အက်ည္းတန္သူ၏ မြန္ျမတ္ေသာ အလွ
အက်ည္းတန္သူ၏ မြန္ျမတ္ေသာ အလွ
ပုဂံကုန္းေက်းရြာသုိ႔ ေရာက္ရန္ ေတာင္တြင္းႀကီးဘူတာ၏ အေနာက္ေတာင္ဘက္ ဗိမာန္ရပ္ကြက္ကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ သြားရသည္။ သြားစဥ္ ညခရီးျဖစ္ေန၍ လမ္းအေနအထား မည္သို႔ရွိသည္ကို မသိခဲ့ရ။ အျပန္ခရီးမွာ ေန႔ခရီးျဖစ္သည္။ ပုဂံကုန္းေက်းရြာမွ ဦးဉာဏ္ရွိန္တို႔က လွည္းျဖင့္ ကၽြန္မကို လိုက္ပို႔သည္။ ေတာင္တြင္းႀကီးမွ ပုဂံကုန္းေက်းရြာသို႔ ၂-မိုင္ခန္႔ေ၀းသည္။ ေခ်ာင္းငယ္တခုကိုလည္း ျဖတ္ေက်ာ္ရေသးသည္။
ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္လာျပီးေသာအခါ ေျမသားလမ္းကို သြားရသည္။ ထိုေျမသားလမ္းမွာ မိုးေကာင္းသည္ ႏွစ္မ်ားတြင္ ရႊြ႔ံဗြက္ေရအိုင္မ်ားရွိေနသည္။ သြားလာရန္ အခက္အခဲေတြ႔ရေသာ လမ္းျဖစ္သည္။ ထိုေနရာတြင္ အက်ည္းတန္သူ၏ အလွတရား (သို႔မဟုတ္) ကိုယ္မသန္႔သူ (အနာႀကီးေရာဂါရွိသူ) ၏ လုပ္အားဒါနကို ဦးဉာဏ္ရွိန္ ေျပာျပခ်က္အရ သိရွိခံစားခဲ့ရသည္။
ထိုအနာႀကီးေရာဂါရွိသူက မိုးရာဦ၌ လူမ်ား အသြားအလာခက္ခဲမည့္ေနရာကို လမ္းျပဳျပင္ေပးထားသည္။ ေျမၾကီးကို ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ တူးျပီး ေသခ်ာက်နစြာ ျပဳလုပ္ထားသည္။ လမ္းအက်ယ္ ၂-ေပခြဲခန္႔ အျမင့္ ၃-ေပခြဲခန္႔ ရွိမည္။ အရွည္မွာလည္း အေတာ္ရွည္သည္။ တရြာလံုး လုပ္အားျဖင့္ပင္ တေနကုန္ႏွင့္ မျပီးစီးႏိုင္ေခ်။
၄င္းအေနအထားမ်ားကို တဦးတည္းျပဳလုပ္သူမွာ အံ႔ၾသခ်ီးက်ဴးဖြယ္ရာ၊ သာဓုအခါခါ ေခၚစရာ ေကာင္းေလာက္ ပါေပသည္။ ဒီလမ္းကို လုပ္တဲ့သူက ကိုယ္မသန္႔ဘူး။ သာမန္ မဟုတ္ဘူး။ ေျခလက္အတိုေတြနဲ႔ အေျခအေန အေတာ္ဆိုးတယ္။ အဲဒီအေနအထားမွာကိုပဲ သူက ေတာင္းမစားဘူး။ ဒီလမ္းကိုျပဳျပင္တယ္။ ေမာင္းေထာင္ခြက္တလံုး ခ်ထားတယ္။ ေစ်းသြားေစ်းျပန္ ခရီးသြားေတြက သဒၶါသေရြ႔ စြန္႔ၾကဲခဲ့တာကိုပဲ ယူတယ္။ သူ႔မိခင္အိုကို လုပ္ေကၽြးေနတယ္။ ေပါက္ျပား၊ ျခင္းေတာင္းအျပင္ ေျမႀကီးကိုရိုက္ဖို႔ လက္ရိုက္ပ်ဥ္ျပား ပါေသးတယ္။
ဒီလမ္းတြင္ ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ ငါးရာ့ငါးဆယ္ ကြက္သစ္ကေန ေရႊမင္ရြာ သြားတဲ့လမ္းကိုလဲ သူပဲ လုပ္တာ။ တေယာက္တည္းပဲ။ အံ႔ၾသဖို႔ေကာင္းတာ။ တေပါင္း တန္ခူးရာသီကေန စလုပ္တယ္။ ရာသီျပင္းေနတာလဲ ေနာက္မတြန္႔ဘူး။ တေနကုန္ လုပ္ေနတာပဲ။ တႏွစ္လံုးပဲ ေျပာပါေတာ့။ သူ႔ဘ၀ကို ေနာင္ဒီလိုဘ၀မ်ိဳး မေရာက္ေအာင္ ကုသိုလ္ယူ ေဆာင္ရြက္ေနတာထင္တယ္-ဟု ဦးဉာဏ္ရွိန္က ေျပာျပပါသည္။
သူ၏အမည္မွာ ကိုမ်ိဳး၀င္း၊ အသက္ ၄၀-ခန္႔၊ ဗိမာန္ရပ္ကြက္ အစြန္အဖ်ားတြင္ ေနထိုင္ေၾကာင္း သိခဲ့ရသည္။ ကိုမ်ိဳး၀င္းသည္ ကံၾကမၼာအရ ျဖစ္လာသည့္ ဘ၀ဆိုးကို သံသရာမလည္ေစလိုသည့္ ဆႏၵမ်ား ရွိေနပံုရသည္။ မသန္စြမ္းသည္ကို အေၾကာင္းျပ၍ ေရစုန္ေမွ်ာလိုက္လွ်င္ ရေသာ္လည္း ထိုအေၾကာင္းတရားမ်ားကို ဆန္႔က်င္၍ မည္သူတဦးတေယာက္၏ တိုက္တြန္းခ်က္၊ ကူညီမႈကို ရယူျခင္းမျပဳ၊ မိမိ၏ ဘ၀ေပး အသိစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ အက်ည္းတန္ဘ၀ျဖင့္ မြန္ျမတ္ေသာ အလွတရားကို ဖန္တီးေဆာင္ရြက္ေနသူျဖစ္ေၾကာင္း စာေရးသူ မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။
( ႏြယ္-ပညာေရး)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၃-ခု ဇန္န၀ါရီလ)
ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္လာျပီးေသာအခါ ေျမသားလမ္းကို သြားရသည္။ ထိုေျမသားလမ္းမွာ မိုးေကာင္းသည္ ႏွစ္မ်ားတြင္ ရႊြ႔ံဗြက္ေရအိုင္မ်ားရွိေနသည္။ သြားလာရန္ အခက္အခဲေတြ႔ရေသာ လမ္းျဖစ္သည္။ ထိုေနရာတြင္ အက်ည္းတန္သူ၏ အလွတရား (သို႔မဟုတ္) ကိုယ္မသန္႔သူ (အနာႀကီးေရာဂါရွိသူ) ၏ လုပ္အားဒါနကို ဦးဉာဏ္ရွိန္ ေျပာျပခ်က္အရ သိရွိခံစားခဲ့ရသည္။
ထိုအနာႀကီးေရာဂါရွိသူက မိုးရာဦ၌ လူမ်ား အသြားအလာခက္ခဲမည့္ေနရာကို လမ္းျပဳျပင္ေပးထားသည္။ ေျမၾကီးကို ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ တူးျပီး ေသခ်ာက်နစြာ ျပဳလုပ္ထားသည္။ လမ္းအက်ယ္ ၂-ေပခြဲခန္႔ အျမင့္ ၃-ေပခြဲခန္႔ ရွိမည္။ အရွည္မွာလည္း အေတာ္ရွည္သည္။ တရြာလံုး လုပ္အားျဖင့္ပင္ တေနကုန္ႏွင့္ မျပီးစီးႏိုင္ေခ်။
၄င္းအေနအထားမ်ားကို တဦးတည္းျပဳလုပ္သူမွာ အံ႔ၾသခ်ီးက်ဴးဖြယ္ရာ၊ သာဓုအခါခါ ေခၚစရာ ေကာင္းေလာက္ ပါေပသည္။ ဒီလမ္းကို လုပ္တဲ့သူက ကိုယ္မသန္႔ဘူး။ သာမန္ မဟုတ္ဘူး။ ေျခလက္အတိုေတြနဲ႔ အေျခအေန အေတာ္ဆိုးတယ္။ အဲဒီအေနအထားမွာကိုပဲ သူက ေတာင္းမစားဘူး။ ဒီလမ္းကိုျပဳျပင္တယ္။ ေမာင္းေထာင္ခြက္တလံုး ခ်ထားတယ္။ ေစ်းသြားေစ်းျပန္ ခရီးသြားေတြက သဒၶါသေရြ႔ စြန္႔ၾကဲခဲ့တာကိုပဲ ယူတယ္။ သူ႔မိခင္အိုကို လုပ္ေကၽြးေနတယ္။ ေပါက္ျပား၊ ျခင္းေတာင္းအျပင္ ေျမႀကီးကိုရိုက္ဖို႔ လက္ရိုက္ပ်ဥ္ျပား ပါေသးတယ္။
ဒီလမ္းတြင္ ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ ငါးရာ့ငါးဆယ္ ကြက္သစ္ကေန ေရႊမင္ရြာ သြားတဲ့လမ္းကိုလဲ သူပဲ လုပ္တာ။ တေယာက္တည္းပဲ။ အံ႔ၾသဖို႔ေကာင္းတာ။ တေပါင္း တန္ခူးရာသီကေန စလုပ္တယ္။ ရာသီျပင္းေနတာလဲ ေနာက္မတြန္႔ဘူး။ တေနကုန္ လုပ္ေနတာပဲ။ တႏွစ္လံုးပဲ ေျပာပါေတာ့။ သူ႔ဘ၀ကို ေနာင္ဒီလိုဘ၀မ်ိဳး မေရာက္ေအာင္ ကုသိုလ္ယူ ေဆာင္ရြက္ေနတာထင္တယ္-ဟု ဦးဉာဏ္ရွိန္က ေျပာျပပါသည္။
သူ၏အမည္မွာ ကိုမ်ိဳး၀င္း၊ အသက္ ၄၀-ခန္႔၊ ဗိမာန္ရပ္ကြက္ အစြန္အဖ်ားတြင္ ေနထိုင္ေၾကာင္း သိခဲ့ရသည္။ ကိုမ်ိဳး၀င္းသည္ ကံၾကမၼာအရ ျဖစ္လာသည့္ ဘ၀ဆိုးကို သံသရာမလည္ေစလိုသည့္ ဆႏၵမ်ား ရွိေနပံုရသည္။ မသန္စြမ္းသည္ကို အေၾကာင္းျပ၍ ေရစုန္ေမွ်ာလိုက္လွ်င္ ရေသာ္လည္း ထိုအေၾကာင္းတရားမ်ားကို ဆန္႔က်င္၍ မည္သူတဦးတေယာက္၏ တိုက္တြန္းခ်က္၊ ကူညီမႈကို ရယူျခင္းမျပဳ၊ မိမိ၏ ဘ၀ေပး အသိစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ အက်ည္းတန္ဘ၀ျဖင့္ မြန္ျမတ္ေသာ အလွတရားကို ဖန္တီးေဆာင္ရြက္ေနသူျဖစ္ေၾကာင္း စာေရးသူ မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။
