စာအုပ္မ်ားႏွင့္ ခရီးသြားျခင္း (အဆက္)
ယခင္ အဆက္....
(၂)
တစ္ခါက ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုမွာ မ်က္စိထဲက ထုတ္ပစ္လို႔ မရခဲ့ပါ။ ဘာမွမထူးဆန္းေသာ သာမန္ စာမရတာတစ္ခုတည္းႏွင့္ စာခ်ဘုန္းၾကီးမွာ ေဒါသအမ်က္ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ၿပီး အနီးက ဓားႏွင့္ ကိုရင္ဆီကို လွမ္းေပါက္လိုက္သည္။ ေပါက္လိုက္ေသာ ဓားငယ္မွာ အဆိုပါကိုရင္၏ တင္ပါးကို စိုက္၀င္ေနခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ေၾကာက္လြန္း၍ ဘာမွ အထူးမစဥ္းစားခဲ့ဖူးေသာ္လည္ ယခုအခါတြင္ ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ ႏွလံုးသားတြင္ ဒဏ္ရာတစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္။
ထိုအျဖစ္အပ်က္နည္းတူ တစ္ခါက စာ၀ါလိုက္စဥ္ (သင္တန္းတက္စဥ္) စာေတြကို စာခ်ဘုန္းၾကီးက တစ္ပါးခ်င္း လွမ္းေမးေနသည္။ ကိုရင္တစ္ပါးက ထစ္ေနေသာအခါ “အာ”ဆိုၿပီး အနီးက သံုးေျမွာင့္သစ္သားတုံး (၀ိနည္း၊ သုတၱန္၊ အဘိဓမၼာဟု သံုးခု ေရးထားေသာ သံုးေျမွာင့္သစ္သားတုံး၊ ပိဋကတ္သံုးပံုကိုယ္စားျပဳ သစ္သားတံုး)ျဖင့္ အားကုန္လွမ္းပစ္လိုက္ရာ ေခါင္းကဲြၿပီး ေသြးမ်ား ျဖာထြက္လာခဲ့သည္။
ထိုကဲ့သို႔ အၾကမ္းပတမ္း လုပ္တတ္ေသာ ဓေလ့မွာ ဘုန္းၾကီးမ်ားမွ တစ္ဆင့္ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ဒကာၾကီးမ်ားသို႔ ဆင္းသက္သြားဟန္ရွိသည္။ အခ်ိဳ႕မိဘမ်ားမွာ စည္းကမ္းၾကီးျခင္းဟူေသာ ၀တ္႐ံုကို ၀တ္ၿပီး သားသမီးမ်ားကို အႏိုင္က်င့္တတ္ၾကသည္။ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္သလို သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္သလို ျဖစ္လာေအာင္ သားသမီးကို အတင္းအက်ပ္ တိုက္တြန္းသည္၊ လုပ္ေစသည္။ သားသမီးက အဆိုပါ မိဘတို႔ ေရြးခ်ယ္မႈကို သေဘာက်လွ်င္ေတာ့ ကိစၥမရွိ။ သေဘာမက်ဘဲ၊ ၀ါသနာမပါဘဲ အတင္းလုပ္ခိုင္းျခင္းမွာ အႏိုင္က်င့္ျခင္းတစ္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။
ယေန႔ကမၻာဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔သည္လည္း ဗုဒၶဘာသာ၏ အဆိုပါ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး ကိန္း၀ပ္လာၾကဟန္ရွိပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာ၊ သီရိလကၤာ၊ ထိုင္း၊ ကေမၻာဒီးယား၊ လာအို...ႏိုင္ငံမ်ားက အစိုးရမ်ားသည္ သားသမီး သို႔မဟုတ္ တပည့္မ်ားကို အတင္းအၾကပ္ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္သလို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနၾကေပသည္။ ဗုဒၶဘာသာတြင္ ျမတ္စြာဘုရားက ေဒါင္လိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး (linear) ကို သေဘာမက်။ အလ်ားလိုက္ အုပ္ခ်ုဳပ္ေရး (Non linear)ကို ေဟာၾကားခဲ့သည္။ ေဒါင္လိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ၾကီးသူ၊ အာဏာရသူတို႔မွ တစ္ဆင့္ခ်င္း အာဏာအားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ၾကီးသူ၊ အားရွိသူတို႔က