အတိတ္တစ္ခ်ိန္က အိမ္မက္မ်ား(၁) (ရွင္ရာဟုလာ)

ပုလဲေရာင္တူ၊ ဆဒၵန္ျဖဴကား၊ ျမိဳင္ငူေတာ၀ယ္၊ သေႏၶယူ၏။

လူေတာ္လူစြမ္း၊လူထိပ္တန္းကား၊ျမိဳ႔နန္းရွိရာ၊ ေတာကလာ၏ ။      

မေရာက္တာၾကာျပီျဖစ္ေသာမိမိဇာတိရြာကေလးကို လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကေခတၱေရာက္ခဲ့ပါတယ္၊အုန္းပင္၊သရက္
ပင္၊မက်ည္းပင္ေလးေတြအုပ္ဆိုင္းေနတဲမိမိဇာတိခ်က္ေၾကြအိမ္ယာေျမႏွင့္ရြာကေလးဟာမေျပာင္းလဲဲ ပဲ
တည္တံ့ဆဲပါ။ေရွးေခတ္သူႀကီးသူေဌးေနခဲ့တဲ့ရြာျဖစ္လိုရြာႀကီးလိုအမည္ရထားတဲ့ရြာေလ:မွာအသက္သုံး
ႏွစ္ခြဲမ်ွသာရွိေသးတဲ့မိမိဟာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားလုပ္ခ်င္တယ္ပူဆာလြန္းတာေၾကာင့္၊အိမ္ကအဘိုးကမုန္.
တစ္ပြဲႏွင့္ေက်ာင္းကိုလိုက္ပို႔တာျမင္ေယာင္မိပါေသးတယ္။မိမိတိုရြာမွာေရွးတုန္းကဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမရွိ ခ့ဲ
ေသးပါဘူး။နားမူးေတြဆိုတဲ့ရြာေလးနဲ႔ေပါင္းျပီးႏွစ္ရြာတစ္ေက်ာင္းေပါင္းျပီးကိုးကြယ္လာခ့ဲၾကပါတယ္။မိမိကုိ
ေမြးျပီးတဲႏွစ္ေလာက္မွာပဲရြာသူရြာသားမ်ားစုေပါင္းကာသီးသန့္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထူေထာင္ၾကပါတယ္။
ပထမပုံးဆရာေတာ္ကအရွင္အရိယ၀ံသလို႔ဘြဲ႔အမည္ရပါတယ္။ထိုအခါတြင္အဘိုးကဘုန္းၾကီးေက်ာင္း
သားလုပ္ခ်င္ေသာမိမိအားဆရာေတာ္ဆီမွာအပ္ႏွံခဲ့ပါတယ္။အခုေခတ္ဆိုရင္ေတာ့စင္ကၤာပူက (nusery)
ေက်ာင္းတက္သလိုပါပဲ။မိမိငယ္ငယ္တုန္းကအမ်ားသူေတြစကားေၿပာတတ္တဲ့အရြယ္ေတာင္စကားမေျပာ
ေသးတဲ့အတြက္၊အေမကစိတ္ပူလြန္းလိုေဗဒင္ဆရာ၊နကၡတ္ဆရာေတြဆီမွာသြားျပီးေမးလိုက္ယၾတာေခ်
လိုက္နဲ့အမ်ိဳးစုံလုပ္ခဲ့ရပါေသးတယ္။အရြယ္လြန္မွစကားအနည္းငယ္ေျပာလာပါတယ္ ။မိမိကပူဆာလြန္းလိ့့ု
သာအဘိုးကလိုက္ပို.ေပးၿခင္းၿဖစ္ေပမဲ့မိမိအသက္အရြယ္ကအလြန္ငယ္ေသးတာေၾကာင့္ဆရာေတာ္ခမ်ာ
မိမိကိုေရေတာင္ခ်ိဳးေပးခဲ့ရပါတယ္။အသက္သုံးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္မွာအနီးအနား ရြာကဆရာေတာ္တစ္ပါးပ်ံ
ေတာ္မူ၍ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲမွာစြပ္က်ယ္ေလး၀တ္ျပီးဓါးေမာက္ကေလးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ကစားေနတဲ့မိမိကိုအေမ
လာျပီးေခၚယူသြားခဲ့တယ္။ကေလးဘ၀အပူအပင္ကင္းတဲ့ဘ၀ေလးမို.ထိမွတ္မိဆဲပါပဲ။အဲဒီရြာမွာေနတုန္းက
ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ပဲရွိေသးေတာ့့မိဘေတြအလုပ္သြားရင္ မိမိတို့ေမာင္ႏွမကိုထမင္းခ်ိဳင့္ကေလးႏွင့္အဖြား
တစ္ဦးဆီမွာအပ္ထားေလ့ရွိပါတယ္။အဖြားနာမည္ကေဒၚေအးစိန္မတဲ့။ေနာက္ေတာ့အဖြားခမ်ာဆင္းဆင္းရဲရဲ
ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္ဟုသာၾကားခဲ့ရပါတယ္။မိမိအိမ္ကအဖြား(အဘိုးရဲ့ အေမ)ကေဒၚေမနီခိုင္တဲ့။ မိမိကုိ
အျမဲမုန့္ေကြ်းတဲ့အဖြားဟာျခံထဲမွာဟင္းသီဟင္းရြက္ေတြစိုက္ပ်ိဳးရင္းနဲ့ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္ျပီးအိမ္
ေရာက္တာန့ဲမၾကာခင္ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။မိမိကိုခ်စ္တဲ့အဘိုးဦကြန္ (အေဖရဲ့အေဖ)လည္းရုပ္တရက္
ကင္ဆာေရာဂါျဖစ္လာလို့၁၃၃၉ခုသီတင္းက်ြတ္လဆုတ္၄ရက္ေန့ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။မိမိတို့ေမာင္
နွမႏွစ္ေယာက္လူမမယ္ေပမဲ့စာရြက္ကေလးမွာကမၺည္းတင္ခဲ့ၾကပါတယ္။အမွန္ကကမၺည္းမတင္ဘဲႏွင္
မိမိကမွတ္မိတတ္ပါတယ္။အေမနဲတူတာေပါ့။အေမကေမြးသကၠရဇ္ေလးေတြကိုစိတ္ထဲမွာပဲသိမ္းထားေလ့
ရွိပါတယ္၊ယခုေတာင္ဥကၠလာမွာရွိတဲ့ညီမျမင့္ျမင့္ေ၀ကိုဖြားျပီးတဲ့ေနာက္အေမဖက္ကအဘိုးအဖြားမ်ားရွိရာ
ေရြရြာကိုေျပာင္းလာခဲ့ၾကပါတယ္၊မိမိအသက္ကသုံးႏွစ္ေက်ာ္ညီမေမြးကင္းစအရြယ္မွာမိမိတို႔အိမ္ကေနခဲ့တဲ့
အခန္းေလးကိုစြန့္ခြါခဲ့ရတဲ့ခံစားခ်က္ေလးကိုသတိရပါေသးတယ္။အိမ္ေျပာင္းေတာ့ေစာေစာေျပာင္းတာ
ေကာင္းတယ္ဆိုလို့မိမိတိုမိသားစုလူေတြမနိဳးခင္ေျပာင္းေရႊ့လာခဲ့ၾကပါတယ္။အဲဒီရြာေရာက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္း
အသစ္ေတြနဲ့ရြာရိုးတစ္ေလွ်ာက္ေျပးလႊားကစားေလ့ရွိတဲ့မိမိဟာ ဒူးကြဲေျခသဲကြာခဏခဏျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာေက်ာင္းတက္ရင္းသူမ်ားနည္းတူဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာသြားေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။ညေနတိုင္း
အိမ္ျပန္ျပီးမိဘမ်ားကိုလာေတြ့ရပါတယ္။အရြယ္ငယ္ေသးေတာ့ဆရာေတာ္ကေက်ာင္းမွာအိပ္ခြင့္မေပးေသး
ပါ။ေနာက္ပိုင္းမွေက်ာင္းမွာအိပ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။မိမိဟာအေဖရဲ့အေမျဖစ္သူအဖြားေဒၚေစာသာဦးဆီကိုမၾကာ
မၾကာျပန္သြားေလ့ရွိပါတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့အဖြားက မိမိကိုလိုေလေသးမရွိေအာင္ျပဳစုေပးလို့ပါပဲ။