( ႏြယ္-ပညာေရး)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၃-ခု ဇန္န၀ါရီလ)
သူမိုက္ ဟူသည္
ေလာက၌ သူမိုက္သည္ အထူးေရွာင္ရွားသင့္ေသာ သူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ၃၈-ျဖာ မဂၤလာ တရားေတာ္တြင္ သူမိုက္ႏွင့္ မေပါင္းသင္းအပ္ေၾကာင္း တရားကို ထိပ္ဆံုးမွ ေဖာ္ျပထားေပသည္။ သူမိုက္ကို ေပါင္းသင္းမိပါက က်န္မဂၤလာတရားေတာ္မ်ားကို ေဖာက္ဖ်က္ က်ဴးလြန္မိၾကေပမည္။
ဗုဒၶဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က ဗိမၺိသာရမင္းႀကီး၏ သားေတာ္ အဇာတသတ္သည္ မူလက အျပစ္ကင္းမဲ့ေသာ မင္းပ်ိဳလြင္ကေလး ျဖစ္သည္။ သူမိုက္တည္းဟူေသာ ေဒ၀ဒတ္ႏွင့္ ေပါင္းသင္းမိသျဖင့္ အဖကို သတ္ခဲ့သည္။ ေနာင္အခါ ေနာင္တရ၍ ဗုဒၶဘုရားရွင္ကို ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ခြင့္ ရခဲ့ေသာ္လည္း အဖကိုသတ္ေသာ အျပစ္ႀကီးမွ မလြတ္။ ေလာဟကုမၻီငရဲ၌ အႏွစ္ေျခာက္ေသာင္း က်ေရာက္ခံစားေနရသည္မွာ ယေန႔တိုင္ ျဖစ္သည္။ သူမိုက္ႏွင့္ ေပါင္းသင္းျခင္း၏ ဆိုးက်ိဳးပင္တည္း။
ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္လည္း တပင္ေရႊထီးမင္းသည္ သူရသတၱိႏွင့္ အထူးျပည့္စံု၍ လက္ရံုးရည္ေရာ ႏွလံုးရည္ပါ ထူးခၽြန္သူျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ သေဘၤာပ်က္၍ ေရာက္ရွိလာေသာ ဗရင္ဂ်ီကုလား လူမိုက္ႏွင့္ ေပါင္းသင္းမိ သျဖင့္ ပ်က္စီးခဲ့ရသည္။ အရက္ေသစာမ်ား ေသာက္စားမူးယစ္ကာ တိုင္းေရး ျပည္ေရးတို႔ကို ေကာင္းစြာ မစီမံႏိုင္ေတာ့။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ရန္သူတို႔၏ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။ သက္ေတာ္ ၃၄-ႏွစ္တြင္ လြန္ေတာ္မူခဲ့ရာ လြန္စြာႏွေျမာဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ ဤတပင္ေရႊထီးမင္းသည္ သူမိုက္ႏွင့္ေပါင္းသင္းျခင္း၏ ဆိုးက်ိဳးကို ခံစားသြားခဲ့ရေပသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ သူမိုက္ကိုေ၀းစြာ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရမည္။ ဤသို႔ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရာ၌ သူမိုက္ဟူသည္ မည္သို႔ေသာ လူမ်ိဳး ျဖစ္သည္ကို သိရွိနားလည္ထားသင့္ေပသည္။
ဗုဒၶဘုရားရွင္္က-
မေကာင္းေသာအၾကံကို ၾကံျခင္း၊ မေကာင္းေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္း၊ မေကာင္းေသာ အမႈကို ျပဳျခင္းတို႔သည္ သူမိုက္တို႔၏ လကၡဏာသံုးပါးျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူထားသည္။
ထို႔ျပင္ သူမိုက္တို႔သည္ မိမိ၏အျပစ္ကို အျပစ္ဟု မျမင္။ အျပစ္ကို အျပစ္ဟု ျမင္ေသာ္လည္း တရားႏွင့္အညီ ကုစားျခင္း မျပဳ။ သူတပါးက မိမိအျပစ္ကို ၀န္ခံေျပာၾကားလွ်င္လည္း တရားႏွင့္အညီ လက္ခံျခင္း မျပဳတတ္-ဟူ၍လည္း ေဟာေတာ္မူထားသည္။ ထိုမွ်မက သူမိုက္သည္ အကုသိုလ္တို႔ကို ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ တို႔ျဖင့္လည္း ျပဳက်င့္ေလ့ရွိသည္ဟူ၍ ေဟာေတာ္မူထားသည္။
ဤေဟာၾကားခ်က္တို႔ကို အဂၤုတၱရနိကာယ္ လကၡဏသုတ္၌ ေတြ႔ရွိႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ူပ္တို႔သည္ သူမိုက္တို႔၏ လကၡဏာ၊ သူမိုက္တို႔၏ သေဘာသဘာ၀၊ သူမိုက္တို႔၏ အျပဳအမူ စသည္တို႔ကို အကဲခတ္ ေလ့လာကာ သူမိုက္တို႔ကို ေ၀းစြာ ေရွာင္ၾကဥ္သင့္ၾကေပသည္။
ဗုဒၶဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က ဗိမၺိသာရမင္းႀကီး၏ သားေတာ္ အဇာတသတ္သည္ မူလက အျပစ္ကင္းမဲ့ေသာ မင္းပ်ိဳလြင္ကေလး ျဖစ္သည္။ သူမိုက္တည္းဟူေသာ ေဒ၀ဒတ္ႏွင့္ ေပါင္းသင္းမိသျဖင့္ အဖကို သတ္ခဲ့သည္။ ေနာင္အခါ ေနာင္တရ၍ ဗုဒၶဘုရားရွင္ကို ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ခြင့္ ရခဲ့ေသာ္လည္း အဖကိုသတ္ေသာ အျပစ္ႀကီးမွ မလြတ္။ ေလာဟကုမၻီငရဲ၌ အႏွစ္ေျခာက္ေသာင္း က်ေရာက္ခံစားေနရသည္မွာ ယေန႔တိုင္ ျဖစ္သည္။ သူမိုက္ႏွင့္ ေပါင္းသင္းျခင္း၏ ဆိုးက်ိဳးပင္တည္း။
ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္လည္း တပင္ေရႊထီးမင္းသည္ သူရသတၱိႏွင့္ အထူးျပည့္စံု၍ လက္ရံုးရည္ေရာ ႏွလံုးရည္ပါ ထူးခၽြန္သူျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ သေဘၤာပ်က္၍ ေရာက္ရွိလာေသာ ဗရင္ဂ်ီကုလား လူမိုက္ႏွင့္ ေပါင္းသင္းမိ သျဖင့္ ပ်က္စီးခဲ့ရသည္။ အရက္ေသစာမ်ား ေသာက္စားမူးယစ္ကာ တိုင္းေရး ျပည္ေရးတို႔ကို ေကာင္းစြာ မစီမံႏိုင္ေတာ့။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ရန္သူတို႔၏ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။ သက္ေတာ္ ၃၄-ႏွစ္တြင္ လြန္ေတာ္မူခဲ့ရာ လြန္စြာႏွေျမာဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ ဤတပင္ေရႊထီးမင္းသည္ သူမိုက္ႏွင့္ေပါင္းသင္းျခင္း၏ ဆိုးက်ိဳးကို ခံစားသြားခဲ့ရေပသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ သူမိုက္ကိုေ၀းစြာ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရမည္။ ဤသို႔ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရာ၌ သူမိုက္ဟူသည္ မည္သို႔ေသာ လူမ်ိဳး ျဖစ္သည္ကို သိရွိနားလည္ထားသင့္ေပသည္။
ဗုဒၶဘုရားရွင္္က-
မေကာင္းေသာအၾကံကို ၾကံျခင္း၊ မေကာင္းေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္း၊ မေကာင္းေသာ အမႈကို ျပဳျခင္းတို႔သည္ သူမိုက္တို႔၏ လကၡဏာသံုးပါးျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူထားသည္။
