မူလကသစ္ဝိုင္ ဆရာေတာ္ႀကီး ၏ ေထ႐ုပၸတၲိအက်ဥ္း (၅)

ပဋိယတိၲမွ ပဋိပတိၲသို႔

ဒုတိယကမၻာစစ္ဗုန္းဒဏ္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးပ်က္စီးကာ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္ခ်ိန္တြင္ ဆရာရင္းမွာလည္း ပ်ံလြန္ေတာ္မူေလသည္။ ဆရာေတာ္ဘုရားသည္ ေရွးေရွးဘဝကျဖည့္က်င့္ ခဲ့ေသာ ပါရမီအဟုန္တို႔ေၾကာင့္ သပိတ္တစ္လံုး၊ သံုးထည္ေသာသကၤန္းျဖင့္ ဖကၠလိပ္ေက်ာင္း သို႔ မထင္မရွားႂကြေရာက္၍ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ေန႔ေရာညေရာပါ ကိုယ္ေတြ႕ဉာဏ္ျမင္ ဆင္ျခင္႐ႈ မွတ္ ဝိပႆနာတရားေတာ္ျမတ္ကို အမွန္တကယ္ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မနားမေန ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့၏။ ထိုသို႔ ဖကၠလိပ္ေက်ာင္းတြင္ ပလိေဗာဓ ကင္းကင္းႏွင့္ တစ္ဝါတြင္းလံုး ဝိပႆနာဓူရ ပဋိပတိၲလုပ္ငန္းမ်ားကို ေက်နပ္ေလာက္ေသာ တရားဓမၼတို႔ကို ရရွိခံစားရခ်ိန္တြင္ သဒၵါတရားတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပြါးလာခဲ့၏။ ထိုသဒၵါတရားမွာ မိမိကိုယ္တိုင္တရား အားထုတ္၍ ရထားေသာ ဝိပႆနာ ကိုယ္ေတြ႕ ဉာဏ္ျမင္ တရားဓမၼတို႔ကို လူအမ်ားတို႔အား အားထုတ္ေစခ်င္ေသာ စိတ္အၾကံျဖစ္ေပၚခဲ့၏။ တရား၏ အႏွစ္သာရကို ခံစားေစလို၏၊ ၿငိမ္း ေအးေစလို၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဟင္းေကာင္း (အရသာေကာင္း)တစ္ခုကို စားသံုးရလွ်င္ ကိုယ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာသူမ်ားကို အရင္ဆံုးသတိရသကဲ့သို႔ ကိုယ္တိုင္သိျမင္ခဲ့ၿပီးေသာ တရားဓမၼတို႔ကို မိမိကဲ့သို႔သိျမင္ေစရန္ ေက်းဇူးရွင္ အဘိုးဝမ္းကြဲ ဦးဘိုးျမႏွင့္ မယ္ေတာ္၊ ခမည္းေတာ္တို႔ကို တရားအားထုတ္ေစလိုေသာ သမၼာ ဆႏၵေစတနာတို႔ေၾကာင့္ အဗ်ားအလယ္စုရြာအနီး ကသစ္ဝိုင္ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးသို႔ ျပန္ႂကြခဲ့၏။ ထိုခ်ိန္တြင္ ကသစ္ဝိုင္ေက်ာင္းတိုက္ႀကီး၏ တတိယေျမာက္ ဆရာေတာ္ဦးကု႑လ ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္၍ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီး၌ သံဃာေတာ္မ်ား ကင္းမဲ့ေန ခ်ိန္တြင္ အဘိုးဦးဘိုးျမစေသာ ေက်ာင္းဒါယကာ၊ ဒါယိကာမ အမ်ားတစ္စုတို႔မွ ကသစ္ဝိုင္ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီး၌ပင္ သီတင္းသံုး၍ တရားျပေတာ္မူပါရန္ ပင့္ေလွ်ာက္ၾက၏။ ထိုသို႔ တရား ျပသရင္း တရားအားထုတ္ေသာ ေယာဂီမ်ား အဆက္မျပတ္မ်ားလာရာမွ အစျပဳကာ “ကသစ္ဝိုင္ဆရာေတာ္” ဟု အမည္ျဖင့္ထင္ရွားလာခဲ့ၿပီး ကသစ္ဝိုင္ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးကို ဗဟိုျပဳ၍ ျမန္မာျပည္အႏွံ႕ရွိ ေဝေနယ်သတၲဝါအမ်ားတို႔အား တရားျပသေတာ္မူခဲ့ေလသည္။

