ကိုယ့္အထြာနဲ႔ကိုယ္ေပါ့

အခါတစ္ပါး၌ ေၾကာင္လိုက္၍ေျပးလာေသာ ၾကြက္တစ္ေကာင္ႏွင့္ မုတ္ဆိုးလိုက္၍ေျပးလာေသာ
ဆင္တစ္ေကာင္တို႔ ေတြ႔ၾကရာ တစ္ေကာင္ႏွင့္ တစ္ေကာင္စကားလက္ဆံုက်ၾကေလေတာ့သည္။

ဆင္ၾကီး ေျပာလိုက္ ပံုက ငါ့မွာ မုတ္ဆိုးလိုက္လို႔ေျပးလိုက္ရတာ တစ္ထြာေလာက္ စုတ္သြားတာ
ပဲတဲ့။ ၾကြက္ကလည္းငါမွာ လည္း ေၾကာင္လိုက္လို႔ေျပးရင္းႏွင့္ ဟိုျငိ ဒီျငိနဲ႔ တစ္
ထြာေလာက္ စုတ္သြားတာပဲတဲ့။ သူ႔အထြာနဲ႔ သူမွန္ေတာ့ မွန္ေနတာပဲ။ ဘယ္သူ႔အထြာက က်ယ္သလဲ
ဆိုတာ ခန္႔မွန္းၾကေပေတာ့။

လူဆိုတာ သူ႔အက်ိဳးေပးနဲ႔သူဆိုတာအမွန္ပါပဲ။ စာေရးသူသည္ မည္သည့္အရာကုိမွ အလြယ္တကူမရ
ခဲ့ဘူးေသးပါ။ အျမတ္ဆံုးသာသနာေဘာင္ကိုေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း စြန္႔စားခဲ့ရသည္။ မနားမေန

ၾကိဳးစားရသည္။အသက္နွစ္ဆယ္ေလာက္မွ မ်ိဳးရိုးမွာလည္းမရွိတဲ့ သာသနာ့ဝန္ထမ္း အျဖစ္ကိုခံ ယူခဲ့ေတာ့လည္း ဘာမွအဆင္ေျပတာမေတြ႔ခဲ့ပါ။ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္သာလုပ္ခဲ့ ရပါတယ္။ အမ်ားေတြသိပ္ခက္တဲ့ စာေမးပဲြေတြကိုတစ္ပဲြျပီးတစ္ပဲြေအာင္ျမင္ ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္။ အမ်ားတကာလို ဦးေလးဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၊ရြာကဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၊ဆရာအေမြေပးလို႔ရတဲ့ေက်ာင္းဆိုတာလည္းၾကား
ပင္မၾကားဘူးပါ။ အေၾကာင္းတရားေၾကာင့္အက်ိဳးတရားျဖစ္တယ္လို႔ဆိုရမလား?
မိုးလြန္မွ ထြန္ခ်ေျပာရမလား မသိ၊ အကုန္မွန္ေလာက္ပါတယ္။

ဗုဒၶစာေပမူလတန္း၊ ပဌမငယ္တန္း၊ ပထမလတ္တန္း၊ ပထမၾကီးတန္း၊ ဓမၼာစရိယတန္း၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္၊ဓမၼာစရိယတန္းတို႔အျပင၊္ ဘီေအ စသည္သာမက မိမိတို႔ေဒသမွ မၾကားဘူးေသာ ႏုိင္ငံျခားကိုသာသနာျပဳပညာေတာ္သင္စသည္အလီလီၾကံစည္အားထုတ္ခဲ့ေလသည္။ ႏုိင္ငံျခားသာသနာျပဳေက်ာင္းေတာ္မွာ သင္တန္းျဖစ္လာခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႔က ေျပာလာၾကတယ္။ '' ဘာလုပ္ဖို့လာတက္တာလဲ? ကိုယ္ေဒသမွာ ကိုယ္ေနသင့္တယ္'' စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ရာဟုလာက ေနာက္ဆုတ္ရိုးထံုးစံမရွိ။

၂၀၀၀ ခုေနာက္ပိုင္းႏုိင္ငံျခားေရာက္လာတဲ့အခါ " ဘယ္ေတာ့ျပန္သြားမလဲ၊ ေရာက္ဖူးရင္ ေနာက္မလာ

နဲ့ေတာ့။ ႏုိင္ငံျခားမွာေနခ်င္ရင္ ပါရမီရွိမွရမယ္စသည္ျဖင့္ အေပၚစီးကေျပာတာကိုလည္းခံခဲ့ရပါတယ္။ မွတ္မိပါေသးတယ္။ တစ္ခါမွာ မိမိက Bus 30 Tampanies MRT ေရာက္ေၾကာင္းေျပာမိလို႔ အရွင္ဘုရား ခုေတာင္ ဗီဇာမကုန္ေသးလားလို႔ ခ်က္ခ်င္းေငါက္တာကိုလည္း ခံလိုက္ရပါတယ္။ယခုဘ၀ အေၾကာင္း အခန္းလိုက္တင္ျပေနတာ စင္းလံုးေခ်ာအျပစ္ကင္းတယ္လို႔ ဘယ္ရွိမပါ့လဲ။လူဆိုတာ ဒီလိုပဲျပဳျပင္ သြားရတာပါပဲ ။ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြကို သင္ခန္းစာယူခဲ့ရပါတယ္။