ထို႔ျပင္ သူမိုက္တို႔သည္ မိမိ၏အျပစ္ကို အျပစ္ဟု မျမင္။ အျပစ္ကို အျပစ္ဟု ျမင္ေသာ္လည္း တရားႏွင့္အညီ ကုစားျခင္း မျပဳ။ သူတပါးက မိမိအျပစ္ကို ၀န္ခံေျပာၾကားလွ်င္လည္း တရားႏွင့္အညီ လက္ခံျခင္း မျပဳတတ္-ဟူ၍လည္း ေဟာေတာ္မူထားသည္။ ထိုမွ်မက သူမိုက္သည္ အကုသိုလ္တို႔ကို ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ တို႔ျဖင့္လည္း ျပဳက်င့္ေလ့ရွိသည္ဟူ၍ ေဟာေတာ္မူထားသည္။
ဤေဟာၾကားခ်က္တို႔ကို အဂၤုတၱရနိကာယ္ လကၡဏသုတ္၌ ေတြ႔ရွိႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ူပ္တို႔သည္ သူမိုက္တို႔၏ လကၡဏာ၊ သူမိုက္တို႔၏ သေဘာသဘာ၀၊ သူမိုက္တို႔၏ အျပဳအမူ စသည္တို႔ကို အကဲခတ္ ေလ့လာကာ သူမိုက္တို႔ကို ေ၀းစြာ ေရွာင္ၾကဥ္သင့္ၾကေပသည္။
ၾသ၀ါဒ
၁။ စိတ္ဓာတ္ လုပ္ရပ္၊ ႏွစ္ရပ္ေပၚသာ၊ ယုတ္ ျမတ္ဟာ၊ တည္တာ အမွန္ျဖစ္။
၂။ စိတ္ဓာတ္ လုပ္ရပ္၊ ျမင့္ျမတ္ျဖဴစင္၊ သူေတာ္စင္၊ ယုတ္လွ်င္ သူယုတ္မာ။
ဘဒၵႏၲတိေလာကသာရ
ရန္ကုန္ အင္းစိန္ ရြာမပရိယတၱိ စာသင္တိုက္ တိုက္အုပ္ဆရာေတာ္။
၂။ စိတ္ဓာတ္ လုပ္ရပ္၊ ျမင့္ျမတ္ျဖဴစင္၊ သူေတာ္စင္၊ ယုတ္လွ်င္ သူယုတ္မာ။
ဘဒၵႏၲတိေလာကသာရ
ရန္ကုန္ အင္းစိန္ ရြာမပရိယတၱိ စာသင္တိုက္ တိုက္အုပ္ဆရာေတာ္။
ကံေကာင္းၾကပါေစ
ေဒါင္-ေဒါင္-ေဒါင္
ဘိုးဘြားအေမြျဖစ္ေသာ နာရီအိုႀကီးသည္ မထိုးခ်င္ ထိုးခ်င္ျဖင့္ ၈-ခ်က္ျပည့္ေအာင္ ထိုးသြားရွာသည္။
ည ၈-နာရီ ရွိျပီ။
သားတို႔ အခန္းထဲ သြားေနၾကေတာ့။
ေမေမ-ညီေလးက ဗိုက္ဆာတယ္ တဲ့။
ေအး ေအး-ခဏေနရင္ မင္းတို႔ေဖေဖ ျပန္လာေတာ့မွာ။ သူစားျပီးရင္ သားတို႔ကို ေကၽြးမယ္ေနာ္ သား။
ကဲ သြားၾကေတာ့။ မင္းတို႔ ေဖေဖ ျပန္လာေတာ့မွာ။
ေဖေဖ-ဟူေသာအသံ ၾကားသည္ႏွင့္ သားငယ္၏မ်က္လံုးမ်ား ၀ိုင္းစက္သြားသည္။ ေနာက္ထပ္ဘာမွ် မေျပာေတာ့။ အေမကို တခ်က္ ၾကည့္ျပီး တေယာက္လက္ တေယာက္ဆြဲကာ ေဘးခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားၾကသည္။ သူတို႔ေဖေဖကား မူးလာလွ်င္ ဘီလူးတေကာင္လို ေသြးဆိုးသျဖင့္ ကေလးမ်ား ေၾကာက္ရြ႔ံေနၾကသည္။
မသန္းရင္သည္ သက္ျပင္းတခ်က္ခ်ျပီး ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အိမ္ေရွ႔သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ေရွ႔တံခါးမႀကီး အနီးသို႔ေရာက္လွ်င္ ခ်ထားေသာ ထိုင္ခံုငယ္တြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီး ေတြးမိေတြးရာ ေတြးေနမိသည္။
မည္မွ်ၾကာသြားသည္ မသိ။ ဒိုင္း ဒိုင္း-ဟု တံခါးကို ျပင္းထန္စြာကန္လိုက္သံၾကားမွ ကမန္းကတန္း ထ၍ တံခါးခ်က္ကို ျဖဳတ္ေပးလိုက္သည္။ တံခါးပြင့္သည္ႏွင့္ လက္တဖက္က ရင္ဘတ္ကို ေဆာင့္တြန္းလာသည္။ အမွတ္တမဲ့ျဖစ္၍ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ လဲက်သြားရ၏။
ဘယ္လင္ငယ္အေၾကာင္း ေတြးေနလို႔ ဒီေလာက္ေခၚေနတာ မၾကားရတာလဲ။
အရက္ရွိန္ေၾကာင့္ နီျမန္းေနေသာ ခင္ပြန္းသည္၏ မ်က္ႏွာႀကီးကို မသန္းရင္က တခ်က္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ဘာမွေတာ့ ျပန္မေျပာျဖစ္။ ခင္ပြန္းသည္၏ လက္ဆြဲအိတ္ကို လွမ္းယူျပီး ယိမ္းယိုင္ေနေသာ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ထိန္းမလ်က္ ေနာက္ခန္းသို႔ ေခၚခဲ့သည္။ ထမင္းစား စားပြဲတြင္ ထိုင္ျပီး ေနသားက်မွ-
ထမင္းစားမွာလား-ဟု ေမးလိုက္သည္။
ေဟ့-ငါက ထမင္းမစားလို႔ ေခ်းစားရမွာလားကြ။
အေျပာမွားလိုက္မိျပန္ျပီ၊ ရွိေစေတာ့။ လက္မပါခဲ့သည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရေသး၏။
အသင့္ခူးခပ္ထားေသာ ထမင္းႏွင့္ ဟင္းကို ေၾကာင္အိမ္ထဲမွထုတ္၍ သူ႔ေရွ႔စားပြဲေပၚတြင္ ခ်ေပးလိုက္သည္။ ေၾကာင္အိမ္တံခါးပိတ္လိုက္ႏွင့္ မုန္တိုင္း-စေလသည္။
ဒါပဲလား။
ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့။
ေဟ့ ဒီမွာ၊ ဒီ ငါးေလး သံုးေကာင္နဲ႔ ခ်ဥ္ရည္တခြက္ကို ငါက ဘယ္ႏွယ္လုပ္ စားရမွာလဲကြ။ မင္းတို႔က်ေတာ့ စိတ္တိုင္းက် ပါးျဖဲနားျဖဲစားျပီး ငါ့က်မွ ဒါေလးပဲ ခ်န္ထားရသလား။ ဟင္ ေခြးမ။
မဟုတ္ဘူး ကိုအုန္းျမင့္။ ကၽြန္မ မဆိုထားနဲ႔၊ ကေလးေတြေတာင္။
ဒုန္း-ခြမ္း။
စကားပင္ မဆံုးလိုက္။ စားပြဲကို လွန္ခ်ပစ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ထမင္းေရာ ဟင္းမ်ားပါ ျပန္႔က်ဲသြားသည္။ မသန္းရင္သည္ ျပန္႔က်ဲေနေသာ ထမင္းဟင္းမ်ားကို တလွည့္၊ ခင္ပြန္းသည္ကို တလွည့္ ၾကည့္ရင္း မွင္တက္မိသလို ျဖစ္သြားသည္။
ထိုစဥ္ ခင္ပြန္းသည္၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက လည္ပင္းကို လာညႇစ္သည္။ မရုန္းမိ။ နားထဲတြင္ အသံစီစီမ်ား ၾကားရျပီး ငါးမိနစ္မွ် သတိလစ္သလို ျဖစ္သြားသည္။ သတိရလာေသာအခါ ခင္ပြန္းသည္ မရွိေတာ့။ အိပ္ခန္းသို႔သြားျပီး ခန္းဆီးကို လွပ္ၾကည့္ရာ ေမွာက္ခံုႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။
မသန္းရင္သည္ အသာအယာ ျပန္ဆုတ္လာျပီး သားတို႔ကို ေခၚကာ ၾကမ္းေပၚမွ ထမင္းမ်ားကို က်ံဳး၍ ပန္းကန္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ စြန္႔ပစ္၍မျဖစ္။ ယေန႔ ညေနပိုင္း ၾကံဖန္၍ ရေသာဆန္မွာ ဤမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ခင္ပြန္းသည္ကို အရက္ဖ်က္ကတည္းက အဘက္ဘက္မွ က်ပ္တည္းလာခဲ့သည္မွာ သားႀကီးတသက္ နီးနီးရွိျပီ။
မိမိမွာ သားတို႔စား၍ က်န္မွသာ စားေတာ့မည္ဟု ေတြးျပီး ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္ ေရေႏြးၾကမ္းကို တခြက္ျပီးတခြက္ ေသာက္ေနမိသည္။ ထိုစဥ္ အခန္း၀မွ မိုးျခိမ္းသံကဲ့သို႔ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ ခင္ပြန္းသည္၏ အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ငါးေၾကာ္ကို လွမ္းေကာက္ေနေသာ သားငယ္၏ လက္သည္ လမ္းတ၀က္တင္ ျပဳတ္က်သြား၏။