မွားသည္ျဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ျဖစ္ေစ ေအာက္ကလူေတြ အားလံုး လိုက္လုပ္ရသည္။ ေစာဒကတက္ခြင့္မရွိ။ ေခတ္စကားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ လူ႕အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ မရွိ။ ၾကီးသူ အာဏာရသူက တရားမွ်တစြာ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္လွ်င္ ထိုလူ႕အဖဲြ႕အစည္း ေကာင္းက်ိဳးရမည္။ အထက္လူၾကီးမ်ား ဗရမ္းဗတာ အုပ္ခ်ဳပ္လွ်င္ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ေခါင္းငံုခံ။ ေဒါင္လိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ဤသေဘာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤနည္းကို ျမတ္စြာဘုရား သေဘာမက်၊ အားမေပး။
အလ်ားလိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ အေရးအၾကီးဆံုးလူဟူ၍ မရွိ။ ပါ၀င္ပတ္သက္သူအားလံုး အေရးၾကီးသည္။ တာ၀န္ရွိသည္။ အားလံုးတြင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ ရွိသည္။ လူ႕အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ ရွိသည္။ အရာအားလံုးကို ကိုယ့္ဆႏၵအတိုင္း လြတ္လပ္စြာ လုပ္ကိုင္ႏိုင္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အမ်ားဆႏၵသည္ အမွန္တရားျဖစ္သည္။ ကိုတာ မိတ္ဆက္ေဖာ္ျပေသာ ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးစဥ္းစားနည္းမွာ ဤသေဘာပင္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားတြင္ ဤအဆိုျပဳခ်က္ကို ေထာက္ခံေပးေနေသာ သာဓက၀တၳဳမ်ားစြာ ရွိသည္။ အခ်င္းခ်င္း စည္းေ၀းတိုင္ပင္ျခင္း၊ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး (အာဏာရွိရွိ မရွိရွိ) ေလးစားျမတ္ႏိုးျခင္း၊ အၾကီးဆံုးလူ၏ စကားပင္ျဖစ္ေစကာမူ တရားသျဖင့္ ေျပာသလား၊ မတရားသျဖင့္ ေျပာသလား စဥ္းစားၿပီးမွ လက္ခံေစျခင္း၊ ……..စေသာ သေဘာတရားမ်ားမွာ ျမတ္ဗုဒၶက ေနရာမ်ားစြာတြင္ ေဟာၾကားေပးထားသည္။ သို႔ေသာ္……..
တစ္ဖက္က ၾကီးသူကို ေလးစားခိုင္းသည္။ ၾကီးသူတို႔၏ စကားကို ေရွ႕တန္းတင္ထားသည္။ ဤသေဘာတရားမွာ လူ႕ေလာကအတြက္ ရွိသင့္ရွိထိုက္ေသာ က်င့္၀တ္တရားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္…။ ဒါေပမယ့္…။ သို႔ရာတြင္…. ဗုဒၶဘာသာလူၾကီးမ်ားက အဆိုပါ လူ႕က်င့္၀တ္ကို အလဲြသံုးစားလုပ္ပစ္လိုက္ၾကဟန္ တူသည္။ လူ႔က်င့္၀တ္ကို အတၱႏွင့္ ေပါင္းဖက္လိုက္ေသာအခါ လူ႕က်င့္၀တ္က ပံုပ်က္သြားခဲ့ပုံရသည္။ လူ႕က်င့္၀တ္ပံုပ်က္သြားေသာ္လည္း သူတို႔မွာ ဗုဒၶဘာသာဟူေသာ အမည္ႏွင့္လူ႕က်င့္၀တ္ဟူေသာ အမည္တို႔မွာ တင္က်န္ရစ္ေနသည္။ ဤျဖစ္အင္က ဗုဒၶဘာသာကို ျပန္လည္အိုးမည္းသုတ္လိုက္ျပန္သည္။ လူၾကီးစကားကို ေလးစားတန္ဖိုးထားျခင္းႏွင့္ လူၾကီးစကားကိုသာ အမွန္ဟု ယူလိုက္ျခင္း ေ၀ါဟာရႏွစ္ရပ္ကို ဂဃနဏ ကဲြျပားသိမွသာ ဗုဒၶဘာသာ မ်က္ႏွာပြင့္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္သည္။
