ေတလကဋာဟဂါထာ-မ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္းအေၾကာင္း
ဤေတလကဋာဟဂါထာမ်ားကုိ ခီဏာသ၀ရဟႏၱာ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ကလ်ာဏီယမဟာေထရ္ျမတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္ဟု အဆုိရွိေလသည္။ ယင္းဂါထာမ်ားကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းမွာ လံကာ(သီဟုိဠ္) က်ြန္း၌ ကလ်ာဏီယတိႆဘုရင္ အုပ္စုိးစဥ္အခါ ထုိကလ်ာဏီယ မဟာေထရ္သည္ မင္းဆရာ ျဖစ္ေလသည္။ ကလ်ာဏီယတိႆဘုရင္၏ညီေတာ္ ဥတၱိယမင္းသား သည္ ထုိကလ်ာဏီယမဟာေထရ္ထံေတာ္မွာပင္ အတတ္ပညာမ်ားကုိ သင္ယူခဲ့၍ လက္ေရးလက္သားမ်ားကုိ မေထရ္၏လက္ေရးႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းတူေအာင္ ေရးသားႏုိင္ေလသည္။
ထုိမင္းသားအရြယ္ေရာက္၍ အိမ္ေရွ့ဥပရာဇာျဖစ္ေျမာက္သည့္အခါတြင္ ေနာင္ေတာ္ဘုရင္၏ မိဖုရားျဖစ္ေသာ မရီးေတာ္ႏွင့္ တစတစ ယဥ္ပါး၍ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္မလြတ္ေသာ ဘုရင့္ဘ႑ာေတာ္ကုိ ျပစ္မွားမိေလ၏။ ထုိအျဖစ္အပ်က္သတင္းမ်ားသည္ ေနာင္ေတာ္ဘုရင့္နားေတာ္သုိ့ ေပါက္ေရာက္သြားရာ ညီေတာ္ကုိ “ဖမ္းဆီးတုပ္ေႏွာင္၍ အက်ဥ္းေထာင္သြင္းရမည္” ဟု အမိန့္ေတာ္ ထုတ္ျပန္သည္ကုိ ၾကဳိတင္သိ၍ ကလ်ာဏီျမဳိ့ေတာ္မွ တစ္ခုေသာ ရြာကေလးသုိ့ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ရေလသည္။
ထုိတမန္ရဟန္းငယ္ နန္းေတာ္တံခါးေပါက္သုိ့ ေရာက္သည့္အခါမွာပင္ ေန့စဥ္နန္းတြင္းၾကြ၍ ဆြမ္းဘုန္းေပးေတာ္မူေနက်ျဖစ္ေသာ မင္းဆရာ ကလ်ာဏီယမေထရ္ၾကီးလည္း နန္းတြင္းသုိ့ ဆြမ္းဘုန္းေပးၾကြအလာ ေနာက္ေတာ္ပါးက ေရာေရာင္ကာလုိက္ပါသြား၍ ဘုရင္ႏွင့္မိဖုရားတုိ့ကလည္း မေထရ္၏ အာဂႏၱဳရဟန္းေတာ္တစ္ပါးဟူေသာ အမွတ္အသားျဖင့္ မေထရ္ႏွင့္အတူပင္ ဆြမ္းေဘာဇဥ္မ်ားကုိ ဆက္ကပ္ျပီး၍ မင္း-မိဖုရားတုိ့ ထအသြား အခြင့္ရျပီအထင္ႏွင့္ ရဟန္းငယ္က သ၀ဏ္လႊာ ေပရြက္ကုိ မိဖုရားဘက္သုိ့ ပစ္ေပးလုိက္ေလသည္။
“ခ်က္” ကနဲအသံ ဘုရင္ၾကား၍ လွည့္လည္ၾကည့္လုိက္ရာ ယင္ျပင္တြင္က်ေနေသာ ေပရြက္ကုိျမင္၍ ေကာက္ယူဖတ္ၾကည့္သည့္အခါ မေထရ္၏လက္ေရးႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းတူေနသည္ကုိ ေတြ့ရ… “ ဧကႏၱ - ဤရဟန္းၾကီး၏ အျပဳအမူျဖစ္သည္” ဟု အမ်က္ေတာ္ရွ၍ ထုိင္ရာမထ “မေထရ္ၾကီးကုိ ဖမ္းဆီး၍ ခ်စ္ခ်စ္ေလာင္ေသာ ဆီဒယ္အုိ၌ ေစာက္ထုိးခ် သတ္ေစ” ဟူေသာ တစ္ခ်က္လႊတ္အမိန့္အရ မင္းခ်င္းေယာက်ၤားတုိ့က ဆီက်က္ဒယ္အုိး၌ ဖမ္းယူပစ္ခ်ၾကေလသည္။
