၀ဋ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ေျခရင္းေထာင့္ရွိ မန္က်ီးပင္ႀကီးေပၚတြင္ ပ်ားတသိုက္ အံုဖြဲ႔ေနသည္။ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ မည္သည့္အရပ္က ေျပာင္းေရႊ႔လာသည္မသိ။ ရက္ပိုင္းမွ်ေလာက္ပင္ ရွိဦးမည္ထင္ပါသည္။ သူတပါးအိမ္ရာကို ဖ်က္ဆီးက မိမိအိမ္ရာ ပ်က္စီးတတ္ေၾကာင္း ငယ္စဥ္က ေဖေဖမၾကာခဏ ေျပာျပထား၍ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုပ်ားအံုကို ဖြပ္ျခင္း၊ ဖ်က္ဆီးျခင္း မျပဳပါေခ်။
ညီေလး ညီမေလးမ်ားကိုလည္း ဖ်က္ဆီးျခင္းမျပဳရန္ ေျပာျပထား၏။ ထို႔ျပင္ ပ်ားကေလးမ်ား အေ၀းသို႔မသြားရဘဲ အနီးအနားတြင္ လြယ္လင့္တကူ ၀တ္ရည္စုပ္သံုးႏိုင္ရန္ ျခံထဲရွိ ပန္းပင္မ်ားကို ေန႔စဥ္ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပး၏ ထိုမွ်သာမက ၀တ္ရည္လွ်မ္းေသာ အျခားပန္းမ်ိဳးမ်ားကိုလည္း ထပ္မံစိုက္ပ်ိဳးေပး၏ ထို႔ေၾကာင့္ ပ်ားကေလးမ်ားမွာ ေ၀းေ၀းလံလံသို႔ မသြားေတာ့ဘဲ ျခံထဲရွိ ပန္းပင္မ်ား၌သာ က်က္စားက်င္လည္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေန႔စဥ္ ပန္းပင္ေရေလာင္း၊ ျမက္ႏုတ္၊ ပ်ားကေလးမ်ားက ၀တ္ရည္စုပ္၊ ဤသို႔ျဖင့္ ရက္မွလသို႔ ကူးေျပာင္းလာခဲ့ရာ ပ်ားအိမ္ကေလးမွာ အေတာ္အတန္ (ျမဴအိုး၀ခန္႔) ႀကီးမားလာပါသည္။ ပ်ားလပို႔မ်ားလည္း ေအာက္သို႔တြဲေလာင္းက်လာပါသည္။
သို႔ေသာ္ တညေနတြင္ ေခါင္းရင္းသံုးအိမ္ေက်ာ္မွ ဘႀကီးထူး အိမ္လည္ေရာက္လာသည္။ ထိုအခါ ပ်ားအံုကို ျမင္သြားျပီး ေဆးေဖာ္ဖို႔ လိုေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲ-ဟုဆိုကာ ပ်ားအံုရွိေသာ သစ္ကိုင္းေအာက္ မီးပံုရႈိ႔ကာ ပ်ားအံုကို မီးမႈိင္းတိုက္ပါေတာ့သည္။ ပိုးေမြးသကဲ့သုိ႔ တယုတယေမြးျမဴထား၍ မဖ်က္ဆီးပါရန္ ကၽြန္ေတာ္အတင္းအက်ပ္ တားျမစ္၏။ ေဖေဖႏွင့္ေမေမကလည္း ကေလးေတြ ေမြးထားတာမလုပ္ပါနဲ႔-ဟု ေျပာပါေသး၏။
သို႔ေသာ္ လူႏိုင္ျဖစ္ေသာဘႀကီးက သတၱ၀ါဆိုတာ လူခၽြတ္မွ ကၽြတ္တာ ဆိုျပီး ပ်ားအံုကို ဖြပ္ယူသြား၏။ ပ်ားအံုမရွိဘဲ ငံုးတိတိျဖစ္ေနေသာ မန္က်ည္းကိုင္းကိုၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္၍ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ သံုးရက္အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္၏ ေခါင္းရင္းဘက္ သံုးေလးအိမ္ေက်ာ္ေလာက္ဆီမွ ေအာ္သံ ဆူညံသံမ်ားၾကား၍ ပ်ာပ်ာသလဲ ကၽြန္ေတာ္ေျပးၾကည့္ရာဘႀကီးထူးတို႔အိမ္ မီးေလာင္ေနသည္ကို ထိတ္လန္႔စြာေတြ႔ရသည္။ တေဖာင္းေဖာင္း တေဗာင္းေဗာင္းျဖင့္ ၀ါးလံုးေပါက္ကြဲသံမ်ားၾကားတြင္ ဘႀကီးထူးမွာ ပ်ားအံုကို မီးရိႈ႔စဥ္က ပ်ားအိမ္အတြင္း၌ ပိတ္မိေနေသာ ပ်ားငယ္ကေလးကဲ့သို႔ အားေကာင္းစြာေတာက္ေလာင္ေနေသာ မီးညြန္႔ မီးေတာက္မ်ားၾကား အခန္းတြင္း၌ ပိတ္မိေနသည္။ ေျပးေပါက္ရွာလ်က္ တစာစာေအာ္ေန၏။
