မေကာင္းမႈလုပ္တာသိတာနဲ႔မသိတာနဲ႔ ဘာကပိုအျပစ္ႀကီးလဲ
Labels: အေမးအေျဖက႑ |
အေမး။ မေကာင္းမႈက်ဴးလြန္မိတဲ့အခါ မသိဘဲက်ဳးလြန္တာနဲ႔ သိရက္နဲ႔က်ဳးလြန္တာ ဘယ္ဟာက ပိုၿပီးအျပစ္ႀကီးပါသလဲဘုရား။
ဖိုးလျပည့္
ၿမိတ္
အေျဖ။ ။အဘိဓမၼာမွာ ဒိ႒ိဂတ၀ိပၸယုတ္ထက္ ဒိ႒ိဂတသမၸယုတ္က ပိုၿပီး ထက္ျမက္ပါတယ္။ဆိုလုိတာက ဒိ႒ိနဲ႔ယွဥ္ၿပီး က်ဳးလြန္တာက ပိုၿပီး အျပစ္ႀကီးေလးပါတယ္။
ပိုရွင္းသြားေအာင္ ေျပာပါအံုးမယ္။ အျပစ္ရွိတာကို အျပစ္မရွိလို႔ မွတ္ယူေနတာ မိစၦာဒိ႒ိ လို႔ေခၚပါတယ္။ ဒိမိစၦာဒိ႒ိအေျခခံၿပီး(မသိဘဲ) မေကာင္းမႈ က်ဳးလြန္တဲ့အခါမွာ မေၾကာက္မရြ႕ံေနာက္မတြန္႔ဘဲ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ျပဳလုပ္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းမႈမ်ားဟာ မိစၦာအယူရွိသူတို႔ရဲ႕သႏၱာန္မွာ ပိုၿပီး အဖတ္တင္က်န္ရစ္တယ္၊(ပိုၿပီးအျပစ္ႀကီးတယ္)လို႔ဆုိရပါတယ္။ ဥပမာ ..ရဲရဲၿငိေနတဲ့ သံေတြခဲကို ေရႊတုံးထင္ၿပီး ကိုင္တဲ့အခါ ျပင္းျပင္းထန္ အေလာင္ခံရသလိုပါပဲ။
သိရက္နဲ႔ မေကာင္းမႈျပဳလုပ္မိတဲ့(သမၼာအယူရွိတဲ့)သူမ်ားမွာေတာ့ မေကာင္းမႈမွန္းသိတဲ့အတြက္ မေကာင္းမႈကို ေၾကာက္ရြ႕ံတြန္႔ဆုတ္ ေနတတ္တယ္၊ သူ႔မွာ မလြဲသာလို႔သာ မေရွာင္ၾကဥ္နိုင္ဘဲ ျပဳက်င့္လုိက္ရတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ သိရက္နဲ႔ မေကာင္းမႈျပဳမိသူမွာ ဒိ႒ိနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ျပဳတာထက္ အျပစ္မႀကီးေလးပါ။
ဥပမာ….ရဲရဲၿငိေနတဲ့သံေတြခဲကို မလြဲသာလို႔ ကိုင္တဲ့အခါမွာ အပူသက္သာေအာင္ ကိုင္သလိုပါပဲ။ သိၿပီး ျပဳမိတာက မသိဘဲျပဳမိတာထက္ အျပစ္နည္းပါးပါတယ္။(မိလိႏၵပဥွာပါဠိေတာ္၊ ဇာနႏၱာဇာနႏၱာနံ ပါပကရဏပဥွာ)
ဒါျဖင့္ရင္ ရာဇသတ္ဥပေဒကိုပဲျဖစ္ေစ၊ ဘုရားပညတ္ေတာ္ကိုပဲျဖစ္ေစ သိရက္နဲ႔ လြန္က်ဳးမိတဲ့သူမ်ားမွာ ေလာကဓမၼအရ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ႀကီးေလးတဲ့အျပစ္ကို ရၾကပါသလဲ လို႔ေမးစရာရွိပါတယ္။
အေျဖက ..သိရက္နဲ႔အျပစ္က်ဳးလြန္သူမွာ ရာဇသတ္ဥပေဒမ်ား၊ဘုရားရွင္ပညတ္ေတာ္မ်ားကို က်ဳးလြန္ေဖါက္ဖ်က္ရံုမက မရိုေသ ေလစားမႈလဲမရွိဘဲ အဂါရ၀ ေဒါသစိတ္မ်ားနဲ႔ ၿခံရံၿပီးရွိေနတာေၾကာင့္ ေလာကဓမၼအလိုက္ ႀကီးေလးတဲ့အျပစ္ထိုက္ပါတယ္။
ဥပေဒမ်ား၊ဘုရားရွင္ပညတ္ေတာ္မ်ားကို နားမလည္တာ မသိတာဟာ “ဒိ႒ိ” မဟုတ္ပါ၊ အခ်ဳိ႕ေနရာမွာ ေမာဟ၊ အခ်ဳိ႕ေနရာမွာ မသိရံုမွ်သာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒိ႒ိမဖက္ဘဲ မသိတဲ့အတြက္ အျပစ္က်ဳးလြန္သူမွာ ဥပေဒျပဳသူအေပၚမွာျဖစ္ေစ၊ ဘုရားရွင္အေပၚမွာျဖစ္ေစ မေလးစားတဲ့စိတ္ မပါတဲ့အတြက္ ေလာကအလိုက္ ညွာညွာတာတာ အျပစ္ေပးၾကရပါတယ္။ သံသရာေဘးမွာလဲ သိရက္နဲ႔က်ဴးလြန္သူေလာက္ အျပစ္မႀကီးေလးပါ။(သၿဂိဳဟ္ဘာသာဋီကာ၊၃၈)
