ေၾကြလြင့္ေနေသာ ေရာ္ရြက္ဝါ (သစၥာေရာင္ျခည္၏လက္ရာ-၂)
ဇာတိခ်က္ေၾကြေျမြရပ္ေျမမွာ ေနစဥ္ကာလ ေႏြဦးအစတန္ခူးလရာသီမွာ ခရီးတစ္ခုမွ ကြင္းျပင္တစ္ခုျဖတ္သန္း၍ျပန္လာခုိက္ ေမာပန္းႏြမ္းလွ်ေနေသာ စိတ္အစဥ္ကုိ သန္႔ရွင္းလတ္
ဆတ္ေသာ ေလေျပေလနဳတုိ႔ႏွင့္အတူအေဖာ္ျပဳဖုိ႔ အပန္းေျပအနားယူရန္ အရိပ္အာဝါသေကာင္းတဲ့ သစ္တစ္ပင္ေအာက္မွာ ေခတၱမွ်ရပ္နားခဲ့ပါတယ္။ ေအးျမတဲ့သစ္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ေလေျပေလညွင္းေတြ
ကုိ အသက္ဝဝရႈရုိက္ရင္း ေၾကြလြင့္ေနေသာ ေရာ္ရြက္ဝါေလးေတြကုိၾကည့္ၿပီး အေတြးစိတ္ကေလးေတြက
အလုအယက္ ဦးေႏွာက္ထဲသုိ႔ထုိးေဖာက္ဝင္ရာက္လာၾကတယ္။
ေဘးပတ္ဝင္းက်င္ကုိၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ သစ္ပင္ႀကီးရဲ့အနီးတြင္ ေရခန္းလုနီးပါး ေရအုိင္ေလးတစ္အုိင္
ကုိေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီေရအုိင္ေလးဟာ အပူဒဏ္ေႏြဒဏ္သင့္ေနၿပီး ပူျပင္းလွတဲ့ ဂီမႏၱေႏြဥတုရာသီးရဲ့ စက္ဝုိင္းရဲ့ဒဏ္ကုိ ျဖတ္သန္းေနရတာေၾကာင့္ ေရမႈန္ေရေပါက္ေတြဟာတြဲကပ္မွီခုိစရာမရွိ တစ္ေန႔ထက္တစ္
ေန႔နဲသထက္နဲလာၿပီး ေရအုိင္ေလးထဲမွာရွိေနၾကတဲ့ ငါးကေလးေတြဟာလည္းလူးလိမ့္မတတ္ ခံစားေနရ
တာကုိေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီငါးေလးေတြကုိျမင္ရတဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာမခ်မ္းသာခဲ့ပါဘူး။ သုံးေလးရက္ေလာက္
ၾကာရင္ ေရအုိင္ေလးထဲက ေရၾကည္ေရေပါက္ေတြဟာ အၿပီးပုိင္ထြက္ခြါသြားေတာ့မယ့္အေျခအေန၊ ေရအ
နည္းငယ္ထဲမွာ ငါးကေလးေတြဟာ လူးလိမ့္မတတ္ခံစားေနရၿပီး ေသေဘးမွမလြတ္နိဳင္ေတာ့တဲ့အျဖစ္ကုိရင္
ဆုိင္ေတြ႔ႀကဳံခံစားေနရပါတယ္။ လူသားတစ္ေယာက္ ဤကဲ့သုိ႔းဒဏ္ကုိျပင္းထန္းစြာခံစာေနရတယ္ဆုိရင္
“ကယ္ပါ၊ ကူညီပါ”စသျဖင့္ေျပာဆုိၿပီး အကူအညီေတာင္းခံမွာေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ေလးေတြက
ေတာ့ စကားမတတ္တဲ့အဟိတ္တိရစၦာန္ဘဝ ကံတရားရဲ့ဖီးစီးမႈဒဏ္ေအာက္မွာ ဆုိးရြားေသာရာသီသဘာဝ
ေဘးကုိ ခံစားေနရပါလားလုိ႔ေတြးမိရင္း သူတုိ႔ေလးေတြအေပၚမွာ သနားၾကင္နာတဲ့ကရုဏာစိတ္ေတြဟာ တုိင္ပင္ထားျခင္းမရွိပါဘဲ စာေရးသူရဲ့ႏွလုံးအိမ္မွ တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။
ငါးေလးေတြကုိ လက္နဲ႔အသာေလးဆယ္ယူၿပီး ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္ႏွင့္ထည့္ကာ မနီးမေဝးမွာရွိတဲ့ ေရေလာင္တမံဆီသုိ႔ေျပာင္းေရြ႕ေပးခဲ့ပါတယ္။သူတုိ႔ေလးေတြဟာ ၾကည္နဴးဝမ္းသာစြာပဲထြက္ခြါလုိ႔သြားၾက
ေလရဲ့။ “အသက္တစ္ေခ်ာင္းမေသေကာင္း၊ အေကာင္းျပဳေပးရာ”ဆုိတဲ့ေရွးလူႀကီးမ်ားေျပာတဲ့စကားကုိအ