ယခုအခါတြင္ကား ကမၻာအႏွံ႔မွ ျပန္႔ႏွံ႔လာေသာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားေၾကာင့္ ဘုန္းၾကီးမ်ား အသိပညာပြင့္လာၿပီး ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမေသာ ဓေလ့ အေတာ္နည္းပါးလာသည္ကို ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာ ေတြ႕လာရသည္။ ဆရာသမားတြင္ ဆရာသမားစည္း၊ တပည့္တြင္ တပည့္စည္း၊ မိဘတြင္ မိဘစည္း၊ သားသမီးတြင္ သားသမီးစည္း…အသီးအသီး စည္းရွိဖို႔ လိုအပ္သည္ဟု ထင္သည္။ မိသားစုမ်ားတြင္ ျပႆနာမ်ား ရွိေနတတ္သည္မွာ အဆိုပါ စည္းကို ေဘာင္ေက်ာ္မိၾက၍ျဖစ္သည္ဟု ထင္သည္။ ဤေနရာတြင္ ေျပာလိုသည္မွာ ဤအေၾကာင္းမ်ား မဟုတ္ပါ။ စာအုပ္မ်ားအေၾကာင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ငယ္ဘ၀က ေတာင္ငူၿမိဳ႕က နာမည္ၾကီး “ဆဲဗင္း စတိုး စာအုပ္ဆိုင္”မွာ စာအုပ္ေတြ ဟိုလွန္သည္လွန္ လုပ္ေနတုိင္း ၿပံဳးၿပံဳးၾကီး ၾကည့္ေနတတ္ေသာ ဆိုင္၀န္ထမ္းမ်ားကိုလည္း ျမင္ေယာင္မိပါသည္။ သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ၿပံဳးေနၾကသည္ကို အခုမွ သေဘာေပါက္သလိုလို ျဖစ္လာသည္။ ကိုရင္ေပါက္စက စာအုပ္ၾကီးမ်ား လွန္ေလွာေနေသာျမင္ကြင္းမွာ သူတို႔အတြက္ ထူးဆန္းေကာင္းထူးဆန္းေနပါလိမ့္မည္။ “ကိုရင္ေလး စာအုပ္၀ါသနာပါလား”လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆို ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေဒါက္တာမတင္၀င္း၏ “ရာဇ၀င္တြင္ေသာ မိန္းမသား”ဆိုေသာ စာအုပ္ကို လာေပးသည္ကို မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနခဲ့သည္။ ထိုစာအုပ္ထဲမွ မြန္ဘုရင္ ရာဇာဓိရာဇ္၏ ဘ၀ပံုရိပ္မွာ တစ္သက္လံုး (အခုအခ်ိန္အထိ) လႊမ္းမိုးလာေနခဲ့သည္။ ရာဇာဓိရာဇ္၏ စိတ္ဓာတ္ကို အစဲြၾကီး စဲြခဲ့ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ “ေတာ္တဲ့သူဆိုရင္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ေသာ သူ၏ စိတ္ဓာတ္”ကို အားက်ခဲ့ပါသည္။
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ေတာ္သူေတြ၊ ထက္ျမတ္သူေတြကို ေတြ႕တိုင္း အားက်စိတ္၊ ေလးစားစိတ္ ၾကည္ညိဳစိတ္ျဖစ္သည္။ ေတာ္သူေတြ၊ ထက္ျမတ္သူေတြ အထက္တန္းေနရာမ်ား ရလွ်င္ ၀မ္းသာသည္။ ရာဇာဓိရာဇ္သည္ နဖူးေျပာင္သည္၊ ႏႈတ္ခမ္းေထာ္သည္၊ ေျပာရလွ်င္ ႐ုပ္ဆိုးသည္။ သို႔ရာတြင္ မဟုတ္မခံ၊ ထက္ျမတ္ေသာ ႏွလံုးသားရွိသည္။ ျဖတ္ထုိးဉာဏ္ရွိသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ႕ဖခင္ (ဗညားဦး ထင္သည္)က သူ၏ ေကာင္းမြန္ေသာအရည္အခ်င္းမ်ားကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ႐ုပ္ဆိုးလို႔ဆိုၿပီး သူ႕ကို ဦးစားမေပးခဲ့။ ၁၆-ႏွစ္သားအရြယ္တြင္ ေတာထြက္ခဲ့သည္။ ဒဂံုဘက္က ေတာထဲသို႔ ျဖစ္သည္။ တရားအားထုတ္ဖို႔ေတာ့ မဟုတ္၊ ထီးနန္းကို သိမ္းပိုက္ဖို႔ အင္အားသြားစုျခင္းျဖစ္သည္။ ဖခင္က သူ႕အရည္အခ်င္းကို အသိအမွတ္ မျပဳခဲ့၍ေလာ မသိ၊ သူ ဘုရင္ျဖစ္လာေသာအခါ ပညာရွင္မ်ားကို ေနရာေပးသည္။ ဦးစားေပးသည္။ သူ႕လက္ထက္တြင္ ဟံသာ၀တီသည္ ထြန္းေတာက္ခဲ့သည္။
