၀ိပႆနာ႐ႈနည္း လုိရင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္
Thursday, November 12, 2009
၀ိပႆနာ႐ႈဖုိ႔ မအားဘူးလုိ႔ ေျပာၾကတဲ႔ အသံၾကားဘူးၾကမွာပါ။ တကယ္ေတာ႔ ၀ိပႆနာအလုပ္ဆုိတာ အားမွ.. (ဒါမွမဟုတ္) ရိပ္သာဌာနကုိ သြားလုပ္မွ ရတဲ႔ အလုပ္မဟုတ္ပါဘူူး။ တရားရိပ္သာ.. တရားစခမ္းသြားတယ္ဆုိတာ ဘုရားရွင္လက္ထက္ကလုိ ဘုရားရွင္ထံ တရား႐ႈနည္း သြားေတာင္းတဲ႔ သေဘာပါ၊ တရား႐ႈနည္း.. တရားမွတ္နည္း သိၿပီးဆုိရင္ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ခႏၶာဟာ တကယ္႔အစစ္အမွန္ တရား႐ႈရမည့္ ရိပ္သာဌာနႀကီးပါ။ တရား႐ႈမွတ္တယ္ဆုိတာ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ဟင္းခ်က္ရင္း... ေျခေဆးရင္း.. စသည့္ အလုပ္ခြင္ထဲမွာပဲ တရားထူး ရသြားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလုိပဲ မိမိတုိ႔လုပ္ငန္းခြင္းထဲမွာ လုပ္လုိ႔ရေအာင္ ဗုဒၶျမတ္စြာက နည္းလမ္းေပးခဲ႔တာပါ။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က တရားထူးရၾကတယ္ဆုိတာ ပါရမီရင္႔က်က္လုိ႔ ရတာ။ ဒုိ႔က ပါရမီမရင္႔က်က္လုိ႔ဆုိၿပီး ပါရမီလြဲခ်စရာအေၾကာင္းေတာ႔ ရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မုိးကုတ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အလုိအရဆုိရင္ေတာ႔ “ခင္ဗ်ားတုိ႔ ပါရမီကုိ လြဲခ်မေနနဲ႔, ပါရမီရင္႔က်က္လုိ႔ ဘုရားသာသနာနဲ႔ ၾကံဳႀကိဳက္တဲ႔ လူ႔ဘ၀ရေနတာ”လုိ႔ မိန္႔ၾကားဘူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ အလုပ္တခုကုိ လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔က အဓိက ပဓာနပါ။
၀ိပႆနာအလုပ္ဆုိတာ မည္သည့္ေနရာမဆုိ ဥပမာ.... ရပ္ေနစဥ္ ...စားေနစဥ္...အိပ္ေနစဥ္.. လမ္းေလ်ာက္ေနစဥ္... လုပ္ငန္းလုပ္ေနစဥ္...ယုတ္စြအဆုံး အေပါ႔အပါးသြားတဲ႔ ေနရာကအစ ၀ိပႆနာ အလုပ္လုပ္ရတဲ႔ နည္းေတြ ဗုဒၶျမတ္စြာက သင္ေပးခဲ႔တာပါ။ ၀ိပႆနာဆုိတာ တကယ္ေတာ႔ ေန႔စဥ္.. ေနစဥ္ (စားေနစဥ္.. သြားေနစဥ္..စသည့္အလုပ္ထဲမွာ) အသိ သတိ ၀ိရီယထည့္ေပးလုိက္တဲ႔ သေဘာကုိ ၀ိပႆနာ (႐ုပ္တရား၊ နာမ္တရားတုိ႔ သတိပညာတရားထည့္ကာ အထူး႐ႈမွတ္ျခင္း)လုိ႔ေခၚတာပါ။ အဓိကကေတာ႔ သတိဦးစားေပးထည့္ေပးလုိက္တာပါ။ တဆင္႔ခ်င္းၿပီး တဆင္႔ ဒီလုိ ဆက္လက္ က်င္႔ၾကံရင္း ဉာဏ္အဆင္႔ဟာ ျမင္႔သြားမွာပါ။
