လူငယ္ လူေကာင္း ျဖစ္ေစဖို႔... ေပးစာ (၁၈)...
သားတို႔၊ သမီးတို႔ဟာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ အဓိက ခံယူခ်က္ ထားရမွာကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေကာင္းေနဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ေနာက္တစ္နည္း ေျပာရရင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက လူငယ္လူေကာင္း ျဖစ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ထားဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ မယ္။
ငယ္ငယ္ကမွ လူငယ္လူေကာင္း ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ထားဘဲနဲ႔ေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ဖို႔ရာ မေသခ်ာပါဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရိုးရိုးက်င့္၊ ျမင့္ျမင့္ႀကံ ႀကိဳးစားရမယ္္။ အက်င့္စာရိတၱကို ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေနေအာင္ အၿမဲတမ္း ေလ့က်င့္ ပ်ဳိးေထာင္ေနရမယ္။
လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ လိမၼာမႈ၊ ဆိုးသြမ္းမႈ ေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ အေပၚမွာ အေျခခံထားတာကို ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ အဲဒါက ဗီဇနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ပါပဲ။ ဗီဇေၾကာင့္ ဆိုးတဲ့ ကေလးရွိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ဆိုးတဲ့ ကေလးရွိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ဆိုးသြမ္းတဲ့ ကေလးကို ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလိုက္ရင္ လိမၼာသြားႏိုင္တယ္။
ဗီဇေၾကာင့္ ဆိုးသြမ္းေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို လိမၼာလာေအာင္ ျပဳျပင္ဖို႔ရာ အေတာ့္ကို ခက္ခဲပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေျပာင္းလိုက္လည္းပဲ ဗီဇက လံုး၀ မေပ်ာက္သြားပါဘူး။ လူႀကီးမိဘ၊ ဆရာသမားေတြက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာဆို ဆံုးမေပမဲ့လည္း နားမေထာင္ဘူး။
ေလာင္းကစားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ါသနာပါခဲ့တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ေလာင္းကစား မလုပ္နဲ႔လို႔ တားျမစ္ေပမဲ့လည္း မရဘူး။ အဲဒီကေလးက ေလာင္းကစားလုပ္ရမွ စိတ္ေက်နပ္ တာေလ။
ေလာင္းကစား ၀ါသနာပါတဲ့ သူေတြနဲ႔ ခြဲၿပီး လိမၼာတဲ့သူေတြနဲ႔ အတူထား၊ ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီလိုက်ေတာ့လည္း မေနႏိုင္ဘူး။ ဗီဇက ပါလာတဲ့ စိတ္က ေတာ္ေတာ့္ကို ခိုင္ၿမဲေနတယ္။ ၀ါသနာတူတဲ့ သူေတြကိုပဲ လိုက္ရွာတယ္။ ေပါင္းသင္းတယ္။
ေခြၿမီးေကာက္ က်ည္ေတာက္စြပ္ ဆိုတဲ့ စကားပံုကို သားတို႔၊ သမီးတို႔ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ေခြးအၿမီး ဆိုတာ အၿမဲတမ္း ေကာက္ေနတတ္တယ္။ အဲဒါကို ေျဖာင့္သြားေအာင္ ၀ါးက်ည္ေတာက္ စြပ္ထားေပမဲ့လည္း စြပ္ထားတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းသာ အၿမီးကေျဖာင့္ေနတာ။ က်ည္ေတာက္ကို ခၽြတ္လိုက္တဲ့အခါ မူလအတိုင္း ျပန္ေကာက္သြားတာပဲ။
