လူတုိင္းသိထားသင့္တဲ့ ကံအေၾကာင္း အပုိင္း(၈)

Saturday, 08 January 2011 19:30 | [IMG]/templates/ashinsirinda/images/PostAuthorIcon.png[/IMG]Written by ေမတၱာဥယ်ာဥ္ | [LINK=/2009-07-18-17-32-10/dhamma-sarpay/719-2011-01-09-03-37-07.pdf]PDF [/LINK] | [LINK=/2009-07-18-17-32-10/dhamma-sarpay/719-2011-01-09-03-37-07.html?tmpl=component&print=1&page=]| Print |[/LINK] | [LINK=/component/mailto/?tmpl=component&link=aHR0cDovL2FzaGluc2lyaW5kYS5jb20vMjAwOS0wNy0xOC0xNy0zMi0xMC9kaGFtbWEtc2FycGF5LzcxOS0yMDExLTAxLTA5LTAzLTM3LTA3Lmh0bWw%3D] အီးေမးလ္[/LINK]
လူတုိင္းသိထားသင့္တဲ့ ကံအေၾကာင္း အပုိင္း(၈)

ဓမၼေဘရီ အရွင္ဝီရိယ(ေတာင္စြန္း)

(၃) ကာလသမၸတၲိဆိုတာ “ခ်ိန္သင့္ခါညီ” အဂၤါရပ္နဲ႔ ျပည့္စံုျခင္းကို ဆိုလိုတာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္က ရဟန္းတစ္ပါးဟာ အလြန္ သဒၶါတရား ေကာင္းတယ္လို႔ (ယခုအထိ) ထင္ရွားေက်ာ္ေစာတဲ့ ဝိသာခါ ေက်ာင္းအမႀကီး အိမ္ကို ဆြမ္းခံၾကြ ပါတယ္။ ပထမ အႀကိမ္မွာ အလြန္ ေစာလြန္း ခ်ိန္ေရာက္သြားေတာ့ ဆြမ္းက်က္ခ်ိန္ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ဆြမ္းမရခဲ့ဘူး၊ ေနာက္ တစ္ႀကိမ္ အလြန္ေနာက္က်ၿပီး သြားတဲ့အခါမွာလည္း ဆြမ္းေလာင္းၿပီးလို႔ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြ သိမ္းၿပီး ခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္လို႔ ဆြမ္းမရျပန္ပါဘူး၊



ဒါဟာ ဝိသာခါ ေက်ာင္းအမႀကီးက သဒၶါတရားမရွိလို႔လည္း မဟုတ္ဘူး၊ ရဟန္းက ကံမေကာင္းလို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ “ကာလသမၸတၲိ” ခြ်တ္ယြင္းၿပီး ကာလဝိပၸတၲိနဲ႔ ႀကံဳတဲ့အတြက္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာလူမ်ိဳးတို႔ ဩကာသကန္ေတာ့က်ိဳးမွာ ဆိုေလ့ရွိေဘ့ရွိတဲ့ “ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး” ဆိုတာ ကံၾကမၼာနဲ႔တန္ရာ ေကာင္းက်ိဳးကို မရႏိုင္တဲ့ ကာလဝိပၸတၲိေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သာသနာပကာလဆိုတာဟာလည္း ေကာင္းမႈမ်ိဳးေစ့မ်ား စိုက္ပ်ိဳးဖို႔ အခြင့္မသာတဲ့ ကာလဝိပၸတၲိႀကီးပါပဲ။ ကာလသမၸတၲိ ကာလဝိပၸတၲိဆိုတာ လူတို႔အတြက္သာ မကပါဘူး သတၲဝါအားလံုးတို႔ရဲ႕ ကံေကာင္းျခင္း ကံဆိုးျခင္းတို႔အတြက္လည္း အလြန္အေရးပါတဲ့အခ်က္ပါ။



