သီရိလကၤာမွ နဝမ္ေပရာဟာရပြဲေတာ္(NAVAM PERAHARA)

မိတ္ဆက္။ ။NAMVA(နဝမ္)ဟူသည္တစ္ေပါင္းလPERAHARA(ေပရာဟာရ)ဟူသည္အခါသမယ
(period) ဟူ၏။ တစ္နည္းဆိုရေသာ္ တေပါင္းပြဲေတာ္ ဟုေခၚဆိုနိုင္မည္ထင္ပါ၏။
မေန႔က(၂၇-၂-၂၀၁၀)ညေန (၆း၀၀)နာရီ အခ်ိန္ခန္႔တြင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူဦးဝဏၰသာမိ ဖုန္းဆက္
ေခၚ၍ နဝမ္ေပရာဟာရပြဲေတာ္က်င္းပရာ ဟူနုပိတယ(HUNUPITAYA)
လမ္းဘက္သို႔ သံုးဘီးတစ္စီးငွါး၍ ထြက္လာခဲ့သည္ ။


စာေရးသူတို႔ ေနထိုင္ရာေက်ာင္းမွ (ပြဲေတာ္ကိုဦးေဆာင္က်င္းပေသာ) ဂဂၤါရာမေက်ာင္းတိုက္ရွိရာသို႔ နာရီဝက္ခန္႔ စီးရသည္။ ဟူနုပိယလမ္းထဲကိုဝင္လာသည္ဟုဆိုလွ်င္ပင္ လမ္းမႀကီးဝဲယာတစ္ေလွ်ာက္ ေရာင္စံုမီးလံုးမ်ားေအာက္တြင္ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြေနၾကေသာ လူထုႀကီးကို တသီတမႀကီးေတြ႔လိုက္ရသည္။ ႀကိဳၾကားၾကိဳၾကားတည္ေဆာက္ထားေသာ စတိတ္စင္မ်ားကလည္း လူထုပရိတ္သတ္ၾကားတြင္ အခန္႔သားေနရာဦးထားႏွင့္ၾကေလသည္။

