ျမတ္ဗုဒၶ၏ အ႒မဝိပါက္ေတာ္

ေရွးလြန္ေလျပီးေသာ ကမၻာတခု၌ ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ပေဒသရာဇ္မင္း ျဖစ္ေတာ္မူသည္။ ထိုအခါ မိုက္မဲယုတ္မာေသာသူမ်ားႏွင့္ ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားျပီး ေပ်ာ္ပါးမူးယစ္ေနေလ့ရွိသည္။
တေန႔ေသာအခါ အေလာင္းေတာ္သည္ ေသရည္ေသရက္ေသာက္စား၍ မူးယစ္လာေသာအခါ အျပစ္မရွိသူတေယာက္ကို သူမႀကိဳက္ေသာ အေၾကာင္းတခုႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး အလြန္ေဒါသျဖစ္မိသည္။

ထိုအခါ ထိုသူကို ငါးမ်ားကို ဓားနွင့္မြန္းသလို ရက္ရက္စက္စက္ ညႇဥ္းဆဲေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေသေလာက္ေအာင္ တခါတည္း ပြဲခ်င္းျပီး ထိုးသတ္လိုက္ေလသည္။ ထိုအကုသိုလ္ကံဆိုးေၾကာင့္ အပါယ္ငရဲတြင္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ခံစားခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆံုးဘုရားျဖစ္ေတာ္မူေသာဘဝတြင္ ဤဝိပါက္ အဆက္ပါလာျပီး ဆရာဇီဝက၏ ေျခမေတာ္၌ ဓားျဖင့္ခြဲ၍ ကုသျခင္းကို ခံရေလသည္။

ဘုရားကို သတ္ရန္ ေဒဝဒတ္သည္ ဂိဇၩဂုဋ္ေတာင္ေစာင္းမွ ေက်ာက္ေမာင္းဆင္၍ လွိမ့္ခ်ရာ ေက်ာက္တံုးႀကီးႏွင့္ မထိမခိုက္ဘဲ လြဲေခ်ာ္သြား၏။ သို႔ေသာ္ ေက်ာက္တံုးႀကီးအဆင္းတြင္ ေက်ာက္နံေစာင္းကို ထိျပီး ေက်ာက္လႊာလြင့္စဥ္လာသည္။ ထိုလြင့္စဥ္လာေသာ ေက်ာက္ခ်ပ္ထိမွန္ေသာေၾကာင့္ ေျခမေတာ္အဖ်ား ေပါက္ျပဲျပီး ေသြးစိမ္းတည္၍ ေနေလသည္။ ထိုအနာသည္ လြယ္ကူစြာ မေပ်ာက္ဘဲ နာက်င္ေတာ္မူလွသျဖင့္ ဆရာဇီဝကအား ကုသေစသည္။ ဆရာဇီဝကသည္ ေျခမေတာ္မွာ ကိန္းေနေသာ ေသြးစိမ္းမ်ားကို ဓားျဖင့္ခြဲ၍ ကုသေပးေသာအခါမွ ေကာင္းစြာ ေပ်ာက္ကင္းသြားေလသည္။

ဤေနရာတြင္ ကုသိုလ္စိတ္ထားႏွင့္ အကုသိုလ္စိတ္ထား အက်ိဳးေပးပံုကို သတိျပဳသင့္လွ၏။ ဆရာဇီဝကသည္ ဘုရားေျခမေတာ္ကို ဓားျဖင့္ခြဲေသာ္လည္း ေဝဒနာေပ်ာက္ကင္းေစရန္ ေစတနာျဖင့္ ျပဳလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ အကုသိုလ္မျဖစ္သည့္အျပင္ ကုသိုလ္ေကာင္းက်ိဳးပင္ မ်ားစြာရေလသည္။
ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈမ်ားတြင္ ေစတနာသည္ အေရးႀကီးေသာအေၾကာင္းျဖစ္ပံုကို သတိျပဳ အေရးထားဖြယ္အျဖစ္ ထင္ရွားသည္။ ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ထိုအကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ ငရဲက်ေရာက္ျပီး ေနာက္ဆံုး ပရိနိဗၺာန္ျပဳရမည့္ဘဝတြင္ အရွိန္မေပ်ာက္ဘဲ အကုသိုလ္အက်ိဳးဆက္ကို ေပးဆပ္သြားရေသးသည္။