ဒီေနရာမွာ အဓိကမူတစ္ခု ေျပာျပရမည္ဆုိလွ်င္ အာနာပါနလုိ႔ေခၚတဲ႔.. မိမိတုိ႔ရဲ႕ ထြက္ေလ ၀င္ေလေလး မွတ္တဲ႔ သေဘာကုိ နမူအေနနဲ႔ သိထားသင္႔ပါတယ္။ ဒီနမူနာအတုိင္း က်န္တာေတြ မွတ္တာကလည္း အတူတူပါဘဲ။ အဲဒီေတာ႔ ကုိယ္ခႏၶာကုိယ္ (သုိ႔) ကုိယ္႔အလုပ္ထဲမွာ ငါ, ငါ႔ဥစၥာ, အတၱစြဲ မပါဘဲ အၿမဲထာ၀ရ တရား႐ႈမွတ္ဖုိ႔ အထင္ရွားဆုံးေနရာျဖစ္တဲ႔ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ႏွားေခါင္းဖ်ား၊ ႏွာသီးမ်ား၌ စိတ္ကုိ သတိတရားနဲ႔ ေစာင္႔ထားၿပီး ထြက္ေလ, ၀င္ေလ, (ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံ)လုိ႔ ေခၚတဲ႔ အေတြ႕အထိသေဘာ ၀ါေယာ(ေလ)ဓာတ္က ထိထိသြားတဲ႔ အျဖစ္+အပ်က္ကုိ သိေအာင္ ႐ႈမွတ္ေနရမွာပါ။ ေလေလးထိထိသြားတဲ႔ ေတြ႕ထိမႈသေဘာ (ေဖာ႒ဗၺာ႐ု)ထဲမွာလည္း ငါမပါ၊ ထိၿပီးေတာ႔ ပ်က္သြားတဲ႔တာပဲ၊ အထိခံရတဲ႔ ကုိယ္(ကာယ)႐ုပ္ထဲမွာလည္း ငါမပါဘူး၊ ထိၿပီးေတာ႔ ပ်က္သြားတာပဲ။ ထိတာကုိ သိသိေနတဲ႔ ထိ,သိ စိတ္ဆုိတာလည္း ငါမဟုတ္၊ ငါမပါဘူး၊ ထိ, သိၿပီး ပ်က္သြားတာပဲ။
((ဒီေနရာမွာ “ငါ”ဆုိတာ တရားသေဘာအရ “ငါ” (အတၱ) မရွိတဲ႔ သေဘာပါ။ အေျပာ “ငါ”၊ ေခၚေ၀ၚေျပာဆုိမႈ (သမၼဳတိ)အေနနဲ႔ကေတာ႔ ေခၚေ၀ၚေျပာဆုိမႈ “ငါ”ဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ၄င္း “ငါ” ပယ္ရမယ္ (ဒါမွမဟုတ္) အေျပာ “ငါ” မရွိဘူးလုိ႔ ဘုရားရွင္ကလည္း မေဟာခဲ႔ပါဘူး၊ သမၼဳတိ“ငါ”ဆုိတာ ရွိပါတယ္။ အမွန္စင္စစ္ (ပရမတၳ) သေဘာအရ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ႐ုပ္-နာမ္ခႏၶာထဲမွာ “ငါ”ဆုိတဲ႔ “အတၱ”မရွိဘူးလုိ႔ ေျပာလုိတာပါ။))