ဖိုးလျပည့္
ၿမိတ္
အေျဖ။ ။အဘိဓမၼာမွာ ဒိ႒ိဂတ၀ိပၸယုတ္ထက္ ဒိ႒ိဂတသမၸယုတ္က ပိုၿပီး ထက္ျမက္ပါတယ္။ဆိုလုိတာက ဒိ႒ိနဲ႔ယွဥ္ၿပီး က်ဳးလြန္တာက ပိုၿပီး အျပစ္ႀကီးေလးပါတယ္။
ပိုရွင္းသြားေအာင္ ေျပာပါအံုးမယ္။ အျပစ္ရွိတာကို အျပစ္မရွိလို႔ မွတ္ယူေနတာ မိစၦာဒိ႒ိ လို႔ေခၚပါတယ္။ ဒိမိစၦာဒိ႒ိအေျခခံၿပီး(မသိဘဲ) မေကာင္းမႈ က်ဳးလြန္တဲ့အခါမွာ မေၾကာက္မရြ႕ံေနာက္မတြန္႔ဘဲ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ျပဳလုပ္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းမႈမ်ားဟာ မိစၦာအယူရွိသူတို႔ရဲ႕သႏၱာန္မွာ ပိုၿပီး အဖတ္တင္က်န္ရစ္တယ္၊(ပိုၿပီးအျပစ္ႀကီးတယ္)လို႔ဆုိရပါတယ္။ ဥပမာ ..ရဲရဲၿငိေနတဲ့ သံေတြခဲကို ေရႊတုံးထင္ၿပီး ကိုင္တဲ့အခါ ျပင္းျပင္းထန္ အေလာင္ခံရသလိုပါပဲ။
သိရက္နဲ႔ မေကာင္းမႈျပဳလုပ္မိတဲ့(သမၼာအယူရွိတဲ့)သူမ်ားမွာေတာ့ မေကာင္းမႈမွန္းသိတဲ့အတြက္ မေကာင္းမႈကို ေၾကာက္ရြ႕ံတြန္႔ဆုတ္ ေနတတ္တယ္၊ သူ႔မွာ မလြဲသာလို႔သာ မေရွာင္ၾကဥ္နိုင္ဘဲ ျပဳက်င့္လုိက္ရတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ သိရက္နဲ႔ မေကာင္းမႈျပဳမိသူမွာ ဒိ႒ိနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ျပဳတာထက္ အျပစ္မႀကီးေလးပါ။
ဥပမာ….ရဲရဲၿငိေနတဲ့သံေတြခဲကို မလြဲသာလို႔ ကိုင္တဲ့အခါမွာ အပူသက္သာေအာင္ ကိုင္သလိုပါပဲ။ သိၿပီး ျပဳမိတာက မသိဘဲျပဳမိတာထက္ အျပစ္နည္းပါးပါတယ္။(မိလိႏၵပဥွာပါဠိေတာ္၊ ဇာနႏၱာဇာနႏၱာနံ ပါပကရဏပဥွာ)
ဒါျဖင့္ရင္ ရာဇသတ္ဥပေဒကိုပဲျဖစ္ေစ၊ ဘုရားပညတ္ေတာ္ကိုပဲျဖစ္ေစ သိရက္နဲ႔ လြန္က်ဳးမိတဲ့သူမ်ားမွာ ေလာကဓမၼအရ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ႀကီးေလးတဲ့အျပစ္ကို ရၾကပါသလဲ လို႔ေမးစရာရွိပါတယ္။
အေျဖက ..သိရက္နဲ႔အျပစ္က်ဳးလြန္သူမွာ ရာဇသတ္ဥပေဒမ်ား၊ဘုရားရွင္ပညတ္ေတာ္မ်ားကို က်ဳးလြန္ေဖါက္ဖ်က္ရံုမက မရိုေသ ေလစားမႈလဲမရွိဘဲ အဂါရ၀ ေဒါသစိတ္မ်ားနဲ႔ ၿခံရံၿပီးရွိေနတာေၾကာင့္ ေလာကဓမၼအလိုက္ ႀကီးေလးတဲ့အျပစ္ထိုက္ပါတယ္။
ဥပေဒမ်ား၊ဘုရားရွင္ပညတ္ေတာ္မ်ားကို နားမလည္တာ မသိတာဟာ “ဒိ႒ိ” မဟုတ္ပါ၊ အခ်ဳိ႕ေနရာမွာ ေမာဟ၊ အခ်ဳိ႕ေနရာမွာ မသိရံုမွ်သာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒိ႒ိမဖက္ဘဲ မသိတဲ့အတြက္ အျပစ္က်ဳးလြန္သူမွာ ဥပေဒျပဳသူအေပၚမွာျဖစ္ေစ၊ ဘုရားရွင္အေပၚမွာျဖစ္ေစ မေလးစားတဲ့စိတ္ မပါတဲ့အတြက္ ေလာကအလိုက္ ညွာညွာတာတာ အျပစ္ေပးၾကရပါတယ္။ သံသရာေဘးမွာလဲ သိရက္နဲ႔က်ဴးလြန္သူေလာက္ အျပစ္မႀကီးေလးပါ။(သၿဂိဳဟ္ဘာသာဋီကာ၊၃၈)
0 comments:
Post a Comment