ဘဝတစ္ခုရဲ႕ သတိရမႈမ်ား
နံနက္ အိပ္ယာထလုိ႔ မ်က္လုံးဖြင့္တုိင္း
မတပ္မျဖစ္ တပ္ေနရတဲ႕ မ်က္မွန္ေလးကုိ သတိရတယ္။။
တိုိက္ဆုိ္င္မႈေတြနဲ႕ ႀကဳံတုိင္း
အတိတ္က ျဖစ္တည္မႈကုိ သတိရတယ္။
မေျပလည္မႈေတြနဲ႕ ႀကဳံတုိင္း
အနာဂတ္မွာ ေတာက္ပလာမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ သတိရတယ္။
ဝမ္းသာမႈေတြနဲ႕ ႀကဳံတုိင္း
တည္တံ့ခုိင္ၿမဲေစဖုိ႕ ပစၥဳပၸန္ကုိ သတိရတယ္။
ႏွစ္သက္တာေတြနဲ႕ ႀကဳံတုိင္း
ခင္မင္သူကုိ သတိရတယ္။
ဝမ္းနည္းမႈေတြနဲ႕ ႀကဳံတုိင္း
အားေပးႏွစ္သိမ့္သူကုိ သတိရတယ္။
စာအုပ္ေကာင္းေတြနဲ႕ ႀကဳံတုိင္း
တကၠသုိလ္က စာၾကည့္တုိက္ကုိ သတိရတယ္။
အင္တာနက္ကုိ ၾကည့္တုိင္း
မလြတ္လပ္မႈကုိ သတိရတယ္။
ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေရးတုိင္း
မျပည့္စုံမႈကုိ သတိရတယ္။
ကဗ်ာေတြ စပ္တုိင္းစပ္တုိင္း
စေလဦးပုညကုိ သတိရတယ္။
စာက်က္တုိင္း က်က္တုိင္း
ဆရာသခင္ရဲ႕ ျပင္းထန္လွတဲ႕ ေျခေထာက္ကုိ သတိရတယ္။
အဆုိင္းမင့္ေတြ ေရးတုိင္း
ေဝါဟာရ မႏုိင္နင္းမႈေတြကုိ သတိရတယ္။
ျငင္းခုန္မႈေတြနဲ႕ ႀကဳံတုိင္း
တကၠသုိလ္က ဧည့္ခန္းကုိ သတိရတယ္။
အဂၤလိပ္စကား ေျပာတုိင္း
မရဲရင့္မႈကုိ သတိရတယ္။
ဆရာေတြ စာသင္တုိင္း
ငုိက္မ်ဥ္းမႈကုိ သတိရတယ္။
ကြန္ပ်ဴတာ ခလုတ္ကုိ ႏွိပ္မိတုိင္း
သုံးခ်င္ခဲ႕ဖူးတဲ႕ လက္ႏွိပ္စက္အေဟာင္းႀကီးကုိ သတိရတယ္။
အစည္းအေဝးမွာ ထုိင္မိတုိင္း
မရင့္က်က္မႈေတြကုိ သတိရတယ္။
နာက်င္မႈေတြနဲ႕ ဘဝကုိ ရင္ဆုိင္ရတုိင္း
အေမ႔ရဲ႕ ရဲရင့္မႈေတြကုိ သတိရတယ္။
ထမင္းစားလုိ႕ မေကာင္းတုိင္း
အေမ႔ရဲ႕ ငါးပိရည္ကုိ သတိရတယ္။
လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံျပတ္တုိင္း
အေမ႔ရဲ႕ ဗီဒုိႀကီးကုိ သတိရတယ္။
စာဖတ္လုိ႔ ေကာင္းတုိင္း
စာမမဖတ္တတ္တဲ႕ အေမ့ကုိ သတိရတယ္။
လုိခ်င္မႈေတြ ျဖစ္တုိင္း
မျပည့္ဝမႈကုိ သတိရတယ္။
ဘုရားရွိခုိးတုိင္း
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ သတိရတယ္။
ေမတၱာေတြ ပုိ႔မိတုိင္း
ကုိယ့္ကုိယ္တုိင္ ေမတၱာ မရွိႏုိင္ေသးတာကုိ သတိရတယ္။
ပါဠိေတြ ရြတ္တုိင္း
ေလးနက္မႈကုိ သတိရတယ္။
ေရာဂါေဝဒနာေတြ ခံစားရမိတုိင္း
ရင္မဆုိင္ရဲေသးတဲ့ ေသျခင္းတရားကုိ သတိရတယ္။
ေသျခင္းတရားကုိ ေတြးမိတုိင္း
မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ႕ သခၤါရသေဘာတရားကုိ သတိရတယ္။
တကယ့္တမ္း စြန္႔လႊတ္ရမယ္လုိ႔ ေတြးမိတုိင္း
မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ႕ သခၤါရသေဘာတရားကုိ သတိရတယ္။
တကယ့္တမ္း စြန္႔လႊတ္ရမယ္လုိ႔ ေတြးမိတုိင္း
တန္ဖုိးရွိလြန္းတဲ႕ လက္ရွိဘဝကုိ သတိရတယ္။
အိႏၵိယက စာေရးဆရာေမာ္ဒန္ ေဆးရုံတက္ေၾကာင္း ညီမေတာ္ ခရစ္ၥတယ္လ္ မွတဆင့္ ၾကားသိရလုိ႕ စပ္မိလုိက္တဲ႕ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ သူငယ္ခ်င္း အျမန္ဆုံး က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါေစ။
ေမာင္ပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)
0 comments:
Post a Comment