ထိုကဲ့သို႔ ရာဇာဓိရာဇ္ လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ အရြယ္ေလး ရလာေသာအခါ စာေတာ္သူမ်ား သို႔မဟုတ္ အရည္အခ်င္းရွိသူမ်ားကို အလိုလိုေနရင္း ခ်စ္ေနတတ္ပါသည္။ ဉာဏ္ေကာင္းလွ်င္၊ စာဖတ္၀ါသနာပါလွ်င္၊ သတၱိရွိလွ်င္ အလုိလိုေနရင္း လိုက္လံၿပီး မိတ္ဖဲြ႕တတ္ေနသည္။ ထိုသေဘာထားက ေကာင္းက်ိဳးေပးသည္က မ်ားေသာ္လည္း မလိုအပ္ေသာ ဆိုးက်ိဳးေလးမ်ားလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုယ္က သူ႕ကို ေတာ္လို႔ အရည္အခ်င္းရွိလို႔ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံသည္ကို အခြင့္ေကာင္းအယူခံရျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ သင္တန္းတြင္ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းသူမ်ားျဖစ္ေနလွ်င္ သူတို႔ကို ဘာလိုလိုညာလိုလိုျဖစ္လို႔ ထိုသို႔ ဆက္ဆံေနသည္ဟု အထင္ခံရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတာ္၊ လူေကာင္းမ်ားကို ခ်စ္ေသာစိတ္သည္ အခါခပ္သိမ္းေကာင္းမြန္ေနေသာ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္သည္ဟု ယူဆေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္.....
(၂)
တစ္ခါက ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုမွာ မ်က္စိထဲက ထုတ္ပစ္လို႔ မရခဲ့ပါ။ ဘာမွမထူးဆန္းေသာ သာမန္ စာမရတာတစ္ခုတည္းႏွင့္ စာခ်ဘုန္းၾကီးမွာ ေဒါသအမ်က္ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ၿပီး အနီးက ဓားႏွင့္ ကိုရင္ဆီကို လွမ္းေပါက္လိုက္သည္။ ေပါက္လိုက္ေသာ ဓားငယ္မွာ အဆိုပါကိုရင္၏ တင္ပါးကို စိုက္၀င္ေနခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ေၾကာက္လြန္း၍ ဘာမွ အထူးမစဥ္းစားခဲ့ဖူးေသာ္လည္ ယခုအခါတြင္ ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ ႏွလံုးသားတြင္ ဒဏ္ရာတစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္။
ထိုအျဖစ္အပ်က္နည္းတူ တစ္ခါက စာ၀ါလိုက္စဥ္ (သင္တန္းတက္စဥ္) စာေတြကို စာခ်ဘုန္းၾကီးက တစ္ပါးခ်င္း လွမ္းေမးေနသည္။ ကိုရင္တစ္ပါးက ထစ္ေနေသာအခါ “အာ”ဆိုၿပီး အနီးက သံုးေျမွာင့္သစ္သားတုံး (၀ိနည္း၊ သုတၱန္၊ အဘိဓမၼာဟု သံုးခု ေရးထားေသာ သံုးေျမွာင့္သစ္သားတုံး၊ ပိဋကတ္သံုးပံုကိုယ္စားျပဳ သစ္သားတံုး)ျဖင့္ အားကုန္လွမ္းပစ္လိုက္ရာ ေခါင္းကဲြၿပီး ေသြးမ်ား ျဖာထြက္လာခဲ့သည္။
ထိုကဲ့သို႔ အၾကမ္းပတမ္း လုပ္တတ္ေသာ ဓေလ့မွာ ဘုန္းၾကီးမ်ားမွ တစ္ဆင့္ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ဒကာၾကီးမ်ားသို႔ ဆင္းသက္သြားဟန္ရွိသည္။ အခ်ိဳ႕မိဘမ်ားမွာ စည္းကမ္းၾကီးျခင္းဟူေသာ ၀တ္႐ံုကို ၀တ္ၿပီး သားသမီးမ်ားကို အႏိုင္က်င့္တတ္ၾကသည္။ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္သလို သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္သလို ျဖစ္လာေအာင္ သားသမီးကို အတင္းအက်ပ္ တိုက္တြန္းသည္၊ လုပ္ေစသည္။ သားသမီးက အဆိုပါ မိဘတို႔ ေရြးခ်ယ္မႈကို သေဘာက်လွ်င္ေတာ့ ကိစၥမရွိ။ သေဘာမက်ဘဲ၊ ၀ါသနာမပါဘဲ အတင္းလုပ္ခိုင္းျခင္းမွာ အႏိုင္က်င့္ျခင္းတစ္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။
