ဒီေန႔ေရးျဖစ္တဲ့ကဗ်ာ

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့
အဲဒီ“ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ”
၀ါက်ေလးက အကုန္းလံုးအတြက္ လွပါသတဲ့။
ကုသိနာရံုဆင္ဖိုနီေရးရင္းနဲ႕
မ်က္ရည္ေတြကို ရက္ေရာမိလို႕
၀ါက်ေတြက
ဆိုင္းငံ့သြား႔ရတယ္
မေျပာမျဖစ္တဲ့သတင္းေပါ့
ဓမၼဂဂၤါကို
အေမွာင္ဖုံုးလုိက္ပါရဲ႕
အလွဴခံဌာနဖြင့္ေလၿပီလားေပါ့။

ေဆာရီးပါ
ဒုကၡိတညေနေတြကိုသာ
ငါထူမေပးခဲ့ရဲ႕
ဓမၼမိတ္ေဆြေတြ လက္ခုပ္တီးၾကေပါ့။
မနက္ျဖန္မွာ
ငါျပန္မယ္..။

လွဴခ်င္သူေတြ
ရြာျပန္ၾက
ျမိဳ႕ျပရဲ႕ အျပန္အလွန္ဖိတ္စာနဲ႕
အင္း၀ၿမိဳ႕ၾကီးပ်က္ခဲ့ဖူးေလရဲ႕။

ဘုရားေရွ႕က ဘီလူးမရုပ္ေပၚမွာ
ေက်ာင္းမေနရတဲ့ ႏြားေက်ာင္းသားေတြ
ထမင္းလုစားၾကေပါ့.။

ရြာျပန္ေတာ့မယ္
လုိက္ခဲ့ၾကေပါ့
နာမည္ေတြဆီလား
ရြာေလးေတြဆီလား
ေဟာဒီ
မေျပာမျဖစ္ကေလးေတြရဲ႕ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေတြဆီလား။

ေနာက္ဆယ္စုမွာ
ရန္သူပဲျဖစ္ျဖစ္
မိတ္ေဆြပဲျဖစ္ျဖစ္
ခ်ိဳခ်ိဳခါးခါး“
စိုက္ပ်ိဳးမိသမွ်ကိုပဲ
ေနာက္ထပ္ထြန္ယက္မိေလရဲ႕.။

Posted by ဓမၼဂဂၤါ at 9:31 AM