ေခြးေကာင္ေလး၊ ဒီေလာက္ေတာင္ ငတ္ရသလား-ဟုေျပာေျပာဆိုို သားငယ္ကို အက်ႌေက်ာမွ စုကိုင္၍ နံရံဘက္ ဆြဲပစ္လိုက္သည္။ သားငယ္၏ ပါးစပ္ထဲမွ ပလုပ္ပေလာင္းစားထားေသာ ထမင္းမ်ား ေဖြးခနဲထြက္က်သြား သည္ကို ေကာင္းစြာျမင္လိုက္ရ၏။ လွ်ပ္ျပက္သလို ျမန္ဆန္လြန္းလွ၍ မတားျမစ္လိုက္ႏိုင္။ သားငယ္မွာ အင့္-ခနဲ အသံတခ်က္သာ ထြက္ႏိုင္ျပီး နံရံေခ်ရင္းတြင္ ေခြေခြကေလး ျဖစ္ေနရွာသည္။
ညီေလး၊
သားႀကီးက ေအာ္ဟစ္၍ ညီေလးကို ေျပးထူမည္ၾကံသည္။ ညီထံ မေရာက္လိုက္။ လမ္းခုလတ္တြင္ ေဘာလံုးတလံုးလို အကန္ခံလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ေရအိုးစင္နားသို႔ ေထြးခနဲ လဲက်သြားသည္။
မသန္းရင္သည္ ေအာ္ဟစ္တားဆီးရန္လည္း သတိမရ။ ထ,ရန္လည္း မႀကိဳးစားမိ။ အားအင္တို႔သည္ ဘယ္ေရာက္ကုန္ျပီမသိ။ ၀ဲဘက္ရင္ညႊန္႔မွ ခၽြန္ထက္စူးရွလွေသာ ေ၀ဒနာတခုသည္ ရုတ္ခ်ည္းတက္လာျပီး အမိုက္အတိ ျဖစ္သြားသည္။
ေနာက္ေလးငါးရက္ခန္႔ ၾကာသြားသည္။
ေဒါင္-
ည ၇-နာရီခြဲ။ နာရီထိုးသံ ေပၚထြက္လာသည္။
ကိုအုန္းျမင့္သည္ အိမ္တံခါးေခါက္ရန္ လက္ကိုေျမႇာက္လိုက္သည္။
ကိုကိုေလး ၈-နာရီထိုးျပီလား။
ေနာက္ေဖးေလွကားႏွင့္ ကပ္ေနေသာ အခန္းတြင္းမွ ငိုမဲ့မဲ့အသံႏွင့္ ေမးေနေသာ သားငယ္၏ အသံကို ၾကားရသည္။ လက္ကိုရုပ္ျပီး နားေထာင္ေနလိုက္သည္။ သည္ေန႔သည္ကား ရံုးက ဌာနမွဴးႀကီး၏ ေနာက္ဆံုးသတိေပးခ်က္အရ အရက္မေသာက္ျဖစ္။ အၾကားအျမင္ႏွင့္ အသိစိတ္တို႔သည္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရွိေန၏။
မထိုးေသးဘူး ညီေလး၊ ခုနစ္နာရီခြဲပဲ ရွိေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ သားႀကီး၏ အသံ။
ေဖေဖ ျပန္လာေတာ့မွာလား။ သား ေၾကာက္တယ္ဗ်၊ ဟီး။ သားငယ္၏ တုန္ယင္စြာ ေျပာျပီး ငိုခ်လိုက္သံ။
တိတ္ပါ ညီေလးရာ၊ ေဖေဖ ျပန္လာမွ ထမင္းစားရမွာ မဟုတ္လား၊ ညီေလး ဆာတယ္ဆို။
ေတာ္ျပီ မစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ သား ေၾကာက္တယ္။ ကိုေလး သား ေၾကာက္တယ္။ အီး ဟီးဟီး။
သားတို႔ တိတ္ၾကေတာ့ မင္းတို႔အေဖ ျပန္လာေတာ့မယ္။ မသန္းရင္၏ အသံ။
ငိူရႈိက္ေနေသာ သားငယ္၏အသံသည္ ပါးစပ္ကိုပိတ္လိုက္သလို တိခနဲ ရပ္သြားသည္။
ေဆာင္းည၏ တိတ္ဆိတ္မႈသည္ ေအးစက္စက္ႏိုင္လွ၏။ ကိုအုန္းျမင့္၏ ရင္၌ကား ပူေလာင္ေနသည္။
နိမ့္တံု ျမင့္တံု ျပင္းစြာလႈပ္ရွားေနေသာ သူ၏ရင္အံုထက္သို႔ ပူေႏြးေသာမ်က္ရည္တို႔သည္ ဒလေဟာ စီးက်လာသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမႇာက္လ်က္ အိမ္ထရံတို႔ကို ပုတ္ျပီး သားတို႔ရယ္-ဟု အထပ္ထပ္ ျမည္တမ္းေနမိေလသည္။
အိမ္တံခါး ပြင့္သြား၏။
ကိုအုန္းျမင့္သည္ ဇနီး မသန္းရင္ကို ေရွာင္၍ ေဘးခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားသည္။
မသန္းရင္ တေယာက္ ေနာက္က ေျပးလိုက္လာသည္။
ကိုအုန္းျမင့္-ရွင္ ရွင္ ဘာလုပ္ျပန္မလို႔လဲ။
ကိုအုန္းျမင့္ မေျဖႏိုင္။
သူသည္ အခန္းေထာင့္ေမွာင္ရိပ္တြင္ တဦးကို တဦးဖက္၍ ကုပ္ေနၾကေသာ ကေလးႏွစ္ေယာက္အနီးတြင္ ဒူးေထာက္၍ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္မွာ ပို၍ ေထာင့္က်ရာသို႔ ဖင္ေရႊ႔ဖင္ေရႊ႔ဆုတ္သြားၾကျပီး ျပဴးက်ယ္၀ိုင္းစက္ေနေသာ မ်က္လံုးႏွစ္စံုျဖင့္ သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ မည္မွ် ေၾကာက္ရြံ႔ေနၾကသည္ ကိုကား တဆတ္ဆတ္တုန္ေနေသာ ကိုယ္ကေလးမ်ားကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သိႏိုင္ေပသည္။
အငယ္ေလးသည္ သူ႔အကို၏ လည္ပင္းကို ဖက္ရင္း တဖက္သို႔ မ်က္ႏွာလႊဲလ်က္ တအီးအီး ငိုခ်လိုက္သည္။
ကိုေလး၊ သား ေၾကာက္တယ္ဗ်။ အီး သား ေၾကာက္တယ္ အီး ဟီး။ ေဖေဖ အေနာ္ ေၾကာက္ပါျပီ။ ေနာက္ကို ထမင္း မစားေတာ့ပါဘူးဗ်။ ဟီးဟီးဟီး။
ကိုအုန္းျမင့္၏ ေၾကကြဲမႈမွာ အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္သြားေလျပီ။
သား သားေလး။
ကေလးႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ေပြ႔ပိုက္၍ ပါးခ်င္းအပ္ထားလိုက္မိသည္။
မ်က္ရည္တို႔သည္ ေပါင္းစပ္၍ ငိုေၾကြးၾကေလျပီ။ အခန္းအတြင္း၌ ငိုလည္း မငို၊ ရယ္လည္း မရယ္၊ ေတြေတြႀကီး ရပ္ေနမိသူက မသန္းရင္ ျဖစ္၏။ သားအဖ သံုးေယာက္ကို စိုက္ၾကည့္ေနေသာ သူမ၏ မ်က္လံုးမ်ားမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လွ်မ္းေနသည္။ အရက္ေဘးက လြတ္ေျမာက္ျပီး လူစိတ္ျပန္၀င္ေနေသာ ခင္ပြန္းသည္၏ ျဖစ္ရပ္ကို ျမင္ေတြ႔ရာမွ ၀မ္းသာလံုးဆို႔ကာ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုေၾကြးမိေလေတာ့သည္။
ရင္ေသြးငယ္တိုင္း ကံေကာင္းၾကပါေစ။
( ဦးကသာ-ေလာကမွန္ကူ)
ဘိုးဘြားအေမြျဖစ္ေသာ နာရီအိုႀကီးသည္ မထိုးခ်င္ ထိုးခ်င္ျဖင့္ ၈-ခ်က္ျပည့္ေအာင္ ထိုးသြားရွာသည္။
ည ၈-နာရီ ရွိျပီ။
သားတို႔ အခန္းထဲ သြားေနၾကေတာ့။
ေမေမ-ညီေလးက ဗိုက္ဆာတယ္ တဲ့။
ေအး ေအး-ခဏေနရင္ မင္းတို႔ေဖေဖ ျပန္လာေတာ့မွာ။ သူစားျပီးရင္ သားတို႔ကို ေကၽြးမယ္ေနာ္ သား။
ကဲ သြားၾကေတာ့။ မင္းတို႔ ေဖေဖ ျပန္လာေတာ့မွာ။
ေဖေဖ-ဟူေသာအသံ ၾကားသည္ႏွင့္ သားငယ္၏မ်က္လံုးမ်ား ၀ိုင္းစက္သြားသည္။ ေနာက္ထပ္ဘာမွ် မေျပာေတာ့။ အေမကို တခ်က္ ၾကည့္ျပီး တေယာက္လက္ တေယာက္ဆြဲကာ ေဘးခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားၾကသည္။ သူတို႔ေဖေဖကား မူးလာလွ်င္ ဘီလူးတေကာင္လို ေသြးဆိုးသျဖင့္ ကေလးမ်ား ေၾကာက္ရြ႔ံေနၾကသည္။
မသန္းရင္သည္ သက္ျပင္းတခ်က္ခ်ျပီး ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အိမ္ေရွ႔သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ေရွ႔တံခါးမႀကီး အနီးသို႔ေရာက္လွ်င္ ခ်ထားေသာ ထိုင္ခံုငယ္တြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီး ေတြးမိေတြးရာ ေတြးေနမိသည္။
မည္မွ်ၾကာသြားသည္ မသိ။ ဒိုင္း ဒိုင္း-ဟု တံခါးကို ျပင္းထန္စြာကန္လိုက္သံၾကားမွ ကမန္းကတန္း ထ၍ တံခါးခ်က္ကို ျဖဳတ္ေပးလိုက္သည္။ တံခါးပြင့္သည္ႏွင့္ လက္တဖက္က ရင္ဘတ္ကို ေဆာင့္တြန္းလာသည္။ အမွတ္တမဲ့ျဖစ္၍ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ လဲက်သြားရ၏။
