ဂုဏ္ကိုးပါးရွင္ သံဃာေတာ္ကို ရည္မွန္းလွဴပါ
ဗုဒၶဘာသာျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ာအတြက္ စာသင္တိုက္ႀကီးမ်ား မ်ားစြာရွိသည္။ ထိုစာသင္တိုက္ႀကီးမ်ားစြာတို႔တြင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ရာႏွင့္ ေထာင္ႏွင့္ခ်ီင ပရိယတၱိစာေပ သင္ယူလ်က္ရွိၾကသည္။ ကံ ကံ၏အက်ိဳးကို အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္သက္၀င္ၾကေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားက ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္း သကၤန္း ေက်ာင္း ေဆး-ဟူေသာ ပစၥည္းေလးပါးတို႔ကို တာ၀န္ယူ လွဴဒါန္းေနၾကသည္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း အျမဲျပဳေလ့ရွိေသာ ဒါနမႈတခုမွာ ဆြမ္းအလွဴျဖစ္၏။ အိမ္တိုင္းလိုလိုပင္ နံနက္တိုင္း ဆြမ္းေလာင္လွဴၾက၏။မိမိအိမ္ မိမိအရပ္ထဲတြင္ နိစၥဘတ္ လွဴဒါန္းၾကသည့္အျပင္ ေက်ာင္းတိုက္သို႔သြား၍ သံဃာကုန္ ဆြမ္းကပ္ၾကသည္လည္း အမ်ားအျပားပင္ ရွိသည္။ ထိုသို႔ ဆြမ္းကပ္လွဴဒါန္းရာ၌ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ဆြမ္းကပ္လွဴသူမ်ားအား( သံဃႆ ေဒမ ) ဟု ရြတ္ဆိုအာရံုျပဳရန္ သင္ေပးေလ့ရွိၾက ပါသည္။ အဓိပၸါယ္မွာ-ယခု ေလာင္းလွဴေနေသာ ဆြမ္းသည္ ပုဂၢလဓိ႒ာန္ ေပးလွဴျခင္းထက္လြန္၍ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ လက္ထက္ေတာ္က စတင္ဖြဲ႔စည္းလာခဲ့ေသာ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားအား လွဴဒါန္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ အရွင္မဟာကႆပ, အရွင္သာရိပုတၱရာ, အရွင္ေမာဂၢလာန္, အရွင္အာနႏၵာ စေသာ မေထရ္ႀကီးမ်ားမွ ဆင္းသက္လာခဲ့ေသာ အရိယာႏြယ္၀င္ သံဃာေတာ္မ်ားအား သံဃိကလွဴဒါန္းပါ၏-ဟု စိတ္တြင္းက ရည္မွန္းအာရံုျပဳရန္ ျဖစ္သည္။
၀ိမာန၀တၳဳ အ႒ကထာတြင္ အမဘဒၵါႏွင့္ ညီမသုဘဒၵါတို႔ ဆြမ္းလွဴပံုကို ဤသို႔ေဖာ္ျပထား၏။ အမဘဒၵါသည္ သူႏွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား မၾကာမၾကာပင့္၍ ဆြမ္းကပ္လွဴေလ့ရွိ၏။ ညီမ သုဘဒၵါသည္ကား ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ဟူ၍ မရည္ရြယ္။ အလြယ္တကူ ပင့္ဖိတ္၍ရေသာ ရဟန္းငါးပါးကို ပင့္၍ အရိယာသံဃာေတာ္ မ်ားအား ရည္မွန္းကာ သံဃိကဒါနဆြမ္း တႀကိမ္လွဴ၏။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုသံဃိက ဆြမ္းတႀကိမ္သာ မွတ္မွတ္ရရ လွဴဖူး၏။ ညီအမႏွစ္ေယာက္ ကြယ္လြန္ၾကေသာအခါ အမက နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္တြင္ တာ၀တႎသာနတ္ဘံုသို႔ ေရာက္သည္။ ညီမ သုဘဒၵါသည္ နိမၼာနရတီဘံုသို႔ ေရာက္၍ နတ္စည္းစိမ္ အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ကို ခံစားရေလသည္။
