*ဘ၀ပညာ*
0 အႀကံျပဳပါသည္။ Posted in: မွ်ေ၀ျခင္း
04.08.2010 ထုတ္ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္မွာပါတဲ႕ေဆာင္းပါးရွင္ အရႇင္သံ၀ရာလကၤာရ (ဓမၼပိယဆရာ ေတာ္)ေရးသားေသာ“ဘ၀ပညာ” ဟူေသာေဆာင္းပါးကို ဓမၼမိတ္ေဆြသူေတာ္ေကာင္းတို႕အား ျပန္လည္၍ မွ်ေ၀လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ပညာဟုဆိုလိုက္လွ်င္ အတန္းပညာ၊ ေက်ာင္းပညာကိုသာ ေျပး၍ ျမင္ၾက၏။ အမႇန္စင္စစ္ ပညာဟူသည္မႇာ အလြန္တရာပင္က်ယ္ျပန္႔လႇ၏။ ဘ၀ပညာဟူသည္မႇာအတန္းပညာ၊ ေက်ာင္းပညာႏႇင့္မလံုေလာက္၊အဆင္႔ ျမင့္ပညာေတြတတ္ေျမာက္၍ မဟာဘြဲ႕၊ပီအိပ္ခ်္ဒီစသည္ေတြရေစဦးေတာ့ ပညာျပည့္စံုၿပီဟူ၍မဆိုႏိုင္ေသး ေခ်။ေက်ာင္းငယ္၊ေက်ာင္းႀကီး၊ တကၠသိုလ္အသီးသီးတို႔မႇရေသာ ပညာသည္ဘ၀ပညာ၏ နိဒါန္းမွ်သာရိွပါ ေသး၏။
ဘ၀မႇာအေနတတ္ဖို႔ အေရးႀကီး၏။ အေနတတ္နည္းပညာသည္ ဘ၀ပညာပင္ျဖစ္၏။ ဘ၀ကိုဘယ္လိုထူ ေထာင္မလဲ။ဘ၀ကိုဘယ္လို အေကာင္အထည္ေဖာ္မလဲ။ ဘ၀ကို ဘယ္လိုအသံုးျပဳမလဲ။ ဘ၀မႇာအႏႇစ္သာ ရရႇိရႇိဘယ္လိုေနထိုင္မလဲ။ ဘယ္လိုေနမလဲ။ ဘယ္လိုေသမလဲ။ ေနနည္းေသနည္း ႏႇစ္ခုလံုးကိုနားလည္ ေသာပညာသည္ ဘ၀ပညာျဖစ္သည္။ ဘ၀ပညာသည္ ဒႆနိကပညာတစ္မ်ဳိးျဖစ္သည္။ စာေပပညာအျပင္ ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ကေပးေသာ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚ၊ ကိုယ္ပိုင္အယူအဆဟူေသာ ဒႆနိကပညာဟုဆိုက ပို၍နီးစပ္၏။
ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚဟု ဆိုေသာ္ျငား စင္စစ္အားျဖင့္ စာေတြ႕ေလ့လာ၍ ကိုယ္ေတြ႕ႏႇင့္ညႇိႏိႈင္းၿပီးမႇ ထြက္ေပၚလာေသာ အေတြးအေခၚ အယူအဆပင္ျဖစ္၏။ သိပၸံပညာ၌ေသာ္မႇ တီထြင္မႈဟူသည္ရႇိၿပီး အေၾကာင္းအရာ ပစၥည္းပစၥယတို႔ကို အေၾကာင္းခံ၍ ေဆာင္ရြက္မႈမွ်သာျဖစ္၏။ ထိုကဲ့သို႔ပင္ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာတို႔ကို ဆည္းပူးၿပီးမႇ မိမိ၏ ဘ၀ကေပးေသာ သင္ခန္းစာတို႔ျဖင့္ ႏိႈင္းခ်ိန္ယူရေသာ ပညာသည္ ဘ၀ပညာျဖစ္၏။ 'မနတိ ဇာနာတီတိ မႏုေႆာ' ဟူေသာ ၀ိၿဂိဳဟ္အရ သိတတ္သူကို