ခင္ပုတ္ငွက္တို႔အတြက္ ညဥ့္အခါဆိုတာ အစာရွာေဖြ စားေသာက္ႏိုင္ေရး အတြက္ ကာလ သမၸတၲိျဖစ္တယ္၊ ေန႔အခါကေတာ့ သူတို႔အတြက္ ကာလဝိပၸတၲိ ႀကီးပါ။ ေက်းငွက္စတဲ့ သတၲဝါတို႔အတြက္ကေတာ့ ေန႔အခါက ကာလသမၸတၲိ၊ ညဥ့္အခါက ကာလဝိပၸတၲိျဖစ္သြားပါတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေရး နယ္ပယ္မွာလည္း ဆန္စပါး စိုက္ပ်ိဳးသူတို႔အတြက္ မိုးအခါက ကာလသမၸတၲိ၊ ေႏြအခါက(ပံုမွန္အားျဖစ္ေတာ့) ကာလဝိပၸတၲိပါ။ ေျမႏုကြ်န္း ေပၚမွာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ေဆာင္းအခါက ကာလသမၸတၲိျဖစ္ၿပီး မိုးအခါက ကာလဝိပၸတၲိ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ တိုတိုခ်ဳပ္ ကေတာ့ မိမိအတတ္ပညာ အသိပညာကို အသံုးခ်ၿပီး အက်ိဳးပစီးပြားရွာေဖြဖို႔ သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ အခ်ိန္အခါက ကာလ သမၸတၲိျဖစ္ၿပီး မသင့္ေလ်ာ္တဲ့ အခ်ိန္အခါက ကာလဝိပၸတၲိပါပဲ။ ၊မိုးကုန္မွ ထြန္ခ်၊ မိုးစဲမွ ေရခံ” ဆိုသလို သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ မႀကိဳးစားပဲ အခ်ိန္လြန္မွ ႀကိဳးစားလို႔ အက်ိဳးစီးပြား မျဖစ္တာဟာ ကံမေကာင္းအေၾကာင္း မလွလို႔ မဟုတ္ပါဘူး အခ်ိန္ကာလခ်ိဳ႕ယြင္းတဲ့ ကာလဝိပၸတၲိေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။



(၄) ပေယာဂသမၸတၲိ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေတာ့ မာန္လည္ေဆရာေတာ္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ မဃေဒဝလကၤာပိုဒ္ ရွင္းျပစဥ္က ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ ကာယပေယာဂလို႔ ဆိုရမယ့္ ဝီရိယ ပေယာဂရယ္၊ ဉာဏပေယာဂရယ္ ႏွစ္မ်ိဳးစံုမွ ပေယာဂသမၸတၲိျဖစ္တာပါ၊



ေဒးဒရဲမွာ ေနစဥ္က ကိုယ္ေတြ႕မ်က္ျမင္ႀကံဳရဖူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုရွိပါတယ္၊ ပင္လယ္ဆုတ္သြားၿပီး တင္က်န္ရစ္တဲ့ ႏံူးညြန္ထဲက်သြားသူ တစ္ေယာက္ဟာ ခါးေလာက္အထိ နစ္သြားရာက လြတ္ေအာင္ဆိုၿပီး အတင္းကန္႐ုန္းလိုက္တာ ရင္စို႔ေလာက္အထိ နစ္သြားလို႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနခိုင္း ၿပီး နားလည္သိမွီသူတစ္ဦးကို ေခၚယူအကူ အညီေတာင္းၾကည့္ေတာ့မွ “အေပၚကို မ႐ုန္းနဲ႔၊ ေနာက္ကိုအသာ ပက္လက္လွန္ခ်ၿပီး ေက်ာျပင္နဲ႔ ပြတ္႐ုန္း”ဆိုလို႔ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ႐ုန္းလိုက္ေတာ့မွ ကမ္းစပ္အထိေရာက္လာၿပီး အသက္ခ်မ္းသာရာ ရခဲ့ဖူးပါတယ္။



ပေယာဂသမၸတၲိ ဆိုတာ ဒီသေဘာကို ေျပာတာပါပဲ။

(၅) ဉာဏသမၸတၲိဆိုတာလဲ ဉာဏပေယာဂမွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း အရာရာကို ႏိႈင္းယွဥ္ေဝဖန္၊ စီမံတတ္တဲ့ အသိဉာဏ္ျပည့္စံု

