ဒုန္းေဒးမတုိင္မီ
ေအးေအးေနတာၾကာေတာ့ စာေရးဆရာ ကုိသစၥာတစ္ေယာက္ ေလာကဓာတ္ၾကီးတစ္ခုလုံးကုိ သူ႔လုိ ခပ္ေအးေအးပဲရွိမွာဟု ထင္မိေလသည္။ ဒီတုန္း စာအုပ္ေသတၱာကုိ ျပန္လွန္ရင္း မဂၢဇင္းေဟာင္းတစ္ခုမွာ ဆရာမ မိေနွာင္းေရးေသာ ကဗ်ာကေလး တစ္ပုဒ္ကုိ ဖတ္မိျပီးမွ အလန္႔တၾကားျဖစ္သြားရသည္။
နီရိုး
အႏုပညာ၀ါသနာပါတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး
တေယာထိုးလိုက ထိုးေစ
ငေၾကာင္...။
(မိေႏွာင္း)
ေရာမျမိဳ႔ၾကီး မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတုန္း နီရုိးဘုရင္က တေယာထုိးေနသတဲ့။ ယခုလည္း မနက္ကေျပာေသာ ပဲျပဳတ္သည္ ေဒၚထားရဲ႔ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကုိသစၥာ လိပ္ျပာမလုံျဖစ္ခဲ့ရသည္။
"ဆရာ လႊတ္လွက္ျပီး ကဗ်ာစပ္ မေနနဲ႔။ ကုသုိလ္ေရးေလး ဘာေလး လုပ္ဦး။ ကမာၻက ေန႔ပ်က္မလား ညပ်က္မလား မသိ။"
"ဗ်ာ"
ကုိသစၥာ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားရသည္။ ဒီတင္ ေဒၚထားအကြက္ထဲ သူ၀င္သြားတာ သိလုိက္ရသည္။ ေနာက္က်သြားေလျပီ။ ေဒၚထားက ကမာၻပ်က္ပုံကုိ သူကုိယ္တုိင္ အဂၤလိပ္ဓာတ္ရွင္ကားထဲဲ ၾကည့္ဖူးသည့္အတုိင္း မရပ္မနား ရွင္းျပေလသည္။ ကြက္စိပ္ဆရာ ကုိေစာ၏ အေျပာေလးေတြႏွင့္ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္ တစ္ပါး၏ သီခ်င္းကေလးေတြ ပါ ထည့္ထည့္ျပီး ေျပာသြား ေဟာသြားသျဖင့္ ေနအေတာ္ျမင့္သြားသည္။
ဒီကိစၥကုိ မသိရသျဖင့္ အိမ္မွာ ကုိသစၥာ၏ က်ားကန္ထားရေသာ စာေပၾသဇာ ေတာ္ေတာ္ေလး က်ဆင္းသြားရသည္။
"ရွင္က ဒါေတာင္မသိဘူးလား။ ဒီေလာက္ စာေတြ ဖတ္ေန၊ ေရးေနျပီးေတာ့။ " ဟု ဇနီးသည္က အေငၚတူးသည္။
ကုိယ္လည္း နီရုိးလုိ ျဖစ္ေနျပီလား။
"မဟုတ္ေသးဘူး မိန္းမရယ္ ဘယ္သူေျပာတဲ့ စကားလဲ" ဟု ေညာင္နာနာေလး ျငင္းမိေတာ့
"အုိ..စံဇာဏီဘုိက အစ လူတုိင္းေျပာေနၾကတာပဲ။ ခုိင္မာသလားေတာ့ မေမးနဲ႔။ အင္တာနက္ထဲမွာကုိ ပါတာ"
အင္တာနက္ထဲ ပါလာတာဆုိေတာ့ ကုိသစၥာလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ျဖဳန္သြားရသည္။ အားငယ္သလုိလုိေတာင္ ခံစားရသည္။ "၀ီကီပိဒိယ တစ္ခ်က္လွန္လုိက္ရင္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ကေရာ" ဟု သူငယ္ခ်င္းစာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ေျပာတာကုိ မွတ္သားရဖူးသည္။ အခုကိစၥမွာ စံဇာဏီဘုိ ကုိယ္တုိင္က အင္တာနက္ထဲမွာ ဟုိရွာဒီရွာ ေလွ်ာက္ရွာျပီး ေျပာထားတာဟုလည္း အတြင္းသိ အစင္းသိ လူငယ္ပုိင္းက အခုိင္အမာ အဆုိရွိၾကသျဖင့္ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ အေတာ္ေလး တုန္လွဳပ္ မိေလသည္။