ထုိခဏ၌ မေထရ္ျမတ္သည္ ၀ိပႆနာပြားမ်ား၍ အာသေ၀ါကင္းကြာ ရဟႏၱာျဖစ္သည္ရွိေသာ္ ဆီက်က္ဒယ္အုိးေပၚတြင္ ဣႏၵနီလာျမေက်ာက္ဖ်ာထက္၌ ေရႊဟသၤာငွက္ကဲ့သုိ့ ထက္၀ယ္ဖြဲ့ေခြ ေနေတာ္မူလွ်က္ ထုိဒယ္အုိးမွပင္ “ရာေဇာ၀ါဒ” အေနအားျဖင့္ ဤတစ္ရာေသာ ဂါထာမ်ားကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။
ထုိသုိ့ ဆီက်က္ဒယ္အုိးမွေန၍ ေဟာၾကားေတာ္မူအပ္ေသာ ဂါထာမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေတလကဋာဟ (ဆီဒယ္ၾကီး) ဂါထာမ်ားဟု ယခုတုိင္ ထင္ရွားလ်က္ ရွိေပသည္။
ထုိဂါထာမ်ားကုိ ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးအတြင္းက အရိယဓမၼ သသကၤရိတ္ ပညာေတာ္သင္ဘ၀ႏွင့္ အိႏၵိယျပည္၌ ေနရစဥ္အခါ ဗာရာဏသီျမဳိ့၊ မဟာေဗာဓိအသင္းမွ နာဂရီအကၡရာႏွင့္ ရုိက္ႏွိပ္ထားေသာ စာအုပ္ငယ္တြင္ ေတြ့ျမင္ဖတ္ရႈရ၍ ရဟႏၱာေဟာ ဂါထာမ်ား ဟုတ္သည္ --မဟုတ္သည္ကုိ အပထား…..အဓိပၸါယ္သြားမွာ ဥပမာဆင္ယင္ထား၍ တရားသေဘာအားျဖင့္ မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းေသာ ဂါထာမ်ားဟု အသိအမွတ္ျပဳထားခဲ့ေလသည္။
သုိ့ေသာ္ျငားလည္း ထုိထုိကိစၥမ်ားေၾကာင့္ အခ်ိန္ကာလမ်ား လြန္ေျမာက္ခဲ့၍ ၁၃၁၆-ခုနွစ္ေလာက္က်မွပင္ နာဂရီအကၡရာအေရးအသားဂါထာမ်ားကုိ ပါဠိဘာသာအကၡရာမ်ားသုိ့ ေျပာင္းေရႊ့လ်က္ ဘာသာနိသ် အနက္သြားျဖင့္ ေရးသားျပီးေျမာက္ေပေတာ့သည္။
ဘာသာနက္ျပန္ဆုိရာ၌ သဒၵါနက္တိက်ရုံကေလးမွ်မဟုတ္ေစဘဲ ဗာဟုႆစၥကာမီ ေမဓာ၀ီ ပုဂၢဳိလ္တုိ့ သုတိသာယာရြတ္ဆုိသုံးစြဲႏုိင္ၾကေစျခင္းငွါ သဒၵါနက္သြား မပ်က္ျပား အဓိပၸါယ္သြားလည္းပါေအာင္ ေရးသားျပန္ဆုိသည္။
သုိ့- မိမိအထင္အားျဖင့္ အသားပါေအာင္ေရးသားေစကာမူ ဤစာကုိ ၾကည့္ရႈ့သုံးစြဲၾကေသာ ပညာရွင္တုိ့သည္ “တစ္ဥေကာင္း တစ္ပညာ” ဆုိသလုိ မိမိတုိ့ မႏွစ္ျမဳိ့ေသာအပုိဒ္မ်ားကုိ ပယ္ႏႈတ္၍ ၾကဳိက္ပုဒ္မ်ားကုိ သြင္းျပီးလ်င္ ၾကည္လင္ေသာစိတ္ထားျဖင့္ ၾကည့္ရႈႏုိင္ၾကပါေစကုန္။
မူရင္း “ေတလကဋာဟဂါထာ ဘာသာနိႆယ”- စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
0 comments:
Post a Comment