မွတ္ရေစခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကုိေသေဘးမွ ကယ္တင္လုိက္ရတဲ့အတြက္ ႏွလုံးအိမ္မွာပီတိ
ေတြေဝျဖာခဲ့ရပါတယ္။ ခရီးတစ္ခုသြားေနခုိက္ ကုသုိလ္တစ္ခုရယူလုိက္မိတဲ့အတြက္ စာေရးသူဘဝမွာ ေမ့မရနိဳင္တဲ့ ကုသုိလ္တစ္ခုျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ “က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစငါးကေလးတုိ႔ရယ္”လုိ႔ေမတၱာပုိ႔
သခဲ့ပါေသးတယ္။
သစ္ပင္ႀကီးေအာက္ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ ေရာ္ရြက္ဝါေလးေတြကလည္း အနီအနားမွာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ႔
သူ႔ထက္ငါယင္ ေၾကြက်ေနၾကၿပီး အပင္ရဲ့တဝိုက္မွာျပန္႔ႀကဲလုိ႔ေနၾကပါတယ္။ ဥၾသငွက္ေလးေတြကလည္း
လြမ္းေတးသီဆုိေနၾကတဲ့အခ်ိန္။ ရြက္ေဟာင္းေၾကြလုိ႔ ရြက္သစ္ေဝစရာသီကာလပဲေပါ့။ ေၾကြက်ေျမခေနၾက
တဲ့ ေရာ္ရြက္ဝါေလးေတြဟာလည္း ေလပင့္ရာသုိ႔လုိက္ၿပီး ဦးတည္ရာမဲ့လြင့္ပါေနၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ေလးေတြဟာ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွ တုိးေဝွ႔တုိက္ခတ္ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ေႏြရာသီေလရႈးေလျပင္းဒဏ္
ေတြေၾကာင့္ သဘာဝသခါၤရတရားကုိအံမတုနိဳင္ဘဲ ေၾကြလြင့္လုိ႔ေနၾကေလရဲ့။ ဘယ္အရာမဆုိ သဘာဝသခါၤရတရားေအာက္မွာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္ပ်က္စီးလုိ႔သြားၾကရမွာပါလား။ျဖစ္ပ်က္ဆုိတဲ့ တရားသေဘာကုိ အေတာ္အတန္နားလည္ထားၾကတဲ့ သူေတြအဖုိ႔ကေတာ့ အရာရာကုိတရားနဲ႔ေျဖသိမ့္ နိဳင္
ပါလိမ့္မယ္။ ရလာတဲ့ဘဝထဲမွာ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းေတြေမြးျမဴလုိ႔ ေကာင္းေကာင္းေနတတ္ ထုိင္တတ္ၿပီးကုသုိလ္တရားေတြနဲ႔ေမြ႔ေလွ်ာ္ေနတတ္ဖုိ႔ပါပဲ။ ေၾကြလြင့္ေနၾကတဲ့ ေရာ္ရြက္ဝါေလးေတြကေတာ့
စာေရးသူကုိ ေကာင္းဆုိးႏွစ္တန္အတြက္ တရားျပေနၾကပါတယ္။ဥပမာ မိမိေရွ့နားမွာ သစ္ရြက္ေလးတစ္
ရြက္ေၾကြၾကသြားခဲ့တယ္ဆုိပါစုိ႔ အဲဒီသစ္ရြက္ကုိၾကည့္ၿပီး သခၤါရသေဘာတရားကုိႏွလုံးသြင္းတတ္မယ္ဆုိ
ရင္ ထုိသစ္ရြက္ေလးဟာမိမိအတြက္ ဆရာပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္အရာကုိမဆုိ ရႈတတ္ရင္ဘာဝနာျဖစ္ၿပီးမရႈ
တတ္ရင္တဏွာျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ရံမွာ ရည္မွန္းခ်က္ေမွးမွိန္ေနသူမ်ားအဖုိ႔ဘဝဟာ ေလပင့္ရာသုိ႔လုိက္ပါသြားတတ္တဲ့ ေၾကြလြင့္
ေနတဲ့ေရာ္ရြက္ရြာေလးေတြလုိ ခုိကုိးရာမဲ့ ဦးတည္ရာမဲ့ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ “လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္”ဆုိသလုိ ရည္မွန္းခ်က္ကင္းေပ်ာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ဘဝတစ္ခုကုိတည္ေဆာက္တဲ့အခါ ကုိယ္ေလွ်ာက္လွမ္းရမည့္ဘဝပန္းတုိင္ကုိ ဦးတည္ခ်က္ရွိရွိ ခံယူခ်က္ျပင္းျပင္း ခုိင္မာတဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြနဲ႔
