တရားမင္းသခင္ - ၂၈။ ရာဟုေလာ၀ါဒ

ဘုရားရွင္သည္ ခမည္းေတာ္မင္းႀကီး၊ သာ၀ႀကီး ႏွစ္ပါးတို႔ႏွင့္အတူ နန္းေဆာင္အတြင္းသို႔ ၀င္ေတာ္မူ၏။ ျပင္ဆင္ခင္းက်င္းထားသည့္ ေနရာ၌ ဘုရားရွင္ ထိုင္ေတာ္မူၿပီးေသာအခါ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ သားငယ္ရာဟုလာႏွင့္အတူ ထိုင္ေနသည့္ ယေသာဓရာကို ညႊန္ျပလ်က္ ဘုရားရွင္အား ေလွ်ာက္ထား၏။

“သားေတာ္ဘုရား . . . သားေတာ္ဘုရား အေနာ္မာျမစ္ကမ္းမွာ အ၀ါေရာင္သကၤန္း ဆင္ျမန္းလိုက္ၿပီလို႔ သတင္းၾကားတဲ့ေနကစၿပီး ဒီေန႔ထိေအာင္ပဲ ယေသာဓရာဟာ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြ မ၀တ္ေတာ့ဘဲ အ၀ါေရာင္သကၤန္းနဲ႔တူတဲ့ ၀တ္႐ံုၾကမ္းၾကမ္းေတြပဲ ၀တ္ပါေတာ့တယ္ ဘုရား . . .။ သားေတာ္ဘုရား ေ၀သာလီမွာ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ေနၿပီလို႔ ၾကားရေတာ့လည္း သူက အစာမာေတြ မစားေတာ့ဘဲ အရည္ကိုသာ ေသာက္ပါေတာ့တယ္။ သားေတာ္ဘုရား အစာျပန္စားၿပီလို႔ ၾကားရေတာ့မွ သူလည္း အစာျပန္စားတာပါ။ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ အိပ္ယာေနရာေတြကိုလည္း အသံုးမျပဳေတာ့ပါဘူး။ အေမႊးနံ႔သာေတြလည္း မလိမ္းမျခယ္ေတာ့ပါဘူး။ အသားငါးလည္း မစားေတာ့ပါဘူး။ မွတ္မိပါေသးတယ္ သားေတာ္ဘုရား . . . သူ႔ဖခင္က သူ႔ကိုျပန္ေခၚမယ္၊ မင္းသားတစ္ပါးနဲ႔ လက္ဆက္ေပးမယ္ဆိုတုန္းက သူ႔ဖခင္ေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္ၿပီး ငိုေနရွာတာ . . .။ သားေတာ္ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ေျခနင္းေတာ္အစံုကို ရင္ခြင္မွာ ေပြ႔ပိုက္ၿပီး ငိုရွာတာ . . .။ အဲဒီ ေျခနင္းေတာ္ကို သူက မနက္တိုင္း မနက္တိုင္း ပန္းေတြနဲ႔ပူေဇာ္ၿပီး ရွိခိုးတာေလ။ သားေတာ္ကို လြမ္းလြန္းလို႔ ခမည္းေတာ္ ပူေဆြးရတယ္ ငိုေႂကြးရတယ္ ဆိုရင္လည္း ခမည္းေတာ္ကို သူက ႏွစ္သိမ့္ရေသးတယ္ . . .။ သားေတာ္အတြက္ မပူေဆြးဖို႔၊ သားေတာ္အတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာသာ ပို႔သဖို႔ ခမည္းေတာ္ကို သူ သတိေပးရတာလည္း အႀကိမ္တစ္ေထာင္ ဘယ္ကမလဲ။ သားေတာ္ . . . ခုေတာ့ သားေတာ္အတြက္ ခမည္းေတာ္ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ လူသားေတြအတြက္ သားေတာ္က ႀကီးျမတ္တဲ့ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားမႈ ျပဳခဲ့တယ္ဆိုရင္ ယေသာဓရာလို မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ စြန္႔လႊတ္အနင့္နာခံမႈဟာလည္း ျမင့္ျမတ္လွပါေပတယ္ သားေတာ္ဘုရား . . .။”

“ခမည္းေတာ္ . . .။ ယေသာဓရာ သားေတာ္ကို ပါရမီျဖည့္ခဲ့တာဟာ ဒီတစ္ဘ၀တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀မ်ားစြာ သံသရာမွာ ယေသာဓရာဟာ သားေတာ္ရဲ့ ပါရမီျဖည့္ဖက္ ဘ၀ေဖာ္ေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ သူဟာ ျမင့္ျမတ္သူပါ။ သူဟာ ႀကီးျမတ္သူပါ။”

