အဘိဓမၼာ အပုိင္း ၂၊ အခန္း ၇ (ေမာဟႏွင္႔ ၀ိပႆနာ)
ဒီေန႔တင္ျပရမည့္ အစဥ္ေရာက္လာတဲ႔ အဘိဓမၼာေစတသိက္ အုပ္စုက “အကုသုိလ္ ေစတသိက္ အုပ္စု” ျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ျပခဲ႔တဲ႔ အုပ္စု အစဥ္အတုိင္း ျပသြားပါမယ္။
အကုသိုလ္ေစတသိက္ အုပ္စုက (၁၄)ပါး ရွိပါတယ္။ စိတ္ပုိင္းမွာ ျပခဲ႔တဲ႔ အကုသုိလ္စိတ္(၁၂)ပါးကုိ အေရာင္ဆုိးေပးတာသည္ ဒီအကုသုိလ္ ေစတသိက္ (၁၄)ပါးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ= ေမာဟ=မသိမႈကုိ အဓိကထားၿပီး ယွဥ္တြဲ ျဖစ္လာတဲ႔ စိတ္ကုိ “ေမာဟမူစိတ္”၊ ေလာဘ=တပ္မက္မႈကုိ အဓိကထားကာ ယွဥ္တြဲ ျဖစ္လာတဲ႔ စိတ္ကုိ “ေလာဘမူစိတ္”။ ေဒါသကုိ အဓိကမူတည္ထားလွ်က္ ယွဥ္တြဲ ျဖစ္လာတဲ႔ စိတ္ကုိ “ေဒါသမူစိတ္”။
မိမိတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ “ေမာင္ျဖဴ ဦးစီးတဲ႔ အုပ္စုကုိ ေမာင္ျဖဴရဲ႕ အုပ္စု”။ “အစိမ္းေရာင္မ်ားတဲ႔ အရာ၀တၳဳတစ္ခုကုိ အစိမ္း အုပ္စု”စသည္လုိမ်ိဳး ေခၚေ၀ၚၾကသလုိပါပဲ။ ဒါက ဦးစီးျဖစ္တဲ႔ ဒီေစတသိက္ (အေရာင္ဆုိးတတ္တဲ႔) တရားမ်ားကုိ အစြဲျပ၍ စိတ္အမည္မ်ား တပ္ေခၚပုံ သေဘာကုိ ေျပာျပတာပါ။
ဒီေတာ႔ အကုသုိလ္ေစတသိက္ အုပ္စုရဲ႕ ပထမဆုံးက “ေမာဟ=ျမင္မႈ၊ ၾကားမႈစတဲ႔ အာ႐ုံသေဘာတရားမ်ားကုိ အမွန္မျမင္ေအာင္၊ မသိေအာင္ ဖုံးကြယ္ျခင္း သေဘာ”။ ဖုံးကြယ္တယ္ဆုိတာ တကယ္ မိမိတုိ႔သႏၱာန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ႔ တရားမွန္သမွ်အေပၚမွာ “ျဖစ္ေန/ ပ်က္ေန”တဲ႔ သေဘာအမွန္ကုိ မသိျခင္း။ ငါဒီအခ်ိန္မွာ တရားႏွလုံးသြင္းဖုိ႔, အားထုတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္မဟုတ္ပါဘူး၊ ငယ္ေသးတာပဲ စသည္စသည္အားျဖင္႔ မိမိအရြယ္ကုိ ငယ္ေသးတယ္၊ ေနရအုန္းမယ္... ႀကီးမွ တရားအလုပ္ လုပ္မယ္စသည္ျဖင္႔ တေျဖးေျဖး အုိေန၊ နာေနတဲ႔ တကယ္႔ ႐ုပ္+နာမ္တရားအမွန္ကုိ မသိေအာင္ ဖုံးကြယ္ထားတာ၊ မသိေအာင္၊ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိလိမ္ေနတဲ႔ သေဘာသည္ ဒီ “ေမာဟ”တရား သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ တရားလုပ္ငန္းခြင္မွာ အမ်ားေျပာသုံးေနၾကတဲ႔ “၀ိပႆနာ”ႏွင္႔ ပတ္သက္၍ နဲနဲေလး ေျပာျပပါမယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထင္ေနၾကတာက... “၀ိပႆနာဆုိတာ၊ သတိပ႒ာန္တရားဆုိတာ” အသက္ႀကီးမွ၊ ရိပ္သာသြားလုပ္မွ ရတယ္ထင္ေနၾကတာ မ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း “၀ိပႆနာ”ဆုိတဲ႔ စကားလုံးႀကီးကုိ လန္႔ေနၾကပါတယ္။ တကယ္“၀ိပႆနာဌာနသည္၊ သတိပ႒ာန္ အလုပ္လုပ္ရာ ဌာန”သည္ မိမိခႏၶာကုိယ္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆုိ ဘာျဖစ္လုိ႔ တရားရိပ္သာေတြကုိ သြားအားထုတ္ေနၾကသလဲဆုိေတာ႔... ရိပ္သာသြား တရားအားထုတ္တာသည္ “တရားအားထုတ္နည္း “နည္းစနစ္” သြားသင္တာပါ”။ တရားအားထုတ္နည္း “နည္းစနစ္”သိၿပီး ဆုိရင္ မိမိခႏၶာကုိယ္ တရားဌာနႀကီးမွာပဲ လုပ္ရမွာ၊ အားထုတ္ရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ “၀ိပႆနာ=ဆုိတာ အထူးအျခား ျမင္ေအာင္လုပ္ျခင္း၊ ႐ႈမွတ္ျခင္း”လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။ မိမိတုိ႔တစ္ေတြ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ သြားလာ လႈပ္ရွားေနတဲ႔ အလုပ္ထဲမွာ “သတိထားကာ အသိပညာေလးနဲ႔” ေနေပးျခင္းသည္ ၀ိပႆနာ (အထူးအျခား သိေအာင္လုပ္ေနျခင္း) တရားအလုပ္ လုပ္ေနတာပါ။ “သတိပ႒ာန္ဆုိတာက “သတိ” အဓိကထားၿပီး ေနျခင္း”လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ သတိအဓိကထားရမည့္ ေနရာကလည္း ေတာထဲ၊ ရိပ္သာထဲ မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိခႏၶာကုိယ္မွာပါပဲ။ ဒါဆုိဘာျဖစ္လုိ႔ ေတာထဲ၊ ရိပ္သာထဲ သြားၾကသလဲဆုိေတာ႔... ကုိယ္႔စိတ္ကုိ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ႔သူေတြ... စိတ္အလြန္ပ်ံ႕လြင္႔ေနတဲ႔ သူေတြအတြက္ ဆိတ္ၿငိမ္ရာ အရပ္သည္ သင္႔ေလ်ာ္တဲ႔ ေနရာျဖစ္လုိ႔ ယင္းဌာနမ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ အားထုတ္ၾကတာပါ။ မိမိစိတ္ ထိန္းႏုိင္တယ္ ဆုိရင္ ေနရာတုိင္းသည္ တရားအားထုတ္ရာ ဌာနျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ထမင္းခ်က္ရင္း၊ ေျခေဆးရင္း၊ လမ္းေလ်ာက္ရင္း တရားထူးရတယ္ဆုိတာ ဒီသေဘာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လႊဲခ်စရာတစ္ခုရွိတာက “တပည့္ေတာ္တုိ႔က ပါရမီမျပည့္ေသးလုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ေသးဘူး”ဆုိတဲ႔ အခ်က္ပါပဲ။ ပါရမီျပည့္ မျပည့္... ဉာဏ္စဥ္ ရင္႔က်က္ မရင္႔က်က္ဆုိတာကလည္း ကုိယ္တုိင္ လုပ္ၾကည့္မွ သိတဲ႔ အရာပါ။ ပါရမီျပည့္ မျပည့္ဆုိတာသည္ တျခား ဘာေပတံနဲ႔မွ တုိင္းတာလုိ႔ မရပါဘူး။ ပ်င္းတဲ႔ ေပးတံနဲ႔ေတာ႔ “ပါရမီ မရင္႔က်က္ေသးဘူး”လုိ႔ တုိင္းတာလုိ႔ ရမယ္ထင္တယ္။
