“သတ္ပံုက်မ္းျပဳအေက်ာ္ ဒို႔မေထရ္ေမာ္”
တစ္ခါက ေတာေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ ဦးဇင္းၾကီးတစ္ပါးရွိေလသည္။ ထိုဦးဇင္းၾကီးသည္ သတ္ပံုက်မ္းကို ျပဳစု ေနေလ၏။ သူ၏ သတ္ပံုက်မ္း မွန္မမွန္ကို ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာေတာ္ကို စစ္ေဆးခိုင္းရန္ အၾကံျဖစ္ေလ၏။ ပထမေန႔ ဦးဇင္းၾကီးသည္ ဆရာေတာ္ထံသို႔ သြားေရာက္ကာ
“ဆရာေတာ္ဘုရား တပည့္ေတာ္ရဲ႕ သတ္ပံုက်မ္းေလးကို မွန္မမွန္စစ္ေဆးေပးပါအံုးဘုရား”ဟု စစ္ေဆးခိုင္း ေလ၏။ ဦးဇင္းၾကီး၏ သတ္ပံုက်မ္း လကၤာသံေပါက္သည္ကား
“ငါေမြးသည့္ေမ်ာက္ ငါ့ကိုေခ်ာက္၊
ပယ္ေဖ်ာက္ကိုလည္း ပင့္ရမည္၊
ဇမၺဳသေျပ အသီးေၾကြ၊
မိုးေျမကိုလည္း ရစ္ရမည္။ ျဖစ္ေလသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ထိုသတ္ပံုလကၤာေပါက္ကို ဖတ္ျပီးေသာအခါ
“ေကာင္းတယ္ ဦးဇင္းၾကီးေရ၊ ဆက္ျပီးျပဳစုပါ”ဟု တိုက္တြန္းလိုက္ေလသည္။ ဦးဇင္းၾကီးသည္လည္း သူ၏ သတ္ပံုက်မ္းကို ဆရာေတာ္က ေကာင္းေၾကာင္းေထာက္ခံလိုက္ေသာအခါ သတ္ပံုက်မ္းေလးကို ကိုင္ကာ ပီတိ စိတ္ျဖင့္ သူ၏ ေက်ာင္းဆီသို႔ ၾကြသြားေလ၏။ပထမေန႔တြင္ကား ဦးဇင္းၾကီးသည္ ေအာင္ျမင္မွဳျဖင့္ အဆံုးသတ္ခဲ့ ေလျပီ။ သံုးေလးရက္ၾကာျပီးေနာက္ ဒုတိယေျမာက္ သတ္ပံုလကၤာသံေပါက္ကို ဆရာေတာ္အား စစ္ေဆးခိုင္းျပန္ေလ၏။ သတ္ပံုလကၤာေပါက္သည္ကား
“စုန္ေလွဆန္ေလွ၊ ခက္သည့္ေလွ၊ ေလွာ္ေလွကိုလည္း သေ၀ထိုး”ဟူ၍ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသတ္ပံုလကၤာေပါက္ကို ဖတ္ျပီးေသာအခါ ဆရာေတာ္သည္
“ေလွာ္ေလွမွ သေ၀မထိုးရင္ နင္ၾကီးေတာ္ၾကီး သြားထိုးရမွာလားဟ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူကာ စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ေထြးခံျဖင့္ ပစ္ေပါက္လိုက္ရာ ဦးဇင္းၾကီးသည္ ဖေနာင့္ႏွင့္ တင္းပါးတစ္သားတည္းက်ေအာင္ ထြက္ေျပးခဲ့ရေလ ေတာ့သတည္း။
0 comments 
0 comments:
Post a Comment