ဘယ္လင္ငယ္အေၾကာင္း ေတြးေနလို႔ ဒီေလာက္ေခၚေနတာ မၾကားရတာလဲ။
အရက္ရွိန္ေၾကာင့္ နီျမန္းေနေသာ ခင္ပြန္းသည္၏ မ်က္ႏွာႀကီးကို မသန္းရင္က တခ်က္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ဘာမွေတာ့ ျပန္မေျပာျဖစ္။ ခင္ပြန္းသည္၏ လက္ဆြဲအိတ္ကို လွမ္းယူျပီး ယိမ္းယိုင္ေနေသာ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ထိန္းမလ်က္ ေနာက္ခန္းသို႔ ေခၚခဲ့သည္။ ထမင္းစား စားပြဲတြင္ ထိုင္ျပီး ေနသားက်မွ-
ထမင္းစားမွာလား-ဟု ေမးလိုက္သည္။
ေဟ့-ငါက ထမင္းမစားလို႔ ေခ်းစားရမွာလားကြ။
အေျပာမွားလိုက္မိျပန္ျပီ၊ ရွိေစေတာ့။ လက္မပါခဲ့သည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရေသး၏။
အသင့္ခူးခပ္ထားေသာ ထမင္းႏွင့္ ဟင္းကို ေၾကာင္အိမ္ထဲမွထုတ္၍ သူ႔ေရွ႔စားပြဲေပၚတြင္ ခ်ေပးလိုက္သည္။ ေၾကာင္အိမ္တံခါးပိတ္လိုက္ႏွင့္ မုန္တိုင္း-စေလသည္။
ဒါပဲလား။
ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့။
ေဟ့ ဒီမွာ၊ ဒီ ငါးေလး သံုးေကာင္နဲ႔ ခ်ဥ္ရည္တခြက္ကို ငါက ဘယ္ႏွယ္လုပ္ စားရမွာလဲကြ။ မင္းတို႔က်ေတာ့ စိတ္တိုင္းက် ပါးျဖဲနားျဖဲစားျပီး ငါ့က်မွ ဒါေလးပဲ ခ်န္ထားရသလား။ ဟင္ ေခြးမ။
မဟုတ္ဘူး ကိုအုန္းျမင့္။ ကၽြန္မ မဆိုထားနဲ႔၊ ကေလးေတြေတာင္။
ဒုန္း-ခြမ္း။
စကားပင္ မဆံုးလိုက္။ စားပြဲကို လွန္ခ်ပစ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ထမင္းေရာ ဟင္းမ်ားပါ ျပန္႔က်ဲသြားသည္။ မသန္းရင္သည္ ျပန္႔က်ဲေနေသာ ထမင္းဟင္းမ်ားကို တလွည့္၊ ခင္ပြန္းသည္ကို တလွည့္ ၾကည့္ရင္း မွင္တက္မိသလို ျဖစ္သြားသည္။
ထိုစဥ္ ခင္ပြန္းသည္၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက လည္ပင္းကို လာညႇစ္သည္။ မရုန္းမိ။ နားထဲတြင္ အသံစီစီမ်ား ၾကားရျပီး ငါးမိနစ္မွ် သတိလစ္သလို ျဖစ္သြားသည္။ သတိရလာေသာအခါ ခင္ပြန္းသည္ မရွိေတာ့။ အိပ္ခန္းသို႔သြားျပီး ခန္းဆီးကို လွပ္ၾကည့္ရာ ေမွာက္ခံုႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။
မသန္းရင္သည္ အသာအယာ ျပန္ဆုတ္လာျပီး သားတို႔ကို ေခၚကာ ၾကမ္းေပၚမွ ထမင္းမ်ားကို က်ံဳး၍ ပန္းကန္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ စြန္႔ပစ္၍မျဖစ္။ ယေန႔ ညေနပိုင္း ၾကံဖန္၍ ရေသာဆန္မွာ ဤမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ခင္ပြန္းသည္ကို အရက္ဖ်က္ကတည္းက အဘက္ဘက္မွ က်ပ္တည္းလာခဲ့သည္မွာ သားႀကီးတသက္ နီးနီးရွိျပီ။
မိမိမွာ သားတို႔စား၍ က်န္မွသာ စားေတာ့မည္ဟု ေတြးျပီး ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္ ေရေႏြးၾကမ္းကို တခြက္ျပီးတခြက္ ေသာက္ေနမိသည္။ ထိုစဥ္ အခန္း၀မွ မိုးျခိမ္းသံကဲ့သို႔ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ ခင္ပြန္းသည္၏ အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ငါးေၾကာ္ကို လွမ္းေကာက္ေနေသာ သားငယ္၏ လက္သည္ လမ္းတ၀က္တင္ ျပဳတ္က်သြား၏။
ေခြးေကာင္ေလး၊ ဒီေလာက္ေတာင္ ငတ္ရသလား-ဟုေျပာေျပာဆိုို သားငယ္ကို အက်ႌေက်ာမွ စုကိုင္၍ နံရံဘက္ ဆြဲပစ္လိုက္သည္။ သားငယ္၏ ပါးစပ္ထဲမွ ပလုပ္ပေလာင္းစားထားေသာ ထမင္းမ်ား ေဖြးခနဲထြက္က်သြား သည္ကို ေကာင္းစြာျမင္လိုက္ရ၏။ လွ်ပ္ျပက္သလို ျမန္ဆန္လြန္းလွ၍ မတားျမစ္လိုက္ႏိုင္။ သားငယ္မွာ အင့္-ခနဲ အသံတခ်က္သာ ထြက္ႏိုင္ျပီး နံရံေခ်ရင္းတြင္ ေခြေခြကေလး ျဖစ္ေနရွာသည္။
ညီေလး၊
သားႀကီးက ေအာ္ဟစ္၍ ညီေလးကို ေျပးထူမည္ၾကံသည္။ ညီထံ မေရာက္လိုက္။ လမ္းခုလတ္တြင္ ေဘာလံုးတလံုးလို အကန္ခံလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ေရအိုးစင္နားသို႔ ေထြးခနဲ လဲက်သြားသည္။
မသန္းရင္သည္ ေအာ္ဟစ္တားဆီးရန္လည္း သတိမရ။ ထ,ရန္လည္း မႀကိဳးစားမိ။ အားအင္တို႔သည္ ဘယ္ေရာက္ကုန္ျပီမသိ။ ၀ဲဘက္ရင္ညႊန္႔မွ ခၽြန္ထက္စူးရွလွေသာ ေ၀ဒနာတခုသည္ ရုတ္ခ်ည္းတက္လာျပီး အမိုက္အတိ ျဖစ္သြားသည္။
ေနာက္ေလးငါးရက္ခန္႔ ၾကာသြားသည္။
ေဒါင္-
ည ၇-နာရီခြဲ။ နာရီထိုးသံ ေပၚထြက္လာသည္။
ကိုအုန္းျမင့္သည္ အိမ္တံခါးေခါက္ရန္ လက္ကိုေျမႇာက္လိုက္သည္။
ကိုကိုေလး ၈-နာရီထိုးျပီလား။
ေနာက္ေဖးေလွကားႏွင့္ ကပ္ေနေသာ အခန္းတြင္းမွ ငိုမဲ့မဲ့အသံႏွင့္ ေမးေနေသာ သားငယ္၏ အသံကို ၾကားရသည္။ လက္ကိုရုပ္ျပီး နားေထာင္ေနလိုက္သည္။ သည္ေန႔သည္ကား ရံုးက ဌာနမွဴးႀကီး၏ ေနာက္ဆံုးသတိေပးခ်က္အရ အရက္မေသာက္ျဖစ္။ အၾကားအျမင္ႏွင့္ အသိစိတ္တို႔သည္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရွိေန၏။
မထိုးေသးဘူး ညီေလး၊ ခုနစ္နာရီခြဲပဲ ရွိေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ သားႀကီး၏ အသံ။
ေဖေဖ ျပန္လာေတာ့မွာလား။ သား ေၾကာက္တယ္ဗ်၊ ဟီး။ သားငယ္၏ တုန္ယင္စြာ ေျပာျပီး ငိုခ်လိုက္သံ။
တိတ္ပါ ညီေလးရာ၊ ေဖေဖ ျပန္လာမွ ထမင္းစားရမွာ မဟုတ္လား၊ ညီေလး ဆာတယ္ဆို။
ေတာ္ျပီ မစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ သား ေၾကာက္တယ္။ ကိုေလး သား ေၾကာက္တယ္။ အီး ဟီးဟီး။
သားတို႔ တိတ္ၾကေတာ့ မင္းတို႔အေဖ ျပန္လာေတာ့မယ္။ မသန္းရင္၏ အသံ။
ငိူရႈိက္ေနေသာ သားငယ္၏အသံသည္ ပါးစပ္ကိုပိတ္လိုက္သလို တိခနဲ ရပ္သြားသည္။
ေဆာင္းည၏ တိတ္ဆိတ္မႈသည္ ေအးစက္စက္ႏိုင္လွ၏။ ကိုအုန္းျမင့္၏ ရင္၌ကား ပူေလာင္ေနသည္။
နိမ့္တံု ျမင့္တံု ျပင္းစြာလႈပ္ရွားေနေသာ သူ၏ရင္အံုထက္သို႔ ပူေႏြးေသာမ်က္ရည္တို႔သည္ ဒလေဟာ စီးက်လာသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမႇာက္လ်က္ အိမ္ထရံတို႔ကို ပုတ္ျပီး သားတို႔ရယ္-ဟု အထပ္ထပ္ ျမည္တမ္းေနမိေလသည္။
အိမ္တံခါး ပြင့္သြား၏။
ကိုအုန္းျမင့္သည္ ဇနီး မသန္းရင္ကို ေရွာင္၍ ေဘးခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားသည္။
