ထူးဆန္းေသာ ျဖစ္ရပ္

ထူးဆန္းသည့္ အျဖစ္အပ်က္တရပ္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၂-ခုႏွစ္ မတ္လ ၃-ရက္ေန႔တြင္ ေမာ္လျမိဳင္မွ က်ဳံဒိုးသို႔ ေျပးဆြဲေနေသာ ျပည္တြင္းေရေၾကာင္း ေကာ္ပိုေရးရွင္ပိုင္ စက္ႀကီး-အမည္ရွိ သေဘၤာသည္ ေမာ္လျမိဳင္မွ နံနက္ ၇-နာရီတြင္ က်ဳံဒိုးသုိ႔ ပံုမွန္အတိုင္း ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။

စက္ႀကီးသေဘၤာသည္ ခါတိုင္းေန႔မ်ားႏွင့္မတူ ခရီးစတင္ထြက္ခြါရာတြင္ ဘယ္ညာလူးလိမ့္ေနေလသည္။ ထိုသို႔ လူးလိမ့္ေနရာမွ တခ်က္တခ်က္တြင္ တုန္ခါလ်က္ ေရွ႔တိုးေနာက္ဆုတ္ လႈပ္ရွားေနေလသည္။ ေရယာဥ္အုပ္ႏွင့္ တာဝန္ရွိသူတို႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုင္ပင္ျပီး သေဘၤာကို အရွိန္ေလွ်ာ့၍ ေမာင္းႏွင္ေစသည္။ ခရီးသည္မ်ား ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ထိုင္ေနၾကရန္လည္း တိုက္တြန္းေမတၱာရပ္ခံၾကသည္။ သို႔ေသာ္ စက္ႀကီး သေဘၤာသည္ တုန္ခါျမဲတုန္ခါလ်က္ လူးလိမ့္ျမဲလူးလိမ့္ေနေလသည္။

သေဘၤာစီးခရီးသည္တို႔သည္ အေၾကာက္ႀကီးေၾကာက္ၾကျပီး တေယာက္တေပါက္ ေျပာဆိုလာၾကသည္။ ဤေဒသ ဤခရီးတြင္ အခ်ိဳ႔စီးပြားေရသမားတို႔သည္ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ မသမာမႈအမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ကိုင္တတ္ၾကသည္၊ မၾကာခဏ အႏၲရာယ္ႏွင့္လည္း ၾကံဳေတြ႔တတ္ေလသည္။ အေတြ႔အၾကံဳအရ သေဘၤာေပၚတြင္ အမွားတခုခုေတာ့ျဖစ္ေနျပီဟူ၍လည္း ေျပာလာၾကကုန္သည္။

ေမာ္လျမိဳင္မွထြက္လာျပီး ဘုရားျဖဴအေရာက္တြင္ လံုျခံဳေရးအဖြဲ႔တို႔က ပစၥည္းရွာေဖြျခင္း၊ မွတ္ပံုတင္စစ္ေဆးျခင္းကို ျပဳေလသည္။ အထူးသျဖင့္ သေဘၤာေပၚတြင္မမွန္မကန္ျပဳလုပ္မႈ ရွိ-မရွိ အထူးအေလးထားျပီး ရွာေဖြၾကေလသည္။
သေဘၤာသည္ ဇာသျပင္အနီး ေရာက္ေသာအခါတြင္ လူးလိမ့္တုန္ခါေနျခင္းသာမကေတာ့ေခ်။ သေဘၤာေခါင္မိုးေပၚရွိ အေပၚပိုင္းေခါင္တိုင္မွာ နီရဲလာေလသည္။ သေဘၤာအေပၚထပ္စီးသူမ်ား ေခါင္းတိုင္နား မေနႏိုင္ေအာင္ ပူျပင္းလာေလသည္။ ေခါင္းတိုင္ႏွင့္ေဝးေသာေနရာ ေအာက္ထပ္တို႔ကို ေျပးဆင္းၾကေလသည္။ ခဏအၾကာတြင္ သေဘၤာေခါင္းတိုင္ႀကီး မီးထေတာက္ေလသည္။ လံုျခံဳေရးအဖြဲ႔မ်ားက ခရီးသည္မ်ားကို မထိန္းႏိုင္ေတာ့ေခ်။ သေဘၤာေပၚတြင္ တမဟုတ္ခ်င္း ေယာက္ယက္ခတ္ေနၾကေတာ့သည္။

ထိုစဥ္ ရွာေဖြေရးအဖြဲ႔တို႔က သေဘၤာေအာက္ထပ္ ေနာက္ခန္းတြင္ ဂုန္နီအိတ္ႏွင့္ပတ္ထားေသာ ထူးျခားသည့္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေသတၱာသ႑ာန္တလံုးကို ေတြ႔ရွိေလသည္။ ထိုေသတၱာေပၚတြင္ အမ်ိဳးသမီးတစုက ထိုင္ေနၾကသည္။ ရွာေဖြေရးအဖြဲ႔တို႔က ေသတၱာကို ဂုန္နီအိတ္ျဖင့္ ပတ္ခ်ည္ထားျခင္းမွာ ထူးဆန္းေနသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ဖယ္ရွားလိုက္ၾကသည္။ ေသတၱာတြင္ပတ္ထားေသာ ဂုန္နီအိတ္ကို ဓားပါးျဖင့္ျဖတ္ျပီး ခြာယူလိုက္သည္။ ထိုအခါ ေသတၱာခပ္က်ဲက်ဲျဖင့္ ရိုက္ထားေသာ ေၾကးဆင္းတုေတာ္ မတ္ရပ္ရုပ္ပြားေတာ္တဆူကို ေသတၱာအတြင္းမွ ေတြ႔ရွိေလသည္။