ယေန႔ကမၻာဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔သည္လည္း ဗုဒၶဘာသာ၏ အဆိုပါ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး ကိန္း၀ပ္လာၾကဟန္ရွိပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာ၊ သီရိလကၤာ၊ ထိုင္း၊ ကေမၻာဒီးယား၊ လာအို...ႏိုင္ငံမ်ားက အစိုးရမ်ားသည္ သားသမီး သို႔မဟုတ္ တပည့္မ်ားကို အတင္းအၾကပ္ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္သလို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနၾကေပသည္။ ဗုဒၶဘာသာတြင္ ျမတ္စြာဘုရားက ေဒါင္လိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး (linear) ကို သေဘာမက်။ အလ်ားလိုက္ အုပ္ခ်ုဳပ္ေရး (Non linear)ကို ေဟာၾကားခဲ့သည္။ ေဒါင္လိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ၾကီးသူ၊ အာဏာရသူတို႔မွ တစ္ဆင့္ခ်င္း အာဏာအားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ၾကီးသူ၊ အားရွိသူတို႔က မွားသည္ျဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ျဖစ္ေစ ေအာက္ကလူေတြ အားလံုး လိုက္လုပ္ရသည္။ ေစာဒကတက္ခြင့္မရွိ။ ေခတ္စကားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ လူ႕အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ မရွိ။ ၾကီးသူ အာဏာရသူက တရားမွ်တစြာ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္လွ်င္ ထိုလူ႕အဖဲြ႕အစည္း ေကာင္းက်ိဳးရမည္။ အထက္လူၾကီးမ်ား ဗရမ္းဗတာ အုပ္ခ်ဳပ္လွ်င္ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ေခါင္းငံုခံ။ ေဒါင္လိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ဤသေဘာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤနည္းကို ျမတ္စြာဘုရား သေဘာမက်၊ အားမေပး။
အလ်ားလိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ အေရးအၾကီးဆံုးလူဟူ၍ မရွိ။ ပါ၀င္ပတ္သက္သူအားလံုး အေရးၾကီးသည္။ တာ၀န္ရွိသည္။ အားလံုးတြင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ ရွိသည္။ လူ႕အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ ရွိသည္။ အရာအားလံုးကို ကိုယ့္ဆႏၵအတိုင္း လြတ္လပ္စြာ လုပ္ကိုင္ႏိုင္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အမ်ားဆႏၵသည္ အမွန္တရားျဖစ္သည္။ ကိုတာ မိတ္ဆက္ေဖာ္ျပေသာ ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးစဥ္းစားနည္းမွာ ဤသေဘာပင္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားတြင္ ဤအဆိုျပဳခ်က္ကို ေထာက္ခံေပးေနေသာ သာဓက၀တၳဳမ်ားစြာ ရွိသည္။ အခ်င္းခ်င္း စည္းေ၀းတိုင္ပင္ျခင္း၊ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး (အာဏာရွိရွိ မရွိရွိ) ေလးစားျမတ္ႏိုးျခင္း၊ အၾကီးဆံုးလူ၏ စကားပင္ျဖစ္ေစကာမူ တရားသျဖင့္ ေျပာသလား၊ မတရားသျဖင့္ ေျပာသလား စဥ္းစားၿပီးမွ လက္ခံေစျခင္း၊ ……..စေသာ သေဘာတရားမ်ားမွာ ျမတ္ဗုဒၶက ေနရာမ်ားစြာတြင္ ေဟာၾကားေပးထားသည္။ သို႔ေသာ္……..