မႈကို ဆိုလိုတာပါပဲ။ ျမန္မာစကားမွာ “ဥစၥာကံေစာင့္၊ အသက္ဉာဏ္ေစာင့္”လို႔ ဆို႐ိုးစကားရွိေသာ္လည္း ဥစၥာ၊ ေဘာဂ၊ ဇီဝိတအားလံုးကို ကံ ဉာဏ္လံု႔လတို႔ ပူးေပါင္းေစာင့္ေပးမွ ေကာင္းက်ိဳး တာရွည္ခိုင္ၿမဲပါတယ္။ ကုေဋ ရွစ္ဆယ္သူေ႒းသားဟာ ကံေကာင္းလို႔ ဇနီးခင္ပြန္းစံုတဲ့ အခါမွာ ကုေဋ ၁၆၀ ျြကယ္ဝေပမယ့္ Óဏ္နဲ႔ မေစာင့္တတ္၊ မစီမံတတ္တဲ့အတြက္ ခြက္လက္စြဲေတာင္းစားရၿပီး ေျမာင္းၾကားမွာ ဘဝဆံုးသြားရတာျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သတိျပဳမိၾကဖို႔ပါ။



ဇာတကပါဠိေတာ္မွာေတာ့ -

အလုပ္ကို ဉာဏ္နဲ႔ မစီမံ မျပဳလုပ္တတ္သူ၊ ေကာင္းဆိုးယုတ္ျမတ္ကို သိတတ္တဲ့ ဉာဏ္ပညာမရွိဘဲ ပညာမဲ့သူတို႔နဲ႔သာ

အခါခပ္သိမ္း တိုင္ပင္လုပ္ကိုင္ေလ့ရွိသူ လူမိုက္ကို စည္းစိမ္ခ်မ္းသာတို႔က စြန္႔ခြာသြားၿမဲျဖစ္တယ္၊ ဥပမာေျပာရရင္ေတာ့ ေျြမသတၲဝါဟာ ေဆြးေျမ့ေဟာင္းျမင္းတဲ့ အေရေဟာင္းကို စြန္႔ခြာသြားသလိုပါပဲ}}တဲ့။ (ဇာတက၊ပ၊၃၂၂။ ႒၊ပ၊၁၀၄)



နီတိက်မ္းဆရာတို႔ကေတာ့ -

ဉာဏ္ပညာဗဟုသုတရွိတဲ့ လူေကာင္းသူေကာင္းတို႔မွာရွိတဲ့ ေရႊေငြဘ႑ာ စည္းစိမ္ဥစၥာဆိုတာ မေျပာပေလာက္တဲ့ အနည္းငယ္ ေလးပင္ျဖစ္ေစ တြင္းေရလို ခ်ိဳၿမိန္ေကာင္းျမတ္တယ္။ အားထားမွီခိုရာလည္းျဖစ္တယ္။ ဉာဏ္ပညာ ဗဟုသုတမရွိသူတို႔ရဲ႕ ေရႊေငြ ဘ႑ာ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားေန မ်ားေနေန၊ ပင္လယ္ဆားငံေရလိုပဲ၊ မွီခိုအားထားရာ မျဖစ္ဘူး လို႔ဆိုပါတယ္။

(စံေက်ာင္းဆရာေတာ္၊ ကံ ဉာ ဏ္çဝီရိယ အက်ယ္လက္စြဲက်မ္း)



ဉာဏသမၸတၲိခြ်တ္ယြင္းၿပီး ဉာဏဝိပၸတၲိျဖစ္ၾကသူတို႔ ေရႊေငြဘ႑ာစည္းစိမ္ဥစၥာေတြ မ်ားစြာပိုင္ဆိုင္ထားျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ မိမိသူတစ္ပါး ႏွစ္ဦးသားလံုး ေကာင္းက်ိဳးမဲ့တတ္ပံု၊ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္တတ္ၾကပံုတို႔နဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း အထက္ပါက်မ္းမွာပဲ စံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး သံုးသပ္ျပထားတာကေတာ့ -