ေျပာျပခ်င္တာက “၀ိပႆနာအလုပ္၊ သတိပ႒ာန္အလုပ္”သည္ ေတာထဲ၊ ရိပ္သာထဲ မဟုတ္ပဲ မိမိခႏၶာကုိယ္ကမွ တကယ္႔ တရားအလုပ္ လုပ္ရာ ကမၼ႒ာန္းရိပ္သာအစစ္ “ကမၼ႒ာန္ဌာနႀကီး” ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေျပာျပခ်င္တာပါ။ ေန႔စဥ္လုပ္ေနတဲ႔ အလုပ္ေတြထဲမွာ ကုိယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ “သတိ၊ အသိဉာဏ္”ထည့္ေပးပါ။ အဲဒါ “၀ိပႆနာ၊ သတိပ႒ာန္” လုပ္ေနတာပါပဲ။ တရားထူး ရတာ၊ မရတာေနာက္ထား “မိမိစိတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းမယ္၊ မိမိအလုပ္စဥ္ အဆင္ေျပမယ္၊ အစဥ္ေခ်ာေမြ႕မယ္၊ ေမ႔က်န္ျခင္းမွလည္း ကင္းေ၀းမယ္... စတဲ႔ အက်ိဳးေတြကေတာ႔ လက္ေတြ႕ရပါလိမ္႔မယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ႔ မိမိအလုပ္စဥ္ထဲမွာ “သတိရွိေနတယ္၊ အသိဉာဏ္ေလး” ထည့္ထားတယ္၊ ဒီအေၾကာင္းေၾကာင္႔ပါ။ ပစၥည္းေမ႔က်န္တယ္၊ အဆင္မေျပမႈေတြ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ... သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ၿပီး, အသိဉာဏ္က မလုိက္လုိ႔ ျဖစ္ၾကတာပါ။
အေလ႔အက်င္႔ေလး ျဖစ္ေအာင္သာ (၁)လေလာက္ လုပ္ၾကည့္လုိက္ပါ၊ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ သူ႔အလုိလုိ “သတိ၊ အသိဉာဏ္”ေလးက အလုပ္ လုပ္ေနပါလိမ္႔မယ္။
လျပည့္၀န္းေလးကုိယ္တုိင္ မနက္အိပ္ရာထထခ်င္း ႏွာသီး၀မွာ ထြက္ေလ၊ ၀င္ေလ ႐ႈၿပီးသား ျဖစ္ေနတတ္တဲ႔ သေဘာ၊ ေနာက္မ်က္ႏွာသစ္မယ္ဆုိရင္ ေရကုိင္လုိက္တဲ႔အခါ “ေရေလး ေအးခ်မ္းသလုိ သတၱ၀ါေတြ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ”၊ တခါ ဘာအစား အစာမွ မစားခင္ လျပည့္၀န္းေလးက ေရတစ္ခြက္ေသာက္ေလ႔ရွိပါတယ္။ မနက္အိပ္ရာထ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ေရေသာက္မယ္ လုပ္တုိင္း “ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ”လုိ႔ ရြတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေလ႔အက်င္႔သေဘာကုိ ေျပာျပတာပါ။ ဘယ္တရားထူးမွ အခုအခ်ိန္အထိ မရေသးပါဘူး။ “အစေကာင္း/ အခုေကာင္း ေနာင္ေကာင္းပါလိမ္႔မယ္”ဆုိတဲ႔ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ပထမလယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ဆုံးမစကားအတုိင္း တစ္ေန႔တာရဲ႕ အစေကာင္းျခင္းႏွင္႔ စလွ်င္ တစ္ေန႔တာ အလုပ္လည္း အဆင္ေျပပါလိမ္႔မယ္။