လူဟုေခၚသည္။ အရစၥတိုတယ္ကလည္း 'လူသည္ သဘာ၀အားျဖင့္ သိလိုေသာ ဆႏၵရႇိသည္' ဟုဆိုသည္။လူသည္သိခ်င္စိတ္ တတ္ခ်င္စိတ္ရႇိေသာ သတၲ၀ါမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ထိုစိတ္အရင္းခံေၾကာင့္ပင္ သိလာ၊တတ္လာသည္။ ထိုသို႔သိလာ တတ္လာျခင္းေၾကာင့္ပင္ လူေနမႈအဆင့္အတန္း တိုးတက္လာခဲ့သည္။ အသိေတြျမင့္ေလ၊အတတ္ေတြျမင္႔ ေလလူေနမႈဘ၀ေတြ ျမင့္ေလျမင့္ခဲ့သည္။
လူသားသည္ သိခ်င္စိတ္ရႇိသည့္အေလ်ာက္ ေလ့လာစူးစမ္းေနေသာေၾကာင့္ 'အသိ' ကိုရရႇိလာသည္။အသိ ရႇိလာေသာေၾကာင့္ 'အတတ္'ေတြရရႇိလာသည္။ အသိေၾကာင့္ အတတ္ေတြ ေပၚလာသလို အတတ္ေၾကာင့္ လည္းအသိေတြ ေပၚလာသည္။အသိကို 'အသိပညာ'၊ အတတ္ကို 'အတတ္ပညာ'ဟုဆိုၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အသိခ်ည္းလည္း ပညာမဟုတ္ေသး။ အသိႏႇင့္အတတ္ ေပါင္းစပ္ၿပီးေနာက္ ထိုေပါင္းစပ္မႈကို အေျချပဳကာ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ၿပီးကာမႇ ရရႇိလာေသာအဆီအႏႇစ္သည္သာ 'ပညာ' ဟု ေခၚရေလသည္။
သိပၸံပညာ၊ ၀ိဇၨာပညာစသည္ျဖင့္ အတတ္မ်ားစြာကို ပညာတတ္၍ ေခၚၾကသည္ကို မကန္႔ကြက္လိုေသာ္ လည္းအေကာင္းအဆိုး၊ အက်ဳိးအျပစ္ကိုခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ေ၀ဖန္ႏိုင္စြမ္းရႇိေသာ ၪာဏ္သည္သာပညာျဖစ္သည္။ ထိုပညာသည္ ဘ၀ပညာျဖစ္သည္။ 'ကြၽႏ္ုပ္၏ အေတြ႕အၾကံဳအရဆိုရပါမူ ေက်ာင္းသင္ပညာေရးသည္ သာမန္မွ်သာျဖစ္သည္။ ပို၍အေရးပါသည္မႇာ တစ္သက္ပတ္လံုး မိမိကိုယ္မိမိ ျပန္လည္သင္ေပးျခင္းျဖစ္ သည္'ဟုအေမရိကန္ စာေရးဆရာႀကီး ဂ်ိန္းစ္ေအမစ္ခ်နားက ဆိုခဲ့ေလသည္။
အေမရိကန္ ေရတပ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ၀ီလ်ံေကာလ္ဟုန္းကလည္း 'ကြၽႏု္ပ္သည္ ေက်ာင္းဆရာ၊ စီးပြားေရးလုပ္ ငန္းရႇင္စစ္သား၊ခရီးသည္၊စာေရးဆရာဟူေသာ အလုပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးကိုလုပ္ခဲ့သည္။ထိုလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္မည္ သည့္တကၠသိုလ္ကမႇ အေျခခံပညာကို မေပးႏိုင္ခဲ့ေခ်။ ကြၽႏ္ုပ္ကိုကြၽႏ္ုပ္ ျပန္လည္ပညာသင္ၾကားေပးမႈျဖင့္ သာထိုလုပ္ငန္းေဆာင္တာတို႔ကို လုပ္ခဲ့ရေလသည္'ဟုဆိုခဲ့ေလသည္။