တရားေရေအးတိုက္ေကြ်းျခင္း

ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ တရားနာပရိသတ္မွာလည္း တရားနာေယာဂီမ်ားႏွင့္ သာမန္တရားနာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသာမဟုတ္ဘဲ ပဋိပတၲိနည္းကို က်က်နန စီးဝါးတက် က်မ္းဂန္ႏွင့္အညီ မွတ္ယူ လိုၾကေသာ နယဂေဝသီဓမၼာစရိယႏွင့္ ပါရဂူအရွင္ျမတ္မ်ားပင္ နာၾကားကာ၊ ေရးမွတ္ကာျဖင့္ မေပ်ာက္မပ်က္ရေလေအာင္ သိုမွီးသိမ္းဆည္းၾကေပသည္၊ ေဟာေျပာသည့္အခါမွာလည္း ဉာဏ္ေလးသူ စာမတတ္သူမ်ားပင္ နားလည္လြယ္ေအာင္ေဟာေျပာႏိုင္စြမ္းရွိသည့္ျပင္ အခ်ိဳ႕ ေနရာမ်ား၌ လကၤာမ်ား စီကံုးရြတ္ဆိုလွ်က္ “ရေအာင္ လုပ္ၾက၊ ရေအာင္ လုပ္ထားၾက” လို႔လည္း မၾကာမၾကာမွာေတာ္မူေလ့ရွိေပသည္၊ ေလးေလးႏွင့္ မွန္မွန္တည္ျငိမ္စြာ ေဟာေျပာ ေတာ္မူသျဖင့္ မေပ်ာက္ပ်က္ရေအာင္ ေဆာင္ထားလို ေရးမွတ္လိုၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ အဖိုး တန္၍ ရႏိုင္ခဲ့ေသာ လာဘ္ႀကီးတစ္ခုပင္ ျဖစ္ျပန္ေတာ့သည္၊ အေရးႀကီးေသာေနရာမ်ား၌ ပါ႒ိေတာ္ အ႒ကထာႏွင့္ ဆိုင္ရာဋီကာမ်ား ကိုးကားလွ်က္ နာၾကားသူတို႔၏ႏွလံုးထဲမွာ စြဲျမဲ သြားေအာင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့၏။ ဆယ္ရက္စဥ္တရားပတ္ ေဟာေျပာျပသရာ၌ သတိပ႒ာန္ တရား (၄)ပါးလံုး ပါဝင္ေသာ္လည္း ကာယာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္ ဓာတုမနသီကာရပဗၺ ဝိပႆနာယာနိကလမ္းျဖင့္ နံနက္ႏွင့္ ညပိုင္းတို႔တြင္ အလုပ္ေပးတရား၊ ဉာဏ္စဥ္တရားတို႔ကို တိက်ရွင္းလင္း သေဘာေပါက္နားလည္လြယ္ေအာင္ ညႊန္ျပဆံုးမေတာ္မူခဲ့၏။ သင္သိဝိပႆနာခဏ္း(အားထုတ္ပံုအားထုတ္နည္း)တြင္ တရားအားထုတ္ရာ၌ အခက္ အခဲမရွိ သဒၵါတရားတက္လာေစရန္ ေဟာၾကားထားေတာ္မူ၏။ ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးသည္ က်မ္းဂန္ေထြထူး၊ သင္ဘူး၊ မသင္ဘူးၾကေသာ သဒၶါ ပသႏၷ သမၼာဆႏၵ စိတ္ေကာင္း စိတ္ျမတ္ ရွိၾကသူ ရဟန္းရွင္လူ အမ်ားျပည္သူတို႔အား သိမ္ေမြ႕ နက္နဲ သိျမင္ႏိုင္ခဲေသာ ႐ုပ္နာမ္ ဓမၼ သဘာဝ တို႔ကို သိျမင္ႏိုင္ေအာင္ေပၚလြင္ ထင္ရွားေသာ စကားအသံုးအႏႈန္းတို႔ျဖင့္ တန္ဆာ ဆင္လွ်က္ “ကိုယ္ေတြ႕ဉာဏ္ျမင္ ဝိပႆနာ လုပ္ငန္းစဥ္” တရားမ်ားကို စာေပက်မ္းဂန္တတ္သူက တျခား၊ သေဘာ အဟုတ္အမွန္ေတြကို စာေပက်မ္းဂန္ တတ္သူက တစ္ျဖာ၊ ကိစၥၿပီးေအာင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္သူက တစ္နည္း၊ အသီးသီးကြဲျပား ေအာင္ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိဆိုတဲ့အယုတ္တရားေတြကို လက္ေတြ႕ျဖဳတ္ပံု၊ ဖ်က္ပံု တို႔ ႏွင့္တကြ ပညတ္သိ၊ ပရမတ္သိ၊ အမွန္သိပံုေတြကို လုပ္ငန္းဆိုင္ရာ က်မ္းအျဖာျဖာတို႔ျဖင့္ ဥပမာပံု အမ်ိဳးမ်ိဳးျပ၍ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေဟာၾကားျပသဆိုဆံုးမေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ နားမလည္သူမ်ား ရွိပါကလည္း တစ္ဦးခ်င္းေခၚ၍ စိတ္ရွည္စြာျဖင့္ တိုတိုက်ဥ္းက်ဥ္းလိုရင္းကို နားလည္လြယ္ ေအာင္လည္း ေဟာေဖၚညႊန္ျပဆံုးမေပးေတာ္မူခဲ့၏။ တရားအားထုတ္သူေယာဂီမ်ားကို အတိုဆံုးေသာ အခ်ိန္အတြင္း အလြယ္ဆံုးေသာနည္းျဖင့္ နည္းနိႆယအဝ၀တို႔ကို သိရွိနားလည္၍ တရားကို သိရွိၿပီး၊ ျမင္ေစလိုျခင္းသည္ အဓိကလိုရင္းျဖစ္၏။