တဆုပ္ဆန္ႏွင့္ ကုသိုလ္ကံ-အံ႔ဖြယ္ ေက်းဇူးသိသူ

ယခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ကေလးသည္ ပ်ဥ္ေထာင္ ပ်ဥ္စီ၊ သြပ္မိုး အိမ္ကေလးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ေပျပီ။ အေၾကာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုအားလံုး၏ ကံ ကံ၏အက်ိဳး၊ ကုသိုလ္ကံ ေစတနာတို႔ေၾကာင့္ အေမ့အိမ္ ထီဆိုင္တြင္ ထီထိုးရာမွ သံုးသိန္းဆု ထီေပါက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ဤကဲ့သို႔ ထီမေပါက္ခင္ကာလတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုသည္ ေန႔ဖို႔ညစာ ကိစၥအ၀၀ကို အေတာ္ေလးပင္ ခ်င့္ခ်ိန္ေခၽြတာ၍ စားသံုးခဲ့ရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အလွဴအတန္းႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ မိမိတို႔တတ္ႏိုင္သမွ် သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆို ရတနာသံုးပါး ဦးထိပ္ထား၍ ေစတနာသန္႔သန္႔ႏွင့္ လွဴဒါန္းမႈကို ျပဳတတ္ပါသည္။ အလွဴအတန္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထိုေန႔ကိုျဖင့္ အမွတ္တရေန႔ မ်ားစြာထဲမွ အမွတ္အရဆံုးေန႔ ျဖစ္ပါသည္။

အိမ္ေရွ႔တြင္ ေၾကးစည္သံတေ၀ေ၀ႏွင့္ တဆုပ္ဆန္ အလွဴခံမ်ား ရပ္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးသည္ ဆန္အိုးထဲက ဆန္မ်ားကို မျပည့္ျပည့္ေအာင္ ႏို႔ဆီဗူးထဲသို႔ ျခစ္ျခဳတ္ထည့္ေနသည့္ အသံကိုလည္း အတိုင္းသား ၾကားေနရသည္။ ခဏၾကာမွ ဆန္ႏို႔ဆီဗူးတဗူးအျပည့္ ယူလာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံဳးျပ၍ သြားေရာက္ေလာင္းလွဴပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလိုက္သိစြာ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ပါသည္။ ရွိသမွ် ဆန္အားလံုး လွဴခဲ့ပါသည္။ ထိုတဆုပ္ဆန္ အလွဴခံမ်ား ျပန္သြားၾက၍ ၁၅-မိနစ္ခန္႔ၾကာေသာ္-

ေမာင္တင္ေအာင္ထြန္းေရ ခဏကြာ၊ ဦးတို႔အိမ္မွာ မီးခလုတ္ခံုေလး ပ်က္သြားလို႔ လိုက္ျပင္ေပးပါဦး၊ အားေတာ့ နာတယ္ကြာ-

အားနာစရာ မလိုပါဘူး ဦးရယ္၊ ရပါတယ္။ ကူညီရမွာေပါ့-ဟူ၍ ကူညီခဲ့သည္။

ထိုေန႔ည ဦးရဲလြင္တို႔အိမ္မွ မီးခလုတ္ခံုျပင္၍အျပန္ ရရွိလာေသာ လုပ္အားခကေလးျဖင့္ မနက္ေစ်းဖိုးေပး၊ က်န္ေသာေငြျဖင့္ အေမ့အိမ္ ထီဆိုင္တြင္ ထီလက္မွတ္တေစာင္ ထိုးလိုက္ရာမွ တဆုပ္ဆန္၏ ကုသိုလ္ကံအက်ိဳးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု၏ ရင္တြင္းသို႔ ပဲ့တင္သံထပ္ ပီတိမ်ား လွ်ံေ၀ေစပါေတာ့သတည္း။

ေမာင္ေမာင္၀င္းတင္(ေရ႔ႊပင္ေျမ)

(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၀-ျပည့္ ဇန္န၀ါရီလ)

Posted by: mingala at 21.4.11 0 မွတ္ခ်က္ေရးပါ

Labels: ကံ ကံ၏အက်ိဳး

အံ႔ဖြယ္ ေက်းဇူးသိသူ

သိဃႋဳကၽြန္း အႏုရာဓျပည္၌ သခၤေဗာဓိမင္း မင္းျပဳေသာအခါ သဃၤတိႆအမတ္သည္ မင္း၏စည္းစိမ္ကို လုမည္-ဟု စစ္အဂၤါေလးပါးျဖင့္ ဇနပုဒ္က ခ်ီလာသည္။