ေလွ်က္လွမ္းပါမွ ဆုံးခန္းတုိင္ေအာင္ ေရာက္ရွိပါမယ္။ မိမိတုိ႔ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့အခါ
၁။ဘဝအတြက္လုပ္ငန္းတစ္ခုကုိ စတင္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ထုိလုပ္ငန္းသည္ မိမိအတြက္ ေကာင္းတယ္၊မေကာင္း၊ အက်ိဳးရွိတယ္၊မရွိ စသျဖင့္ ၪာဏ္ႏွင့္ႀကိဳတင္စဥ္းစားရမယ္။
၂။မိမိကုိယ္ကုိ ယုံၾကညည္မႈရွိၿပီး ကုိယ္ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့လမ္းေၾကာင္း၊လုပ္ငန္းကုိလည္း ယုံၾကည္မႈရွိရမယ္။
၃။အားမေရွာ့တဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ မပ်င္းမရိ ႀကဳိးႀကဳိးစားစား လုံးလစုိက္၍ ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္။
၄။အသိေလးနဲ႔ထိန္း၍ အရာရာကုိသတိရွိရွိ အမွားမရွိေအာင္ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္။
၅။ကုိယ္ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ စိတ္ပ်က္မႈမရွိ၊ စိတ္ဓတ္ေတြမယိမ္းယုိင္ေစဘဲ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ႏွင့္ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္။
အဲဒီလုိ ဟန္ခ်က္ညီညီ ဘဝပန္းတုိင္ကုိ ႀကဳိးစားေလွ်ာက္လွမ္းၾကမယ္ဆုိရင္ ေအာင္ျမင္မႈကုိမုခ် ရရွိခံစားၾကရမွာပါ။ “လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘုန္းတန္းခုိးဟာ အလုပ္လုပ္ျခင္းဘဲ” ဟုပညာရွိမ်ားမိန္႔ဆုိထားသလုိ
တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘုန္းကံႀကီးျခင္း၊ စီးပြါးလာဘ္လာဘတုိးတက္ေအာင္ျမင္ျခင္း၊ ပညာေရးေတာ္ျခင္းစသည္တုိ႔ဟာ ထုိသူရဲ့ႀကဳိးစားလုပ္ကုိင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္မလုပ္လ်င္ ဘုန္းမရွိသလုိ ကံလည္းေကာင္းလာမယ္မဟုတ္ေပ။ ကံ ဟူေသာစကားလုံးသည္ပင္ အလုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္ေကာင္းကုိလုပ္ၾကမယ္ဆုိပါလ်င္ ကံ ေကာင္းမွာေသခ်ာပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘဝတစ္ခုကုိရလာတဲ့အ
ခါ ဦးတည္ခ်က္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ေၾကြလြင့္ေနတဲ့ ေရာ္ရြက္ဝါေလးေတြလုိ မျဖစ္ေစဘဲ ဘဝကုိ ဦးတည္ခ်က္ရွိ
ရွိ တန္ဖုိးရွိစြာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ႀကဳိးစားေလွ်ာက္လွမ္းၾကရမွာပါ။
စာေရးသူ- သစၥာေရာင္ျခည္-အရွင္နႏၵသာရ
0 comments:
Post a Comment