မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး-၂၂

ေက်ာင္းဒကာဦးေက်ာ္သိန္းသည္ ေထရာသနစံေက်ာင္းေပၚမွ ခပ္သုတ္သုတ္ဆင္းလာၿပီး ျမန္ေအာင္ဦးတင္၊ က်ားပ်ံဦးသန္းေမာင္၊ အမရပူရဦးၾကြယ္တုိ႔ရွိရာ ဇရပ္ဆီသုိ႔ ဦးတည္လွမ္းသြားေလသည္။ ဒကာရင္းမ်ားစုစည္းမိၿပီး ဆရာေတာ့္က်န္းမာေရးအေျခအေန ေဆြးေႏြးၾကရာ ဆရာ၀န္အျမန္ပင့္ေရးအတြက္ သေဘာညီၾကသည္။ သုိ႔ျဖင့္ ဦးေက်ာ္သိန္းမွာ ဆရာေတာ့္အား အက်ဳိးအေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္ရန္ စံေက်ာင္းေတာ္ဖက္ဆီ ျပန္၍ လွမ္းခဲ့ရျပန္သည္၊ ေက်ာင္းေပၚတက္ေသာ္ ဇနီးသည္ ေဒၚတင္လွ ဆက္ကပ္ေသာ စြပ္ၿပဳတ္ဘုဥ္းေပးေနသည္ကုိ ေတြ႔ရသျဖင့္ အသာျပန္ထြက္ခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ကုိေခၚ၍ ဆရာ၀န္ပင့္ရန္ မႏၱေလးသုိ႔ အလ်င္အျမန္ သြားေလေတာ့သည္။
…………………………………………………
Get Your Own Player!
………………………………………………….
စြပ္ၿပဳတ္ဘုဥ္းေပးၿပီးေနာက္ အနီးသုိ႔ေရာက္လာၾကေသာ ေက်ာင္းအမေဒၚတင္လွႏွင့္ ေယာဂီတစ္စုတုိ႔အား တရားႏွင့္စပ္ေသာ ၾသ၀ါဒစကား ျမြက္ၾကားေနစဥ္၊ ဆရာေတာ္ၾကီးမွာ ဖိစီးႏွိပ္စက္ေသာေ၀ဒနာ ရုတ္တရက္ေပၚလာေလသည္၊ မသက္သာေသာ အမူအရာမ်ား ျပေနသည္။ ေဒၚတင္လွက ေက်ာင္းေပၚမွ ခပ္သုတ္သုတ္ဆင္းေျပးၿပီး အေၾကာင္းၾကားသျဖင့္ ဦးသန္းေမာင္တုိ႔အပါအ၀င္ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာၾကသည္။ ဆရာေတာ္က ဦးသန္းေမာင္ကုိ လွမ္းၾကည့္ၿပီး- “ဦးသန္းေမာင္….၀မ္းခ်ဴေပးစမ္းဗ်ာ၊ ခႏၶာ၀န္ၾကီးက တယ္……ေလးတာပဲ” ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူကာ အိပ္ခန္းတြင္းသုိ႔ ၀င္သြားသည္။ ၀မ္းခ်ဴၿပီးသြားေသာအခါ ကုိယ္တုိင္ထ၍ ကုဋီခန္းသုိ႔ ဆင္းသည္၊ ေဘးမွ၀ုိင္း၀န္း ကူညီ ေဖးမၾကသည္ကုိ လက္မခံေပ၊ ဆရာေတာ္၏ အေနအထားမွာ မသက္သာေသာ အမူအရာမ်ား ေပၚေနေသာ္လည္း အသြားအလာမွာပုံမွန္၊ စကားေျပာလည္း ပုံမွန္သာ ျဖစ္ေလသည္။

……………………………………..
အားလုံး၏ ရင္ထဲတြင္ အဓိပၸါယ္မေဖာ္ႏုိင္စြာ ေလးလံေနၾကသည္၊ ဖိစီးမႈတစ္ခုခုကုိ ခံစားေနရသည္ကဲ့သုိ႔ရွိေခ်သည္။ “ဆရာ၀န္ၾကီး ေရာက္လာၿပီတဲ့” ၊ ျငိမ္သက္ ေငးမႈိင္ေနသူမ်ား တက္ၾကြ လႈပ္ရွားလာၾကေတာ့သည္။ ေဒါက္တာဆုိနီသည္ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း ေရာဂါကုိ စမ္းသပ္ၿပီး လုိအပ္ေသာ ေဆးတုိ႔ကုိ ထုိးႏွံေပးသည္၊ အေျခအေနမွာ စုိးရိမ္ဖြယ္ျဖစ္၍ ေဒါက္တာဆုိနီက- ျပည္သူ႔ေဆးရုံၾကီးမွ ေဆးရုံအုပ္ ဆရာ၀န္ၾကီး ေစာျမေအာင္ ကုိထပ္မံအပင့္ခုိင္းေလသည္။ မၾကာမီပင္ ဆရာ၀န္ၾကီး ေစာျမေအာင္ေရာက္လာ၍ ေဒါက္တာဆုိနီႏွင့္တုိင္ပင္ၾကကာ ဆက္လက္ကုသၾကသည္။ အခ်ိန္ကား ေန႔ခင္း ၁-နာရီခန္႔ ရွိသြားေပၿပီ။