“ဥစၥာသာရွိ၍၊ အသိအလိမၼာ ဉာဏ္ပညာဗဟုသုတ မရွိေသာ သူတို႔သည္၊ (၁) ေက်ာ္ေစာထင္ရွားျခင္း၊ (၂) သူတကာတို႔ ခ်စ္ႏွစ္သက္ျခင္း၊ (၃) ပရိသတ္ေလးပါးတို႔ အလယ္၌ မေၾကာက္မရြံ႕ရဲဝံ့စြာေနႏိုင္ျခင္း၊ (၄) သူေတာ္ေကာင္းမ်ား မိမိထံသို႔လာေရာက္ျခင္း စေသာ ယခုပစၥဳပၸန္အက်ိဳး၊ (၅) တမလြန္ဘဝ၌ လူ႔စည္းစိမ္၊ နတ္စည္းစိမ္ႏွင့္တကြ၊ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို ရႏိုင္ျခင္း ဟုဆိုအပ္ေသာ ငါးပါးေသာ အက်ိဳးတို႔ကို ရေစျခင္းငွာစြမ္းႏိုင္ေသာ အလွဴဒါနကို ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ဖုန္းေတာင္းယာစကာတို႔အား ထိုက္သည့္အားေလ်ာ္စြာ စြန္႔ႀကဲျခင္း၊ ေဆြမ်ိဳးတို႔အား သၿဂႋဳဟ္ေထာက္ပံ့ျခင္း၊ မိဘတို႔အား လုပ္ေကြ်းေမြးျမဴျခင္း၊ သားမယားတို႔အား သၿဂႋဳဟ္ေထာက္ပံ့ျခင္း၊ ပူေဇာ္ထိုက္ေသာ သူတို႔အား ပူေဇာ္ျခင္း၊ ရဟန္းသံဃာတို႔အား အလွဴဒါနျပဳျခင္းစေသာ ေကာင္းမႈကို ဆည္းပူးလ်က္၊ ဒုကၡအေပါင္းမွ ထြက္ေျမာက္ေစျခင္းငွာ မျပဳလုပ္တတ္ၾကမူ၍၊ ]ေမ်ာက္ မီးစ ရဘိသကဲ့သို႔ゞင္း၊ အ႐ူး ဓား ရဘိသကဲ့သို႔ゞင္း} အမ်ိဳးသားအခ်င္းခ်င္းတို႔ အေပၚ၌ ေထာင္လႊားျခင္း၊ မာန္မူျခင္း၊ ႐ိုေသထိုက္ ပူေဇာ္ျမတ္ႏိုးထိုက္ေသာ ရဟန္းသံဃာ၊ ဆရာမိဘ၊ မိႀကီး မိေထြး၊ ဦးႀကီးဦေလး၊ အကိုႀကီး အမႀကီးစေသာ သူတို႔အား မထီေလးစားျပဳျခင္း၊ မူးယစ္ေသစာ သံုးစြဲျခင္း၊ ပြဲလမ္းသဘင္၊ အေပ်ာ္အရႊင္ လိုက္စားက်ဴးျခင္း၊

သူတစ္ပါး သားမယားတို႔ကို က်ဴးလြန္ေစာ္ကားျခင္းစသျဖင့္ (ဒု၊ သ၊ န၊ ေသာ)ဟု ဆိုအပ္ေသာ သူေ႒းသားေလးေယာက္တို႔အလား၊ ဤဘဝ၊ ေနာင္ဘဝ၊ ႏွစ္ဘဝလံုး အက်ိဳးစီးပြားပ်က္ျပား ဆုတ္ယုတ္ဖို႔ရာ အေၾကာင္း၊ မေကာင္းမႈတို႔သာ ဆည္းပူးတတ္ၾကကုန္၏” တဲ့။



(စံေက်ာင္း ဆရာေတာ္၊ ကံ၊ ဉာဏ္၊ ဝီရိယအက်ယ္ လက္စြဲက်မ္း ၇၇-၇၈) ျပဆိုခဲ့ၿပီးတဲ့ အေထာက္အထား သာဓကမ်ားအရ ) “ ဉာဏ္မပါလ်င္ ကံအရာ မေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း” ကို အေလးအနက္သေဘာေပါက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။



ကမၼပစၥည္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အခုေျပာခဲ့တဲ့ စကားရပ္မ်ားကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္သေဘာေပါက္ရမွာကေတာ့ -