ဗုဒၶလက္ထက္ေတာ္က အခါႀကီးရက္ႀကီးတခုတြင္ ျမိဳ႔သူျမိဳ႔သားတို႔သည္ ဗုဒၶေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားၾကသည္။ မိမိတို႔ေက်ာင္းေတာ္တြင္ ႏိုင္သေလာက္ သံဃာမ်ားအား ဆြမ္းပင့္ေကၽြးၾကသည္။ ဦးစြာေရာက္သူတို႔က တန္ခိုးႀကီးမေထရ္ႀကီးတို႔အား ပင့္ဖိတ္၍ သြားၾကသည္။ ထိုအခါတြင္ စိတၱသူၾကြယ္ ေရာက္ေသာအခ်ိန္၌ အေနအထိုင္မေကာင္းေသာ ရဟန္းတပါးသာ က်န္ေတာ့သည္။ ထိုရဟန္းကိုပင္ ပင့္သြားျပီး ေနာက္တေန႔၌ ရိုေသစြာ ခင္းက်င္းျပင္ဆင္၍ ေကာင္းမြန္စြာ လုပ္ေကၽြးျပဳစု၏။ ထိုရဟန္းသည္လည္း သူေ႒းဒါယကာတေယာက္ ရျပီ-ဟု ၀မ္းသာသြား၏။ ညေနခ်ိန္၌ ထိုရဟန္းလာေရာက္၍ စိတၱသူၾကြယ္ထံ ေက်ာင္းတြင္ သံုးလို၍ ေပါက္တူးလာငွါးသည္။ ထိုအခါ ( ဟိုမွာ သြားယူေခ် )ဟု သာမညေျပာျပီး ေပးလႊတ္လိုက္၏။ ျမင္သူမ်ားက နံနက္ခင္းက ျပဳစုပံုႏွင့္ ညေန ဆက္ဆံပံု ကြာျခားလွသျဖင့္ အံ့ၾသစြာ ေမးျမန္းၾကသည္။ နံနက္အခါက သံဃာအမွတ္ႏွင့္ ပင့္ျပီး အရိယာသံဃာေတာ္အေနျဖင့္ ကပ္လွဴေၾကာင္း၊ ယခု အလုပ္လုပ္လို၍ ေပါက္တူး ငွါးလာရာတြင္ သာမည္ပုဂၢိဳလ္အေနျဖင့္ ေပးငွါးလိုက္ေၾကာင္း-ရွင္းျပလိုက္သည္။ စိတၱသူၾကြယ္သည္ သံဃိက အလွဴ မြန္ျမတ္ေၾကာင္းကို သိနားလည္ထားသူ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔သိသည့္အတိုင္း ဆက္ဆံျပဳမူလိုက္ေၾကာင္းကို နားလည္မွတ္သားရေပသည္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း အျမဲျပဳေလ့ရွိေသာ ဒါနမႈတခုမွာ ဆြမ္းအလွဴျဖစ္၏။ အိမ္တိုင္းလိုလိုပင္ နံနက္တိုင္း ဆြမ္းေလာင္လွဴၾက၏။မိမိအိမ္ မိမိအရပ္ထဲတြင္ နိစၥဘတ္ လွဴဒါန္းၾကသည့္အျပင္ ေက်ာင္းတိုက္သို႔သြား၍ သံဃာကုန္ ဆြမ္းကပ္ၾကသည္လည္း အမ်ားအျပားပင္ ရွိသည္။ ထိုသို႔ ဆြမ္းကပ္လွဴဒါန္းရာ၌ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ဆြမ္းကပ္လွဴသူမ်ားအား( သံဃႆ ေဒမ ) ဟု ရြတ္ဆိုအာရံုျပဳရန္ သင္ေပးေလ့ရွိၾက ပါသည္။ အဓိပၸါယ္မွာ-ယခု ေလာင္းလွဴေနေသာ ဆြမ္းသည္ ပုဂၢလဓိ႒ာန္ ေပးလွဴျခင္းထက္လြန္၍ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ လက္ထက္ေတာ္က စတင္ဖြဲ႔စည္းလာခဲ့ေသာ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားအား လွဴဒါန္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ အရွင္မဟာကႆပ, အရွင္သာရိပုတၱရာ, အရွင္ေမာဂၢလာန္, အရွင္အာနႏၵာ စေသာ မေထရ္ႀကီးမ်ားမွ ဆင္းသက္လာခဲ့ေသာ အရိယာႏြယ္၀င္ သံဃာေတာ္မ်ားအား သံဃိကလွဴဒါန္းပါ၏-ဟု စိတ္တြင္းက ရည္မွန္းအာရံုျပဳရန္ ျဖစ္သည္။