တစ္ဖက္က ၾကီးသူကို ေလးစားခိုင္းသည္။ ၾကီးသူတို႔၏ စကားကို ေရွ႕တန္းတင္ထားသည္။ ဤသေဘာတရားမွာ လူ႕ေလာကအတြက္ ရွိသင့္ရွိထိုက္ေသာ က်င့္၀တ္တရားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္…။ ဒါေပမယ့္…။ သို႔ရာတြင္…. ဗုဒၶဘာသာလူၾကီးမ်ားက အဆိုပါ လူ႕က်င့္၀တ္ကို အလဲြသံုးစားလုပ္ပစ္လိုက္ၾကဟန္ တူသည္။ လူ႔က်င့္၀တ္ကို အတၱႏွင့္ ေပါင္းဖက္လိုက္ေသာအခါ လူ႕က်င့္၀တ္က ပံုပ်က္သြားခဲ့ပုံရသည္။ လူ႕က်င့္၀တ္ပံုပ်က္သြားေသာ္လည္း သူတို႔မွာ ဗုဒၶဘာသာဟူေသာ အမည္ႏွင့္လူ႕က်င့္၀တ္ဟူေသာ အမည္တို႔မွာ တင္က်န္ရစ္ေနသည္။ ဤျဖစ္အင္က ဗုဒၶဘာသာကို ျပန္လည္အိုးမည္းသုတ္လိုက္ျပန္သည္။ လူၾကီးစကားကို ေလးစားတန္ဖိုးထားျခင္းႏွင့္ လူၾကီးစကားကိုသာ အမွန္ဟု ယူလိုက္ျခင္း ေ၀ါဟာရႏွစ္ရပ္ကို ဂဃနဏ ကဲြျပားသိမွသာ ဗုဒၶဘာသာ မ်က္ႏွာပြင့္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္သည္။
ယခုအခါတြင္ကား ကမၻာအႏွံ႔မွ ျပန္႔ႏွံ႔လာေသာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားေၾကာင့္ ဘုန္းၾကီးမ်ား အသိပညာပြင့္လာၿပီး ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမေသာ ဓေလ့ အေတာ္နည္းပါးလာသည္ကို ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာ ေတြ႕လာရသည္။ ဆရာသမားတြင္ ဆရာသမားစည္း၊ တပည့္တြင္ တပည့္စည္း၊ မိဘတြင္ မိဘစည္း၊ သားသမီးတြင္ သားသမီးစည္း…အသီးအသီး စည္းရွိဖို႔ လိုအပ္သည္ဟု ထင္သည္။ မိသားစုမ်ားတြင္ ျပႆနာမ်ား ရွိေနတတ္သည္မွာ အဆိုပါ စည္းကို ေဘာင္ေက်ာ္မိၾက၍ျဖစ္သည္ဟု ထင္သည္။ ဤေနရာတြင္ ေျပာလိုသည္မွာ ဤအေၾကာင္းမ်ား မဟုတ္ပါ။ စာအုပ္မ်ားအေၾကာင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ငယ္ဘ၀က ေတာင္ငူၿမိဳ႕က နာမည္ၾကီး “ဆဲဗင္း စတိုး စာအုပ္ဆိုင္”မွာ စာအုပ္ေတြ ဟိုလွန္သည္လွန္ လုပ္ေနတုိင္း ၿပံဳးၿပံဳးၾကီး ၾကည့္ေနတတ္ေသာ ဆိုင္၀န္ထမ္းမ်ားကိုလည္း ျမင္ေယာင္မိပါသည္။ သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ၿပံဳးေနၾကသည္ကို အခုမွ သေဘာေပါက္သလိုလို ျဖစ္လာသည္။ ကိုရင္ေပါက္စက စာအုပ္ၾကီးမ်ား လွန္ေလွာေနေသာျမင္ကြင္းမွာ သူတို႔အတြက္ ထူးဆန္းေကာင္းထူးဆန္းေနပါလိမ့္မည္။ “ကိုရင္ေလး စာအုပ္၀ါသနာပါလား”လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆို ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေဒါက္တာမတင္၀င္း၏ “ရာဇ၀င္တြင္ေသာ မိန္းမသား”ဆိုေသာ စာအုပ္ကို လာေပးသည္ကို မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနခဲ့သည္။ ထိုစာအုပ္ထဲမွ မြန္ဘုရင္ ရာဇာဓိရာဇ္၏ ဘ၀ပံုရိပ္မွာ တစ္သက္လံုး (အခုအခ်ိန္အထိ) လႊမ္းမိုးလာေနခဲ့သည္။ ရာဇာဓိရာဇ္၏ စိတ္ဓာတ္ကို အစဲြၾကီး စဲြခဲ့ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ “ေတာ္တဲ့သူဆိုရင္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ေသာ သူ၏ စိတ္ဓာတ္”ကို အားက်ခဲ့ပါသည္။