(က) ေကာင္းတဲ့ “ကံ” ဆိုတာ ေနရာေကာင္းျခင္း၊ အသြင္အျပင္ အေဆာက္အဦ ကိရိယာတန္ဆာပလာေကာင္းျခင္း၊ အခါေကာင္းျခင္း၊ လံု႔လ ဝီရိယေကာင္းျခင္း၊ ဉာဏ္အစီအမံေကာင္းျခင္းဆိုတဲ့ ေကာင္းျခင္းငါးပါး သမၸတၲိတရားတို႔ရဲ႕ အေထာက္အကူ ရမွသာ ေကာင္းက်ိဳးေပးႏိုင္ တယ္။ ေကာင္းျခင္းငါးျဖာေဖာ္သဟာ ကင္းမဲ့ရင္ ေကာင္းက်ိဳးေပးဖို႔ မစြမ္းႏိုင္ဘူး။

(ခ) မေကာင္းတဲ့ “ကံ”မ်ားဟာလည္း ေနရာမေကာင္းျခင္းစတဲ့ မေကာင္းျခင္းငါးပါး ဝိပၸတၲိတရားတို႔ရဲ႕ အကူအညီကို ရမွသာ

မေကာင္းက်ိဳးကိုေပးၾကတယ္။ ေနရာေကာင္းျခင္းစတဲ့ ေကာင္းျခင္းငါးပါး သမၸတိၲတရားမ်ားကို အမွီသဟဲရေနသမွ် မေကာင္းက်ိဳးမ်ား

မေပးႏိုင္ၾကပါဘူး ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ကံေတြမွာ -

(၁) ကိုယ္တိုင္ပဋိသေႏၶက်ိဳး ပဝတၲိက်ိဳးေတြကို ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ “ဇနက ကံ” ။

(၂) ဇနကကံတို႔ အက်ိဳးေပးခြင့္သာေအာင္၊ အက်ိဳးေပးထက္သန္ေအာင္ ေထာက္ပံ့ကူညီေပးတတ္တဲ့ “ဥပတၳမၻက ကံ” ။

(၃) ဆန္႔က်င္ဘက္ ကံတို႔ အက်ိဳးေပးခြင့္မရေအာင္၊ ရျပန္ရင္လည္း အက်ိဳးေပး မထက္သန္ေအာင္ ေႏွာက္ယွက္ဟန္႔တား

ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ “ဥပပီဠက ကံ” ။

(၄) ဆန္႔က်င္ဘက္ကံတို႔ရဲ႕ အက်ိဳးေပးခြင့္ကို ေႏွာက္ယွက္ဟန္႔တား႐ံုမွ်မက အက်ိဳးေပးခြင့္ကို လံုးဝဆိတ္သုဥ္း သြားေအာင္ ပယ္သတ္တတ္တဲ့ “ဥပဃာတက ကံ” ဆိုၿပီး လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္ပံု ကိစၥအစြမ္းအားျဖင့္ ေလးပါးျပား ပါေသးတယ္။

ေကာင္းျခင္းငါးပါး သမၸတၲိတရားေတြနဲ႔ ေတြ႕ႀကံဳတဲ့အခါ ပစၥဳပၸန္မွာျပဳလုပ္တဲ့ ကုသိုလ္ကံေတြထဲက ဥပတၳမၻကကံေတြက အတိတ္ ကုသိုလ္ကံေတြရဲ႕ ဇနကသတၲိကို အားျဖည့္ကူညီေပးတဲ့အတြက္ ကံေကာင္းေထာက္မခ်ိန္ေရာက္ပါတယ္။

အဲဒီလို သမၸတၲိအခြင့္ ေကာင္းမ်ိဳးႀကံဳရခိုက္မွာ ကုသိုလ္ ဥပပီဠကကံေတြကလည္း အတိတ္အကုသိုလ္ဇနကကံေတြရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးေပးခြင့္ကို ဟန္႔တားေပးထားၿပီး ပစၥဳပၸန္မွာျပဳတဲ့ ကုသိုလ္ကံေတြထဲက ဒိ႒ဓမၼေဝဒနိယကံေတြရဲ႕ ဇနကသတၲိ၊ ဥပတၳမၻက သတၲိေတြသာ အက်ိဳးေပးခြင့္ ရၾကလို႔ ခ်မ္းသာသုခနဲ႔သာ ႀကံဳေနတတ္ၾကပါတယ္။ အကုသိုလ္ကံေတြဟာ လံုးဝဆိတ္သုဥ္း သြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပစၥဳပၸန္ ကုသိုလ္ကံနဲ႔ သမၸတၲိတရားတို႔ အရွိန္အဝါေၾကာင့္ ၿငိမ္ဝပ္ေနတဲ့ သေဘာပါ။



ဝိပၸတၲိငါးမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ အဆိုးငါးပါးနဲ႔ ႀကံဳရခ်ိန္မွာေတာ့ ပစၥဳပၸန္အကုသိုလ္ေတြရဲ႕ ဥပတၳမၻကသတၲိက အတိတ္ အကုသိုလ္ကံ တို႔ရဲ႕ ဇနကသတၲိကို ေထာက္ပံ့အားျပဳေပးတဲ့အတြက္ အကုသိုလ္က်ိဳးျဖစ္တဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို လွလွႀကီးခံစားရတတ္ပါတယ္။

အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ အတိတ္ကကုသိုလ္ကံမ်ိဳးေစ့ပါသူမ်ားဟာလည္း ပစၥဳပၸန္မွာ ႀကံဳရဆံုရတဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ ဥပနိႆယမ်ား ေၾကာင့္ အကုသိုလ္ ကံေတြကို က်ဴးလြန္လာၾကတယ္။ အဲဒီပစၥဳပၸန္အကုသိုလ္ကံေတြရဲ႕ ဥပပီဠကသတၲိကပဲ အတိတ္ကုသိုလ္ကံ တို႔ရဲ႕ ဇနကသတၲိကိုလည္း ေႏွာက္ယွက္ ဟန္႔တားထားႏိုင္တဲ့အတြက္ ကုသိုလ္ကံေတြက ငုပ္လွ်ိဳးေနရၿပီး ပစၥဳပၸန္အကုသိုလ္ကံေတြ ထဲက ဒိ႒ဓမၼေဝဒနိယ ကံရဲ႕ အက်ိဳးအျဖစ္နဲ႔ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ေတြ႕ႀကံဳခံစားၾကရတာပါ။

ေကာင္းျခင္းငါးပါး၊ ဆိုးျခင္းငါးပါးတို႔ဆိုတာေတြကလည္း ပဋိသေႏၶက်ိဳးက ပစ္ခ်လိုက္တဲ့အတိုင္း ပံုေသႀကီး ျဖစ္ေနၾကရတာ မဟုတ္ဘဲ၊ ပဝတၲိကာလမွာ လူစြမ္းလူစဆိုတဲ့ အတၲသမၼာပဏိဓိမဂၤလာအားေလွ်ာ္စြာ ျပဳလုပ္ဖန္တီးႏိုင္တဲ့ တရားမ်ား ျဖစ္ၾကတာေၾကာင့္ မိမိတို႔ရဲ႕ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးလံုးကို ဉာဏ္ ဝီရိယ ပေယာဂတို႔နဲ႔ ေပါင္းစံုပံုေဖာ္ၿပီး ျပည့္စံုတဲ့ အတၲသမၼာပဏိဓိမဂၤလာ ရွိသူမ်ားျဖစ္ေအာင္ အထူးႀကိဳးစား အားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ေနရာမေရြး၊ ကာလမေရြး ကံေကာင္းေထာက္မ ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္ၾကပါတယ္။



“ဥစၥာေဘာဂ၊ ဇီဝိတႏွင့္၊ သုခပြားရန္၊ ဤလူ႔ဌာန္၌၊ ဉာဏ္ဝီရိယ၊ ပေယာဂတည္း”ဆိုတဲ့ မဃေဒဝလကၤာစကားကို ဘဝတန္ေဆာင္၊ မီး႐ွဴးေရာင္ပမာ၊ အၿမဲမျပတ္လက္ကိုင္ထား ႀကိဳးစားၾကဖို႔ပါပဲ။

ဒီေလာက္ဆိုရင္ ကမၼပစၥည္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အေတာ္ေလးျပည့္စံုေလာက္ပါၿပီ။

ကံေကာင္းေထာက္မၾကပါေစ

ဓမၼေဘရီ အရွင္ဝီရိယ(ေတာင္စြန္း)