“ထိေက” အခန္းအျပင္ဘက္မွာ

ဗာရာဏသီမွာ မီးေတြပ်က္တာနဲ႕ပဲ သူေရးခ်င္တာေတြ ေရခြင့္မရ။ ေစာင့္ဖတ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ခ်စ္သူမ်ားကလည္း ခပ္ပါးပါးမို႕ ေရးလက္စေတြ ရပ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ရပ္ထားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ၀င္ေရးၾကမွာမို႕ စီေဘာက္စ္ကိုလည္း ပိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီရက္ေတြမွာမွ ဗာရာဏသီမီုးကလည္း အၿငိဳးနဲ႕ရြာခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနခဲ့တဲ့ သံုးနွစ္သက္တမ္းမွာ ေအးေလာက္ေအာင္ကို ရြာခဲ့တာပါ။ သတင္းစာေတြေတာ့ မဖတ္ရဲေအာင္ပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးရက္ေလာက္က ရဟတ္ယာဥ္ပ်က္က်လို႕ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ အႏၶရာပရာေဒ့ရွ္ျပည္နယ္၀န္ၾကီိးခ်ဳပ္ကို ခ်စ္ၾကသူေတြက လုိက္ေသၾကတာ ခုဆို တစ္ရာေက်ာ္သြားၿပီ။ အင္း သူတို႕လည္း အစြဲၾကီးသူေတြေပပဲပ။

သူလည္း တကၠသိုလ္ဗိုက္ဗာ( ဆိုရရင္ေတာ့) အင္တာဗ်ဴးေပါ့ေလ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ၿပီးသြားပါၿပီ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ဗိုက္ဗာဆိုတာက သူထင္တာထက္နည္းနည္းေတာ့ ပိုပါတယ္။ တကၠသုိလ္အဓိပတိရံုးခန္းမွာျပဳလုပ္တဲ့ အင္တာဗ်ဴးဟာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမဟုတ္တာ ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္။ ကံေကာင္းတာလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒုတိယအဓိပတိက အခါတိုင္း ပါရဂူေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ဗိုက္ဗာကို ကိုယ္တုိင္တက္ေရာက္ေလ့ရွိေပမယ့္ ဒီေန႕ေတာ့ ခရီးလြန္ေနဆိုပဲ။

သူ႕ကို ဌာနဆိုင္ရာပါေမာကၡက ပါရဂူေက်ာင္းသားအျဖစ္ လက္ခံလိုက္ၿပီဆိုေပမယ့္ လက္ခံလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသားက ပါရဂူက်မ္းျပဳဖို႕ အရည္အခ်င္းျပည့္မီေၾကာင္း အျခားတကၠသိုလ္က ဆရာေတြေရွ႔မွာ သက္ေသျပရတဲ့သေဘာပါ။ အဲဒီေတာ့ သူ႕အတြက္ ေမးခြန္းေတြက ခ်ိန္ကုိက္ဗံုးေတြလို ေပါက္ကြဲဖို႕ အသင့္ရွိေနခဲ့ေလမလား။

ပါေမာကၡဂုရုၾကီးေတြ စုေ၀းရာ အခန္းထဲ သူ၀င္ေရာက္သြားတာနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ ရဟန္းအသြင္အျပင္က အားလံုးကို ဖမ္းစားလိုက္တယ္ထင္ပါတယ္။ ဟိႏၵဴေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲမွာ သူဦးျပည္းစိမ္းစိမ္းက ဘာသာရပ္အသစ္ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။
သူ႔ပါေမာကၡက သူနဲ႔ အနီးဆံုးက ခံုမွာထိုင္ခိုင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကို ၾကြေရာက္လာၾကကုန္ေသာ ဂုဏ္သေရရွိပါေမာကၡဆရာၾကီးေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးပါေလေရာ။ ဘယ္ဘာသာနဲ႕ ေျဖမွာတုန္းလို႕လည္း ေမးပါေသးတယ္။ “ပါဠိဘာသာယေစ၀ အဂၤလိသဘာသာယစ ၀ိႆေဇၹမိ ။” လို႕ လုပ္ထည့္လိုက္ေတာ့ ပါေမာကၡေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကုလားထိုင္ကို ခပ္တည္တည္နဲ႕ ေနာက္မွီလိုက္ၾကေတာ့တာပါ။ ပါဠိဘာသာကို နည္းနည္းေတာ့ တြန္႕သြားတာပါ။ အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ဂုရုၾကီးကေတာ့ ေရွ႕တိုးလာပါတယ္။ သူ႕အတြက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုေမးေတာ့တာပါ။ အဲဒီဆရာၾကီးက သူ႕ကို သိေနပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္က သူနဲ႕ စကားေျပာခြင့္ရခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ဘာမင္ဂန္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္ေရ၀တဓမၼက သူ႕တပည့္ ဆိုပဲ။ အဲဒီေတာ့ သူကလည္း ေဒါက္တာေရ၀တဓမၼဆီမွာ ႏွစ္ရက္ခန္႕( ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္တက္စဥ္က) တပည့္ေတာ္ဖူးေလေတာ့ ဆရာ့ဆရာဆိုၿပီး တရုတ္သိုင္းကားေတြထဲကလို ေဆြမ်ိဳးစပ္ရေတာ့တာပါ။