အိႏၵိယကၾကြလာတဲ့ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးအတြက္ စကၤာပူကေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္တည္းခိုဘုိ႔ ေရာက္ႏွင့္ျပီးတစ္ပည့္တစ္ဦးႏွင့္ စီစဥ္ထားခဲ့ေပမယ့္ တကယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ တံခါးးဖြင့္မေပးလို႔ ေက်ာင္းျခံစည္းရိုးနားမွာညအေမွင္ထဲ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနခဲ့ၾကရတယ္။ ရာဟုလာခ်က္ခ်င္းဆံုးျဖတ္လိုက္ ကာ သီရိလကၤာ ဘုန္းၾကီးေတြဟာ ပိုျပီးသေဘာေကာင္းတယ္။သြားေျပာရင္ရေလာက္တယ္ဆိုျပီး တကၠစီျဖင့္ လိုက္သြားၾကတယ္။ စိန္မိုင္ကယ္ေက်ာင္းက ကုလားဘုန္းၾကီးကလက္ခံေပးပါတယ္။

သူတို႔လက္မခံတာသူတို႔ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ပါပဲ။ကိုယ္ကလည္းသူတို႔ကုိဘာမွလုပ္ေပးဘူးတာမရွိခဲ့ပါဘူး။
ဘဝလမ္းခရီးမွာ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းတစ္ခု ပဲရွိတယ္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးရံုပါပဲ။ဒါက ကုိယ္အတြက္ တစ္ခုတည္းေသာလမ္းစဥ္ပါ။ ပ႒ာန္းနည္းနဲ႔ဆက္စပ္လိုက္ရင္ေတာ့ နတၳိပစၥည္း၊ ဝိဂတပစၥည္း- ကင္းျပီးေတာ့ ေက်းဇူးျပဳတတ္တယ္စသည္ျဖင့္သေဘာေပါက္လိုက္ရင္ေလာကၾကီးမွာ အားလံုးဟာေက်းဇူးရွင္ေတြ ပဲျဖစ္ၾကပါတယ္။

ျမန္မာရဟန္းတစ္ပါးအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားမွား ပညာသင္ဘို႔ဆိုတာ စိတ္မကူးရဲစရာပါ။ ရွိတဲ့ေဒၚလာ
(u$1000)ေလာက္ေလးနဲ႔ ေခြ်ေခြ်တာတာရပ္တည္ခဲ့ရပါတယ္။ computer နွင့္ဖုန္းဆိုတာ မသံုးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေရးအသင္းဆုိတာလည္း ကိုယ့္အတြက္ အေရးမပါ ။ Buddhist and Pali University

မွာ MA တက္တဲ့ႏွစ္က စက္တင္ဘာမွာ စဖြင့္တဲ့ course မို႔ပညာသင္အေထာက္အပံ႔ နာမည္ မွ်သာရၾကသည္။ ေနာက္ႏွစ္ Kelaniya University မွာ MA တက္တဲ့အခါ BPU တကၠသိုလ္မွာ အေထာက္အပံံ့ရဖူးျပီးသားျဖစ္လို႔ စာရင္းထဲမွာ မပါျပန္။ ေငြသံုးစရာမရွိလို႔ ရွိတဲ့ေရခဲေသတၱာကိုေရာင္းခဲ့ရာ ပညာသင္ေထာက္ပ့ံေရးအဖဲြ႔က အလႈရွင္တစ္ဦးက ေစ်းသံုးပံုတစ္ပံုေလာက္သာ ေပးဝယ္ျပီး သီဟုိဠ္ေက်ာင္းမွာလႈဒါန္းသြားေသးတယ္။

ယေန႔ရာဟုလာေထာက္ ပံ့လႈဒါန္းေနေသာ ကိုလံဘုိက်ာင္းတိုက္ႏွင့္ ဆက္စပ္သူေတြဟာ မိမိတို႔အေပၚမွာ သိပ္ရက္စက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ေနရာမွာလာခဲ့ၾကတာမို႔လားမသိ သိပ္ျပီး အယူသည္းၾက၊ က်ဥ္းေျမာင္းၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ့သစၥာခံတပည့္မဟုတ္ရင္ သိပ္ဒုကၡေပးတတ္ၾကတယ္။ ဒီေန႔ အဲဒီပုဂိၢဳလ္ေတြ ေဗဒင္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ေျမလူးကိန္းဆိုက္သြားၾကပါျပီ။ ဒါလည္း ကုိယ့္လမ္းကိုယ္သြားၾကရတာမို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာမရွိပါ။ သတၱဝါေကာင္းမေကာင္း အေၾကာင္းကံက စီမံပါသည္။(ဆက္ရန္)

Posted by အနႏၱေမတၱာ