"ငါမရွိေတာ့ရင္ မင္းနဲ႔ကေလးေတြနဲ႔ ဘယ္လုိေနၾကမလဲ မိန္းမရယ္"
"ဒီမယ္ရွင့္။ ရွင္ရူးေနလား။ ကမာၻပ်က္ပါတယ္ဆုိ ဘယ္သူက လြတ္မွာတုန္း။ စာေရးဆရာပီပီ အပုိေတြ စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ေျပာမေနနဲ႔။ ေနာက္ျပီး ဒီညေန ရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြားမယ္စိတ္မကူးနဲ႔။ ဘုရားသြားရမယ္။ ကမာၻၾကီးက ပ်က္ခါနီးေနျပီ။ ရွင္က အေပါင္းအသင္း အေၾကာင္းျပျပီး အရည္ေလး တျမျမနဲ႔။ အရင္တုန္းကေတာ့ ေ၀းေသးလုိ႔ မေျပာေသးဘူး။ ခုေတာ့ ကမာၻပ်က္ဖုိ႔က သိပ္လုိေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ေလွ်ာ့ရင္ေလွ်ာ့ မေလွ်ာ့ရင္ ရွင္အပါယ္လားမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္။ ကၽြန္မလုိ သူေတာ္ေကာင္းမနဲ႔ရတာ ရွင္ကံေကာင္းတယ္မွတ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အ၀ိဇၨာနဲ႔ ေမာဟနဲ႔။ ၾသဃေလးျဖာထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္။ ၀ိပႆနာကုိ တစ္ခါမွ လုပ္တယ္ မရွိဘူး။ ဘာတဲ့ အာေသ၀နာစဗာလာနံ တဲ့။ ပ႑ိတာနဥၥေသ၀နာ တဲ့။ ရွင့္ကုိ ဒီလုိတစ္ခုခ်င္း လုိက္ေျပာေပးေနမွ ရတယ္။ "
ဟု တရပ္စပ္ၾကီး ဆုံးမသျဖင့္ ကုိသစၥာတစ္ေယာက္ ေခါင္းေမႊးကေလးကုိ ပြတ္ရင္း မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ ျဖစ္ေနရသည္။
"ေအးပါကြာ။ ပုိက်ိန္းေသေအာင္ တာဆုံက မုိးလက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ သြားစုံစမ္းလုိက္ပါ့မယ္။" ဟု မရဲတရဲ အထြန္႔တက္မိသည္။
"ဘာရွင့္။ ရွင္တုိ႔ေယာက်ာ္းေတြမ်ား တစ္ခုခုျဖစ္လာရင္ စုံစမ္းရတာနဲ႔။ စစ္ေဆးရတာနဲ႔။ သဒၶါတရားကုိ မရွိဘူး။ ဒီမယ္ သြားခ်င္သြား၊ မသြားခ်င္ေန။ လက္ဖက္ရည္ဖုိးေတာ့ တစ္ျပားမွ မရဘူး။ ညေနအခ်ိန္မီ ျပန္လာခဲ့။ ေလေတြ တအားလႊတ္မေနနဲ႔။ လူေလးစားတာ ေလ်ာ့တယ္" ဟု အကန္႔အသတ္ႏွင့္ေပးေသာ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ရေလသည္။