'လူတိုင္း၌ ပညာသင္ယူမႈႏႇစ္မ်ဳိးရႇိ၏။ ပထမပိုင္းက သူတစ္ပါးကမိမိကို သင္ၾကားေပးျခင္းျဖစ္၏။ ဒုတိယပိုင္းက မိမိကိုယ္ကိုမိမိက သင္ၾကားေပးျခင္းျဖစ္၏'ဟု ၿဗိတိသွ်သမိုင္းပညာရႇင္ အက္ဒြပ္ဂစ္မန္းက ဆိုခဲ့သည္။
ဘ၀ဟူသည္ သင္ခန္းစာေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာပို႔ခ်ေနေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးျဖစ္သည္။ ထိုဘ၀ တကၠသိုလ္ထဲက ပညာရပ္ေတြကို ေန႔ေန႔ညည သင္ယူေနရမည္။ ထိုပညာရပ္ေတြသည္သာ ဘ၀အတြက္ လက္ေတြ႕အသံုး၀င္ေသာ ဘ၀ပညာေတြျဖစ္သည္။
တခ်ဳိ႕ကဘြဲ႕ေလးတစ္ခုရ ေက်ာင္းၿပီးၿပီဟုဆိုၾကသည္။ ေက်ာင္းၿပီးတာေတာ့ မႇန္ပါသည္။ ပညာေရးကေတာ့ အခုမႇစလံုးေရစသာ ရႇိေသးသည္။ ဘ၀ပညာသည္ 'တစ္သက္တာပညာေရး' ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသင္ပညာေရးသည္ 'လူ႕ဘ၀ခရီးလမ္းကို အၾကမ္းသေဘာ ခင္းေပးလိုက္႐ံုမွ်သာ ရႇိေသးသည္။ လမ္းေခ်ာမဟုတ္ေသးေပ။ လမ္းေခ်ာေအာင္ အျမဲတေစသင္ယူ ျဖည့္ဆည္းေပးေနရမည္။
ေက်ာင္းသင္ပညာကို အခြင့္မသာ၍ သင္ၾကားခြင့္ မရသူတို႔မႇာ ပညာေရးႏႇင့္စပ္၍ စိတ္ပ်က္ေနဖို႔မလိုပါ။ စိတ္အားငယ္ေနဖို႔ မလိုပါ။ ဘြဲ႕ရမႇပညာတတ္သည္ဟူေသာ အယူအဆအစြဲအလမ္းကို ေခါင္းထဲကထုတ္ပစ္္ လိုက္ပါ။ကမၻာေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ အမ်ားစုေက်ာင္းစာမေတာ္ခဲ့ၾကပါ။ ေက်ာင္းမၿပီးခဲ့ၾကပါ။ ယခုေခတ္ သားသမီးကို ေက်ာင္းစာေမးပြဲ အဆင့္တစ္ရမႇ၊ အဆင့္ႏႇစ္ရမႇဆိုေသာမိဘမ်ား အထူးသတိျပဳေစလိုပါသည္။ ေအာင္ျမင္မႈကေတာင္းဆိုသည္မႇာ ပထမတန္းစား ၪာဏ္ရည္ၪာဏ္ေသြးမဟုတ္။ ပထမတန္းစား ဇြဲဟူေသာ ပညာရႇိတို႔စကား မႇတ္သားဖို႔လိုပါသည္။
