*မျပတ္ေသးဘူး*
၀ါသနာလို႔ပဲ ေျပာမလား၊ ဘ၀အဆက္ဆက္က အထံုေတြပဲ ပါလာသလား၊ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္သည္။ ျမင္လိုက္တုိင္း ခ်စ္သည္။ ျမင္သမွ် ခ်စ္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ပါးသူေတြ အျမင္ကတ္မွာ စိုး၍ ခိုးခ်စ္ရသည္။ လူလစ္ရင္ေတာ့ ေပၚတင္ခ်စ္သည္။ ရံဖန္ရံခါ တျခားသူေတြ ေျပာခ်င္တာေျပာ ဂရုမစိုက္ဘူး ဆိုၿပီး လူေရွ႕မွာပင္ ခ်စ္ခ်င္သလို ခ်စ္လိုက္ေသးသည္။ ေျပာရတာေတာ့ မေကာင္းပါ။ သို႔ေသာ္ သူကိုယ္တိုင္က ေနမွမေနႏိုင္ဘဲေလ။
သူခ်စ္သည္ကား ေၾကာင္ဟု အမည္သမုတ္ေသာ ခ်စ္စရာ့ သတၱ၀ါကေလး ေတြပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ထို သတၱ၀ါေလးေတြနဲ႔ သူ ရင္းႏွီးခဲ့သည္။ ကၽြမ္း၀င္ခဲ့သည္။ ထို သတၱ၀ါ ေၾကာင္ေလးေတြနဲ႔ အတူေပြ႔ဖက္ ေမြးဖြားလာသည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း သူသိတတ္သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ သူ႔ေဘးနားမွာ ထိုသတၱ၀ါက ရွိႏွင့္ေနၿပီ။ အတူေဆာ့ဖူးသည္။ ကစားသည္။ သူအႏွစ္သက္ဆံုးကား ထုိသတၱ၀ါေလးေတြနဲ႔ အတူ အိပ္ရျခင္းပင္။ သူ႔အေမက ေၾကာင္မခ်စ္တတ္ေသာ္လည္း သူ႔သား အခ်စ္ေတာ္မို႔ ေရာဂါရမယ္ေနာ္ သား ဆိုတာမွလြဲ၍ ဘာမွမေျပာ။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲက သိပ္မၾကည္တာကိုေတာ့ သူသိသည္။ ဒါကိုလည္း သူဂရုမစိုက္စြာ အတူတူ သိပ္ခ့ဲသည္။ အိပ္ခဲ့သည္။
မိုးတြင္း ေဆာင္းတြင္း ကာလမ်ားဆိုလွ်င္ ထို သတၱ၀ါေလးေတြနဲ႔ အတူတူ အိပ္ရသည့္အရသာ သူ႔လို ေၾကာင္ခ်စ္ဖူးသူမ်ားမွသာ သိေပမည္။ ထို ေၾကာင္သတၱ၀ါကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ထည့္၍ ေပြ႔ဖက္ အိပ္ရသည့္အရာသာကို သူ အလြန္သေဘာက်သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူခ်စ္သည့္ ေၾကာင္ကေလး မရွိ၍ တစ္ကိုယ္ေတာ္ အိပ္ရသည့္ အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ သူ႔မွာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္။ သို႔ေသာ္ သူသိလိုက္သည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔အခ်စ္ေတာ္ ေၾကာင္ကေလးက သူ႔ ေျခသလံုးႏွစ္ခုၾကား ေစာင္ေပၚမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။
မွတ္မိပါေသးသည္။ သူငယ္စဥ္က လက္ခုပ္ကုန္းဘက္ ရြာတစ္ရြာကို သြားလည္ဖူးသည္။ အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ လယ္ကြင္းထဲက လယ္တဲမွာ တည္းရသည္။ သူ ေပ်ာ္လိုက္သည့္ ျဖစ္ခ်င္း။ မေပ်ာ္ဘဲလည္း ေနႏိုင္ရိုးလား။ အဲဒီလယ္တဲမွာ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြက ဆယ္ေကာင္ထက္ မနည္း။ ေတြ႔သမွ် သူလိုက္ေပြ႔ဖက္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အေပြ႔ခံသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း သူက လူစိမ္းဆိုေတာ့ ထြက္ေျပးၾကသည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ညေနေလာက္က်ေတာ့ ေၾကာင္ကေလးေတြ အကုန္လံုးနီးပါးႏွင့္ သူရင္းႏွီးသြားေပၿပီ။ ညေရာက္ေတာ့ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြနဲ႔ အတူတူ အိပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ မိုးတေျဖာက္ေျဖာက္ အသံေလးကို နားေထာင္ရင္း ရင္ခြင္ထဲမွာက ႏွစ္ေကာင္၊ ေျခေထာက္ေပၚမွာက သံုးေလးေကာင္ေလာက္ႏွင့္ အိပ္စက္ခဲ့ရေသာ ထို မိုးတစ္ညကို အေၾကာင္းဆံုတိုင္း သတိရဆဲ။
သူ႔အေဖကလည္း သူ ေၾကာင္ခ်စ္တတ္မွန္းသိ၍ တစ္ေကာင္ မရွိေတာ့လွ်င္ ေနာက္တစ္ေကာင္ ရွာေပးျမဲ။ သူကလည္း အိမ္ေပၚ ေရာက္လာသမွ် ေၾကာင္ထီး ေၾကာင္မေရြး၊ အေရာင္ အေသြးမေရြး အကုန္လံုးကို ခ်စ္ျမဲ။ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ လူေရွ႕ သူေရွ႕မေရွာင္ သူ႔ အရွက္ သိကၡာတို႔ အရည္ေပ်ာ္ကာ ထုိေၾကာင္ကေလးကို ေထြးေပြ႔ဖို႔ ႀကိဳးစားမိျမဲပါ။
သူ႔ေၾကာင္ေလးေတြကလည္း သူမွသူ။ မိသားစု သံုးေယာက္ အတူထိုင္ေနလွ်င္ သူ႔ေပါင္ေပၚသာ လာတက္အိပ္သည္။ သူမရွိမွသာ မအီမလည္ႏွင့္ သူ႔အေဖ ေပါင္ေပၚျဖစ္ျဖစ္ တက္သည္။ အေမကေတာ့ ေကၽြးစရာရွိတာ ေကၽြးေသာ္လည္း ေပါင္ေပၚ အတက္မခံ၍ အေမ့ေပါင္ေပၚေတာ့ မတက္။
သူ ဆယ္တန္းႏွစ္က ဆိုလွ်င္ ထိုေၾကာင္ေလးေတြက သူ႔အတြက္ အားေဆး။ ေၾကာင္ေလးေတြဟု ဆိုေသာ္လည္း တစ္ေကာင္တည္း ရယ္သာ။ သူ ညဘက္ စာက်က္ခ်ိန္ ညဥ့္နက္သည့္ အခါ ေၾကာက္စိတ္တို႔ ၀င္လာလွ်င္ သူ႔ေဘးနားမွာ ေၾကာင္ကေလး ထားကာ သူ႔ေၾကာက္စိတ္ကို ေျဖေဖ်ာက္ခဲ့သည္။ ရံဖန္ရံခါ ထိုေၾကာင္ေလးကို ေပါင္ေပၚတင္ သိပ္ရင္း စာက်က္သည္။ သူ႔အေမက ညဘက္ စာက်က္တာ ေစာင့္ေပးေသာ္လည္း ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္က်ေတာ့ မခံႏိုင္။ ဒီအခါ သူ႔ေၾကာင္ေလးကိုပဲ သူ အားကိုးခဲ့သည္။ သူ႔ေၾကာင္ေလးႏွင့္ အတူတူ အားေမြးကာ စာက်က္ခဲ့သည္။
သူ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ေတာ့ ခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြနဲ႔ သူ အလွမ္းေ၀းသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္စိတ္ကေတာ့ ေ၀းမသြား။ စာေမးပြဲ ရက္မ်ားဆို သူ႔ေဘးနားမွာ ေစာင့္ေပးတတ္ေသာ သူ႔အေမႏွင့္အတူ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြကို ပူးတြဲ သတိရသည္။ မိုးတြင္း ေဆာင္းတြင္းကာလ ညအိပ္ခ်ိန္မ်ား ဆိုလည္း ခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြနဲ႔ အတူတူ ဖက္အိပ္ခဲ့ေသာ ဟိုးအရင္က အတိတ္ေတြကိုလည္း သတိရသည္။