မသန္းရင္ တေယာက္ ေနာက္က ေျပးလိုက္လာသည္။
ကိုအုန္းျမင့္-ရွင္ ရွင္ ဘာလုပ္ျပန္မလို႔လဲ။
ကိုအုန္းျမင့္ မေျဖႏိုင္။
သူသည္ အခန္းေထာင့္ေမွာင္ရိပ္တြင္ တဦးကို တဦးဖက္၍ ကုပ္ေနၾကေသာ ကေလးႏွစ္ေယာက္အနီးတြင္ ဒူးေထာက္၍ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္မွာ ပို၍ ေထာင့္က်ရာသို႔ ဖင္ေရႊ႔ဖင္ေရႊ႔ဆုတ္သြားၾကျပီး ျပဴးက်ယ္၀ိုင္းစက္ေနေသာ မ်က္လံုးႏွစ္စံုျဖင့္ သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ မည္မွ် ေၾကာက္ရြံ႔ေနၾကသည္ ကိုကား တဆတ္ဆတ္တုန္ေနေသာ ကိုယ္ကေလးမ်ားကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သိႏိုင္ေပသည္။
အငယ္ေလးသည္ သူ႔အကို၏ လည္ပင္းကို ဖက္ရင္း တဖက္သို႔ မ်က္ႏွာလႊဲလ်က္ တအီးအီး ငိုခ်လိုက္သည္။
ကိုေလး၊ သား ေၾကာက္တယ္ဗ်။ အီး သား ေၾကာက္တယ္ အီး ဟီး။ ေဖေဖ အေနာ္ ေၾကာက္ပါျပီ။ ေနာက္ကို ထမင္း မစားေတာ့ပါဘူးဗ်။ ဟီးဟီးဟီး။
ကိုအုန္းျမင့္၏ ေၾကကြဲမႈမွာ အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္သြားေလျပီ။
သား သားေလး။
ကေလးႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ေပြ႔ပိုက္၍ ပါးခ်င္းအပ္ထားလိုက္မိသည္။
မ်က္ရည္တို႔သည္ ေပါင္းစပ္၍ ငိုေၾကြးၾကေလျပီ။ အခန္းအတြင္း၌ ငိုလည္း မငို၊ ရယ္လည္း မရယ္၊ ေတြေတြႀကီး ရပ္ေနမိသူက မသန္းရင္ ျဖစ္၏။ သားအဖ သံုးေယာက္ကို စိုက္ၾကည့္ေနေသာ သူမ၏ မ်က္လံုးမ်ားမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လွ်မ္းေနသည္။ အရက္ေဘးက လြတ္ေျမာက္ျပီး လူစိတ္ျပန္၀င္ေနေသာ ခင္ပြန္းသည္၏ ျဖစ္ရပ္ကို ျမင္ေတြ႔ရာမွ ၀မ္းသာလံုးဆို႔ကာ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုေၾကြးမိေလေတာ့သည္။
ရင္ေသြးငယ္တိုင္း ကံေကာင္းၾကပါေစ။
( ဦးကသာ-ေလာကမွန္ကူ)
( ၁၇ ) အျပစ္မရွိေသာ ေကာင္းမႈကို ျပဳျခင္း
အျပစ္မရွိေသာ ေကာင္းမႈကို ျပဳျခင္းသည္ မဂၤလာတပါးျဖစ္သည္။
တနည္းအားျဖင့္-ႀကီးပြားခ်မ္းသာျခင္း၏ အေၾကင္းတရပ္ ျဖစ္သည္။
(အျပစ္မရွိေသာ ေကာင္းမႈမ်ားကား ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္း၊ ေ၀ယ်ာ၀စၥျပဳျခင္း၊ အမ်ားအရိပ္နားခိုႏိုင္ရန္ သစ္ပင္စိုက္ျခင္း၊ အမ်ားသံုးရန္ ဥယ်ာဥ္တည္ျခင္း၊ တံတားေဆာက္ျခင္း၊ လမ္းျပင္ျခင္း၊ ေရတြင္းေရကန္တူးျခင္း စသည့္ ေကာင္းမႈအလုပ္မ်ားး ျဖစ္ေၾကာင္း သေျပကန္ပရိတ္ႀကီး နိႆယသစ္၌ ေဖာ္ျပထားသည္။)
တခါေသာ္ မဂဓတိုင္း ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ မစလရြာ၌ မာဃအမည္ရွိေသာ လုလင္တေယာက္ရွိသည္။ သူသည္ ငါးပါးသီလျမဲသည္။ အလွဴဒါနတို႔၌ ေမြ႔ေလ်ာ္သည္။ သူ႔တြင္ စိတ္တူကိုယ္မွ် ရွိၾကေသာ အေဖာ္လုလင္ သံုးက်ိပ္သံုးေယာက္တို႔ ရွိသည္။
သူတို႔သည္ မာဃလုလင္ႏွင့္ စုေပါင္း၍ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားကို လုပ္ေဆာင္ၾကသည္။ စုေပါင္း၍ လူသြားလမ္းတို႔ကို ေဖာက္လုပ္ၾကသည္။ လွည္းလမ္းတို႔ကို ျပဳျပင္ၾကသည္။ တံတားခင္းၾကသည္။ ေရတြင္း ေရကန္မ်ား တူးၾကသည္။ ဇရပ္ေဆာက္ၾကသည္။ အလွဴေပးၾကသည္။ သီလေဆာက္တည္ၾကသည္။ သူတို႔ေက်းဇူးေၾကာင့္ ရြာသားတို႔ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ ရၾကသည္။ သီလေစာင့္လာၾကသည္။
ေရွးအခါက မစလရြာသည္ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာျခင္း မရွိ။ ရြာသားတို႔သည္ ေသာက္စားမူးယစ္ကာ မေကာင္းမႈမ်ားကို ျပဳၾကသျဖင့္ ရာဇ၀တ္မႈ ထူေျပာလွသည္။ ထိုအခါ မစလရြာစားမွာ အမႈစီရင္ရသျဖင့္ လာဘ္သပ္ပကာမ်ားစြာ ရရွိသည္။ ယခုအခါတြင္မူ မာဃလုလင္ႏွင့္ အေဖာ္မ်ား၏ ေဆာင္ရြက္မႈတို႔ေၾကာင့္ ရြာမွာျငိမ္းခ်မ္းသာယာေနသည္။ ရာဇ၀တ္မႈ ကင္းေ၀းေနသည္။ ရြာစားမွာ အမႈမစီရင္ရ။ လာဘ္သပ္ပကာ ဆုတ္ယုတ္ေလေတာ့သည္။
ဤတြင္ ယုတ္မာေသာရြာစားသည္ မာဃလုလင္တို႔ ပ်က္စီးရန္ ၾကံရြယ္သည္။ သူသည္ မင္းထံ ခ်ဥ္းကပ္ျပီးလွ်င္ မာဃလုလင္ႏွင့္ အေဖာ္သံုးက်ိပ္သံုးေယာက္တို႔သည္ ရြာကို ဖ်က္ဆီးလ်က္ရွိၾကပါသည္ဟူ၍ ေလွ်ာက္တင္သည္။
မင္းလည္း မိုက္မဲသျဖင့္ မာဃလုလင္တို႔ကို စစ္ေဆးျခင္းမရွိ။ သင္းတို႔ကို ဆင္ျဖင့္နင္း၍ သတ္ေစ-ဟူ၍ အမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္သည္။
မင္းခ်င္းတို႔သည္ မာဃလုလင္ႏွင့္ အေဖာ္တို႔ကို ဖမ္း၍ ဆင္ျဖင့္ နင္းသတ္မည္ျပဳၾကသည္။ ဆင္ျဖင့္ နင္းအံ႔ဆဲဆဲ၌ မာဃလုလင္က အေဖာ္တို႔အား -အေဆြတို႔ မေၾကာက္ၾကလင့္၊ ေဒါသလည္း မထြက္ၾကနဲ႔။ မင္း-ရြာစား-ဆင္ႏွင့္ တကြ မင္းခ်င္းတို႔အား ေမတၱာထားၾက။ ေမတၱာပို႔ၾက၊ ငါတို႔ျပဳခဲ့ေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ႏွင့္ သီလကို ဆင္ျခင္ၾက၊ သစၥာဆိုၾက-ဟူ၍ မွာၾကား၏။ အေဖာ္တို႔ကလည္း လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ၾက၏။
ဤတြင္ ဆင္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ နင္းေစေသာ္လည္း ဆင္သည္ မနင္း၀ံ႔။ အနီးသို႔ေရာက္ေသာအခါ ေအာ္၍သာ ေျပးေလသည္။ မင္းႀကီးလည္း အျဖစ္မွန္ကို သိရွိသြားသည္။ မာဃလုလင္တို႔ကို ရန္မျပဳေတာ့။ ကုန္းေခ်ာသူ ရြာစားကိုသာ ရာထူးကခ်၍ ျပစ္ဒဏ္ေပးသည္။ မာဃလုလင္တို႔အား ဆင္ကိုလည္း ေပးသည္။ မာဃအား ရြာစားခန္႔ထားလိုက္သည္။ ရပ္ရြာအက်ိဳး ရြာသားအက်ိဳးကို ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ေစသည္။
ဤေကာင္းမႈမ်ားေၾကာင့္ သက္တမ္းေစ့၍ ကြယ္လြန္ေသာအခါ မာဃလုလင္သည္ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္၌ သိၾကားမင္း ျဖစ္လာသည္။ အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္လည္း နတ္သားမ်ား ျဖစ္လာၾကေလသည္။
က်မ္းကိုး။ ။ ၅၅၀-ကုလာ၀ကဇာတ္။ ဓမၼပဒ အပၸမာဒ၀ဂ္။ မဃ၀တၳဳ။
(မင္းယုေ၀)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဒီဇဘၤာလ)