အဲဒီလုိ ႐ုပ္တရား နာမ္တရားတုိ႔ ျဖစ္ပ်က္မႈကုိ ႐ုပ္နာမ္သက္သက္ ငါ, ငါ႔ဥစၥာ, ငါ႔ဟာဆုိတဲ႔ အစြဲဥပါဒါန္ မမွီ, မစြဲ, မပါဘဲ သတိ, ပညာ, သမာဓိတရားတုိ႔ျဖင္႔ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္စြာ ဂဃနဏ ျပတ္ျပတ္သားသားနဲ႔ ႐ႈမွတ္ပြားမ်ားေနရင္ ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္ေတြ အဆင္႔ဆင္႔တက္ကာ ဒိ႒ိ (အယူမွားမႈ)၊ ၀ိစိကိစၦာ (ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာစသည္ အေပၚမွာယုံမွားမႈ)ကင္းလ်က္ မဂ္ဉာဏ္ ဖုိလ္ဉာဏ္ျဖင္႔ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ ေတြ႕ျမင္ကာ အပါယ္တံခါးပိတ္လ်က္ အျမတ္ဆုံးခ်မ္းသာအစစ္ကုိ ရရွိခံစားရမွာပါ။
နိဗၺာန္ကုိ ဒီဘ၀မွာ မရသည္ထားဦးေတာ႔... မိမိတုိ႔တေတြ ေန႔စဥ္အလုပ္ထဲမွာ အထက္ပါနည္းအတုိင္း သတိေလးထည့္ၿပီး လုပ္မယ္ဆုိရင္ စိတ္ၾကည္လင္မယ္၊ ကုိယ္လုပ္တဲ႔ လုပ္ငန္း အစဥ္ေျပေခ်ာေမြ႔မယ္၊ အႏၱရာယ္ကင္းမယ္ စတဲ႔ အက်ိဳးေတြ ခံစားရမွာပါ။ သတိမပါတဲ႔ သူရဲ႕ အလုပ္ဟာ အမွားမ်ားတယ္၊ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္ဆုိတာကေတာ႔ လူတုိင္း သိၿပီးသား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ မိမိတုိ႔တစ္ေတြ ေန႔စဥ္အလုပ္မွာ သတိပညာထည့္ကာ အဆင္႔ျမင္႔တဲ႔ ၀ိပႆနာအဆီအႏွစ္ကုိ ေန႔စဥ္အလုပ္ကေန ထုတ္ယူႏုိင္ၾကပါေစ...
ဒီေနရာမွာ အဓိကမူတစ္ခု ေျပာျပရမည္ဆုိလွ်င္ အာနာပါနလုိ႔ေခၚတဲ႔.. မိမိတုိ႔ရဲ႕ ထြက္ေလ ၀င္ေလေလး မွတ္တဲ႔ သေဘာကုိ နမူအေနနဲ႔ သိထားသင္႔ပါတယ္။ ဒီနမူနာအတုိင္း က်န္တာေတြ မွတ္တာကလည္း အတူတူပါဘဲ။ အဲဒီေတာ႔ ကုိယ္ခႏၶာကုိယ္ (သုိ႔) ကုိယ္႔အလုပ္ထဲမွာ ငါ, ငါ႔ဥစၥာ, အတၱစြဲ မပါဘဲ အၿမဲထာ၀ရ တရား႐ႈမွတ္ဖုိ႔ အထင္ရွားဆုံးေနရာျဖစ္တဲ႔ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ႏွားေခါင္းဖ်ား၊ ႏွာသီးမ်ား၌ စိတ္ကုိ သတိတရားနဲ႔ ေစာင္႔ထားၿပီး ထြက္ေလ, ၀င္ေလ, (ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံ)လုိ႔ ေခၚတဲ႔ အေတြ႕အထိသေဘာ ၀ါေယာ(ေလ)ဓာတ္က ထိထိသြားတဲ႔ အျဖစ္+အပ်က္ကုိ သိေအာင္ ႐ႈမွတ္ေနရမွာပါ။ ေလေလးထိထိသြားတဲ႔ ေတြ႕ထိမႈသေဘာ (ေဖာ႒ဗၺာ႐ု)ထဲမွာလည္း ငါမပါ၊ ထိၿပီးေတာ႔ ပ်က္သြားတဲ႔တာပဲ၊ အထိခံရတဲ႔ ကုိယ္(ကာယ)႐ုပ္ထဲမွာလည္း ငါမပါဘူး၊ ထိၿပီးေတာ႔ ပ်က္သြားတာပဲ။ ထိတာကုိ သိသိေနတဲ႔ ထိ,သိ စိတ္ဆုိတာလည္း ငါမဟုတ္၊ ငါမပါဘူး၊ ထိ, သိၿပီး ပ်က္သြားတာပဲ။
