စိတ္တူ ကိုယ္တူ။
အဲ့ဒီ ေန႔လည္ခင္းေပါ့
မ်က္ႏွာစုံညီနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ျခင္းပါ။
အပူေတြလည္း မပါ
အယူေတြလည္း မပါ
ဘယ္ေလာက္ ခမ္းခမ္းနားနားရွိသလဲဆိုတာ
ရင္ဘတ္ေတြကို ဇစ္ဆြဲၿပီး
ဖြင့္ၾကည့္စရာ မလိုဘူး
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အျပစ္ေျပာလို႔ရတဲ့
ရင္းႏွီးမႈမ်ား။
အေသအခ်ာပါပဲ
ေနာက္ေန႔လည္း ဒီရင္ဘတ္နဲ႔
ဒီခံစားမႈပဲဆိုတာ။
သူသူကိုယ္ကိုယ္ေတာ့
သူ႕ရင္ဘတ္ ကိုယ္ဖတ္
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ သူဖတ္
ရွိခဲ့ဖူးမွာပါ။
အစြန္းအထင္းေတြနဲ႔အတူ
ဘာေျပာမွာလဲ
ရင္ဘတ္ကို ရင္ဘတ္နဲ႔ ဖတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေပါ့။
ရင္ဘတ္ေတြ ငါ့ရင္ဘတ္မွာ နားခိုဖို႔
မေတာင္းဆိုဘူး
ရုိးရုိးသားသားနဲ႔
ရင္ဘတ္ခ်င္း နားခိုတတ္ဖို႔ပါပဲ။
အေဝးႀကီး မဟုတ္ပါဘူး
နီးနီးေလး ရွိေနတတ္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။
တကယ္ပဲ
တယုတယ လြမ္းတယ္။
တကယ္ပဲ
တယုတယ လြမ္းတယ္။
ရည္ညြန္း။ ။ ရင္ဘတ္ခ်င္း နီးတတ္လြန္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသို႔
0 comments:
Post a Comment