မတူညီတဲ့ စိတ္မ်ား
တစ္ခါတစ္ခါလည္း ကိုယ္က ေတြးၾကည့္မိတယ္။ လူတိုင္း စိတ္တူညီဖို ့ေတာ့ မလြယ္ဘူး ဆိုတာ ကိုေပါ့။ ျပီးေတာ့ ဘယ္လို တူညီၾကမလဲ ဆိုတာလည္း ဆက္ေတြးၾကည့္ရဲ ့။
မတူညီတဲ့စိတ္ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာထက္ တူညီဖို ့ကို အဓိကထားျပီး ေတြးမိျပန္တယ္။ တူညီဖို ့ဆိုတာ ေမတၱာရွိမွသာ ျဖစ္နိုင္တယ္။ တကယ့္ကို ေမတၱာရွိတဲ့ ေဆြမ်ိဳး ရင္းခ်ာ၊ သူငယ္ခ်င္း ရင္းခ်ာလိုကို ခ်စ္တတ္မွ သာ စိတ္က တူညီနိုင္တာ။ အဲလိုမဟုတ္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွကို တူညီဖို ့ မလြယ္ဘူး။
တကယ္တမ္း တစ္ဦးနဲ ့ တစ္ဦး တူညီဖို ့ဆိုတာကလည္း မလြယ္တဲ့ကိစၥ။ တစ္ခါတစ္ခါ ညီအကိုခ်င္း။ ညီမခ်င္း။ ေမာင္ႏွမခ်င္း။ ဆရာနဲ ့တပည့္။ မိဘနဲ ့ သားသမီးေတြေတာင္မွ စိတ္ေတြက ညီခ်င္မွ ညီ က်တာကိုး။ စိတ္ကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲေပါ့။
အဓိကတူညီတဲ့ စိတ္ထားရွိဖို ့ ဆိုရင္ေတာ့ အေကာင္းဘက္က ၾကည့္တတ္ဖို ့ပါဘဲ။ ဆိုလိုတာက စိတ္ေကာင္းေလး၊ စိတ္ထား မွန္ေလးေတြေပါ့။
စိတ္ေကာင္းေလး၊ စိတ္ထားမွန္ ထားနိုင္ဖို ့ ဆိုတာကလည္း စိတ္ထားေကာင္းသူ နားလည္ ေပးတတ္ သူမွာ ရွိတတ္ၾကတာပါပဲ။ အဲလိုမွ မထားတတ္ရင္ ေတြ ့ၾကံဳသမွ်ဟာ မူလ စိတ္ေကာင္းေလး ေတြ ကေနျပီး အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ ့ နားလည္မႈေတြ လြဲတတ္ၾကပါတယ္။
အဲဒါနဲ ့ ပါတ္သက္ျပီး ေတာင္ျမိဳ ့ ၊ မဟာဂႏၶာရံု ဆရာေတာ္ရဲ ့ ဂါထာေလး တစ္ပုဒ္ကို ကိုယ္နားလည္ သလို ခံစားျပီး ျမန္မာ ကဗ်ာမပီ စာမပီေလး ေရးခ်မိတယ္။
ေရွ ့ဆက္ျပီး ဖတ္ၾကည့္ပါဦးလား-
စိတ္စည္းျခားျခင္း
+ ေနပူက်ဲက်ဲ
လမ္းေခ်ာ္လဲ
သူေတာ္စဥ္တို ့
ကူေဖးျမဲ။
+ တြဲ...တြဲ...တြဲ...။
စြဲ...စြဲ...စြြဲ....။
+ ေနပူက်ဲက်ဲ
လမ္းေခ်ာ္လဲ
သူေခ်ာ္ပင္မို ့
တဟဲဟဲ။
+ ခြဲ...ခြဲ...ခြဲ...။
စဲ...စဲ...စဲ...။
ဒါပါပဲ။ သူေတာ္စဥ္နဲ ့ သူေခ်ာ္ပင္ တို ့ စိတ္ထားကေတာ့ မတူညီတဲ့ စိတ္ထားမ်ားျဖစ္ပါေတာ့တယ္။
စိတ္ထားေကာင္းသူ နားလည္တတ္သူမ်ားျဖစ္ၾကျပီး
အခ်င္းခ်င္း တူညီတဲ့စိတ္ထားမ်ား ရွိၾကပါေစေသာ၀္။
ျမတ္ေရာင္နီ
( ၂၉ ၊ ၀၇ ၊ ၂၀၁၀ )
0 comments:
Post a Comment