နဂိုဗီဇအားျဖင့္ ဆိုးသြမ္းတဲ့ သူကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပဳျပင္ေပးေပမဲ့လည္း ယာယီကာလ အခိုက္အတန္႔ ေလာက္ပဲ ေကာင္းမြန္ၿပီးေတာ့ အရင္အတိုင္း ျပန္ဆိုးသြားတာပဲ။ ဇာတိ ပဋိသေႏၶ ကပင္ ဉာဥ္ဆိုးပါလာခဲ့သူပဲ။ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႔ရာ သိပ္ခက္ခဲ တယ္။
လိမၼာတဲ့ ကေလးေတြက်ေတာ့ ဆိုးသြမ္းတဲ့ သူေတြနဲ႔ အတူတူ တြဲၿပီးကို မေနတတ္ ၾကဘူး။ အေပါင္းအသင္း မလုပ္တတ္ၾကဘူး။ သူ႔ရဲ ႔ နဂိုမူရင္း ဗီဇကိုက ဆိုးသြမ္းခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ မပါလာခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ဆိုးသြမ္းတဲ့ သူေတြနဲ႔ စိတ္သေဘာထားခ်င္း တူညီဖို႔ ဆိုတာ လံုး၀ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
လူႀကီးမိဘ၊ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ ေျပာဆို ဆံုးမတဲ့ စကားေတြ ကိုလည္း ေျမ၀ယ္မက် တေလးတစား နားေထာင္တယ္။ လိုက္နာတယ္။ ဆင္စြယ္မွန္ေတာ့ ပိုးမစားဘူး ဆိုသလိုေပါ့။ အမွန္တကယ္ ေကာင္းတဲ့၊ လိမၼာတဲ့ ကေလးက ဘယ္ေတာ့မွ ဆိုးသြမ္းတဲ့ စာရင္းထဲမွာ မပါဘူး။
သာမညေတာင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ ႔ ၾသ၀ါဒတစ္ခုမွာ လူသံုးမ်ဳိးကို ခြဲျခားျပထား တယ္။ အဲဒါက
ေျပာမွ သိသူ။
မေျပာဘဲ သိသူ။
ေျပာေတာင္ မသိသူ။
အဲဒီ သံုးမ်ဳိးထဲမွာ သားတို႔၊ သမီးတို႔က ဘယ္အမ်ဳိးအစားထဲမွာ ပါေနၾကသလဲ? မိမိ ကိုယ္ကို လြယ္လြယ္ေလးပဲ ေတြးၾကည့္ၾကရေအာင္။ သားတို႔၊ သမီးတို႔က ေက်ာင္းစာေတြကို က်က္တဲ့ အခါက်ရင္ မိဘ၊ ဆရာေတြက ေျပာမွ က်က္ၾကလား? ေျပာစရာမလိုဘဲ ကိုယ္အသိ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ပဲ က်က္ၾကသလား?
အဲဒီ ေမးခြန္းေတြရဲ ႔ အေျဖကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျဖဆိုႏုိင္တယ္ ဆိုရင္ သားတို႔၊ သမီးတို႔ ဟာ ဘယ္လိုလူအမ်ဳိးအစားလဲ ဆိုတာ သိရၿပီေပါ့ေနာ္။ ေက်ာင္းစာေတြကို က်က္ဖို႔ မိဘ၊ ဆရာေတြက ေျပာတဲ့အခါ သားတို႔၊ သမီးတို႔က ေျပာစကားနားေထာင္ၿပီး စာက်က္ၾကမယ္ ဆိုရင္ ေျပာမွ သိသူ ျဖစ္တယ္ေပါ့။ စာက်က္ပါလို႔ ေျပာစရာမလိုဘဲ မိမိ အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ က်က္တဲ့ကေလးကေတာ့ မေျပာဘဲ သိသူေပါ့။ အဲဒီကေလးကေတာ့ အေကာင္းဆံုး အလိမၼာဆံုးပဲ။
စာက်က္ပါလို႔ ေျပာတာေတာင္ မက်က္ခ်င္တဲ့ ကေလးက်ေတာ့ ေျပာေတာင္ မသိသူ အထဲမွာ ပါသြားၿပီ။ ဆိုးသြမ္းတဲ့၊ မလိမၼာတဲ့ ကေလးစာရင္းထဲ ပါသြားၿပီ။ စာက်က္ေအာင္ တုတ္နဲ႔ရိုက္ၿပီး ဆံုးမလည္း ေျပာစကား နားမေထာင္ဘူး။ အသိတရားက ကြယ္ေပ်ာက္ေနၿပီ။
ပညာသင္ရမယ့္ အရြယ္မွာ ပညာကို မသင္ခ်င္ဘူး ဆိုရင္ လူငယ္လူေကာင္း စာရင္းထဲ မွာ ဘယ္လိုမွမပါႏိုင္ဘူး။ အသိပညာလည္း မရွိ၊ အတတ္ပညာကလည္း ခ်ဳိ ႔တဲ့၊ အေတြးအေခၚကလည္း ဗလာနတၳိ ျဖစ္ေနေလေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လူႀကီးျဖစ္လာတဲ့ အခါက်ရင္ လူႀကီးလူေကာင္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက လူငယ္လူေကာင္း ျဖစ္ထားမွ ႀကီးလာရင္ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့။ သားတို႔၊ သမီးတို႔ အားလံုး လူငယ္လူေကာင္း ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႔ ဘုန္းဘုန္း မွာလိုက္ခ်င္တယ္ကြယ္...