ကုိင္း ဒီေန႔ ဒီမွ်နဲ႔ နားပါအုန္းမယ္။ ေနာက္ေန႔မ်ားမွာ က်န္ရွိေနေသးတဲ႔ မိမိတုိ႔ ခႏၶာကုိယ္မွာ ျဖစ္ေနေသာ တရားမ်ားကုိ ဆက္လက္တင္ျပေပးပါမယ္။
အကုသိုလ္ေစတသိက္ အုပ္စုက (၁၄)ပါး ရွိပါတယ္။ စိတ္ပုိင္းမွာ ျပခဲ႔တဲ႔ အကုသုိလ္စိတ္(၁၂)ပါးကုိ အေရာင္ဆုိးေပးတာသည္ ဒီအကုသုိလ္ ေစတသိက္ (၁၄)ပါးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ= ေမာဟ=မသိမႈကုိ အဓိကထားၿပီး ယွဥ္တြဲ ျဖစ္လာတဲ႔ စိတ္ကုိ “ေမာဟမူစိတ္”၊ ေလာဘ=တပ္မက္မႈကုိ အဓိကထားကာ ယွဥ္တြဲ ျဖစ္လာတဲ႔ စိတ္ကုိ “ေလာဘမူစိတ္”။ ေဒါသကုိ အဓိကမူတည္ထားလွ်က္ ယွဥ္တြဲ ျဖစ္လာတဲ႔ စိတ္ကုိ “ေဒါသမူစိတ္”။
မိမိတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ “ေမာင္ျဖဴ ဦးစီးတဲ႔ အုပ္စုကုိ ေမာင္ျဖဴရဲ႕ အုပ္စု”။ “အစိမ္းေရာင္မ်ားတဲ႔ အရာ၀တၳဳတစ္ခုကုိ အစိမ္း အုပ္စု”စသည္လုိမ်ိဳး ေခၚေ၀ၚၾကသလုိပါပဲ။ ဒါက ဦးစီးျဖစ္တဲ႔ ဒီေစတသိက္ (အေရာင္ဆုိးတတ္တဲ႔) တရားမ်ားကုိ အစြဲျပ၍ စိတ္အမည္မ်ား တပ္ေခၚပုံ သေဘာကုိ ေျပာျပတာပါ။
ဒီေတာ႔ အကုသုိလ္ေစတသိက္ အုပ္စုရဲ႕ ပထမဆုံးက “ေမာဟ=ျမင္မႈ၊ ၾကားမႈစတဲ႔ အာ႐ုံသေဘာတရားမ်ားကုိ အမွန္မျမင္ေအာင္၊ မသိေအာင္ ဖုံးကြယ္ျခင္း သေဘာ”။ ဖုံးကြယ္တယ္ဆုိတာ တကယ္ မိမိတုိ႔သႏၱာန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ႔ တရားမွန္သမွ်အေပၚမွာ “ျဖစ္ေန/ ပ်က္ေန”တဲ႔ သေဘာအမွန္ကုိ မသိျခင္း။ ငါဒီအခ်ိန္မွာ တရားႏွလုံးသြင္းဖုိ႔, အားထုတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္မဟုတ္ပါဘူး၊ ငယ္ေသးတာပဲ စသည္စသည္အားျဖင္႔ မိမိအရြယ္ကုိ ငယ္ေသးတယ္၊ ေနရအုန္းမယ္... ႀကီးမွ တရားအလုပ္ လုပ္မယ္စသည္ျဖင္႔ တေျဖးေျဖး အုိေန၊ နာေနတဲ႔ တကယ္႔ ႐ုပ္+နာမ္တရားအမွန္ကုိ မသိေအာင္ ဖုံးကြယ္ထားတာ၊ မသိေအာင္၊ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိလိမ္ေနတဲ႔ သေဘာသည္ ဒီ “ေမာဟ”တရား သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ တရားလုပ္ငန္းခြင္မွာ အမ်ားေျပာသုံးေနၾကတဲ႔ “၀ိပႆနာ”ႏွင္႔ ပတ္သက္၍ နဲနဲေလး ေျပာျပပါမယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထင္ေနၾကတာက... “၀ိပႆနာဆုိတာ၊ သတိပ႒ာန္တရားဆုိတာ” အသက္ႀကီးမွ၊ ရိပ္သာသြားလုပ္မွ ရတယ္ထင္ေနၾကတာ မ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း “၀ိပႆနာ”ဆုိတဲ႔ စကားလုံးႀကီးကုိ လန္႔ေနၾကပါတယ္။ တကယ္“၀ိပႆနာဌာနသည္၊ သတိပ႒ာန္ အလုပ္လုပ္ရာ ဌာန”သည္ မိမိခႏၶာကုိယ္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆုိ ဘာျဖစ္လုိ႔ တရားရိပ္သာေတြကုိ သြားအားထုတ္ေနၾကသလဲဆုိေတာ႔... ရိပ္သာသြား တရားအားထုတ္တာသည္ “တရားအားထုတ္နည္း “နည္းစနစ္” သြားသင္တာပါ”။ တရားအားထုတ္နည္း “နည္းစနစ္”သိၿပီး ဆုိရင္ မိမိခႏၶာကုိယ္ တရားဌာနႀကီးမွာပဲ လုပ္ရမွာ၊ အားထုတ္ရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ “၀ိပႆနာ=ဆုိတာ အထူးအျခား ျမင္ေအာင္လုပ္ျခင္း၊ ႐ႈမွတ္ျခင္း”လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။ မိမိတုိ႔တစ္ေတြ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ သြားလာ လႈပ္ရွားေနတဲ႔ အလုပ္ထဲမွာ “သတိထားကာ အသိပညာေလးနဲ႔” ေနေပးျခင္းသည္ ၀ိပႆနာ (အထူးအျခား သိေအာင္လုပ္ေနျခင္း) တရားအလုပ္ လုပ္ေနတာပါ။ “သတိပ႒ာန္ဆုိတာက “သတိ” အဓိကထားၿပီး ေနျခင္း”လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ သတိအဓိကထားရမည့္ ေနရာကလည္း ေတာထဲ၊ ရိပ္သာထဲ မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိခႏၶာကုိယ္မွာပါပဲ။ ဒါဆုိဘာျဖစ္လုိ႔ ေတာထဲ၊ ရိပ္သာထဲ သြားၾကသလဲဆုိေတာ႔... ကုိယ္႔စိတ္ကုိ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ႔သူေတြ... စိတ္အလြန္ပ်ံ႕လြင္႔ေနတဲ႔ သူေတြအတြက္ ဆိတ္ၿငိမ္ရာ အရပ္သည္ သင္႔ေလ်ာ္တဲ႔ ေနရာျဖစ္လုိ႔ ယင္းဌာနမ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ အားထုတ္ၾကတာပါ။ မိမိစိတ္ ထိန္းႏုိင္တယ္ ဆုိရင္ ေနရာတုိင္းသည္ တရားအားထုတ္ရာ ဌာနျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ထမင္းခ်က္ရင္း၊ ေျခေဆးရင္း၊ လမ္းေလ်ာက္ရင္း တရားထူးရတယ္ဆုိတာ ဒီသေဘာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လႊဲခ်စရာတစ္ခုရွိတာက “တပည့္ေတာ္တုိ႔က ပါရမီမျပည့္ေသးလုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ေသးဘူး”ဆုိတဲ႔ အခ်က္ပါပဲ။ ပါရမီျပည့္ မျပည့္... ဉာဏ္စဥ္ ရင္႔က်က္ မရင္႔က်က္ဆုိတာကလည္း ကုိယ္တုိင္ လုပ္ၾကည့္မွ သိတဲ႔ အရာပါ။ ပါရမီျပည့္ မျပည့္ဆုိတာသည္ တျခား ဘာေပတံနဲ႔မွ တုိင္းတာလုိ႔ မရပါဘူး။ ပ်င္းတဲ႔ ေပးတံနဲ႔ေတာ႔ “ပါရမီ မရင္႔က်က္ေသးဘူး”လုိ႔ တုိင္းတာလုိ႔ ရမယ္ထင္တယ္။