………………………………………….
စုိးရိမ္တၾကီးျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ားပါ အနီးသုိ႔ ေရာက္လာၾကသည္။ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးမွာ ေ၀ဒနာ၏ ျပင္းစြာ ႏွိပ္စက္မႈကုိ ခံေနရေလသည္၊ ေဘးမွ ၀ုိင္း၀န္းၾကည့္ရႈေနေသာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ဒကာ ဒကာမ မ်ားမွာ မ်က္ႏွာေလးမ်ား ငယ္ငယ္ျဖင့္ ႏြမ္းေနၾကသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ေ၀ဒနာၾကားမွ ေခတၱရုန္းထြက္ၿပီး အနီးရွိ ပရိတ္သတ္အား-“ခႏၶာရတဲ့သူတုိင္း ခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာကုိ ၾကည့္ထားလုိက္ၾက” ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူကာ အနီး၌ရွိေသာ ဦးသစ္အား “တရားေဟာဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီလား” ဟု ေမးေတာ္မူလုိက္ရာ အားလုံးရင္ထဲ နင့္ခနဲ ျဖစ္သြားၾကသည္။

……………………………………………
အခ်ိန္သည္ တစ္ခ်က္ခ်က္ႏွင့္ စကၠန္႔တုိင္း တေရြ႕ေရြ႕ ေျပာင္းလြဲေနေပသည္။ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ အေျခအေနမွာ မေသခ်ာမေရရာေတာ့ေခ်။ ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္ကုသေပးေနသည့္ၾကားက ေ၀ဒနာတုိ႔မွာ တုိး၍သာေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာ၀န္ၾကီး ႏွစ္ေယာက္၏ ဆႏၵမွာ မည္သူ႔ကုိမွ် ဆရာေတာ့္အခန္းထဲသုိ႔ ထပ္မံေပးမ၀င္လုိေတာ့ေပ။ အခ်ိန္ေတြၾကာေလ အားလုံးရင္မွာ ပူေလာင္လာေလျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ဆရာေတာ္ၾကီးကား ယခုမွပင္ ပုိ၍ တည္ျငိမ္လာသည္ကဲ့သုိ႔ ရွိသည္။ ဤသုိ႔ရွိစဥ္ ဦးခ်စ္ေဆြႏွင့္ေဒၚမမတုိ႔မွာ ဆရာေတာ္ၾကီးအား ကန္ေတာ့လုိသျဖင့္ လူအုပ္ထဲတုိး၀င္ၿပီး အနားသုိ႔ေရာက္လာၾကရာ- “ေမာင္ခ်စ္ေဆြ……..ဒီတစ္ခါေတာ့ မရေတာ့ဘူးကြ၊ ဟဲ့…..မမ ၾကည့္ထား၊ ခႏၶာရတဲ့သူတုိင္း ဒီလုိပဲ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ေတြ႔ရမယ္” စသည္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူကာ၊ အနီးတြင္ ၀ုိင္းအုံ ကန္ေတာ့ေနၾကေသာ ရဟန္း သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ဒကာဒကာမ မ်ားအား- “ခႏၶာရွိတဲ့သူတုိင္း ခံစားရမည့္ ေ၀ဒနာေတြကုိ ေက်ာ္လြန္ေအာင္ (ေ၀ဒနာျဖစ္ပ်က္တုိ႔ရဲ႕ အဆုံးကုိ ေတြ႔ေအာင္) ရႈၾက၊ မေမ့မေလ်ာ့ ေနရစ္ၾက……” ဟူ၍ ေနာက္ဆုံးအေနျဖင့္ ၾသ၀ါဒေပးေတာ္မူသည္။ ထုိ႔ေနာက္ လက္ယာဘက္ နံေတာင္းျဖင့္ ေစာင္းလ်က္ သီတင္းသုံးေတာ္မူၿပီးလွ်င္ တရားႏွလုံးသြင္းေတာ္မူေနသည္၊ ပရိတ္သတ္လည္း လက္အုပ္မ်ား ကုိယ္စီခ်ီၿပီး ျငိမ္က်သြားသည္။ မၾကာမီပင္ ဆရာေတာ္ဘုရား၏ ထြက္သက္၀င္သက္တုိ႔သည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သြားၾကသည္၊ ခႏၶာကုိယ္လႈပ္ရွားမႈလည္း ညင္သာသြားသည္။ ဤသုိ႔လွ်င္ တျဖည္းျဖည္း တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သြားၾကရာမွ ေနာက္ဆုံးတြင္ လုံး၀လႈပ္ရွားမႈမရွိေတာ့ဘဲ အၿပီးတုိင္ ျငိမ္သက္ျငိမ္းေအးသြားေတာ္မူသည္။
………………………….
ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၃၂၄-ခု၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၄-ရက္ (ခရစ္ ၁၉၆၂-ခု၊ ေအာက္တုိဘာလ ၁၇-ရက္) ဗုဒၶဟူးေန႔၊ မြန္းလြဲ ၁-နာရီ၊ မိနစ္ ၂၀