၀ိမာန၀တၳဳ အ႒ကထာတြင္ အမဘဒၵါႏွင့္ ညီမသုဘဒၵါတို႔ ဆြမ္းလွဴပံုကို ဤသို႔ေဖာ္ျပထား၏။ အမဘဒၵါသည္ သူႏွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား မၾကာမၾကာပင့္၍ ဆြမ္းကပ္လွဴေလ့ရွိ၏။ ညီမ သုဘဒၵါသည္ကား ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ဟူ၍ မရည္ရြယ္။ အလြယ္တကူ ပင့္ဖိတ္၍ရေသာ ရဟန္းငါးပါးကို ပင့္၍ အရိယာသံဃာေတာ္ မ်ားအား ရည္မွန္းကာ သံဃိကဒါနဆြမ္း တႀကိမ္လွဴ၏။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုသံဃိက ဆြမ္းတႀကိမ္သာ မွတ္မွတ္ရရ လွဴဖူး၏။ ညီအမႏွစ္ေယာက္ ကြယ္လြန္ၾကေသာအခါ အမက နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္တြင္ တာ၀တႎသာနတ္ဘံုသို႔ ေရာက္သည္။ ညီမ သုဘဒၵါသည္ နိမၼာနရတီဘံုသို႔ ေရာက္၍ နတ္စည္းစိမ္ အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ကို ခံစားရေလသည္။
ဗုဒၶလက္ထက္ေတာ္က အခါႀကီးရက္ႀကီးတခုတြင္ ျမိဳ႔သူျမိဳ႔သားတို႔သည္ ဗုဒၶေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားၾကသည္။ မိမိတို႔ေက်ာင္းေတာ္တြင္ ႏိုင္သေလာက္ သံဃာမ်ားအား ဆြမ္းပင့္ေကၽြးၾကသည္။ ဦးစြာေရာက္သူတို႔က တန္ခိုးႀကီးမေထရ္ႀကီးတို႔အား ပင့္ဖိတ္၍ သြားၾကသည္။ ထိုအခါတြင္ စိတၱသူၾကြယ္ ေရာက္ေသာအခ်ိန္၌ အေနအထိုင္မေကာင္းေသာ ရဟန္းတပါးသာ က်န္ေတာ့သည္။ ထိုရဟန္းကိုပင္ ပင့္သြားျပီး ေနာက္တေန႔၌ ရိုေသစြာ ခင္းက်င္းျပင္ဆင္၍ ေကာင္းမြန္စြာ လုပ္ေကၽြးျပဳစု၏။ ထိုရဟန္းသည္လည္း သူေ႒းဒါယကာတေယာက္ ရျပီ-ဟု ၀မ္းသာသြား၏။ ညေနခ်ိန္၌ ထိုရဟန္းလာေရာက္၍ စိတၱသူၾကြယ္ထံ ေက်ာင္းတြင္ သံုးလို၍ ေပါက္တူးလာငွါးသည္။ ထိုအခါ ( ဟိုမွာ သြားယူေခ် )ဟု သာမညေျပာျပီး ေပးလႊတ္လိုက္၏။ ျမင္သူမ်ားက နံနက္ခင္းက ျပဳစုပံုႏွင့္ ညေန ဆက္ဆံပံု ကြာျခားလွသျဖင့္ အံ့ၾသစြာ ေမးျမန္းၾကသည္။ နံနက္အခါက သံဃာအမွတ္ႏွင့္ ပင့္ျပီး အရိယာသံဃာေတာ္အေနျဖင့္ ကပ္လွဴေၾကာင္း၊ ယခု အလုပ္လုပ္လို၍ ေပါက္တူး ငွါးလာရာတြင္ သာမည္ပုဂၢိဳလ္အေနျဖင့္ ေပးငွါးလိုက္ေၾကာင္း-ရွင္းျပလိုက္သည္။ စိတၱသူၾကြယ္သည္ သံဃိက အလွဴ မြန္ျမတ္ေၾကာင္းကို သိနားလည္ထားသူ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔သိသည့္အတိုင္း ဆက္ဆံျပဳမူလိုက္ေၾကာင္းကို နားလည္မွတ္သားရေပသည္။
0 comments:
Post a Comment