ငယ္ငယ္ကမွ လူငယ္လူေကာင္း ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ထားဘဲနဲ႔ေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ဖို႔ရာ မေသခ်ာပါဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရိုးရိုးက်င့္၊ ျမင့္ျမင့္ႀကံ ႀကိဳးစားရမယ္္။ အက်င့္စာရိတၱကို ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေနေအာင္ အၿမဲတမ္း ေလ့က်င့္ ပ်ဳိးေထာင္ေနရမယ္။
လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ လိမၼာမႈ၊ ဆိုးသြမ္းမႈ ေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ အေပၚမွာ အေျခခံထားတာကို ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ အဲဒါက ဗီဇနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ပါပဲ။ ဗီဇေၾကာင့္ ဆိုးတဲ့ ကေလးရွိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ဆိုးတဲ့ ကေလးရွိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ဆိုးသြမ္းတဲ့ ကေလးကို ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလိုက္ရင္ လိမၼာသြားႏိုင္တယ္။
ဗီဇေၾကာင့္ ဆိုးသြမ္းေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို လိမၼာလာေအာင္ ျပဳျပင္ဖို႔ရာ အေတာ့္ကို ခက္ခဲပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေျပာင္းလိုက္လည္းပဲ ဗီဇက လံုး၀ မေပ်ာက္သြားပါဘူး။ လူႀကီးမိဘ၊ ဆရာသမားေတြက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာဆို ဆံုးမေပမဲ့လည္း နားမေထာင္ဘူး။
ေလာင္းကစားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ါသနာပါခဲ့တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ေလာင္းကစား မလုပ္နဲ႔လို႔ တားျမစ္ေပမဲ့လည္း မရဘူး။ အဲဒီကေလးက ေလာင္းကစားလုပ္ရမွ စိတ္ေက်နပ္ တာေလ။
ေလာင္းကစား ၀ါသနာပါတဲ့ သူေတြနဲ႔ ခြဲၿပီး လိမၼာတဲ့သူေတြနဲ႔ အတူထား၊ ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီလိုက်ေတာ့လည္း မေနႏိုင္ဘူး။ ဗီဇက ပါလာတဲ့ စိတ္က ေတာ္ေတာ့္ကို ခိုင္ၿမဲေနတယ္။ ၀ါသနာတူတဲ့ သူေတြကိုပဲ လိုက္ရွာတယ္။ ေပါင္းသင္းတယ္။
ေခြၿမီးေကာက္ က်ည္ေတာက္စြပ္ ဆိုတဲ့ စကားပံုကို သားတို႔၊ သမီးတို႔ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ေခြးအၿမီး ဆိုတာ အၿမဲတမ္း ေကာက္ေနတတ္တယ္။ အဲဒါကို ေျဖာင့္သြားေအာင္ ၀ါးက်ည္ေတာက္ စြပ္ထားေပမဲ့လည္း စြပ္ထားတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းသာ အၿမီးကေျဖာင့္ေနတာ။ က်ည္ေတာက္ကို ခၽြတ္လိုက္တဲ့အခါ မူလအတိုင္း ျပန္ေကာက္သြားတာပဲ။
နဂိုဗီဇအားျဖင့္ ဆိုးသြမ္းတဲ့ သူကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပဳျပင္ေပးေပမဲ့လည္း ယာယီကာလ အခိုက္အတန္႔ ေလာက္ပဲ ေကာင္းမြန္ၿပီးေတာ့ အရင္အတိုင္း ျပန္ဆိုးသြားတာပဲ။ ဇာတိ ပဋိသေႏၶ ကပင္ ဉာဥ္ဆိုးပါလာခဲ့သူပဲ။ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႔ရာ သိပ္ခက္ခဲ တယ္။