မိခင္၏ အနီး၌ရွိေနေသာ သားေတာ္ေလး ရာဟုလာသည္ ဘုရားရွင္၏ မ်က္ႏွာေတာ္ကို တစ္ခ်ိန္လံုး ေငးစိုက္ၾကည့္ေန၏။ ရာဟုလာသည္ တိတ္ဆိတ္ညင္သာစြာ မတ္တတ္ရပ္လိုက္ၿပီး ဘုရားရွင္၏ ထံေတာ္ပါးသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း တိုးသြား၏။ စကား တစ္ခြန္းမွ် မေျပာဘဲ ဘုရားရွင္၏ သကၤန္းေတာ္ကို တို႔ကိုင္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ဘုရားရွင္၏ ဒူးေတာ္ႏွစ္ဘက္ေပၚ၌ လက္တင္ထားလ်က္ ဘုရားရွင္၏ မ်က္ႏွာေတာ္ကို ေမာ္ဖူးလိုက္၏။

“ကေလး ရာဟုလာ . . .။ ငါ့ အရိပ္ခိုရတာ သေဘာက်သလား။”

“သေဘာက်တာေပါ့ ေဖေဖ။”

ရာဟုလာ အလြန္အမင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္။ သူ ေၾကာက္လည္းမေၾကာက္ေပ။ စိတ္ေထြျပားမႈလည္း ကင္းေန၏။ ဘုရားရွင္ႏွင့္ ပို၍နီးေအာင္ တိုးကပ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဘုရားရွင္၏ ဒူးေတာ္ေပၚ တင္ထားသည့္လက္ျဖင့္ ဘုရားရွင္၏ လက္ခလယ္ေတာ္ကို တို႔ပုတ္ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲမွာ ေျပာေန၏။

“လက္ေခ်ာင္းႀကီးေတြ သန္႔ရွင္းလိုက္တာ။ ႏူးညံ့လိုက္တာ။”

“ကေလး ရာဟုလာ . . . ေအးခ်မ္းတဲ့ ငါ့အရိပ္မွာ ထာ၀ရ ခိုလႈံခ်င္တယ္ဆိုရင္ ငါလို ရဟန္းျပဳရလိမ့္မယ္။ ရဟန္းျပဳဖို႔ ဆိုတဲ့ကိစၥကလည္း ကေလးအတြက္ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။ ရဟန္းဘ၀ဆိုတာ နန္းေတာ္ထဲမွာ ေနရတာလို သက္ေတာင့္သက္သာ မရွိဘူး။ ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြ ႂကြယ္၀တာ မဟုတ္ဘူး။ ခမည္းေတာ္ မင္းႀကီးကလည္း ကေလးကို ထီး႐ိုက္နန္းရာ လႊဲအပ္ဖို႔ ဆႏၵရွိေနတယ္။ ခမည္းေတာ္ မင္းႀကီးဆီက ထီးေမြနန္းေမြကို ခံယူမလား၊ ငါ့ဆီက ဓမၼအေမြကို ခံယူမလားဆိုတာ ကေလး အရြယ္ေရာက္မွပဲ ကေလး ကိုယ္တိုင္ ေရြးျခယ္ဆံုးျဖတ္ရမွာပါ။ ဓမၼအေမြကို ခံယူမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလ့လာသင္ယူစရာေတြ အမ်ားႀကီး မရွိပါဘူး။ က်င့္ၾကံစရာေတြကလည္း ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းေတြပါပဲ။ ထီးနန္းအေမြ ခံယူၿပီး တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီး ေလ့လာရလိမ့္မယ္။ တိုင္းက်ိဳးျပည္က်ိဳး သည္ပိုးထမ္းရြက္တဲ့ ေနရာမွာလည္း ျပဳဖြယ္ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီး ရွိလိမ့္မယ္။”

ရာဟုလာသည္ ဘုရားရွင္ကို စကားတံု႔ျပန္ျခင္း မရွိဘဲ ဘုရားရွင္၏ မ်က္ႏွာေတာ္ကို ေငးလ်က္သာ ၿငိမ္သက္စြာ နားေထာင္ေန၏။ ဘုရားရွင္က ဆက္လက္၍ မိန္႔ေတာ္မူ၏။

