*လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ခလုတ္တိုက္ရင္း*
အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနၿပီ…။
အပ်က္အပ်က္နဲ႔ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္
လုပ္ရပ္ေတြ စည္းခ်က္မညီ
အကုသိုလ္ေတြ ပလံုစီၿပီလား…။
ျပန္ေတြးမိေတာ့လည္း
လုပ္မယ္ လုပ္မယ္
အားတင္းမိ၏။
မၾကာမၾကာလည္း
အားေလ်ာ့ေန၏
အားေလွ်ာ့ေန၏
အားေပ်ာ့ေန၏…။
၀ီရိယေတြ လြဲေနလို႔လား…
သံေ၀ဂေတြ က်ဲေနလို႔လား…
ယံုၾကည္မႈေတြ နည္းေနလို႔လား…။
လုပ္ရပ္ေတြ ျပန္ၾကည့္ေတာ့
အပုပ္အစပ္ေတြကမ်ား…
ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့
သံသရာမွာ ႏွာေခါင္းပိတ္ၿပီး
ရွဴးရွဲ ရွဴးရွဲ ျဖစ္ရခ်ည္ရဲ႕…။
တစ္ခါတစ္ခါ အသံကုန္ပစ္လို႔
ေအာ္ဟစ္ခ်င္တယ္
ကယ္ၾကပါဦး ဆိုၿပီး…။
ဒီအေတြး ၀င္တိုင္းလည္း
သူမ်ား ကဲ့ရဲ႕မွာ အသာထား
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကဲ့ရဲ႕တာက
ခဏ ခဏ…။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း
တစ္ဘ၀တာ မေပ်ာက္ဆံုးခင္
ေလွ်ာက္ဦးဟဲ့ လို႔ အားျပန္တင္း
သႏၱာန္အတြင္း ေရရြတ္ၾကည့္
အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ ပါလား…။
လမ္းေျဖာင့္ေအာင္ ေလွ်ာက္ေနသူေတြ၊ ေလွ်ာက္ႏိုင္သူေတြ အတြက္ေတာ့ ဒီကဗ်ာေလးက ရယ္စရာ ျဖစ္ေနမွာပါ...။
သို႔ေသာ္လည္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ခလုတ္တိုက္လိုက္၊ ျပန္ထလိုက္၊ ျပန္ေလွ်ာက္လိုက္၊ ခလုတ္တိုက္လိုက္... (သမင္ေမြးရင္း က်ားစားရင္း) ျဖစ္ေနသူမ်ား အတြက္ (ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ေပါ့) ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ေရးသားလိုက္ရျခင္းပါ...။
အားလံုးေသာ ဓမၼ ေမာင္ႏွမတို႔ လမ္းေၾကာင္းလည္း မွန္ႏိုင္ပါေစ၊ ေျဖာင့္ေအာင္လည္း ေလွ်ာက္ႏိုင္ပါေစ။ လမ္းဆံုးကို ျမန္ျမန္လည္း ေရာက္ႏိုင္ၾကပါေစ။
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
0 comments:
Post a Comment