ရွာေဖြေရးအဖြဲ႔တို႔က ခ်က္ခ်င္းပင္ ထိုေသတၱာကိုထမ္းယူျပီး သေဘၤာအေပၚ ဦးခန္းသို႔ ပင့္ေဆာင္သြားၾကသည္။ သေဘၤာဦးခန္းတြင္ စားပြဲတလံုးေပၚတင္ျပီး ပူေဇာ္ကန္ေတာ့၍ ဆုေတာင္းၾကေလသည္။
ထိုသို႔ ေၾကးဆင္းတုရုပ္ပြားေတာ္ကို ပူေဇာ္စဥ္မွာပင္ သေဘၤာမွာ လူးလိမ့္တုန္ခါျခင္း ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္၍ ျငိမ္သြားေလသည္။ ပို၍ထူးျခားသည္မွာ ေခါင္းတိုင္မီးေလာင္ေနသည္မွာလည္း ေလမတိုက္၊ ျငိမ္းသတ္မႈမရွိဘဲ အလိုလိုျငိမ္းသြားေလသည္။

သေဘၤာခရီးသည္တို႔က သေဘၤာဦးခန္းသို႔ တိုးဝင္၍ ေၾကးဆင္းတုေတာ္ကို အလုအယက္ဝင္ဖူးေနၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး မထိန္းႏိုင္ေတာ့၍ သေဘၤာဦးခန္းတံခါးကို ပိတ္လိုက္ရသည္။ ထိုေန႔ညက က်ဳံဒိုးဆိပ္ကမ္းသို႔ သေဘၤာဆိုက္ကပ္ခ်ိန္တြင္ တဆင့္စကား သတင္းၾကားသည့္ ပရိသတ္မ်ားက အလုအယက္ သေဘၤာေပၚတက္ေရာက္ျပီး ေၾကးဆင္းတုေတာ္ကို ဖူးေျမာ္ၾကသည္။ ပရိသတ္တို႔ကို မထိန္းႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ တာဝန္ရွိသူတို႔က ပင့္ေဆာင္ျပီး က်ဳံဒိုးကမ္းနားရွိ ဆုေတာင္းျပည့္ေအးေစတီေတာ္ ဓမၼာရံုတြင္ ေခတၱပူေဇာ္ထားၾကသည္။ ထိုေန႔ ညတညလံုး က်ဳံဒိုးရြာႀကီးသည္ ဘုရားဖူးတို႔ျဖင့္ စည္ကားေနေလသည္။

ဘုရားရုပ္ပြားေတာ္ကို သစ္သားျပားမ်ားျဖင့္ ကာ၍ ရိုက္သြင္းထားလ်က္ ဂုန္နီႀကိဳးျဖင့္ အခိုင္အခံ႔ပတ္၍ ခ်ုဳပ္ထားသည္။ ထိုေသတၱာထဲတြင္ ဘာရွိသည္ကိုမသိၾကေသာ အမ်ိဳးသမီးတို႔က တက္ထိုင္ေနၾကသည္။ ဤသို႔ေသာ မဖြယ္မရာ အျပဳအမူတို႔ေၾကာင့္ အႏၲရာယ္ၾကံဳေတြ႔ရျပီး သီသီေလးလြတ္ေျမာက္ၾကရသည္။ ဘုရားဆင္းတုေတာ္က အႏၲရာယ္ကို နိမိတ္ျပျခင္းႏွင့္ ရွာေဖြေရးအဖြဲ႔တို႔က ရွာေဖြေတြ႔ရွိျခင္းသည္ ခရီးသည္အားလံုးအတြက္ အလြန္ကံေကာင္းလွသည္ဟူ၍ ေျပာဆိုၾကသည္။

ထိုေန႔က ေတြ႔ရွိရေသာ ေၾကးဆင္းတုရုပ္ပြားေတာ္သည္ ေျခစံုရပ္ေတာ္မူလ်က္ ေအာက္ခံပလႅင္ကို ျခေသၤ့သံုးစီးျဖင့္ သြန္းလုပ္ထားသည္။ ညာလက္ေတာ္မွာ ရင္ဘတ္ေတာ္ေပၚ တင္ေတာ္မူေသာ ကရုဏာမုျဒာျဖစ္သည္။ ဉာဏ္ေတာ္အျမင့္ ၁၂-ေပ ၆-လကၼ ရွိသည္။ ေၾကးပိႆာခ်ိန္ ၁၅-ပိႆာ ရွိ၏။
မသမာေသာ စီးပြားေရးသမားမ်ားမွာ လူေယာင္ေဖ်ာက္ထားၾကသျဖင့္ မည္သူမည္ဝါျဖစ္သည္ကို မသိၾက၊ ဖမ္းမမိလိုက္ေပ။ သို႔ရာတြင္ ထိုမသမာသူမ်ားသည္ ယခုဘဝတြင္ပင္ ေဘးဆိုးၾကမၼာဆိုးမ်ား ၾကံဳေတြ႔ၾကရမည္မွာ မုခ်မလြဲျဖစ္သည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ တန္ခိုးျပေတာ္မူေသာ ေၾကးဆင္းတုေတာ္ကား ျပည္ပသို႔မေရာက္ဘဲ ျမန္မာျပည္သူတို႔လက္ဝယ္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိ၍ ပူေဇာ္ခြင့္ရခဲ့သည္မွာ ကံထူးလွေပသည္။

( မန္းသင့္ေနာင္-ေကာ့ကရိတ္ )