“ရာဟုလာ . . . ကေလးက ငယ္ေသးေတာ့ မင္းတို႔က်င့္၀တ္ ဆယ္မ်ိဳးကို သိမယ္မထင္ဘူး။ ထီးနန္းအေမြ ခံယူတယ္ဆိုရင္ က်င့္သံုးတတ္ေအာင္ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္တို႔ရဲ့ အက်င့္ဆယ္မ်ိဳးကို မွတ္သားထားပါ။ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္တို႔ဟာ ဒါနက်င့္၀တ္ကို က်င့္သံုးၾကတယ္။ ရဟန္းပုဏၰား သူေတာ္စင္ေတြကို လႉဒါန္းၾကတယ္။ ပရိစၥာဂက်င့္၀တ္ကို က်င့္သံုးတဲ့ အေနနဲ႔ အမႈထမ္းေတြကို လစာရိကၡာ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ေပးၾကတယ္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ ျပည္သူေတြကိုလည္း ေပးကမ္းေထာက္ပံ့ၾကတယ္။ သီလ ေဆာက္တည္ၿပီးေတာ့ သီလက်င့္၀တ္ကို က်င့္သံုးၾကတယ္။ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္ျခင္း အဇၨ၀က်င့္၀တ္ကို က်င့္သံုးၾကတယ္။ အေျပာအဆို အျပဳအမူ သိမ္ေမြ႔ျခင္း မဒၵ၀က်င့္၀တ္ကို က်င့္သံုးၾကတယ္။ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ဥပုသ္သီတင္း ေဆာက္တည္ၿပီးေတာ့ တပက်င့္၀တ္ကို က်င့္သံုးၾကတယ္။ အမ်က္ေဒါသ မထြက္ဘဲ အေကၠာဓက်င့္၀တ္ကို က်င့္သံုးၾကတယ္။ အ၀ိဟႎသန က်င့္၀တ္ကို က်င့္သံုးတဲ့ အေနနဲ႔ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူေတြကို မႏွိပ္စက္ၾကဘူး။ မညႇင္းဆဲၾကဘူး။ သည္းခံျခင္း ခႏၲီက်င့္၀တ္ကို ျဖည့္ဆည္းၾကတယ္။ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို မဆန္႔က်င္ၾကဘူး။ ဒါကေတာ့ အ၀ိေရာဓန က်င့္၀တ္ပဲ။ ကေလးအေနနဲ႔ က်င့္၀တ္ဆယ္မ်ိဳးကို မွတ္သားဖို႔ ခက္တယ္ဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးျဖစ္တဲ့ အ၀ိေရာဓန က်င့္၀တ္ကိုပဲ မွတ္သားထားပါ။ အ၀ိေရာဓန က်င့္၀တ္ကို က်င့္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ က်န္တဲ့က်င့္၀တ္ေတြကိုပါ က်င့္သံုးၿပီးသား ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ရာဟုလာ . . . မင္းေကာင္းမင္းျမတ္တို႔ဟာ ရဟန္း ရွင္ လူ ျပည္သူေတြ လႈပ္လႈပ္ရြရြ မျဖစ္ရေလေအာင္၊ တိုင္းႏိုင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္၊ ေနျပည္ေတာ္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေအာင္ စီမံေပးတတ္ၾကတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အခါမွာ အၾကမ္းမဖက္ၾကဘူး။ ရာဇပရိယာယ္ ႂကြယ္ႂကြယ္နဲ႔ ျပည္သူေတြ ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ ေသြးေဆာင္စည္း႐ံုး သိမ္းသြင္းႏိုင္ၾကတယ္။ ၾကက္သားအုပ္မႀကီးက ၾကက္ကေလးေတြကို ရင္အုပ္မကြာ ကြပ္ကဲအုပ္ခ်ဳပ္သလို တိုင္းသူျပည္သားေတြကို အၾကင္နာနဲ႔ ဖိစီးၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ၾကတယ္။ ေရွးမင္းေတြရဲ့ က်င့္ထံုးေဟာင္း၊ လုပ္နည္းေကာင္းေတြကို က်င့္သံုးၾကတယ္။ ေရွးကနည္းေကာင္းေတြကို မပယ္ၾကဘူး။ အခြန္အတုပ္လည္း အမ်ားႀကီး မေကာက္ၾကဘူး။ ျပည္သူေတြ ပူပန္ေအာင္ ႏွိပ္စက္တဲ့ အာဏာရွင္ဆိုးႀကီးေတြ မဟုတ္ၾကဘူး။ ျပည္သူကို သနားၾကင္နာၾကတယ္။