ကၽြန္ေတာ္လည္းၾကည့္မေနေတာ့ဘဲ လူအုပ္ႏွင့္အတူ မီးကို ၀င္၍ျငိမ္းသတ္၏။ ေနာက္ဆံုး၌ လူအုပ္က မီးကို အႏိုင္ရရွိသြားသည္။ မီးေလာင္အျပီးတြင္ ကိုယ္တျခမ္း မီးေလာင္ခံထားရေသာ ဘႀကီးထူးကို အေရးေပၚလူနာအျဖစ္ ေဆးရံုသုိ႔ အျမန္ပို႔လိုက္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ တကိုယ္တည္း လူပ်ိဳးႀကီးဘထူးအိမ္ကို လက္ေဆာ့ေျခေဆာ့ မီးရႈိ႔သူ လက္သည္ကိုကား မည္သူမွ် မေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ၾကေခ်။ လမ္းသြားရင္း ေဆးလိပ္မီးႏွင့္ ပစ္ေပါက္ခဲ့၍ ေလာင္ကၽြမ္းျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္-ဟု အမ်ားက ယူဆေျပာဆိုၾကသည္။
မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ဘႀကီးထူးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ေျခရင္းရွိ မန္က်ည္းပင္မွ ပ်ားအံုကေလးကို မီးပံုရႈိ႔ဖ်က္ဆီးခဲ့၍ ယခု သူ၏အိမ္ ပ်က္စီးသြားရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပ်ားသူငယ္ကေလးမ်ား မီးေလာင္ခံရသကဲ့သို႔ ယခုသူလည္း မီးေလာင္ခံရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ယူဆမိပါသည္။ ၀ဋ္သည္ နာရီ ေနရာ သတၱ၀ါမေရြး တန္ျပန္လိုက္တတ္ေၾကာင္းလည္း ဘႀကီးထူးကိုယ္စား ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သေဘာေပါက္လိုက္မိပါသည္။
( ကေနာင္-ေနလင္းစိုး )
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ေဖေဖာ္၀ါရီလ )
ညီေလး ညီမေလးမ်ားကိုလည္း ဖ်က္ဆီးျခင္းမျပဳရန္ ေျပာျပထား၏။ ထို႔ျပင္ ပ်ားကေလးမ်ား အေ၀းသို႔မသြားရဘဲ အနီးအနားတြင္ လြယ္လင့္တကူ ၀တ္ရည္စုပ္သံုးႏိုင္ရန္ ျခံထဲရွိ ပန္းပင္မ်ားကို ေန႔စဥ္ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပး၏ ထိုမွ်သာမက ၀တ္ရည္လွ်မ္းေသာ အျခားပန္းမ်ိဳးမ်ားကိုလည္း ထပ္မံစိုက္ပ်ိဳးေပး၏ ထို႔ေၾကာင့္ ပ်ားကေလးမ်ားမွာ ေ၀းေ၀းလံလံသို႔ မသြားေတာ့ဘဲ ျခံထဲရွိ ပန္းပင္မ်ား၌သာ က်က္စားက်င္လည္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေန႔စဥ္ ပန္းပင္ေရေလာင္း၊ ျမက္ႏုတ္၊ ပ်ားကေလးမ်ားက ၀တ္ရည္စုပ္၊ ဤသို႔ျဖင့္ ရက္မွလသို႔ ကူးေျပာင္းလာခဲ့ရာ ပ်ားအိမ္ကေလးမွာ အေတာ္အတန္ (ျမဴအိုး၀ခန္႔) ႀကီးမားလာပါသည္။ ပ်ားလပို႔မ်ားလည္း ေအာက္သို႔တြဲေလာင္းက်လာပါသည္။
