္တဲ့ ခရီးလမ္းမွန္လည္း ျဖစ္ေပတယ္။

“ရဟန္းတုိ႔ ... ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္း ေစတနာရဲ႕အက်ုဳိးကို ငါဘုရားသိသလို သတၱ၀ါမ်ားသိၾကမယ္ဆုိရင္ ကိုယ္စားမည့္ ၀တၳဳထဲက သူတစ္ပါးကို မေပးကမ္းဘဲ ဘာကိုမွ် စားနုိင္ၾကမယ္ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ပစၥည္းကို မေပးကမ္းရက္တဲ့ မစၦရိယစိတ္ဟာလည္း သတၱ၀ါ ေတြကို ႏွိပ္စက္နုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး ” (ဣတိ၀ုတ္ဒါနသုတ္ )

ဒါေၾကာင့္ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္းဟာ ပစၥည္းဥစၥာကို အလဟႆ စြန္႔ပစ္လိုက္တာမဟုတ္ဘူး။ တစ္ရာ တစ္ေထာင္ တစ္သိန္းမက အတုိးအညြန္႔ေပးနုိင္တဲ့ အေကာင္းဆုံး ဘဏ္တုိက္မွာ အပ္ႏွံထားရတာနဲ႕တူတယ္။ ဒီဘဏ္တုိက္ကေနျပီး ဘ၀ဆက္ဆက္ လိုအပ္တဲ့အခါတုိင္း စိတ္ပူအပန္မရွိဘဲ ထုတ္ယူသုံးစြဲနုိင္မွာ ျဖစ္လို႔ အလြန္စိတ္ခ်မ္းသာရာရပါတယ္။

ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္၏ “ ဘ၀ခ်မ္သာေရး” စာအုပ္မွ

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလိုေလးေတြးၾကည့္လိုက္တယ္ , ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေပါ့ေနာ္.. ဒီလိုပါဗ်ာ လူတစ္ေယာက္က တိရစၦာန္ တစ္ေကာင္ကို ေပးကမ္းျပိး စြန္႔ေကၽြးလိုက္တယ္ဗ်ာ တိရစၦာန္ကေတာ့ ထားပါေတာ့ သူ႔အေနနဲ႕ လူေလာက္အသိဉာဏ္မရွိတဲ့ အတြက္ လူစြန္႔ျပစ္ ေပးကမ္းတာကို စားလိုက္ရတာ , ယူလိုက္ရတာက သိပ္ျပီးေတာ့ သိပ္ငယ္စရာမရွိဘူး, ျပီးေတာ့ စြန္႔က်ဲျပီးခ်ေကၽြးလိုက္တဲ့ လူမွာလဲ ဘာမွ ဂုဏ္ေျမာက္စရာမရွိဘူးလို ယူဆလိုက္ၾကမယ္ဗ်ာ.., ဒီအတြက္အဲဒီလူ မွာ ႏွေျမာတြန္႔တုိသြားတာ မရွိဘူး, ဘာလိုလဲဆုိေတာ့ သူတိရစၦာန္တစ္ေကာင္ကို ခ်ေကၽြးလိုက္တာဆုိေတာ့ သူ႔အေနနဲက ျပန္ရဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိတာလဲပါတယ္, အဲဒီတိရစၦာန္မွာ ဘာဂုဏ္ဓနမွ မရွိတဲ အတြက္ အမ်ားျမင္မွာ သူခ်ေကၽြးလိုက္တာကို အထင္မၾကီးၾကဘူး။ သူ႔အေနနဲ႕ ရလိုမႈ ႏွေျမာတြန္႔တုိမႈ ကင္းတယ္၊ လြတ္လြတ္စြန္႔ၾကဲလိုက္တယ္ အဲဒီ ဒါနက ဘယ္အထိေအာင္ ေရာက္သြားလဲဆုိရင္ စာဂ အဆင့္ကိုေရာက္သြားတယ္ ျပန္လည္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ကင္းတဲ့အတြက္ အဲဒါ ပါရမီေျမာက္သြားတယ္လို႔လဲ ဆုိလို႔ရတယ္။ ေနာက္တခု ေျပာအုံးမယ္ ဒီတစ္ခါ လူတစ္ေယာက္က လူတစ္ေယာက္က္ို ေပးကမ္းတယ္ ေ၀မွ် လိုက္တယ္ဆုိပါဆုိ.. ေပးလွဴတဲ့သူနဲ႕ ေပးလွဴခံရတဲ့ သူ သင္ ဘယ္သူျဖစ္ခ်င္သလဲ... ပုထုဇဥ္ေတြ အမ်ားစုကေတာ့ ေပးခံရတဲ့သူေတြပဲျဖစ္ခ်င္ၾကပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ရယူလိုက္ရတာက ၀မ္းသာရတယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ရတယ္လို႔ ဆုိတဲ့ အသိ မွားၾကီး ျဖစ္ေနၾကတယ္ေလ။ ေပးခံရတဲ့သူ လက္ခံရတဲ့သူ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မွာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္, လူလူခ်င္းျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူမွာ သိပ္ငယ္စရာေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ေနရတယ္ဆုိတာေရာ လူၾကီးမင္းတုိ႔ သိၾကပါသလား?? ဒါေၾကာင့္ လက္ေဆာင္လိုခ်င္တာ, ရလိုခ်င္မႈေလာဘ ေတြဟာ ရလိုက္တာမဟုတ္ဘူး... တနည္းအားျဖင့္ေျပာလိုက္ရရင္ ခဏတာေပးသုံးတာပဲျဖစ္တယ္။ ခင္ဗ်ားကို ခဏေပးသုံးျပီး သူ႔ကို ျပန္ေပးရမယ္ဆုိရင္ လိုခ်င္သလား??? ဘယ္လိုခ်င္မလဲ ၊ ျပန္ေပးရမွာပဲေလ၊ ဒါေၾကာင့္ေျပာခ်င္တယ္ ယူခ်င္လား ၊ ရခ်င္လား၊ ေပးလိုက္တယ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ ယူလို္က္တာပါ ရလိုက္တာပါ ၊ သူကိုေပးသိမ္းခုိင္းလိုက္သလိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မေပးတတ္ရင္လဲ မယူတတ္ပဲ ရေနတတ္တယ္။ ဒါကဘာကိုေျပာသလဲဆုိရင္ မေပးတတ္ရင္ဆုိတာက မိမိက ပစၥည္းဥစၥာကို မရွိဆင္းရဲသားတစ္ေယာက္က္ို ေပးလိုက္တယ္ဆုိပါဆုိ႔ လွဴလုိက္တယ္ေပါ့၊ လူေတြအျမင္ေတာ့ ဒီလူေပးလိုက္တယ္ေပါ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့အလုပ္ပဲေပါ့ အထင္ၾကီးေနၾကမွာပဲေလ၊ ဒီေနရာမွာ လွဴသူရဲ႕စိတ္ထားက ငါ့ကိုလူအထင္ၾကီးေအာင္ငါလွဴလိုက္ျပီ ၊ ငါ့ကို အထင္ေတြၾကီးၾကစမ္း၊ ဒီငါလွဴလိုက္တဲ့လူငါ့ကို ျပန္ျပိး ေက်းဇူးျပဳစမ္း ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္ကိုးတဲ့စိတ္၊ ‘ အက်ဳိးလို လို႔ ေညာင္ေရေလာင္း ’တဲ့အျဖစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ ၊ မေပးတတ္ပဲ ရလိုက္တဲ့ အကုသုိလ္ေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေပးတဲ့အခါေပးတတ္ေအာင္ ေပးလို္က္ပါ၊ လွဴလိုက္ပါ။ ၾကီးမားတဲ့အလွဴဒါန္းပြဲၾကီးမဟုတ္လို႔ ငါ့အလွဴဳ အရာမေရာက္ဘူးလို႔လဲ မထင္ပါနဲ႕ ၊ အလွဴဒါန္းၾကီးၾကီးက်ယ္ခန္းနားစြာလုပ္လိုက္လို႔လဲ လွဴဒါန္းမႈကျမင့္ျမတ္တယ္လို႔လဲ ဂုဏ္မေမာက္နဲ႕, ေငြကုန္လူပန္း အရူးခ်ီးပန္း ျဖစ္သလို မလွဴဒါန္းမိပါေစနဲ႕ ေငြေတြ အမ်ားၾကီး အကုန္ခံျပီးေတာ့ စိတ္ထားမတတ္တဲ့အတြက္ လူပင္ပန္းျပီး အက်ဳိးနည္းသလိုပါပဲ။ စိတ္မထားတဲ့အလွဴကို လွဴေနတာက အရူးတစ္ေယာက္လိုပါပဲ တစ္နပ္စားအၾကံျဖစ္ျပီး အဲဒီအထဲက စိတ္ထား ျပန္လည္ေမွ်ာ္ကိုးမႈ ေလာဘေတြနဲ႕လွဴလိုက္တဲ့ အတြက္ အရူးတစ္ေယာက္ ခ်ီးပန္းထြက္သလိုပဲ အလြန္စက္စုပ္ရြံ႕ရွာစရာ ျဖစ္ေနပါမယ့္။ မသိတဲ့မသူေတာ္ေတြက မိမိအလွဴကို ၀ုိင္း၀န္းခ်ီးေျမာက္ေပမယ့္ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္း ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ် တာကပုိဆုိးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပညာဆုိတဲ့ အသိတရားေလးနဲ႕လွဴတတ္ပါေစ.., ဒါေၾကာင့္ ေျပာခ်င္တာက သူတစ္ပါးကို ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းသာ သြားေအာင္ ေပးလိုက္တဲ့သူက ပိုျပီး ၀မ္းေျမာက္စရာ ဂုဏ္ရွိစရာျဖစ္တယ္ဆုိတာကို သိေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လွဴလဲလွဴတတ္ျပီး ယူလဲယူတတ္ေသာ သံသရာလည္ေစတဲ့ အလွဴမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ သံသရာလြတ္ေျမာက္ေစနုိင္တဲ့ အလွဴ ျဖစ္ေအာင္ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲနုိင္ၾကပါေစလို႔ အၾကံျပဳရင္း-

ေရးသားသူ ေပေတာ at 5:38 PM