မိမိဇာတ္ပဲြမ်ားသြားခ်င္ရင္လည္းမျငိဳမျငင္လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ထုိမိမိအဖြားသည္လြန္းခဲ့ေသာ(၈)နွစ္ခန္႔က
ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါ တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကမိမိတို့ရြာမွာ မူလတန္းဆရာကဦးညိမ္းေဖ၊ဆရာမႀကီးကသူ့ဇနီး

ေဒၚခင္ညြန့္တဲ့။သူတို့ဇနီးေမာင္ႏွံကမိမိတို့အေမငယ္ရြယ္စဥ္ကပင္မိမိတို့ရြာမွာတာ၀န္ယူခဲ့ၾကတာ၊ဆယ္စုႏွစ္
၃-ခုေလာက္ထိရွိပါလိမ့္မယ္။အေမမူလတန္းတုန္းက သင္ခဲ့တဲ့ဆရာႀကီးတို့ဇနီေမာင္ႏွံဟာသားတိ့ုေခတ္
ေရာက္တဲ့အထိရြာမွာပဲရွိေသးတယ္။ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့သက္ျပည့္ပင္စင္ယူသြားၾကပါတယ္၊ျပီးရင္ဆရာၾကိး
ဦးတင္ညြန့္၊ဆရာၾကိးဦးက်န္ေအာင္တို့လက္ထက္မွာမိမိတို့မူလတန္းေအာင္ျပီးအလယ္တန္းေက်ာင္းေရာက္
သြားခဲ့ပါတယ္၊အဲဒီတုန္းကဆရာႀကီးရဲ့ဇနီးသည္ဆရာမတာ၀န္က်ရာထိန္ေတြရြာကသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့
ခင္မာရီ၊ခင္သန္းနဳမခင္ေရႊခင္သန္းျမင့္စသည့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ယခုထိအဆက္အသြယ္ ရွေနေသးတယ္၊
ႏွစ္ေတြကေတာ့ၾကခဲပါေရာလား။မိမိငယ္စဥ္ကအႏၱရယ္ေတြမ်ားစြာႀကဳံခဲဖူးပါတယ၊၊အေမေျပာျပလို့သိခဲ့တာ

ေတြလဲရွိတယ္၊ မိမိမွတ္မိတာေလးေတြ ရွိေနတာကေတာ့တစ္ေန့မွာရြာကႏြားအုပ္ႀကီးေျပးလာကာမိမိကို
ေက်ာ္ခြျပီးသြားခဲ့ကတယ္တစ္ေကာင္သာနင္းရင္ေတာ့အဲဒီေန့မွာပဲေသေလာက္တယ္။တစ္ခါမွာလည္းအိမ္
ေရ့ွျခံထဲမွာေနဆာလွဳံေနစဥ္ေမြေဟာက္္ၾကီးတစ္ေေကာင္ထြက္လာျပီးပါးပ်ည္းႀကီျဖန့္ကာမိမိအနားမွာ၀ဲကာ
၀ဲကာျဖစ္ေနေတာ့အေမ့မွာလန့္ျပီးေအာ္ လိုက္ရတာ။ေမြေဟာက္ႀကီးကမိမိကိုမေပါက္ပဲၾကြက္ေခါင္းထဲ၀င္
သြားတယ္လိုသိရပါတယ္။တစ္ခါမွာလည္းေမာင္၀င္းနိဳင္ဆိုတဲ့အမတို႔အတန္းကေကာင္းေလးတစ္ေယာက္
ႏွင့္ရြာနားကေရကန္ကိုေရခ်ိဳးဘိ့ုလာခဲ့ၾကတယ္၊သူကကန္ေရမခ်ိဳးခင္အင္းမွာေရကူးရေအာင္ဆိုလို႔ေရဆင္း
ကးူၾကတယ္။မိမိကေရကူးမသင္ရေသး ေတာ့သူကေရတိမ္မွာေနဖို့မိမိကိုသတိေပးတယ္။ဒါေပမဲ့ေရကူး
ေဆာ့ရင္းနဲ႔ဘဲေရနက္ရာအပိုင္းေရာက္သြားေတာ့မိမိလည္းေပၚမလာေတာ့ေပ။ေမာင္၀င္းနိဳင္ကမိမိကိုရွာ

မေတြ႔ေတာဒီေကာင္''အင္းေရခ်ိဳးျပီးျပန္သြား လို့မေကာင္းဘူးကန္ေရခ်ိဳးဖို႔ျပန္ေခၚလိုက္မယ္ဆိုျပီး”အင္းက
တက္သြားတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာသူစဥ္းစားမိလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့။ေရနစ္ေနလားမသိဘူးလို့။ျပန္လာၾကည့္တဲ့
အခါမိမိေသခါနီးျပန္ေပၚလာတုန္းဆံပင္ ေလးေတြေရထဲမွာျမင္ေတာ့အျမန္ေျပးဆင္းလာျပီးမိမိကိုေပြ့ခ်ီကာ
အင္းအနီးကန္စင္းရိုးေပၚမွာခ်ကာသတိရေအာင္ၿပဳစုေပးေတာ့မွ၊မိမိကသူကိုမလႊတ္ပဲတင္းၾကပ္ေအာင္ဖက္
ထားမိပါေတာ့တယ္၊တစ္ခါမွာမက်ည္းပင္ေပၚတက္ေတာ(၁၀)ေပေလာက္အျမင့္ကမက်ည္းကိုင္းနဲ့ျပဳတ္က်
ဖူးေသးတယ္။ေနာက္မွသတိျပန္ရလာတယ္။ညီေလးပါလိုေတာ္ေသးတာေပါ့။မဟုတ္ရင္တစ္ေယာက္တည္း
ေသရင္ေသေနမွာ။ (to becontinued)          

Posted by အနႏၱေမတၱာ