ဘ၀ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ သိခ်င္စိတ္၊တတ္ခ်င္စိတ္၊ဆည္းပူးခ်င္စိတ္၊သံုးသပ္ႏႇလံုးသြင္းခ်င္စိတ္၊ေအာင္ ျမင္ႀကီးပြားခ်င္စိတ္တို႔ကိုသာ ရႇင္သန္ေအာင္ေမြးျမဴၿပီး ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး 'တစ္သက္တာပညာ' ဆည္းပူး ေရးတြင္ေကာင္းစြာေဆာင္ရြက္ပါက ေအာင္ျမင္ေသာဘ၀ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သင္ယူမႈကို ဘယ္ေသာအခါမႇ ရပ္မပစ္လိုက္ပါႏႇင့္ဟု ပညာရႇိတို႔ကဆိုပါသည္။
အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္သူတို႔၌ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားသျဖင့္ ဘ၀ပညာႏႇင့္ျပည့္စံုေနၾကသည္။ သူတို႔တစ္သက္ တာဘ၀ပညာကို လူငယ္လူရြယ္မ်ားအား ေပးလႇဴေနေသာ လူႀကီးသူမတို႔မ်ားစြာရႇိၾကသည္။ ဘ၀ပညာကို လိုလားသူ လူငယ္လူရြယ္တို႔သည္ ထိုလူႀကီးသူမတို႔ထံမႇ ဘ၀ပညာကို ဆည္းပူးရယူႏိုင္သည္။ ေခါင္းသံုးလံုး ရႇိေသာအဘိုးအုိကို ဆည္းကပ္ပါဟူသည္မႇာ ဤအဓိပၸာယ္ျဖစ္၏။
ဘ၀ပညာသည္ အလႇပညာျဖစ္သည္။ ဘ၀ပညာသည္ ကိုယ့္ဘ၀ကိုလည္း ႐ုပ္ဆိုးက်ည္းတန္မျဖစ္ေစရ။ သူမ်ားတကာေတြ ဘ၀ကိုလည္း ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္မျဖစ္ေစရ။ အတၲပရဘ၀ႏႇစ္မ်ဳိးလုံးကို အလႇဆင္ေသာ ပညာသည္ ဘ၀ပညာျဖစ္သည္။
ဘ၀ပညာသည္ အတၲအတြက္လည္း ဒုကၡကိုေရႇာင္ရႇား၊ပရအတြက္လည္း ဒုကၡေတြေဆာင္မထားဘဲ အတၲပရ ႏႇစ္ဦးႏႇစ္၀သုခႏႇင့္ျပည့္စံုေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေသာပညာျဖစ္သည္။ ဘ၀ပညာသည္ မည္သူ႕ကိုမွ် စိတ္ကသိ ကေအာင့္မျဖစ္ေစဘဲ မည္သူကိုမွ်အေႏႇာင့္အယႇက္မေပးဘဲ ကူညီ႐ိုင္းပင္းမႈကိုသာေပးေသာပညာျဖစ္သည္။
တတ္သိသူႏႇင့္သိတတ္သူႏႇစ္မ်ဳိးတြင္ တတ္သိသူသာေပါမ်ား၍ သိတတ္သူရႇားပါးသတဲ့။ ဘ၀ပညာသည္ တတ္သိျခင္းမဟုတ္။ သိတတ္ျခင္းသာျဖစ္သည္။ မိဘအေပၚလည္း သိတတ္သည္။ ဆရာသမားအေပၚလည္း သိတတ္သည္။ ေက်းဇူးတရားကိုလည္း သိတတ္သည္။ တာ၀န္ကိုလည္း သိတတ္သည္။ ၀တၲရားကိုလည္း သိတတ္သည္။လူမႈေရးလည္း သိတတ္သည္။ ေျပာစရာ၊ဆိုစရာ၊သင္စရာမလိုဘဲ အသိတရားက သူ႕အလုိလုိ ရႇိသူျဖစ္သျဖင့္ အရာရာ၌သိတတ္ျခင္းသည္ ဘ၀ပညာျဖစ္သည္။