ထိုအကုသိုလ္အက်ိဳးဆက္ကို လယ္တီပ႑ိတ ဆရာ ဦးေမာင္ႀကီးက လကၤာစပ္ဆိုပံုမွာ-
ေက်ာ္လႊာခတ္လို႔၊ ေသြးဓာတ္ဆူပူ၊
ေျခမေတာ္ဦး၊ ထြတ္ဖူးတဆူ၊
ေသြးညိဳကိန္းလို႔၊ က်ိန္းစပ္ေတာ္မူ၊
ဇီဝက ခြဲရ-ဘယ္ဝဋ္ဟူ။

ပေဒသရာဇ္၊ မင္းျဖစ္စဥ္ဝယ္၊
မူးယစ္ေသာက္စား၊ ေဖာက္ျပားမဖြယ္၊
လူရွင္ လတ္လတ္၊ ထိုးသတ္ျပန္တယ္၊
ဓားဝိပါက္ အဆက္-သူကႏြယ္။

ေမာင္အဂၢ

( ျမတ္မဂၤလာ ၂ဝဝ၁-ခု မတ္လ )

ျမတ္ဗုဒၶ၏ သတၱမဝိပါက္ေတာ္

ေဒဝဒတ္သည္ သတ္လိုေသာ ေစတနာႏွင့္ ဗုဒၶအား သတ္ရန္ ခ်က္ေကာင္းကို အျမဲၾကံစည္၍ ေစာင့္ေန၏။ သို႔ေသာ္ ရွင္ေတာ္ဘုရား၏ ဘုန္းသမၻာေၾကာင့္ တခါမွ် အၾကံမေအာင္ေပ။ တေန႔တြင္ မိမိအား ယံုၾကည္ကိုးကြယ္သူ အဇာတသတ္မင္းႏွင့္ တိုင္ပင္ျပီး အလြန္ဆိုးဝါးေသာ နာဠာဂီရိဆင္ႀကီးကို အရက္တိုက္လႊတ္လိုက္သည္။ ထိုဆင္ႀကီးသည္ ဆြမ္းခံၾကြေနေသာ ရွင္ေတာ္ဘုရားႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေရွ႔တည့္တည့္တြင္ ေရာက္ရွိလာသည္။ တိုင္းသူျပည္သား လူအမ်ားတို႔သည္ ေခါင္းနပန္းႀကီးျပီး ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းႏွင့္ ထိတ္႔လန္႔ေနၾကသည္။ အရွိန္ႏွင့္ ေျပးလာေသာ ဆင္ႀကီးသည္ ရွင္ေတာ္ဘုရားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ေတာ့သည္။

ထိုအခါ ဘုရားရွင္၏ ေမတၱာေတာ္အဟုန္ေၾကာင့္ ျမတ္ဘုရား၏ ေျခေတာ္ရင္းမွာ ဝပ္တြားဦးခိုက္ေနရွာသည္။ ေဒဝဒတ္ႏွင့္ အေပါင္းအသင္းေတြကလည္း အံ႔ၾသဖြယ္ရာအျဖစ္ကို ျမင္ရေတာ့ ေဝးရာေျပးျပီး ေရွာင္တိမ္းပုန္းကြယ္ေနၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားကေတာ့ ခါတိုင္းလိုပဲ ဆြမ္းခံလမ္းတြင္ ဆက္လက္ျပီး ဆြမ္းအလွဴခံေနၾကသည္။ ထိုျဖစ္ရပ္သည္ အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ဆိုလွ်င္-