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ေတာ္သူေတြ၊ ထက္ျမတ္သူေတြကို ေတြ႕တိုင္း အားက်စိတ္၊ ေလးစားစိတ္ ၾကည္ညိဳစိတ္ျဖစ္သည္။ ေတာ္သူေတြ၊ ထက္ျမတ္သူေတြ အထက္တန္းေနရာမ်ား ရလွ်င္ ၀မ္းသာသည္။ ရာဇာဓိရာဇ္သည္ နဖူးေျပာင္သည္၊ ႏႈတ္ခမ္းေထာ္သည္၊ ေျပာရလွ်င္ ႐ုပ္ဆိုးသည္။ သို႔ရာတြင္ မဟုတ္မခံ၊ ထက္ျမတ္ေသာ ႏွလံုးသားရွိသည္။ ျဖတ္ထုိးဉာဏ္ရွိသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ႕ဖခင္ (ဗညားဦး ထင္သည္)က သူ၏ ေကာင္းမြန္ေသာအရည္အခ်င္းမ်ားကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ႐ုပ္ဆိုးလို႔ဆိုၿပီး သူ႕ကို ဦးစားမေပးခဲ့။ ၁၆-ႏွစ္သားအရြယ္တြင္ ေတာထြက္ခဲ့သည္။ ဒဂံုဘက္က ေတာထဲသို႔ ျဖစ္သည္။ တရားအားထုတ္ဖို႔ေတာ့ မဟုတ္၊ ထီးနန္းကို သိမ္းပိုက္ဖို႔ အင္အားသြားစုျခင္းျဖစ္သည္။ ဖခင္က သူ႕အရည္အခ်င္းကို အသိအမွတ္ မျပဳခဲ့၍ေလာ မသိ၊ သူ ဘုရင္ျဖစ္လာေသာအခါ ပညာရွင္မ်ားကို ေနရာေပးသည္။ ဦးစားေပးသည္။ သူ႕လက္ထက္တြင္ ဟံသာ၀တီသည္ ထြန္းေတာက္ခဲ့သည္။
ထိုကဲ့သို႔ ရာဇာဓိရာဇ္ လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ အရြယ္ေလး ရလာေသာအခါ စာေတာ္သူမ်ား သို႔မဟုတ္ အရည္အခ်င္းရွိသူမ်ားကို အလိုလိုေနရင္း ခ်စ္ေနတတ္ပါသည္။ ဉာဏ္ေကာင္းလွ်င္၊ စာဖတ္၀ါသနာပါလွ်င္၊ သတၱိရွိလွ်င္ အလုိလိုေနရင္း လိုက္လံၿပီး မိတ္ဖဲြ႕တတ္ေနသည္။ ထိုသေဘာထားက ေကာင္းက်ိဳးေပးသည္က မ်ားေသာ္လည္း မလိုအပ္ေသာ ဆိုးက်ိဳးေလးမ်ားလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုယ္က သူ႕ကို ေတာ္လို႔ အရည္အခ်င္းရွိလို႔ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံသည္ကို အခြင့္ေကာင္းအယူခံရျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ သင္တန္းတြင္ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းသူမ်ားျဖစ္ေနလွ်င္ သူတို႔ကို ဘာလိုလိုညာလိုလိုျဖစ္လို႔ ထိုသို႔ ဆက္ဆံေနသည္ဟု အထင္ခံရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတာ္၊ လူေကာင္းမ်ားကို ခ်စ္ေသာစိတ္သည္ အခါခပ္သိမ္းေကာင္းမြန္ေနေသာ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္သည္ဟု ယူဆေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္.....
0 comments:
Post a Comment