သူငယ္ငယ္ကအေၾကာင္း မွတ္မိေသးသည္။ ေၾကာင္အိမ္ရွင္းရင္ ႂကြက္ေပါက္ နီတာရဲ သံုးေကာင္ကို ေတြ႔၍ အိမ္ေအာက္သို႔ သူေနရာ ေရႊ႕ေပးလိုက္သည္။ သတိရလို႔ သူသြားၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ထိုႂကြက္ နီတာရဲေလးမ်ား မရွိေတာ့။ အဲဒီေတာ့မွ သူ ေၾကာင္အိမ္ရွင္းစဥ္က တေညာင္ေညာင္ႏွင့္ အနားမွာ ေအာ္ေနေသာ သူ႔ေၾကာင္ေလးကို သြားသတိရသည္။ ႂကြက္ နီတာရဲေလးေတြကို သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္သတၱ၀ါက စားပစ္လိုက္ေခ်ၿပီ။ ထိုစဥ္က သူ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္၊ စိတ္လည္း စိတ္တိုစြာနဲ႔ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးကို ေျခႏွစ္ဘက္ လက္ႏွစ္ဘက္ ကိုင္ကာ ေရစပ္စပ္ရွိေသာ ဗြက္ေတာထဲမွာ သူ႔ေၾကာင္ရဲ႕ ကိုယ္လံုးေလးကို ဗြက္ေတြနဲ႔ လူးပစ္လိုက္သည္။ ေရေၾကာက္ေသာ ေၾကာင္ေလးက ရုန္းရင္းကန္ရင္း သူ႔ဘယ္ဘက္ လက္ဖ်ံကို ကိုက္ထည့္လိုက္သည္။ သူလည္း လန္႔ဖ်န္႔ကာ လႊတ္ေပးလိုက္ရသည္။ ကိုက္လိုက္တာက သိပ္မနက္ေသာ္လည္း သြားရာက အကြင္းလိုက္ ထင္သြားသည္။ ေၾကာင္ကေလးကို စိတ္တုိတာထက္ သူ႔အေမ ဆူမွာစိုး၍ လက္ကို ပလာစတာကပ္ကာ တစ္ပတ္ ဆယ္ရက္ေလာက္ လက္ရွည္ အက်ႌကို မခၽြတ္တမ္း ၀တ္ခဲ့ရေသးသည္။ ျဖစ္ေနတုန္းေတာ့ သူ႔ေၾကာင္ေလးကို စိတ္တိုမိေသာ္လည္း ေနာက္ေတာ့ ဒံုးရင္းက ဒံုးရင္း၊ ခ်စ္တဲ့စိတ္ကေတာ့ မေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့။ ဒီဇာတ္လမ္းက သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးနဲ႔ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေနခဲ့ေသာ ရက္စြဲမ်ားထဲက ရက္စြဲတစ္ခု။
သူအခုဆိုလွ်င္ ပညာေရးႏွင့္ ျပည္ပသို႔ ေရာက္ေန၏။ သူ႔အသက္သည္လည္း သက္တမ္း၏ သံုးပံုတစ္ပံုပင္ က်ိဳးခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း ေၾကာင္ကေလးေတြ အေပၚ သူခ်စ္ေသာ စိတ္ကေတာ့ မက်ိဳးျပတ္ေသး။ ပို၍ပင္ တိုးလာသည္ဟု ဆုိရမလိုပင္ ျဖစ္ေနသည္။ ၾကည့္ေလ။ ဒီ ျပည္ပက ေၾကာင္ေတြက သူအရင္က ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ေၾကာင္ေတြထက္ ပိုလွသည္။ အေကာင္ထြားထြားေတြ၊ ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ေတြ၊ ေနာက္ စုတ္ဖြားေၾကာင္ေတြ။ အားပါး လွလိုက္သည့္ျဖစ္ခ်င္း။ အားလံုးက ခ်စ္စရာေတြခ်ည္း။
သူေၾကာင္ခ်စ္တတ္တာကို သိေသာ သူ႔မိတ္ေဆြ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ေၾကာင္ပံုေလးေပၚမွာ စာတမ္းတစ္ခု ေရးထိုး၍ သူ႔ထံသို႔ ေပးပို႔ခဲ့ေသးသည္။
သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ဘယ္ဟာလဲလို႔ သဘာ၀ သိေအာင္ ရွာလိုက္စမ္းပါ။ ျဖစ္ျပန္ပ်က္ျပန္ ေလာကဓံအရွိကို သေဘာဉာဏ္ မမိတဲ့ ေႏွာင္အိမ္ႀကီးပါ။ တဲ့ေလ..