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ တက္သစ္စေလးတစ္ေယာက္က မိေႏွာင္း ကဗ်ာသံတူေၾကာင္းကြဲေလးတစ္ခုကုိ လက္တမ္းစပ္ဆုိျပီး ကုိသစၥာကုိ ၀င္တြယ္သည္။
ေသာက္သုံးလည္းမက်
ကမာၻပ်က္ခါနီး
ကဗ်ာစပ္ေနတယ္
ငေၾကာင္။
ျပီးမွ"ကန္ေတာ့ေနာ္ ဆရာ။ ကိုယ့္ဆရာမုိလုိ႔ ကုိယ္စတာ။ ခင္လုိ႔မင္လုိ႔စတာပဲရွိတယ္ မဟုတ္လား ဆရာရယ္။ မခင္ဘဲ မမင္ဘဲစတယ္ဆုိတာ ဆရာၾကားဖူးလား" ဟု ဆုိေလသည္။
"ဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ က်ဳပ္ေတာ့ ဆရာဘုိကုိ သိပ္မယုံဘူးဗ်ာ။ ျပီးခဲ့တဲ့ နာဂစ္တုန္းကက်ေတာ့ သုံးႏွစ္ေလာက္ၾကိဳျပီး ဘာေဟာကိန္းမွ ထုတ္ထားတာမရွိဘဲနဲ႔"
ဟု ဆုိမိေတာ့ လူတုိင္းက သူ႔ကုိ သနားသည့္မ်က္လုံးျဖင့္ ၀ုိင္းၾကည့္ၾကေလသည္။
"အခုကိစၥက စံဇာဏီဘုိ အေျပာတစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘူးဗ်။ အင္တာနက္ထဲမွာကို ပါတာ။ အားေတာ့ နာတယ္။ ေျပာရဦးမယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဆရာ တယ္န,သြားျပီဗ်။ ဒီကိစၥက သိပၸံပညာရွင္ေတြနဲ႔ ဘေလာက္ဂါေတြ ကုိယ္တုိင္လက္ခံထားၾကတာ။ ဆရာ့သူငယ္ခ်င္း အလွတရားဆုိတဲ့ ဘေလာက္ဂါ ကေတာင္ ကမာၻပ်က္ခါနီး ဘာေတြလုပ္မယ္ ညာေတြလုပ္မယ္ဆုိျပီး ေျပာထားေသးတယ္။ ေနာက္ျပီး ျဗိတိသွ်လုိ ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးကုိ က်ေနာ္ လုိလုိမယ္မယ္ ကူးလာတယ္။ ဆရာတုိ႔လုိ လက္ေပါက္ကပ္တဲ့ လူေတြကုိ ရွင္းျပရေအာင္။ ေဟာဒီမွာ ေဟာဒီမွာ"
ဟုဆုိ၍ ေကာ္ပီတစ္ထပ္ၾကီးကုိ ျပေလသည္။
လားလား။ အဟုတ္ၾကီးပါ့တကား။ အဂၤလိပ္လုိ ေဆာင္းပါးရွည္ၾကီး တစ္ပုဒ္လုံးကုိ ပရင့္ထုတ္ထားတာ ေတြ႔ရသည္။ အဂၤလိပ္လုိေတြေတာ့ ေခါင္းရွုပ္ခံျပီး ဖတ္မေနေတာ့။ ဟုတ္မွာပါဟု ေခါင္းညိတ္လုိက္ျပီး ဗမာလုိထုတ္ထားသည့္ ပရင့္ေတြကုိ ၾကည့္သည္။
ငယ္ငယ္က ကုိသစၥာႏွင့္ အတန္းတူတူတက္ျပီး စာစီစာကုံး အိမ္စာေပးလုိက္တုိင္း ကုိသစၥာကုိ မုန္႔ေကၽြးျပီး ကုိယ္စား ေရးခုိင္းတတ္ေသာ (ယခုမွ အင္တာနက္ကုိ အလကားနီးပါးရတုိင္း နင္းကန္သုံးျပီး ဘေလာက္ဂါေလး ဘာေလး လုပ္ေနသည့္)အလွတရား ဆုိသည့္အေကာင္ေရးသည့္ ဟုိမက်ဒီမက် စာပုိဒ္ကေလးကုိ ေတြ႔ရသည္။ သူ႔ဘာသာေမး၊ သူ႔ဖာသာေျဖထားသည့္ အင္တာဗ်ဴးပုံစံ စာေပးစာယူ ေဖာင္ကေလး ျဖစ္ေလသည္။
ဒုန္းေဒးေမးေျဖ( Q and A about Doomsday)
