ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလႏွင့္ ညႊတ္ကြင္း
၁၂၄၄-ခုႏွစ္ခန္႔တြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလသည္ ေရႊက်င္ ဆိတ္ကေလး ေတာေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္ မူသည္။ ထိုစဥ္ ၀မ္းခနိမ္ရြာသို႔ နံနက္ေစာေစာ ဆြမ္းခံၾကြသြားရာ ေတာလမ္းအတြင္း ေျခေတာ္သည္ ညႊတ္ကြင္းတခုတြင္ မိသြားသည္၊ ထိုအခါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ ထိုေနရာမွ မၾကြဘဲ ရပ္တန္႔ေနသည္။ ညႊတ္ကြင္းရွင္ ျမင္ေသာအခါ အေၾကာက္လြန္၍ အနီးမကပ္ဘဲ ေရွာင္တိမ္းေန၏၊ အတန္ၾကာ၍ တဖန္ လာၾကည့္ေသာအခါ၌လည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ရပ္ေတာ္မူလ်က္သာ ေတြ႔ရ၏။ ဤနည္းျဖင့္ သံုးေလးႀကိမ္ လာၾကည့္ျပီးလွ်င္ အလြန္ပူပန္စိုးရိမ္မိသျဖင့္ အျခားသူတေယာက္ကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပ၍ ညႊတ္ကြင္း သြားျဖဳတ္ေပးပါ-ဟု ေတာင္းပန္၏။
ထိုသူလည္း လ်င္ျမန္စြာ သြား၍ ျဖဳတ္ေသာအခါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက
ဒါယကာ၊ သင္၏ ညႊတ္ကြင္းလား-ဟု ေမး၏။
မဟုတ္ပါ-ဟု ေလွ်ာက္ေသာ္ သူတပါး၏ ညႊတ္ကြင္းကို မျဖဳတ္နဲ႔-ဟု ဆို၏။
ထိုသူလည္း ျပန္သြား၍ ညႊတ္ကြင္းရွင္အား ကိုယ္တိုင္သြားျဖဳတ္ရန္ ေျပာသည္၊ ညႊတ္ကြင္းရွင္သည္ မသြား၀ံ့၊ မၾကာမီ ေနမြန္းတည့္လုနီးအခ်ိန္သို႔ ေရာက္လာ၏။ အေဖာ္ျဖစ္သူက ညႊတ္ကြင္းရွင္အား ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ ညႊတ္ကြင္းကို ကိုယ္တိုင္လည္း မျဖဳတ္၊ ညႊတ္ကြင္းရွင္ မဟုတ္သူကိုလည္း အျဖဳတ္မခံ၊ မြန္းတည့္ခ်ိန္လည္း နီးျပီ၊ ဆြမ္းမစားရ၍ ပ်ံေတာ္မူသြားလွ်င္ မင္း အ၀ီစိေလာက္ေတာ့ ေသခ်ာျပီ-ဟု သတိေပးသည္။
ဤတြင္မွ ညႊတ္ကြင္းရွင္သည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးထံ စြန္႔စား၍ သြားသည္။ အနီးသို႔ေရာက္ေသာအခါ တပည့္ေတာ္ ေတာၾကက္ေထာင္တဲ့ ညႊတ္ကြင္းပါ၊ ေနာက္ တသက္လံုး ဤအမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္ပါေတာ့မယ္-ဟု ငိုယိုေလွ်ာက္ထား၍ ညႊတ္ကြင္းကို ျဖဳတ္သည္။ ညႊတ္ကြင္းအနီးရွိ တည္ၾကက္ႏွင့္ ညႊတ္ကြင္းကိုလည္း လွဴလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ မြန္းတည့္ခ်ိန္ ေရာက္ေနျပီျဖစ္၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ ဆြမ္းမဘုဥ္းေပးရေတာ့ေပ။
ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလသည္ ရဟႏၲာ-ဟု ေက်ာ္ေစာခဲ့ေသာ ရဟန္းျမတ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ဒကာ-ဒကာမမ်ားက ဆရာေတာ္-ဟု ေခၚသည္ကို လက္မခံေပ။ သည္လိုမေခၚနဲ႔ ငါဟာ မင္းဆရာမဟုတ္ဘူး-ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ ဦးသီလ-ဟု မတြင္ဘဲ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလ-ဟု တြင္ေပသည္။
( ၀င္း၀င္းျမတ္ )
( ေညာင္ေလးပင္ေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီး အဂၢမဟာပ႑ိတ ဦးအရိယ-ေရး
ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလ ေထရုပၸတၱိ-မွ )
ထိုသူလည္း လ်င္ျမန္စြာ သြား၍ ျဖဳတ္ေသာအခါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက
ဒါယကာ၊ သင္၏ ညႊတ္ကြင္းလား-ဟု ေမး၏။
မဟုတ္ပါ-ဟု ေလွ်ာက္ေသာ္ သူတပါး၏ ညႊတ္ကြင္းကို မျဖဳတ္နဲ႔-ဟု ဆို၏။
ထိုသူလည္း ျပန္သြား၍ ညႊတ္ကြင္းရွင္အား ကိုယ္တိုင္သြားျဖဳတ္ရန္ ေျပာသည္၊ ညႊတ္ကြင္းရွင္သည္ မသြား၀ံ့၊ မၾကာမီ ေနမြန္းတည့္လုနီးအခ်ိန္သို႔ ေရာက္လာ၏။ အေဖာ္ျဖစ္သူက ညႊတ္ကြင္းရွင္အား ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ ညႊတ္ကြင္းကို ကိုယ္တိုင္လည္း မျဖဳတ္၊ ညႊတ္ကြင္းရွင္ မဟုတ္သူကိုလည္း အျဖဳတ္မခံ၊ မြန္းတည့္ခ်ိန္လည္း နီးျပီ၊ ဆြမ္းမစားရ၍ ပ်ံေတာ္မူသြားလွ်င္ မင္း အ၀ီစိေလာက္ေတာ့ ေသခ်ာျပီ-ဟု သတိေပးသည္။
ဤတြင္မွ ညႊတ္ကြင္းရွင္သည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးထံ စြန္႔စား၍ သြားသည္။ အနီးသို႔ေရာက္ေသာအခါ တပည့္ေတာ္ ေတာၾကက္ေထာင္တဲ့ ညႊတ္ကြင္းပါ၊ ေနာက္ တသက္လံုး ဤအမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္ပါေတာ့မယ္-ဟု ငိုယိုေလွ်ာက္ထား၍ ညႊတ္ကြင္းကို ျဖဳတ္သည္။ ညႊတ္ကြင္းအနီးရွိ တည္ၾကက္ႏွင့္ ညႊတ္ကြင္းကိုလည္း လွဴလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ မြန္းတည့္ခ်ိန္ ေရာက္ေနျပီျဖစ္၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ ဆြမ္းမဘုဥ္းေပးရေတာ့ေပ။
ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလသည္ ရဟႏၲာ-ဟု ေက်ာ္ေစာခဲ့ေသာ ရဟန္းျမတ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ဒကာ-ဒကာမမ်ားက ဆရာေတာ္-ဟု ေခၚသည္ကို လက္မခံေပ။ သည္လိုမေခၚနဲ႔ ငါဟာ မင္းဆရာမဟုတ္ဘူး-ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ ဦးသီလ-ဟု မတြင္ဘဲ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလ-ဟု တြင္ေပသည္။
( ၀င္း၀င္းျမတ္ )
( ေညာင္ေလးပင္ေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီး အဂၢမဟာပ႑ိတ ဦးအရိယ-ေရး
ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလ ေထရုပၸတၱိ-မွ )
0 comments:
Post a Comment