တခ်ဳိ႕စည္းကမ္းေတြသည္ သီးသန္႔သတ္မႇတ္ထားျခင္းမဟုတ္။ ကိုယ့္အသိတရားႏႇင့္ကိုယ္ လိုက္နာၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ အလိုက္သိ၊အလိုက္တသိဟူေသာ ေ၀ါဟာရႏႇင့္သေဘာတရားသည္ ေနရာတိုင္း၌လိုအပ္သည္။ ထိုအလိုက္သိမႈ၊ အလိုက္တသိရႇိမႈသည္ ဘ၀ပညာျဖစ္သည္။ ေလာကမႇာ အလိုက္သိမႈတစ္ခုမရႇိမျဖစ္လို အပ္သည္။အလိုက္မသိသူႏႇင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရ၊ ေနထိုင္ရတာေလာက္ ဆင္းရဲတာဘာမွ်မရႇိ။ ထို႔ေၾကာင့္ အလိုက္သိတတ္မႈေလး တစ္ခုေတာ့လူတိုင္းမႇာ ရႇိေစခ်င္သည္။ထိုဘ၀ပညာျဖစ္ေသာ အလိုက္သိတတ္မႈမႇ ေန၍ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆိုတာေပၚလာသည္။အားနာတတ္မႈ၊ကူညီ႐ိုင္းပင္းတတ္မႈ၊ေထာက္ထားမႈ၊စာနာမႈ၊ ငဲ့ညႇာမႈ၊ဦးစားေပးမႈစေသာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈမ်ား ေပၚေပါက္လာရသည္။
တစ္ဖက္သားကို အားနာတတ္မႈသည္ ႏူးညံ့ေသာစိတ္ထား၊မြန္ျမတ္ေသာစိတ္ထားမႇလာသည္။ ေနရာတိုင္း၌ အားနာဖို႔မလုိေသာ္လည္း အားနာတတ္ေသာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေလးတစ္ခု မေပ်ာက္ကြယ္သင့္ေပ။ လူတို႔ၾကား၌ အေရးတႀကီးလိုအပ္ေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားသည္ အားနာမႈမႇလည္းလာသည္။ငဲ့ညႇာမႈ၊ စာနာမႈ၊ေထာက္ထားမႈတို႔မႇလည္းလာသည္။ ထိုေကာင္းျမတ္ေသာ အမူအက်င့္တို႔သည္ ဘ၀ပညာမႇေန၍ လာၾကသည္။
က်က္ၪာဏ္၊မႇတ္ၪာဏ္တို႔သည္ အတတ္ပညာရပ္တို႔ႏႇင့္ဆိုင္ေသာ္လည္း စဥ္းစားၪာဏ္၊ဆင္ျခင္ၪာဏ္၊ထိုး ထြင္းၪာဏ္၊သေဘာၪာဏ္၊တခၤဏုပၸတၲိၪာဏ္၊ဟာသၪာဏ္စသည္တို႔ကား ဘ၀ပညာရပ္ႏႇင့္ဆိုင္သြားသည္။ ကာလေဒသပုဂၢလကို ခြဲျခားနားလည္မႈ၊ဌာနာ ဌာနေကာသလႅၪာဏ္တို႔မႇာလည္း ဘ၀ပညာရပ္မႇသာရရႇိ ႏိုင္သည္။
ဘ၀ေတြပိုင္ဆိုင္ထားသူ ဘ၀ပိုင္ရႇင္တိုင္းကေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္လႇခ်င္ၾကသည္။ လႇတပတျဖစ္ခ်င္ၾက သည္။ဘ၀ေတြလႇဖို႔အတြက္ အဓိကလိုအပ္တာကေတာ့ 'ဘ၀ပညာရပ္'သာျဖစ္သည္။
အရႇင္သံ၀ရာလကၤာရ (ဓမၼပိယဆရာေတာ္)
အားလံုးေသာဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားလည္း အသိဥာဏ္ပညာမ်ားတိုးပြားၾကပါေစ။
0 comments:
Post a Comment