လြတ္ေျမာက္ျခင္းငွါ သင့္လွသည္သာတည္း...

အႆုသုတ္...

သာဝတၳိျပည္၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသံသရာ၏ အစကို မသိႏိုင္၊ မသိမႈ 'အဝိဇၨာ'ျဖင့္ ပိတ္ဖုံးအပ္ကုန္သည္ တဏွာေႏွာင္ႀကိဳးျဖင့္ ဖြဲ႕ခ်ည္အပ္ကုန္သည္ ျဖစ္၍ ဤဘဝမွ ထိုဘဝ ထိုဘဝမွ ဤဘဝသို႔ ေျပးသြားက်င္လည္ၾကရကုန္ေသာ သတၱဝါတို႔၏ ေရွ႕အစြန္းသည္ မထင္။

ရဟန္းတို႔ ထိုအရာကို အဘယ္သို႔ မွတ္ထင္ကုန္သနည္း...
ဤရွည္စြာေသာ အဓြန္႔ကာလ၌ ဤဘဝမွ ထိုဘဝ ထိုဘဝမွ ဤဘဝသို႔ ေျပးသြားက်င္လည္ၾကရကုန္စဥ္ မခ်စ္မႏွစ္သက္အပ္ေသာ သူတို႔ႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ရျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္ႏွစ္သက္ကုန္ေသာ သူတို႔ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း ျမည္တမ္းငိုေႂကြးရကုန္ေသာ သင္တို႔၏ ယိုစီးေသာ မ်က္ရည္ၾကည္ႏွင့္ မဟာသမုဒၵရာေလးစင္းေရသည္ အဘယ္က ပိုလြန္ မ်ားျပားသနည္းဟု ေမးေတာ္မူ၏။ အသွ်င္ဘုရား ဤရွည္စြာေသာ အဓြန္႔ကာလ၌ ဤဘဝမွ ထိုဘဝ ထိုဘဝမွ ဤဘဝသို႔ ေျပးသြား က်င္လည္ၾကရကုန္စဥ္ မခ်စ္မႏွစ္သက္အပ္ေသာသူတို႔ႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္ႏွစ္သက္ကုန္ေသာ သူတို႔ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ျမည္တမ္းငိုေႂကြးရကုန္ေသာ အကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ယိုစီးေသာ မ်က္ရည္ၾကည္သည္ သာလွ်င္ မ်ားလွပါ၏၊ မဟာသမုဒၵရာေလးစင္းေရသည္ မမ်ားလွပါဟု ျမတ္စြာဘုရား ေဟာတိုင္းေသာ အျခင္းအရာျဖင့္ တရားေတာ္ကို အကြၽႏု္ပ္တို႔ သိရပါကုန္၏ ဟု ေလွ်ာက္ကုန္၏။

ရဟန္းတို႔ ေကာင္းေလစြ ေကာင္းေလစြ၊ ရဟန္းတို႔ ဤရွည္စြာေသာ အဓြန္႔ကာလ၌ ဤဘဝမွ ထိုဘဝ ထိုဘဝမွ ဤဘဝသို႔ ေျပးသြားက်င္လည္ ၾကရကုန္စဥ္ မခ်စ္မႏွစ္သက္အပ္ေသာ သူတို႔ႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္ႏွစ္သက္ကုန္ေသာ သူတို႔ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ျမည္တမ္းငိုေႂကြးရကုန္ေသာ သင္တို႔၏ ယိုစီးေသာ မ်က္ရည္ၾကည္သည္သာလွ်င္ မ်ားလွေပ၏၊ မဟာသမုဒၵရာေလးစင္း ေရသည္ မမ်ားလွ ဟု ဤငါေဟာတိုင္းေသာ အျခင္းအရာျဖင့္ တရားေတာ္ကို ေကာင္းစြာ သိၾကကုန္၏။

ရဟန္းတို႔ ရွည္စြာေသာ ေန႔ညဥ့္တို႔ပတ္လံုး သင္တို႔သည္ အမိ၏ ေသျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရဖူး လွေလၿပီ၊ ထိုအမိ၏ ေသျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရကုန္သည္ ျဖစ္၍ မခ်စ္မႏွစ္သက္အပ္ေသာ သူတို႔ႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္ႏွစ္သက္အပ္ေသာ သူတို႔ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ျမည္တမ္းငိုေႂကြးရကုန္ေသာ ထိုသင္တို႔၏ ယိုစီးေသာ မ်က္ရည္ၾကည္သည္ မ်ားလွေလၿပီ၊ မဟာ သမုဒၵရာေလးစင္းေရသည္ မမ်ားလွေပ။

သင္တို႔သည္ အဖ၏ ေသျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရဖူးလွေလၿပီ။ ပ။
အစ္ကိုိ၏ ေသျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရဖူးလွေလၿပီ။
ႏွမ၏ ေသျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရဖူးလွေလၿပီ။
သား၏ ေသျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရဖူးလွေလၿပီ။
သမီး၏ ေသျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရဖူးလွေလၿပီ။
ေဆြမ်ဳိးတို႔၏ ပ်က္စီးျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရဖူးလွေလၿပီ။
စည္းစိမ္ဥစၥာ ပ်က္စီးျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရဖူးလွေလၿပီ။
ရဟန္းတို႔ ရွည္စြာေသာ ေန႔ညဥ့္တို႔ပတ္လံုး သင္တို႔သည္ ေရာဂါႏွိပ္စက္ ပ်က္စီးျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားရဖူးလွေလၿပီ။ ေရာဂါႏွိပ္စက္ပ်က္စီးျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳ ခံစားရကုန္သည္ ျဖစ္၍ မခ်စ္မႏွစ္သက္အပ္ေသာ သူတို႔ႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ရျခင္း ေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္ႏွစ္သက္အပ္ေသာ သူတို႔ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ျမည္တမ္းငိုေႂကြးရကုန္ေသာ ထိုသင္တို႔၏ ယိုစီးေသာ မ်က္ရည္ၾကည္သည္ မ်ားလွေလၿပီ၊ မဟာသမုဒၵရာေလးစင္းေရသည္ မမ်ားလွေပ။ ထိုသို႔ ျဖစ္ျခင္းသည္ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း၊ ရဟန္းတို႔ ဤသံသရာ၏ အစကို မသိႏိုင္။ပ။

ဤသို႔လွ်င္ အလံုးစံုေသာ သခၤါရတို႔၌ ၿငီးေငြ႕ျခင္းငွါ သင့္လွသည္သာလွ်င္တည္း၊ တပ္ျခင္းကင္းျခင္းငွါ သင့္လွသည္သာလွ်င္တည္း၊ လြတ္ေျမာက္ျခင္းငွါ သင့္လွသည္သာလွ်င္တည္း ဟု ေဟာေတာ္မူ၏။ 126

၃ - အႆုသုတ္၊ ပဌမဝဂ္၊ နိဒါနဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ဗုဒၶဓမၼ ဦးေလာကနာထ at 11/23/2009 07:11:00 AM