ဤစာတမ္းကို သူသိပါသည္။ သေဘာလည္း ထိုက္သေလာက္ ေပါက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူမညာခ်င္ပါ။ ညာလို႔လည္း မရပါ။ ပုထုဇဥ္ပဲ သံေယာဇဥ္ေတြေတာ့ ရွိမွာေပါ့လို႔လည္း ပုထုဇဥ္ သဘာ၀ကို ရိုးမယ္ မဖြဲ႔ခ်င္ပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း သူသည္ ပုထုဇဥ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းႏိုင္သည့္ အရည္အေသြး မမွီေသး။
ခုလည္း သူေနသည့္ အထပ္မွာ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြ ရွိသည္။ အ၀ါတစ္ကြက္၊ အျဖဴတစ္ကြက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္း အေကာင္ႀကီးႀကီး ေၾကာင္တစ္ေကာင္၊ တစ္ကိုယ္လံုး မဟူရာေရာင္ အေသြးနဲ႔ ေၾကာင္မဲေလး တစ္ေကာင္၊ ေနာက္ အျဖဴခပ္မ်ားမ်ားကို မီးခိုးေရာင္စပ္ထားေသာ ေၾကာင္ေပါက္စက တစ္ေကာင္၊ အားလံုးေပါင္း သံုးေကာင္ေတာင္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘယ္အထပ္ကမွန္း မသိေသာ အေမႊးဖြားဖြား ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ကလည္း ေရာက္လာတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ အကုန္ခ်စ္ပါသည္။ ခုေနာက္ပိုင္း ေၾကာင္ေတြကိုမွ မဟုတ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ ျပတင္းေပါက္မွာ လာလာနားတတ္ေသာ ခိုေတြကိုလည္း ခ်စ္ပါသည္။ အခန္းထဲက ပိုးဟပ္လို အေကာင္ေတြကိုလည္း ခ်စ္ပါသည္။ အမည္မသိသည့္ အေကာင္ဗေလာင္ ေလးမ်ားကို ျမင္လွ်င္လည္း သူ ခ်စ္တတ္ေနပါၿပီ။ ထိုအခ်စ္ကို ေမတၱာလို႔ သူ အမည္မေပးရဲေသးေသာ္လည္း ေမတၱာမ်ားသည့္ဘက္ ေရာက္ေအာင္ေတာ့ သူ ႀကိဳးစားေနပါသည္။ ေအာ္ မျပတ္ေသးေသာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းပါကလား။
***********************************
အဲလို ပန္းကန္ထဲ လက္ထည့္စားရမွာ ေက်နပ္သတဲ့.. ကေလး ေပါက္စေပါ့ဗ်ာ။ ေဆာ့ကလည္း တအားေဆာ့။
သူကေတာ့ ရံဖန္ရံခါ ေရာက္လာတတ္တယ္.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ ေမတၱာစိတ္ ရေအာင္ေမြးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေကၽြးတာပါပဲ။
စားစား မီမီေရ..
ေၾကာင္၀ါႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တာ သည္းခံစိတ္ မ်ားတာကိုပါ။ သူ႔ပန္းကန္ လာလုစားလည္း မာန္ဖီတယ္ ကိုယ္တယ္ဆိုတာ လံုး၀ မရွိဘူး.. ေအးေဆးပဲ.. တိရိစၧာန္ေတြမွာလည္း အတုယူရမည့္ အခ်က္ေတြ ရွိတယ္ေနာ..။
ေၾကာင္ အနက္နဲ႔ ေၾကာင္၀ါႀကီးက ဇနီးေမာင္ႏွံေလ.. တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ သိပ္ခ်စ္ၾကတာ.. ေၾကာင္၀ါႀကီးက တအားေအး၊ လူတိုင္းနဲ႔ တည့္ေပမယ့္ ေၾကာင္အနက္ကေတာ့ လူနည္းနည္း လန္႔တယ္။
ေၾကာင္၀ါႀကီးကေတာ့ နည္းနည္းအိုၿပီခင္ဗ်.. တစ္ခါတစ္ခါ အဲဒါေတြၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို သံေ၀ဂ ပြားရေသးတယ္။
အင္း.. စားေနရင္းနဲ႔ သြားၾကားညပ္ေနလို႔ေလ.. သူ႔အမူအယာေတြနဲ႔ အေရာင္စပ္ပံုက အေဆာင္က လူေတြကို အခ်စ္တိုးေစတယ္ခင္ဗ်.. ကေလးသာသာ အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက လိုေပါ့..
သတၱ၀ါေတြကလည္း ေမတၱာငတ္ေနၾကတာဗ်.. သူတို႔အေပၚ ေမတၱာေပးတ့ဲသူဆို တအား သေဘာက်တာ.. ဒီအထာကို ကၽြန္ေတာ္က သေဘာေပါက္ေတာ့ သူတို႔အေပၚ ယုယုယယ ေနတယ္ေလ.. အဲဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္တယ္ေပါ့ဗ်ာ..
ေၾကာင္အနက္ျမင္ေတာ့ ငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတဲ့ ေၾကာင္အနက္ မေမြးေကာင္းဘူး၊ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္.. ဆိုတာကို သြားသတိရမိတယ္. ေအာ္ လူေတြလည္း ရူးပါ့..
ဖိုးသား
0 comments:
Post a Comment