တနည္းအားျဖင့္-ႀကီးပြားခ်မ္းသာျခင္း၏ အေၾကင္းတရပ္ ျဖစ္သည္။
(အျပစ္မရွိေသာ ေကာင္းမႈမ်ားကား ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္း၊ ေ၀ယ်ာ၀စၥျပဳျခင္း၊ အမ်ားအရိပ္နားခိုႏိုင္ရန္ သစ္ပင္စိုက္ျခင္း၊ အမ်ားသံုးရန္ ဥယ်ာဥ္တည္ျခင္း၊ တံတားေဆာက္ျခင္း၊ လမ္းျပင္ျခင္း၊ ေရတြင္းေရကန္တူးျခင္း စသည့္ ေကာင္းမႈအလုပ္မ်ားး ျဖစ္ေၾကာင္း သေျပကန္ပရိတ္ႀကီး နိႆယသစ္၌ ေဖာ္ျပထားသည္။)
တခါေသာ္ မဂဓတိုင္း ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ မစလရြာ၌ မာဃအမည္ရွိေသာ လုလင္တေယာက္ရွိသည္။ သူသည္ ငါးပါးသီလျမဲသည္။ အလွဴဒါနတို႔၌ ေမြ႔ေလ်ာ္သည္။ သူ႔တြင္ စိတ္တူကိုယ္မွ် ရွိၾကေသာ အေဖာ္လုလင္ သံုးက်ိပ္သံုးေယာက္တို႔ ရွိသည္။
သူတို႔သည္ မာဃလုလင္ႏွင့္ စုေပါင္း၍ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားကို လုပ္ေဆာင္ၾကသည္။ စုေပါင္း၍ လူသြားလမ္းတို႔ကို ေဖာက္လုပ္ၾကသည္။ လွည္းလမ္းတို႔ကို ျပဳျပင္ၾကသည္။ တံတားခင္းၾကသည္။ ေရတြင္း ေရကန္မ်ား တူးၾကသည္။ ဇရပ္ေဆာက္ၾကသည္။ အလွဴေပးၾကသည္။ သီလေဆာက္တည္ၾကသည္။ သူတို႔ေက်းဇူးေၾကာင့္ ရြာသားတို႔ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ ရၾကသည္။ သီလေစာင့္လာၾကသည္။
ေရွးအခါက မစလရြာသည္ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာျခင္း မရွိ။ ရြာသားတို႔သည္ ေသာက္စားမူးယစ္ကာ မေကာင္းမႈမ်ားကို ျပဳၾကသျဖင့္ ရာဇ၀တ္မႈ ထူေျပာလွသည္။ ထိုအခါ မစလရြာစားမွာ အမႈစီရင္ရသျဖင့္ လာဘ္သပ္ပကာမ်ားစြာ ရရွိသည္။ ယခုအခါတြင္မူ မာဃလုလင္ႏွင့္ အေဖာ္မ်ား၏ ေဆာင္ရြက္မႈတို႔ေၾကာင့္ ရြာမွာျငိမ္းခ်မ္းသာယာေနသည္။ ရာဇ၀တ္မႈ ကင္းေ၀းေနသည္။ ရြာစားမွာ အမႈမစီရင္ရ။ လာဘ္သပ္ပကာ ဆုတ္ယုတ္ေလေတာ့သည္။
ဤတြင္ ယုတ္မာေသာရြာစားသည္ မာဃလုလင္တို႔ ပ်က္စီးရန္ ၾကံရြယ္သည္။ သူသည္ မင္းထံ ခ်ဥ္းကပ္ျပီးလွ်င္ မာဃလုလင္ႏွင့္ အေဖာ္သံုးက်ိပ္သံုးေယာက္တို႔သည္ ရြာကို ဖ်က္ဆီးလ်က္ရွိၾကပါသည္ဟူ၍ ေလွ်ာက္တင္သည္။
မင္းလည္း မိုက္မဲသျဖင့္ မာဃလုလင္တို႔ကို စစ္ေဆးျခင္းမရွိ။ သင္းတို႔ကို ဆင္ျဖင့္နင္း၍ သတ္ေစ-ဟူ၍ အမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္သည္။
မင္းခ်င္းတို႔သည္ မာဃလုလင္ႏွင့္ အေဖာ္တို႔ကို ဖမ္း၍ ဆင္ျဖင့္ နင္းသတ္မည္ျပဳၾကသည္။ ဆင္ျဖင့္ နင္းအံ႔ဆဲဆဲ၌ မာဃလုလင္က အေဖာ္တို႔အား -အေဆြတို႔ မေၾကာက္ၾကလင့္၊ ေဒါသလည္း မထြက္ၾကနဲ႔။ မင္း-ရြာစား-ဆင္ႏွင့္ တကြ မင္းခ်င္းတို႔အား ေမတၱာထားၾက။ ေမတၱာပို႔ၾက၊ ငါတို႔ျပဳခဲ့ေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ႏွင့္ သီလကို ဆင္ျခင္ၾက၊ သစၥာဆိုၾက-ဟူ၍ မွာၾကား၏။ အေဖာ္တို႔ကလည္း လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ၾက၏။
ဤတြင္ ဆင္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ နင္းေစေသာ္လည္း ဆင္သည္ မနင္း၀ံ႔။ အနီးသို႔ေရာက္ေသာအခါ ေအာ္၍သာ ေျပးေလသည္။ မင္းႀကီးလည္း အျဖစ္မွန္ကို သိရွိသြားသည္။ မာဃလုလင္တို႔ကို ရန္မျပဳေတာ့။ ကုန္းေခ်ာသူ ရြာစားကိုသာ ရာထူးကခ်၍ ျပစ္ဒဏ္ေပးသည္။ မာဃလုလင္တို႔အား ဆင္ကိုလည္း ေပးသည္။ မာဃအား ရြာစားခန္႔ထားလိုက္သည္။ ရပ္ရြာအက်ိဳး ရြာသားအက်ိဳးကို ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ေစသည္။
ဤေကာင္းမႈမ်ားေၾကာင့္ သက္တမ္းေစ့၍ ကြယ္လြန္ေသာအခါ မာဃလုလင္သည္ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္၌ သိၾကားမင္း ျဖစ္လာသည္။ အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္လည္း နတ္သားမ်ား ျဖစ္လာၾကေလသည္။
က်မ္းကိုး။ ။ ၅၅၀-ကုလာ၀ကဇာတ္။ ဓမၼပဒ အပၸမာဒ၀ဂ္။ မဃ၀တၳဳ။
(မင္းယုေ၀)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဒီဇဘၤာလ)
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ေကာင္းက်ိဳးျပဳ
ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈရွင္မ်ား အမ်ားအျပား ရွိၾကသည္။ ယင္းတို႔အနက္ တနသၤာရီတိုင္း ျမိတ္ျမိဳ႔ အမွတ္ ၁၂-မဂၤလာလမ္း အလယ္ကၽြန္းနယ္ေျမေန ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္းတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံလည္း ပါ၀င္သည္။ ဦးေအာ္သည္ ၁၉၃၈-ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၂၄-ရက္ေန႔တြင္ ေမြးဖြားသည္။ သူသည္ ကုန္သည္လုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးခဲ့သည္။ တဖက္ကလည္း ႏိုင္ငံအက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားကို ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိသည္။
ဦးေအာ္သည္ ႏိုင္ငံအက်ိဳးေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ဗဟိုအဆင့္၊ တိုင္းအဆင့္၊ ျမိဳ႔နယ္အဆင့္ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ လူမႈထူးခၽြန္ဆု (တတိယအဆင့္) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဘြဲ႔ ခ်ီးျမင့္ခံခဲ့ရသူ ျဖစ္သည္။ သူသည္ မိမိကို တာ၀န္တခုေပးအပ္လာလွ်င္ ထိုတာ၀န္ကို ရိုးသားမွန္ကန္တိက်စြာ ေဆာင္ရြက္တတ္သူတဦး ျဖစ္သည္။ သာသနာေရး ဘာသာေရးမ်ားကို အလြန္ၾကည္ညိဳေလးစားသည္။
ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္း မိသားစုသည္ ျမိတ္ျမိဳ႔ျပည္သူ႔ေဆးရံုႀကီးအတြက္ ေငြက်ပ္ ၂၅-သိန္းတန္ လူနာတင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ တစီးကိုလည္း လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ျမိတ္ေတာင္နယ္ နတ္ေမာ္ဘုန္းေတာ္ႀကီသင္ မူလတန္းေက်ာင္း တည္ေဆာက္ရာတြင္လည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ကန္ဖ်ားနယ္ေျမရွိ ေကလာသရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ကိုလည္း ေငြက်ပ္ သိန္း ၂၀-ေက်ာ္ အကုန္က်ခံျပီး မိမိကိုယ္တိုင္ ဦးစီးလ်က္ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ သူသည္ အမွတ္ (၁) အထက္တန္းေက်ာင္း အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္အဖြဲ႔တြင္ နာယကအျဖစ္ ပါ၀င္၍ ေငြမ်ားလည္း လွဴဒါန္းခဲ့ပါသည္။
ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္း မိသားစုသည္ ျမိတ္ျမိဳ႔ ေတာင္သာယာဘိုးဘြားရိပ္သာတြင္ ၁၉၉၈၀-ခုႏွစ္၌ အဘိုး အဘြားမ်ား စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းစြာျဖင့္ ဘာ၀နာတရား ပြားမ်ားအားထုတ္ႏိုင္ရန္ ေစတီတဆူကိုလည္း တည္ထား၍ လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ထိုေစတီေတာ္မွာ အလ်ားအနံပတ္လည္ ၂၉-ေပအက်ယ္ ဉာဏ္ေတာ္ ၃၀-ေပ အျမင့္ရွိသည္။ ပုညကုသလေစတီေတာ္ဟု အမည္တြင္သည္။ ထိုေစတီေတာ္သာ မက အရန္ေစတီငယ္ေလးဆူ ကိုလည္း တည္ေဆာက္လွဴဒါန္းသည္။ စုစုေပါင္း ေငြက်ပ္ ၅၅-သိန္း ကုန္က်သည္။
ဤကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို႔ အက်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ဟုထင္သည္။ ျမိတ္ျမိဳ႔တြင္ လြန္ခဲ့သည့္ ၂၀၀၁-ခုႏွစ္က ဒုတိယအႀကိမ္ မီးႀကီးေလာင္ကၽြမ္းခဲ့သည္။ ယင္းမီးႀကီးသည္ အလယ္ကၽြန္းနယ္မွ စတင္ေလာင္ခဲ့ရာ ျမိတ္ေတာင္နယ္ေျမ၊ ေနာက္လယ္နယ္ေျမရွိ ရပ္ကြက္မ်ားပါ မီးေလာင္ခံရသည္။
အလယ္ကၽြန္းနယ္ေျမမွ စတင္ေလာင္ကၽြမ္းလာသည့္ ထိုမီးႀကီးသည္ ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္း မိသားစု ေနထိုင္ၾကသည့္ေနအိမ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ရပ္တံ႔သြားသည္။ ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္းတို႔ အိမ္မွာ မီးေလာင္မခံရဘဲ အေနာက္ဘက္၀ဲယာရွိ ေနအိမ္မ်ားသာ မီးေလာင္ကၽြမ္းခဲ့သည္။ ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္းတို႔ မိသားစု ေနအိမ္တလံုးတည္းသာ က်န္ေပသည္။
ဤျဖစ္ရပ္မွာ ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္းတို႔ မိသားစု၏ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအက်ိဳးပင္ ျဖစ္မည္ဟု ယံုၾကည္ယူဆေပသည္။
(ေတာသားေလး-ေက်ာ္သင္း)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဒီဇဘၤာလ)
ဦးေအာ္သည္ ႏိုင္ငံအက်ိဳးေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ဗဟိုအဆင့္၊ တိုင္းအဆင့္၊ ျမိဳ႔နယ္အဆင့္ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ လူမႈထူးခၽြန္ဆု (တတိယအဆင့္) ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဘြဲ႔ ခ်ီးျမင့္ခံခဲ့ရသူ ျဖစ္သည္။ သူသည္ မိမိကို တာ၀န္တခုေပးအပ္လာလွ်င္ ထိုတာ၀န္ကို ရိုးသားမွန္ကန္တိက်စြာ ေဆာင္ရြက္တတ္သူတဦး ျဖစ္သည္။ သာသနာေရး ဘာသာေရးမ်ားကို အလြန္ၾကည္ညိဳေလးစားသည္။
ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္း မိသားစုသည္ ျမိတ္ျမိဳ႔ျပည္သူ႔ေဆးရံုႀကီးအတြက္ ေငြက်ပ္ ၂၅-သိန္းတန္ လူနာတင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ တစီးကိုလည္း လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ျမိတ္ေတာင္နယ္ နတ္ေမာ္ဘုန္းေတာ္ႀကီသင္ မူလတန္းေက်ာင္း တည္ေဆာက္ရာတြင္လည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ကန္ဖ်ားနယ္ေျမရွိ ေကလာသရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ကိုလည္း ေငြက်ပ္ သိန္း ၂၀-ေက်ာ္ အကုန္က်ခံျပီး မိမိကိုယ္တိုင္ ဦးစီးလ်က္ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ သူသည္ အမွတ္ (၁) အထက္တန္းေက်ာင္း အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္အဖြဲ႔တြင္ နာယကအျဖစ္ ပါ၀င္၍ ေငြမ်ားလည္း လွဴဒါန္းခဲ့ပါသည္။
ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္း မိသားစုသည္ ျမိတ္ျမိဳ႔ ေတာင္သာယာဘိုးဘြားရိပ္သာတြင္ ၁၉၉၈၀-ခုႏွစ္၌ အဘိုး အဘြားမ်ား စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းစြာျဖင့္ ဘာ၀နာတရား ပြားမ်ားအားထုတ္ႏိုင္ရန္ ေစတီတဆူကိုလည္း တည္ထား၍ လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ထိုေစတီေတာ္မွာ အလ်ားအနံပတ္လည္ ၂၉-ေပအက်ယ္ ဉာဏ္ေတာ္ ၃၀-ေပ အျမင့္ရွိသည္။ ပုညကုသလေစတီေတာ္ဟု အမည္တြင္သည္။ ထိုေစတီေတာ္သာ မက အရန္ေစတီငယ္ေလးဆူ ကိုလည္း တည္ေဆာက္လွဴဒါန္းသည္။ စုစုေပါင္း ေငြက်ပ္ ၅၅-သိန္း ကုန္က်သည္။
ဤကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို႔ အက်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ဟုထင္သည္။ ျမိတ္ျမိဳ႔တြင္ လြန္ခဲ့သည့္ ၂၀၀၁-ခုႏွစ္က ဒုတိယအႀကိမ္ မီးႀကီးေလာင္ကၽြမ္းခဲ့သည္။ ယင္းမီးႀကီးသည္ အလယ္ကၽြန္းနယ္မွ စတင္ေလာင္ခဲ့ရာ ျမိတ္ေတာင္နယ္ေျမ၊ ေနာက္လယ္နယ္ေျမရွိ ရပ္ကြက္မ်ားပါ မီးေလာင္ခံရသည္။
အလယ္ကၽြန္းနယ္ေျမမွ စတင္ေလာင္ကၽြမ္းလာသည့္ ထိုမီးႀကီးသည္ ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္း မိသားစု ေနထိုင္ၾကသည့္ေနအိမ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ရပ္တံ႔သြားသည္။ ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္းတို႔ အိမ္မွာ မီးေလာင္မခံရဘဲ အေနာက္ဘက္၀ဲယာရွိ ေနအိမ္မ်ားသာ မီးေလာင္ကၽြမ္းခဲ့သည္။ ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္းတို႔ မိသားစု ေနအိမ္တလံုးတည္းသာ က်န္ေပသည္။
ဤျဖစ္ရပ္မွာ ဦးေအာ္-ေဒၚေမေမသန္းတို႔ မိသားစု၏ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအက်ိဳးပင္ ျဖစ္မည္ဟု ယံုၾကည္ယူဆေပသည္။
(ေတာသားေလး-ေက်ာ္သင္း)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဒီဇဘၤာလ)
0 comments:
Post a Comment