သို႔ေသာ္ တညေနတြင္ ေခါင္းရင္းသံုးအိမ္ေက်ာ္မွ ဘႀကီးထူး အိမ္လည္ေရာက္လာသည္။ ထိုအခါ ပ်ားအံုကို ျမင္သြားျပီး ေဆးေဖာ္ဖို႔ လိုေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲ-ဟုဆိုကာ ပ်ားအံုရွိေသာ သစ္ကိုင္းေအာက္ မီးပံုရႈိ႔ကာ ပ်ားအံုကို မီးမႈိင္းတိုက္ပါေတာ့သည္။ ပိုးေမြးသကဲ့သုိ႔ တယုတယေမြးျမဴထား၍ မဖ်က္ဆီးပါရန္ ကၽြန္ေတာ္အတင္းအက်ပ္ တားျမစ္၏။ ေဖေဖႏွင့္ေမေမကလည္း ကေလးေတြ ေမြးထားတာမလုပ္ပါနဲ႔-ဟု ေျပာပါေသး၏။
သို႔ေသာ္ လူႏိုင္ျဖစ္ေသာဘႀကီးက သတၱ၀ါဆိုတာ လူခၽြတ္မွ ကၽြတ္တာ ဆိုျပီး ပ်ားအံုကို ဖြပ္ယူသြား၏။ ပ်ားအံုမရွိဘဲ ငံုးတိတိျဖစ္ေနေသာ မန္က်ည္းကိုင္းကိုၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္၍ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ သံုးရက္အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္၏ ေခါင္းရင္းဘက္ သံုးေလးအိမ္ေက်ာ္ေလာက္ဆီမွ ေအာ္သံ ဆူညံသံမ်ားၾကား၍ ပ်ာပ်ာသလဲ ကၽြန္ေတာ္ေျပးၾကည့္ရာဘႀကီးထူးတို႔အိမ္ မီးေလာင္ေနသည္ကို ထိတ္လန္႔စြာေတြ႔ရသည္။ တေဖာင္းေဖာင္း တေဗာင္းေဗာင္းျဖင့္ ၀ါးလံုးေပါက္ကြဲသံမ်ားၾကားတြင္ ဘႀကီးထူးမွာ ပ်ားအံုကို မီးရိႈ႔စဥ္က ပ်ားအိမ္အတြင္း၌ ပိတ္မိေနေသာ ပ်ားငယ္ကေလးကဲ့သို႔ အားေကာင္းစြာေတာက္ေလာင္ေနေသာ မီးညြန္႔ မီးေတာက္မ်ားၾကား အခန္းတြင္း၌ ပိတ္မိေနသည္။ ေျပးေပါက္ရွာလ်က္ တစာစာေအာ္ေန၏။
ကၽြန္ေတာ္လည္းၾကည့္မေနေတာ့ဘဲ လူအုပ္ႏွင့္အတူ မီးကို ၀င္၍ျငိမ္းသတ္၏။ ေနာက္ဆံုး၌ လူအုပ္က မီးကို အႏိုင္ရရွိသြားသည္။ မီးေလာင္အျပီးတြင္ ကိုယ္တျခမ္း မီးေလာင္ခံထားရေသာ ဘႀကီးထူးကို အေရးေပၚလူနာအျဖစ္ ေဆးရံုသုိ႔ အျမန္ပို႔လိုက္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ တကိုယ္တည္း လူပ်ိဳးႀကီးဘထူးအိမ္ကို လက္ေဆာ့ေျခေဆာ့ မီးရႈိ႔သူ လက္သည္ကိုကား မည္သူမွ် မေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ၾကေခ်။ လမ္းသြားရင္း ေဆးလိပ္မီးႏွင့္ ပစ္ေပါက္ခဲ့၍ ေလာင္ကၽြမ္းျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္-ဟု အမ်ားက ယူဆေျပာဆိုၾကသည္။
မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ဘႀကီးထူးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ေျခရင္းရွိ မန္က်ည္းပင္မွ ပ်ားအံုကေလးကို မီးပံုရႈိ႔ဖ်က္ဆီးခဲ့၍ ယခု သူ၏အိမ္ ပ်က္စီးသြားရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပ်ားသူငယ္ကေလးမ်ား မီးေလာင္ခံရသကဲ့သို႔ ယခုသူလည္း မီးေလာင္ခံရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ယူဆမိပါသည္။ ၀ဋ္သည္ နာရီ ေနရာ သတၱ၀ါမေရြး တန္ျပန္လိုက္တတ္ေၾကာင္းလည္း ဘႀကီးထူးကိုယ္စား ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သေဘာေပါက္လိုက္မိပါသည္။
( ကေနာင္-ေနလင္းစိုး )
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ေဖေဖာ္၀ါရီလ )
0 comments:
Post a Comment