ဆရာၾကီးကလည္း ခ်စ္စရာျဖစ္သလို သူ႕ပါေမာကၡကလည္း အားကိုးစရာေကာင္းပါတယ္။ ဆရာၾကီးရဲ႕ ေရပက္မ၀င္ ပါဠိဘာသာေမးခြန္းေတြက ၀ူတန္းေတာင္ေပၚက နဂါးနိုင္ဓားကြက္ေတြလို လွပသိပ္သည္းေနသလို သူငယ္ငယ္တုန္းက အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႕ က်က္ခဲ့တဲ့ စာေတြကလည္း ေနလစၾကာအတြင္းအားေတြျဖစ္ေနခဲ့ပါေရာလား။ ဆရာဂုရုၾကီးကလည္း ေပ်ာ္ေနတာပါ။ ပါေမာကၡကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြေထာင္ေနေအာင္ ျပံဳးေနေတာ့တာ။ က်န္တဲ့ ပါေမာကၡေတြကလည္း ေလးစားေလာက္တဲ့ ဆရာၾကီးရဲ႕ ေမးခြန္းေတြနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ဗရာမင္ဟန္အသံနဲ႕
ံ( ၾကိဳတင္ေလ့က်င့္ထားျခင္းျဖစ္သည္)အေျဖေတြကို ေခါင္းတရမ္းရမ္းနဲ႕ ေကာင္းခ်ီးေပးၾကတာပါ။

ေနာက္ေတာ့ ပါေမာကၡတစ္ေယာက္က ငါလည္း အဂၤလိပ္လို ေမးဦးမယ္ကြာလို႕လုပ္တာပါ။ သူ႕ပါေမာကၡကလည္း ေမးခ်င္ရာေမးေပါ့။ အဲဒီပါေမာကၡကလည္း ဘာရယ္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ပါဠိဆရာဂုရုၾကီးနဲ႕ အေမးအေျဖလုပ္ေနတာကို သူက ေပ်ာ္ေနဟန္တူပါတယ္။ ဗာရမာ၀ါလားေလးေတာ့ မဆိုးဘူးေပါ့ေလ။ ေျဖႏိုင္တာေတြ ေမးတာကိုး။ သူက “ ငါေမးခ်င္တာက ဒီေန႕ေခတ္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသား ဗုဒၶဘာသာအဘိဓမၼာစာေပပညာရွင္ကို သိလား”တဲ့။

သူ႕စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတာေတြက ရာဟုလာသံကစၥည္း၊ အာနႏၵာေကာသလႅာယန၊ ဓမၼရကၡိတ တို႕ပါ။ သူတို႕သံုးေယာက္အမည္ေတြကို ေျပာျပလိုက္မိတယ္။ အဟတ္ တစ္ပါးက်န္သြားတယ္။ က်န္တဲ့ တစ္ပါးက အေျဖမွန္ပါ။ “ဇာဂဒိသ ကႆပကို မသိဘူးလား ” တဲ့။ “Oh Yes, he was the first director of Nava Nalanda Mahavira” အဲဒီအခါမွ ေပါက္သြားတာပါ။ နာလႏၵာတကၠသိုလ္အေဟာင္းၾကီးေဘးမွာ ဒီေန႕ေခတ္ နာလႏၵာတကၠသိုလ္အသစ္ကို တည္ေထာင္သူကိုုယ္ေတာ္ၾကီးကို ေမ့ေနပါေရာလား။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ထိေက ထိေက“ အသံေတြနဲ႕ အတူ သူထြက္လာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ထိေက ဆိုတာ အိုေကေပါ့။ အိႏၵိယေရာက္ရင္ ထိေကေလးေတာ့ သိထားဦးမွ။ ထိေကရဲ႕ အလြန္မွာ အၿပံဳးေတြ အျပံဳးေတြ။