(က)ကမာၻပ်က္ခါနီး ဘယ္သူနဲ႔ ရွိခ်င္ပါသလဲ။
ကဗ်ာဆရာ ကိုသစၥာနဲ႔ ရွိခ်င္ပါတယ္။ ဒီလူ အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္တာ ထုိင္ၾကည့္ခ်င္လုိ႔။ ကမာၻပ်က္ေနတုန္း ဒီလူ ဘာေတြေၾကာင္ေနမလဲ ဆုိတာကုိ ၾကည့္ေရးျပီး ဘေလာက္ေပၚ တင္ထားရင္ လႊတ္နာမည္ရမွာပဲ။
(ခ)ဘာေတြခံစားေနရမလဲ။
အေထြအထူးေတာ့ ခံစားရမယ္ မထင္ဘူး။ ကုိယ့္ကမာၻက ပ်က္ခဲ့တာၾကာျပီ။ (ဒါက သနားေအာင္ ေရးရတာ။ ဘေလာက္ ထုံးစံ)
(ဂ)ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ။
အေသလွေအာင္ တရားလုပ္ပါ့မယ္လုိ႔ ေျဖရပါမယ္။ (ဒါလည္း ထုံးစံပါ။)
(ဃ)၀မ္းနည္းမိမွာက
ဘေလာက္ဂါေတြ ဆက္လက္ အတင္းအုပ္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။
(င)ေၾကာက္လန္႔မိတာက
ပုိင္သြန္ဆုိတဲ့ ဗမာ့စပါးၾကီးေျမြေတြ လြတ္လာျပီး ဟုိျမိဳဒီျမိဳ ျမိဳကုန္မွာ။
(စ)ေဆာင္ထားခ်င္တာက
သားရဲတိရိစၧာန္ေတြကုိ ေျခာက္လွန္႔ရေအာင္ ဓာတ္မီးတစ္လက္။
(ဆ)ေတြးမိေတြးရာအေတြး
အိမ္ေထာင္မက်ေသးဘူး။
(ဇ)ဂုဏ္ယူခ်င္တာက
အမ်ားထင္သလုိ ကမာၻသူကမာၻသားေတြ အခ်င္းခ်င္းသတ္လုိ႔ မေသရဘူး။ ကမာၻပ်က္လုိ႔ ေသရတယ္။
(စ်)ရွာၾကံေျဖသိမ့္ခ်င္တာက
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရးစရာတစ္ခုရတာေပါ့။
(ည)က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း
ကမာၻေရ နင္ ကုန္ေအာင္ပ်က္ရင္ပ်က္ ကုန္ေအာင္မပ်က္လုိ႔ ၂၀၁၂ မွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ရင္ ေဗဒင္ဆရာေတြကုိ ေ၀ဖန္ျပီး စၾက၀ဠာမွာ နာမည္ၾကီးေအာင္လုပ္မယ္။
ေအာက္ကမွတ္ခ်က္မွာ ကုိသစၥာနားမလည္သည့္ တက္ဂ္ဆုိေသာ စကားကုိ ေတြ႔ရသည္။
(မွတ္ခ်က္။ ။ ေဒၚနန္း၀ါ၀ါေမာင္ တက္ဂ္သျဖင့္ အလွတရား ေရးသည္။ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔။ )
ေနာက္တစ္ပါတ္ေလာက္ေနေတာ့ အလွတရား ဖုန္းဆက္သည္။ ကုိသစၥာကေမးသည္။
"ဟေကာင္။ နင္ကမာၻပ်က္မယ္ဆုိတာ ယုံလား။"
"အလကားပါကြာ။ လုပ္စားတာ။ ငါ့မွာ ရွင္းထားတာေတြရွိတယ္။"
"ဟုတ္လား။ ႏုိ႔။ နင္ကုိယ္တုိင္ ကမာၻပ်က္ရင္ ဘာလုပ္မယ္ ညာလုပ္မယ္ ေရးထားျပီးေတာ့။ ငါအဲဒါဖတ္လုိက္ရတယ္"
"ေအး။ ငါလည္း လုပ္စားထားတာ။"
မဟုတ္တာခ်ည္း ေရြးေျပာရရင္ အလွတရားတုိ႔ ထိပ္ဆုံးဗ်ား။
0 comments:
Post a Comment