လိမၼာတဲ့ ကေလးေတြက်ေတာ့ ဆိုးသြမ္းတဲ့ သူေတြနဲ႔ အတူတူ တြဲၿပီးကို မေနတတ္ ၾကဘူး။ အေပါင္းအသင္း မလုပ္တတ္ၾကဘူး။ သူ႔ရဲ ႔ နဂိုမူရင္း ဗီဇကိုက ဆိုးသြမ္းခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ မပါလာခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ဆိုးသြမ္းတဲ့ သူေတြနဲ႔ စိတ္သေဘာထားခ်င္း တူညီဖို႔ ဆိုတာ လံုး၀ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
လူႀကီးမိဘ၊ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ ေျပာဆို ဆံုးမတဲ့ စကားေတြ ကိုလည္း ေျမ၀ယ္မက် တေလးတစား နားေထာင္တယ္။ လိုက္နာတယ္။ ဆင္စြယ္မွန္ေတာ့ ပိုးမစားဘူး ဆိုသလိုေပါ့။ အမွန္တကယ္ ေကာင္းတဲ့၊ လိမၼာတဲ့ ကေလးက ဘယ္ေတာ့မွ ဆိုးသြမ္းတဲ့ စာရင္းထဲမွာ မပါဘူး။
သာမညေတာင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ ႔ ၾသ၀ါဒတစ္ခုမွာ လူသံုးမ်ဳိးကို ခြဲျခားျပထား တယ္။ အဲဒါက
ေျပာမွ သိသူ။
မေျပာဘဲ သိသူ။
ေျပာေတာင္ မသိသူ။
အဲဒီ သံုးမ်ဳိးထဲမွာ သားတို႔၊ သမီးတို႔က ဘယ္အမ်ဳိးအစားထဲမွာ ပါေနၾကသလဲ? မိမိ ကိုယ္ကို လြယ္လြယ္ေလးပဲ ေတြးၾကည့္ၾကရေအာင္။ သားတို႔၊ သမီးတို႔က ေက်ာင္းစာေတြကို က်က္တဲ့ အခါက်ရင္ မိဘ၊ ဆရာေတြက ေျပာမွ က်က္ၾကလား? ေျပာစရာမလိုဘဲ ကိုယ္အသိ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ပဲ က်က္ၾကသလား?
အဲဒီ ေမးခြန္းေတြရဲ ႔ အေျဖကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျဖဆိုႏုိင္တယ္ ဆိုရင္ သားတို႔၊ သမီးတို႔ ဟာ ဘယ္လိုလူအမ်ဳိးအစားလဲ ဆိုတာ သိရၿပီေပါ့ေနာ္။ ေက်ာင္းစာေတြကို က်က္ဖို႔ မိဘ၊ ဆရာေတြက ေျပာတဲ့အခါ သားတို႔၊ သမီးတို႔က ေျပာစကားနားေထာင္ၿပီး စာက်က္ၾကမယ္ ဆိုရင္ ေျပာမွ သိသူ ျဖစ္တယ္ေပါ့။ စာက်က္ပါလို႔ ေျပာစရာမလိုဘဲ မိမိ အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ က်က္တဲ့ကေလးကေတာ့ မေျပာဘဲ သိသူေပါ့။ အဲဒီကေလးကေတာ့ အေကာင္းဆံုး အလိမၼာဆံုးပဲ။
စာက်က္ပါလို႔ ေျပာတာေတာင္ မက်က္ခ်င္တဲ့ ကေလးက်ေတာ့ ေျပာေတာင္ မသိသူ အထဲမွာ ပါသြားၿပီ။ ဆိုးသြမ္းတဲ့၊ မလိမၼာတဲ့ ကေလးစာရင္းထဲ ပါသြားၿပီ။ စာက်က္ေအာင္ တုတ္နဲ႔ရိုက္ၿပီး ဆံုးမလည္း ေျပာစကား နားမေထာင္ဘူး။ အသိတရားက ကြယ္ေပ်ာက္ေနၿပီ။
ပညာသင္ရမယ့္ အရြယ္မွာ ပညာကို မသင္ခ်င္ဘူး ဆိုရင္ လူငယ္လူေကာင္း စာရင္းထဲ မွာ ဘယ္လိုမွမပါႏိုင္ဘူး။ အသိပညာလည္း မရွိ၊ အတတ္ပညာကလည္း ခ်ဳိ ႔တဲ့၊ အေတြးအေခၚကလည္း ဗလာနတၳိ ျဖစ္ေနေလေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လူႀကီးျဖစ္လာတဲ့ အခါက်ရင္ လူႀကီးလူေကာင္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက လူငယ္လူေကာင္း ျဖစ္ထားမွ ႀကီးလာရင္ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့။ သားတို႔၊ သမီးတို႔ အားလံုး လူငယ္လူေကာင္း ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႔ ဘုန္းဘုန္း မွာလိုက္ခ်င္တယ္ကြယ္...
0 comments:
Post a Comment