ေရွးလြန္ေလျပီးေသာ အတိတ္ဘ၀က ဗာရာဏသီျပည္၌ ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ဆင္ထိန္းဆင္ေက်ာင္းအမ်ိဳးမွာ ျဖစ္ေတာ္မူခဲ့သည္။တေန႔တြင္ ဆင္စီးျပီး ျမိဳ႔တြင္းသို႔ လွည့္လည္ရာ လမ္းမွာ ဆြမ္းခံၾကြလာသည့္ ပေစၥကဗုဒၶါတပါးႏွင့္ ပက္ပင္းဆံုမိသည္။ ထိုအခါ အေလာင္းေတာ္ဆင္ထိန္းက ႀကိမ္းဝါးေမာင္းမဲျပီး-ဦးျပည္းရဟန္း၊ ေရွာင္ေပးပါ၊ ဆင္နဲ႔တိုက္ျပီး အေသခံခ်င္လို႔လား၊ မေရွာင္ရင္ ဆင္နဲ႔တိုက္လိုက္မယ္။ ဤကဲ့သုိ႔ ျခိမ္းေျခာက္သည္။ ဒီလိုျခိမ္းေျခာက္ေပမဲ့ ပေစၥကဗုဒၶါ အရွင္ျမတ္ကေတာ့ တုန္လႈပ္ျခင္းမရွိပါ၊ ရဟန္းတို႔၏ ဣေျႏၵ မပ်က္ေစဘဲ သြားရိုးသြားစဥ္အတိုင္းသာ ၾကြသြားေတာ္မူသည္။ ဒါကို ဆင္ထိန္းက ျမင္ေတာ့ ပိုျပီးေဒါသထြက္လာတယ္။

သင္ ရဟန္းဟာ ငါ့ကို သက္သက္ မထီေလးစားလုပ္တာပဲ-လို႔ ႀကိမ္းဝါးျပီး ဆင္ႀကီးႏွင့္ တိုက္ျပန္သည္။ ထိုအခါ ရွင္ပေစၥကဗုဒၶါက လ်င္ျမန္စြာ စ်ာန္ယာဥ္စီးျပီး ေကာင္းကင္ခရီးသို႔ ပ်ံၾကြေတာ္မူသည္။ ဆင္ရိုင္းႀကီးေဘးမွ လြတ္သြားေသာ္လည္း ရုတ္တရက္ ေကာင္းကင္သို႔ ပ်ံၾကြရသည့္အတြက္ ရံုေတာ္မူထားသည့္ သကၤန္းေတာ္ကား ေလွ်ာက်က်န္ခဲ့သည္။ ထိုသကၤန္းကို ဆင္ႀကီးက အတင္းနင္းျပီး ေၾကမြသြားေအာင္ ဆြဲဆုတ္ပစ္လိုက္သည္။ ဘုရားေလာင္း ဆင္ထိန္းဟာ ထိုအကုသုိ္လ္ေၾကာင့္ ငရဲမွာ ၾကာရွည္စြာ ခံစားရျပီး အဆံုးဘ၀ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူသည့္အခါ နာဠာဂီရိဆင္ႏွင့္ တိုက္သတ္သည့္ ဝဋ္-ခံေတာ္မူရသည္။

ထိုဝဋ္ေတာ္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ လယ္တီပ႑ိတ ဦးေမာင္ႀကီးက-
ဆြမ္းခံၾကြျမန္း၊ ထိပ္ပန္းဘုန္းၾကြယ္၊
မုန္က်ဆင္ႀကီး၊ ခရီးအက်ယ္၊
ေဒဝဒတ္မိုက္၊ လႊတ္လိုက္ျပန္တယ္၊
ရင္ဆိုင္ေတြ႔၊ ဆင္ေဝွ႔ ဘယ္၀ဋ္ႏြယ္။

ဆင္ထိန္းဆင္ေက်ာင္း၊ အေလာင္းျဖစ္တံု၊
ရွင္ပေစၥက၊ လမ္းမအဆံု၊
ေဒါသထားလို႔၊ ျပစ္မွားသုန္မႈန္၊
ဆင္ႏွင့္တိုက္၊ ဝဋ္လိုက္ေစဖို႔ ၾကံဳ-ဟု စပ္ဆိုေတာ္မူခဲ့သည္။

ေမာင္အဂၢ

( ျမတ္မဂၤလာ ၂ဝဝ၁-ခု ေဖေဖာ္ဝါရီလ )