ရာဟုလာ . . . ေကာင္းကင္မွာ သာေနတဲ့ တိမ္စင္လမင္းႀကီးဟာ ေလာကႀကီး အေပၚမွာ ေအးျမတဲ့ အလင္းဓာတ္ေတြ ျဖန္႔ခ်ေပးေနတယ္။ လမင္းႀကီးဟာ ေနလို မပူဘူး။ ေအးျမတယ္။ ၾကယ္ေတြရံတဲ့ လမင္းႀကီးဟာ က်က္သေရရွိတယ္။ အလားတူပဲ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္တို႔ဟာလည္း တိုင္းေနျပည္ေတာ္ အေပၚမွာ လမင္းလိုက်င့္ၾကတယ္။ ၾကယ္ရံတိမ္စင္ လမင္းႀကီး တင့္တယ္သလို မတ္ေပါင္းရံတဲ့ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္ေတြဟာ တင့္တယ္ၾကတယ္။ တိုင္းျပည္ကို ပြင့္လင္းေစၾကတယ္။ စည္ပင္ႀကီးပြားေစၾကတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ေထာင္ကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ၿပီး ကန္႔သတ္ပိတ္ဆို႔ မထားၾကဘူး။ တိုင္းတစ္ပါးမင္းတို႔ရဲ့ ၀ိုင္းပယ္ပိတ္ဆို႔ျခင္း၊ ျငင္းပယ္ဒဏ္ခတ္ျခင္းကိုလည္း မခံၾကရဘူး။ ျပည္သူလူထုကေရာ ကမၻာ့လူထုကပါ ‘ေကာင္းေလစြ၊ ေကာင္းေလစြ၊ ေကာင္းေလစြ’လို႔ ခ်ီးက်ဴးေထာမနာ အျပဳခံရၾကတယ္။

ရာဟုလာ . . . မွတ္သားစရာေတြ မ်ားေနၿပီလား။ လိုရင္းမွတ္ဖို႔က လြယ္ပါတယ္။ တိုင္းသားျပည္သူ ရဟန္းရွင္လူေတြကို ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားဘဲ သနားၾကင္နာဖို႔နဲ႔ တိုင္းသားျပည္သူ ရဟန္းရွင္လူေတြရဲ့ ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ပါပဲ။”

ႏႈတ္ဆိတ္ေနသူ ရာဟုလာသည္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေန၏။ ယေသာဓရာလည္း ႏွစ္ေထာင္းအားရစြာ နားေထာင္လ်က္ရွိေနသည္။ သုေဒၶါဒန မင္းႀကီးကား ဘုရားရွင္၏ စကား၀ါက် တစ္ခုတစ္ခု ဆံုးတိုင္းဆံုးတိုင္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ရွိေနေလေတာ့၏။

:)

ရွင္အာစာရ

(ဆက္ရန္ . . . . .)

က်မ္းညႊန္းမွတ္စု

------------------

“ဒါနံ သီလံ ပရိစၥာဂံ၊ အဇၨ၀ံ မဒၵ၀ံ တပံ။

အေကၠာဓံ အ၀ိဟႎသဉၥ၊ ခႏၲိဉၥ အ၀ိေရာဓနံ။”

(မဟာဟံသဇာတက၊ အသီတိနိပါတ စသည္။ CSCD)

---

"ခပ္သိမ္းျပည္သူ၊ ရဟန္းလူကို၊ သိမ္းျမန္းပိုက္ထုပ္၊ ၾကက္သားအုပ္သို႔၊ မလႈပ္ေစေၾကာင္း၊ ျဖည့္ျဖားေယာင္းလ်က္၊ က်င့္ေဟာင္းမလြန္၊ တုတ္ခြန္မျပင္း၊ သနားျခင္းျဖင့္၊ ႏွိပ္နင္းကလူ၊ မပူေစရ၊ ကြပ္ဆံုးမလ်က္၊ ထြန္းပေျပာင္ေျပာင္၊ မိုးထက္ေခါင္ႏႈိက္၊ အေရာင္ခ်မ္းလြန္၊ လဗိမာန္လွ်င္၊ ပူပန္မရွိ၊ ၿငိမ္းေလဘိသို႔၊ ၾကယ္တိရံကာ၊ တင့္တယ္စြာသား၊ ပမာပံုသင့္၊ လႏွယ္က်င့္၍၊ လင္းပြင့္တိုင္းကား၊ စည္ပင္ပြားလ်က္။ ။ လူမ်ားေကာင္းခ်ီးတြန္ေစမင္း။"

[ကန္ေတာ္မင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္

(ရတနာပူရ ျပည္အင္း၀တြင္ ဒုတိယမင္းေခါင္း၏ အရီးေတာ္ဆရာ)

စာ - ၁၀ - ၁၁၊ "ေလာကသာရပ်ိဳ ႔"၊ က၀ိမ်က္မွန္စာပံုႏွိပ္တိုက္၊ ၁၉၄၇]

---

Portrait of the Buddha (from a Novelist's Pen) by Jayasena Jayakody, English Translation by K. D. de Lanerolle. FOR FREE DISTRIPUTION - NOT FOR SALE.

(ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္း အျပည့္အစံု မေတြ႔ရပါ။)

Posted by Ashin Acara. at 5:22 AM