ေျပာျပခ်င္တာက “၀ိပႆနာအလုပ္၊ သတိပ႒ာန္အလုပ္”သည္ ေတာထဲ၊ ရိပ္သာထဲ မဟုတ္ပဲ မိမိခႏၶာကုိယ္ကမွ တကယ္႔ တရားအလုပ္ လုပ္ရာ ကမၼ႒ာန္းရိပ္သာအစစ္ “ကမၼ႒ာန္ဌာနႀကီး” ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေျပာျပခ်င္တာပါ။ ေန႔စဥ္လုပ္ေနတဲ႔ အလုပ္ေတြထဲမွာ ကုိယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ “သတိ၊ အသိဉာဏ္”ထည့္ေပးပါ။ အဲဒါ “၀ိပႆနာ၊ သတိပ႒ာန္” လုပ္ေနတာပါပဲ။ တရားထူး ရတာ၊ မရတာေနာက္ထား “မိမိစိတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းမယ္၊ မိမိအလုပ္စဥ္ အဆင္ေျပမယ္၊ အစဥ္ေခ်ာေမြ႕မယ္၊ ေမ႔က်န္ျခင္းမွလည္း ကင္းေ၀းမယ္... စတဲ႔ အက်ိဳးေတြကေတာ႔ လက္ေတြ႕ရပါလိမ္႔မယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ႔ မိမိအလုပ္စဥ္ထဲမွာ “သတိရွိေနတယ္၊ အသိဉာဏ္ေလး” ထည့္ထားတယ္၊ ဒီအေၾကာင္းေၾကာင္႔ပါ။ ပစၥည္းေမ႔က်န္တယ္၊ အဆင္မေျပမႈေတြ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ... သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ၿပီး, အသိဉာဏ္က မလုိက္လုိ႔ ျဖစ္ၾကတာပါ။
အေလ႔အက်င္႔ေလး ျဖစ္ေအာင္သာ (၁)လေလာက္ လုပ္ၾကည့္လုိက္ပါ၊ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ သူ႔အလုိလုိ “သတိ၊ အသိဉာဏ္”ေလးက အလုပ္ လုပ္ေနပါလိမ္႔မယ္။
လျပည့္၀န္းေလးကုိယ္တုိင္ မနက္အိပ္ရာထထခ်င္း ႏွာသီး၀မွာ ထြက္ေလ၊ ၀င္ေလ ႐ႈၿပီးသား ျဖစ္ေနတတ္တဲ႔ သေဘာ၊ ေနာက္မ်က္ႏွာသစ္မယ္ဆုိရင္ ေရကုိင္လုိက္တဲ႔အခါ “ေရေလး ေအးခ်မ္းသလုိ သတၱ၀ါေတြ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ”၊ တခါ ဘာအစား အစာမွ မစားခင္ လျပည့္၀န္းေလးက ေရတစ္ခြက္ေသာက္ေလ႔ရွိပါတယ္။ မနက္အိပ္ရာထ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ေရေသာက္မယ္ လုပ္တုိင္း “ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ”လုိ႔ ရြတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေလ႔အက်င္႔သေဘာကုိ ေျပာျပတာပါ။ ဘယ္တရားထူးမွ အခုအခ်ိန္အထိ မရေသးပါဘူး။ “အစေကာင္း/ အခုေကာင္း ေနာင္ေကာင္းပါလိမ္႔မယ္”ဆုိတဲ႔ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ပထမလယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ဆုံးမစကားအတုိင္း တစ္ေန႔တာရဲ႕ အစေကာင္းျခင္းႏွင္႔ စလွ်င္ တစ္ေန႔တာ အလုပ္လည္း အဆင္ေျပပါလိမ္႔မယ္။
ကုိင္း ဒီေန႔ ဒီမွ်နဲ႔ နားပါအုန္းမယ္။ ေနာက္ေန႔မ်ားမွာ က်န္ရွိေနေသးတဲ႔ မိမိတုိ႔ ခႏၶာကုိယ္မွာ ျဖစ္ေနေသာ တရားမ်ားကုိ ဆက္လက္တင္ျပေပးပါမယ္။
ေရးသားသူ
0 comments:
Post a Comment