သခၤေဗာဓိမင္းသည္ စစ္ျပဳပါက လူအမ်ားေသေက် ပ်က္စီးမည္ကို စိုးေသာေၾကာင့္ စစ္မျပဳဘဲ ညဥ့္အခါမွာ ျပည္ကခြါ၍ ေျပးေလသည္။ မိုးေသာက္လွ်င္ တခုေသာအရပ္သို႔ ေရာက္၍ ပင္ပန္းလွသျဖင့္ ေရဆိပ္တြင္ ထိုင္လ်က္ေန၏။

ထိုအခိုက္ လုလင္တေယာက္သည္ ထမင္းထုပ္ကို ေတာင္ေ၀ွးဖ်ားမွာ ဆြဲ၍ လယ္ျပင္မွ တက္လာသည္။ မင္းကို ျမင္လွ်င္ ထမင္းကို ဆက္ကပ္၏။

မင္းလည္း ထမင္းစားျပီးေသာ္ လုလင္အား” သင္ ငါ့ကို သိသေလာ” ဟုေမး၏။

ကၽြႏ္ုပ္မသိ ဆိုေသာ္ ငါသည္ သခၤေဗာဓိမင္း-ဟု ျပန္ေျပာေလ၏။

လုလင္လည္း ”အရွင္မင္းႀကီး ထိုသို႔ျဖစ္ေသာ္ အဘယ့္ေၾကာင့္ တကိုယ္တည္း ၾကြလာေတာ္မူသနည္း”ဟု ေမးျမန္း၏။

ထိုအခါ မင္းက ”အမတ္ သဃၤတိႆသည္ မင္းျပဳမည္ ဟူ၍ ငါ့ကို စစ္ျပိဳင္လာပါသည္၊ ငါသည္ လူအမ်ားေသေက်မည္ကို စိုးေသာေၾကာင့္ စစ္မျပဳဘဲ ထြက္ခဲ့သည္-ဟူ၍ ဆို၏။

သခၤေဗာဓိမင္းက ”အေမာင္ လုလင္၊ ငါသည္ သင့္ထမင္းထုပ္ကို စားရေသာေၾကာင့္ သင့္ေက်းဇူးသည္ ငါ့အေပၚ တင္ရွိေနေပ၏။ ေက်းဇူးဆပ္လိုသည့္အတြက္ သင္သည္ ငါ့ဦးေခါင္းကိုျဖတ္၍ သဃၤတိႆအား ဆက္ေလ၊ ဆုလာဘ္မ်ားစြာ ရလိမ့္မည္”ဟူ၍ ဆို၏။

ထိုအခါ လုလင္က ”အရွင္မင္းႀကီး၊ ဤသို႔ျပဳမွ ရေသာ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ဆုလာဘ္ကို မျမတ္ႏိုးပါ”ဟု ျငင္းဆိုသည္။

မင္းလည္း ”ထိုသို႔တျပီးကား ငါ့အလိုလိုပင္ ငါ ေသအံ႔”ဟု အဓိ႒ာန္ုျပဳလ်က္ ေရျဖင့္ သြန္းဖ်န္းေတာ္မူေသာ္ မင္း၏ ဦးေခါင္းသည္ အလိုလို ျပတ္ေလ၏။

လုလင္သည္လည္း မင္းခႏၶာစဲမွ ဦးေခါင္းကို ယူကာ သဃၤတိႆမင္းအား ဆက္ေလ၏။ အလံုးစံုေသာ စကားကိုလည္း ေလွ်ာက္ၾကား၏။ သဃၤတိႆမင္းသည္ ”ဤလုလင္အေနျဖင့္ ငါ၏ ရန္သူျဖစ္ေသာ မင္းသည္ မိမိလက္တြင္းသို႔ ေရာက္လ်က္ မသတ္ဘဲ ေနသည္။ ထိုမင္း သူ႕႔အလိုလို အနိစၥေရာက္မွ ဦးေခါင္းကိုယူ၍ ငါ့ကို ဆက္သလာေပသည္။ ဤလုလင္သည္ အလြန္ပညာႀကီး၏။ စိတ္ႏွလံုးမြန္ျမတ္၏။ ငါ့ရန္သူကိုမွ် မသတ္ဘဲ ေန၏။ ဤလုလင္အား သူေကာင္းျပဳေသာ္ ငါ့ေက်းဇူးကို အလြန္လွ်င္ သိမည္”ဟူ၍ ဆိုကာ မ်ားစြာ ဆုလာဘ္ေပးသည္။ ထို႔ျပင္ အမတ္ႀကီးအရာ ကိုလည္း ႏွင္းအပ္ေတာ္မူေလသည္။

အကိုး။ ။ မံုေရြးဆရာေတာ္-ရာေဇာ၀ါဒက်မ္း။

(၀င္းေမာင္-ျမိဳင္သာ)

(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၀-ျပည့္ ဇန္န၀ါရီလ)