ျမတ္ဗုဒၶ၏ နဝမဝိပါက္ေတာ္
ေရွးကမၻာတခုတြင္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ တံငါရြာတရြာ၌ သူငယ္ကေလးျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုသို႔ တံငါမ်ိဳး၌ ျဖစ္စဥ္အခါ ငါးႀကီးတေကာင္ကို မိထားေသာ တံငါသည္ႀကီးမ်ားသည္ ဝိုင္းအံု၍ ငါးႀကီး၏ ဦးေခါင္းကို ထုႏွက္ပုတ္ခတ္ေနၾကသည္။ ထိုသို႔ အားရပါးရ ဝိုင္းအံုထုႏွက္ေနၾကစဥ္ ငါးႀကီးသည္ တျဖည္းျဖည္းျငိမ္က်ျပီး ေသသြားေလသည္။ အေလာင္းေတာ္သူငယ္သည္ ေဘးတြင္ ရပ္ၾကည့္ေနကာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငါးႀကီးေသသြားသည္ကို ဝမ္းေျမာက္အားရစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ထိုသို႔ ဝမ္းေျမာက္အားရစိတ္ ျဖစ္ေပၚေသာ အကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ အပါယ္ငရဲမွာ ခံစားခဲ့ရျပီး ျဖစ္ေလရာရာဘဝမ်ားမွာ ေခါင္းခဲေဝဒနာ စြဲကပ္ခဲ့ရေလသည္။ အဆံုးဘဝ သမၼာသမၺဳဒၶ-ျဖစ္ေတာ္မူေသာအခါ ရံဖန္ရံခါ ေခါင္းခဲေဝဒနာကို ခံရေတာ္မူေလသည္။
ကိုယ္တိုင္ထုႏွက္ျခင္းတြင္ မပါဝင္၊ သူတပါးထုႏွက္ျခင္းကိုသာ ၾကည့္ျပီး ဝမ္းေျမာက္မိေသာေၾကာင့္ အက်ိဳးေပး နစ္နာခဲ့ရသည္။ ဤဝတၳဳကို ေထာက္ဆ၍ အကုသိုလ္မႈ ျပဳလုပ္ေနသည္မ်ားကို ျမင္လွ်င္ ေယာနိေသာမနသိကာရကို သံုးျပီး မေကာင္းေသာစိတ္ မဝင္ဘဲ ေကာင္းေသာစိတ္ ေမြးျမဴရန္ အေရးႀကီးလွေပသည္။
ဤအမႈမ်ိဳးႏွင့္ပတ္သက္၍ အထူးသတိျပဳ ေရွာင္ရွားရန္ႏွင့္ အကုသိုလ္ျဖစ္ပြားတတ္ေသာ ပုံေလးဆယ္ကို ပညာရွိႀကီးမ်ားက ေဆာင္ပုဒ္အေနျဖင့္ ( ကိုယ္တိုင္, တိုက္တြန္း, ခ်ီးမြမ္း, စိတ္တူ, ပြားျပန္မူ၊ မွတ္ယူေလးဆယ္ကံ ) ဟု စပ္ဆိုထားၾကသည္။
၁။ အကုသိုလ္ကို ကိုယ္တိုင္ျပဳလုပ္ျခင္း။
၂။ သူတပါးျပဳေအာင္ တိုက္တြန္းျခင္း။
၃။ သူတပါးျပဳသည္ကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခ်ီးမြမ္းျခင္း။
၄။ အလိုတူ၍ေနျခင္း။
ဤေလးမ်ိဳးကို ဒုစရိုက္ ၁၀-ပါးႏွင့္ေျမႇာက္လွ်င္ အကုသိုလ္ေပါင္း ေလးဆယ္ရွိေလသည္။ သည္ေလးဆယ္မွာ ဘယ္အကုသိုလ္ပဲ ျပဳျပဳ သက္သာခြင့္မရွိဘဲ မေကာင္းက်ိဳးေပးျမဲ ျဖစ္သည္ကိုအျမဲသတိထား ေရွာင္ရွားသင့္ၾကေပသည္။
ဤအေၾကာင္းကို လယ္တီပ႑ိတဦးေမာင္ႀကီး က အေမးအေျဖ ျပဳလုပ္ထားပံုမွာ-
သံုးလူ႔ထြတ္ဖူး၊ ျမိဳက္မွဴးေသွ်ာင္ေက။
ရံဖန္ခါလဲ၊ ေခါင္းခဲပေစ။
ေဝဒနာဝဋ္၊ မလြတ္ကုန္ေခ်။
ဘယ္ဝိပါက္ အဆက္ပါခဲ့ေပ။
ေရွးခါကပ္ေဟာင္း၊ မေကာင္းကံေဆာ္။
တံငါမ်ိဳးဇာတ္၊ ျဖစ္လတ္သေနာ္။
ငါးတို႔ဦးေခါင္း၊ ထုေထာင္းျမင္ေသာ္။
ဝမ္းေျမာက္မိ လိုက္ဘိဝိပါက္ေတာ္။
က်မ္းကိုး။ မဟာဗုဒၶဝင္ အတြဲ-၆၊ သာဓုသုႏၵရီက်မ္း ပ-တြဲ။
ေအာင္အဂၢ
( ျမတ္မဂၤလာ ၂ဝဝ၁-ခု ဧျပီလ )
0 comments:
Post a Comment