သံုးဘီးဖိုးရွင္းၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ စတိတ္စင္ေပၚသို႔ တက္လာခဲ့သည္။ သံဃာ့စတိတ္စင္ေပၚတြင္ သံဃာေတာ္ (၃၀)ေက်ာ္ခန္႔ေရာက္ရွိေနႏွင့္ၾကၿပီး
ခံုလြတ္မ်ားလည္း ရွိေနေသးသည္ျဖစ္ရာ သူႈငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ခံုလြတ္တစ္လံုးတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္၏။
သိပ္မၾကာပါ အေနာက္ဘက္လမ္းေထာင့္ဆီမွ ၾကာပြတ္ရိုက္သံတစ္ေျဗာင္းေျဗာင္းၾကားလိုက္ရသည္။
မွန္ပါ၏။ မည္သို႔ေလ့က်င့္ထားၾကသည္မဆိုနိုင္၊ အျဖဴေရာင္ေခါင္းစည္း အျဖဴေရာင္ဝတ္စံုဆင္တူ
ဝတ္ဆင္ထားၾကသည့္ ၾကာပြတ္သမား အေယာက္(၂၀)ခန္႔တို႔၏ ၾကာပြတ္ရိုက္သံသည္ တရႊန္းရႊန္း
ျမည္ရမည့္အစား ေျဗာက္အိုးေဖာက္သံမ်ားကဲ့သို႔ တေျဗာင္းေျဗာင္းျမည္ေနပါ၏။
ထိုအခိုက္မွာပင္ လူထုႀကီးသည္ အေနာက္ဘက္ ၾကာပြတ္သမားမ်ားဆီမွ အၾကည့္ေျပာင္း၍ အေရွ႔ဘက္သို႔ ဦးလွည့္သြားၾကရာ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေညာင္းေညာင္းေလွ်ာက္လွမ္းလာေနသည့္
လွပစြာတန္ဆာဆင္ထားသည့္ ဆင္ေတာ္(၃)စီးကို ေတြ႔လိုက္ၾကရပါ၏။ ဤေနရာ၌ ဆင္ေတာ္(၃)စီး၏အျပင္အဆင္ႏွင့္ လွမ္းေလွ်ာက္လာပံုတို႔ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးသားေဖၚျပသင့္သည္ထင္ပါ၏။
ဆင္ေတာ္ (၃) စီးကို လွပေသာ ေငြျခည္ပန္းထိုး ဘယက္တန္ဆာဒြါဒယာမ်ား ဝတ္ဆင္ေစလွ်က္
လွ်ပ္စစ္ ေအာ္တိုမစ္တစ္မီးလံုးကေလးမ်ားျဖင့္ပါ တန္ဆာဆင္ထားေပးၾက၏။ ဆင္ေတာ္ (၃) စီးတြင္
အလယ္မွဆင္ေတာ္သည္ ေဘးဘယ္ညာမွ ဆင္ေတာ္ (၂) စီးထက္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ အတန္ငယ္
ႀကီးပံုၿပီး အစြယ္လည္းအနည္းငယ္ပိုရွည္ပံုေပၚ၏။ ေဘးဘယ္ညာမွ ဆင္ေတာ္ (၂) စီးေပၚတြင္ ခန္႔ညားစြာဝတ္ဆင္ထားေသာ ဆင္ဦးစီး တစ္ဦးစီႏွင့္ေနာက္လိုက္(၂)ဦးစီ စီးနင္းလိုက္ပါလာ၏။
အလယ္မွဆင္ေတာ္ကား ဆင္ျဖစ္ရခ်င္းအတူတူတြင္ ကုသိုလ္ကံ ပိုထူးပံုရ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္
သူ႔ေက်ာကုန္းထက္တြင္ တင္ေဆာင္သယ္ပိုးလာရသည္ကား ျမတ္ဘုရားရွင္၏ ျမတ္ေသာစြယ္ေတာ္
ျဖစ္၍တည္း။ (စြယ္ေတာ္ပြါးျဖစ္ဖြယ္ရွိပါသည္။ စြယ္ေတာ္ျမတ္ အစစ္ကိုကား (၄) ႏွစ္မွတစ္ႀကိမ္သာ ပင့္ေဆာင္လွည့္လည္ေလ့ရွိသည္ဟု သိရပါသည္။)
အဆိုပါဆင္ေတာ္၏ေက်ာကုန္းေပၚတြင္ တင္ေဆာင္ထားရွိေသာစြယ္ေတာ္ျမတ္ကိန္းဝပ္ရာ
ေက်ာင္းေဆာင္ေတာ္ကို (လွပေသာမီးေရာင္စံုတို႔ျဖင့္ တန္ဆာဆင္ထားေသာ) ထီးျဖဴေတာ္ျမတ္ျဖင့္
ေဆာင္းမိုးပူေဇာ္ထားလိုက္ေခ်ေသး၏။ ထို႔ျပင္တဝ စြယ္ေတာ္ျမတ္တင္ ဆင္ေတာ္မဂၤလာ မလွမ္းလာမီ
အနံ (၆) ေပခန္႔ရွိေသာ ပိတ္ျဖဴလိပ္မ်ားကို ပို္က္ကာ လူအေယာက္ (၂၀)ခန္႕ေရွ႔မွ ေျပးထြက္လာသည္ကို
ေတြ႔ျမင္ရ၏။ သူတို႕ဘာလုပ္ၾကမည္နည္း။
သူတို႔သည္ စြယ္ေတာ္ျမတ္တင္ ဆင္ေတာ္၏ ေရွ႕မွေရွ႕မွ အေျပးအလႊားသြားသြားၿပီးလွ်င္ ကတၱရာလမ္းမည္းမည္းအေပၚ ျမတ္စြယ္ေတာ္ကိုမၾကြေစလိုသည့္အလား ပိတ္ျဖဴမ်ားကို
ခင္းကာခင္းကာထားႏွင့္ၾကေလသည္။ စြယ္ေတာ္ျမတ္တင္ ဆင္ေတာ္မဂၤလာသည္ကား ပိတ္ျဖဴမ်ားအေပၚမွနင္းၾကြ၍ ဣေျႏၵႀကီးစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းလာေခ်၏။ သူ႔စိတ္၌ ဆင္ျဖစ္ရတာကိုပင္
အရေတာ္ေလစြဟု ထင္ေနသည္လားမဆိုသာ၊ အျခားဆင္မ်ားပမာ ေဘးဘယ္ညာကိုေတာင္ ေယာင္၍မွ်မၾကည့္၊ ပကတိၾကည္လင္စြာျဖင့္ တလွမ္းခ်င္းလွမ္းေလွ်ာက္လာေနေပေတာ့၏။
စြယ္ေတာ္ျမတ္ၾကြေရာက္ေတာ္မူေလရာရာ၌ကား ရဟန္းရွင္လူ မည္သူမွ်မေနသာ လမ္းေဘးဝဲယာမွ မတ္ရပ္ကာဆီးႀကိဳၾကရၿပီးလွ်င္ လက္အုပ္ခ်ီမိုး၍ အရိုအေသျပဳႏွင့္ၾကေလ၏။
(စာေရးသူ အေနျဖင့္ဆိုရပါမူ ဤမွ်တင့္တယ္သိမ္ေမြ႕လွပေသာ အဝတ္အစားအျပင္အဆင္ႏွင့္ စြယ္ေတာ္တင္ ဆင္ေတာ္မ်ိဳးကို ေရွးကမျမင္ဖူးခဲ့ပါေၾကာင္း။)
ဆက္ပါဦးအံ့။ ၎ဆင္ေတာ္ (၃)စီး၏ေနာက္မွပုဆိုးအျဖဴ အကၤ်ီအျဖဴ စလြယ္အဝါေရာင္ဆင္တူ ဝတ္ဆင္ထားၾကသူ (၁၀) ဦးခန္႔ က်ိဳင္းကိုင္ကာလိုက္ပါ လာၾက၏။ သူတို႔၏ေနာက္မွ အေပၚေအာက္အျဖဴ
ခါးပတ္အနီႏွင့္ လွံေတာ္ကိုင္ လူႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ၊သူတို႔၏ေနာက္မွတစ္ဖန္ က်ိုင္းကိုင္ ဆယ္ဦးခန္႔ ထပ္မံ၍ စီတန္းလိုက္ပါလာၾကျပန္ေလသည္။ ၎တို႔၏ေနာက္ကိုလွမ္းေမွ်ာ္၍ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါတြင္----
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

အရွင္ဝိသာရဒ(ရမၼာဝတီ)

Posted by အနႏၱေမတၱာ