((ဒီေနရာမွာ “ငါ”ဆုိတာ တရားသေဘာအရ “ငါ” (အတၱ) မရွိတဲ႔ သေဘာပါ။ အေျပာ “ငါ”၊ ေခၚေ၀ၚေျပာဆုိမႈ (သမၼဳတိ)အေနနဲ႔ကေတာ႔ ေခၚေ၀ၚေျပာဆုိမႈ “ငါ”ဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ၄င္း “ငါ” ပယ္ရမယ္ (ဒါမွမဟုတ္) အေျပာ “ငါ” မရွိဘူးလုိ႔ ဘုရားရွင္ကလည္း မေဟာခဲ႔ပါဘူး၊ သမၼဳတိ“ငါ”ဆုိတာ ရွိပါတယ္။ အမွန္စင္စစ္ (ပရမတၳ) သေဘာအရ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ႐ုပ္-နာမ္ခႏၶာထဲမွာ “ငါ”ဆုိတဲ႔ “အတၱ”မရွိဘူးလုိ႔ ေျပာလုိတာပါ။))
အဲဒီလုိ ႐ုပ္တရား နာမ္တရားတုိ႔ ျဖစ္ပ်က္မႈကုိ ႐ုပ္နာမ္သက္သက္ ငါ, ငါ႔ဥစၥာ, ငါ႔ဟာဆုိတဲ႔ အစြဲဥပါဒါန္ မမွီ, မစြဲ, မပါဘဲ သတိ, ပညာ, သမာဓိတရားတုိ႔ျဖင္႔ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္စြာ ဂဃနဏ ျပတ္ျပတ္သားသားနဲ႔ ႐ႈမွတ္ပြားမ်ားေနရင္ ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္ေတြ အဆင္႔ဆင္႔တက္ကာ ဒိ႒ိ (အယူမွားမႈ)၊ ၀ိစိကိစၦာ (ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာစသည္ အေပၚမွာယုံမွားမႈ)ကင္းလ်က္ မဂ္ဉာဏ္ ဖုိလ္ဉာဏ္ျဖင္႔ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ ေတြ႕ျမင္ကာ အပါယ္တံခါးပိတ္လ်က္ အျမတ္ဆုံးခ်မ္းသာအစစ္ကုိ ရရွိခံစားရမွာပါ။
နိဗၺာန္ကုိ ဒီဘ၀မွာ မရသည္ထားဦးေတာ႔... မိမိတုိ႔တေတြ ေန႔စဥ္အလုပ္ထဲမွာ အထက္ပါနည္းအတုိင္း သတိေလးထည့္ၿပီး လုပ္မယ္ဆုိရင္ စိတ္ၾကည္လင္မယ္၊ ကုိယ္လုပ္တဲ႔ လုပ္ငန္း အစဥ္ေျပေခ်ာေမြ႔မယ္၊ အႏၱရာယ္ကင္းမယ္ စတဲ႔ အက်ိဳးေတြ ခံစားရမွာပါ။ သတိမပါတဲ႔ သူရဲ႕ အလုပ္ဟာ အမွားမ်ားတယ္၊ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္ဆုိတာကေတာ႔ လူတုိင္း သိၿပီးသား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ မိမိတုိ႔တစ္ေတြ ေန႔စဥ္အလုပ္မွာ သတိပညာထည့္ကာ အဆင္႔ျမင္႔တဲ႔ ၀ိပႆနာအဆီအႏွစ္ကုိ ေန႔စဥ္အလုပ္ကေန ထုတ္ယူႏုိင္ၾကပါေစ...
က်မ္းကုိး---
သုတ္မဟာ၀ါ-မဟာသတိပ႒ာနသုတ္
0 comments:
Post a Comment