မိဂဒါ၀ုန္မုတ္သံုအက္ေဆး

အကယ္၍ ..

ဤ ''အကယ္၍ ''သည္ မစၥတာကစ္ပလင္း သို႕မဟုတ္ ယူႏို႕စ္ရွင္အာစာရ၏ အကယ္၍ မဟုတ္ေၾကာင္း သူကိုယ္တိုင္ ေရးလိုက္ျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မူပိုင္ခြင့္ျပႆနာကို စကားလံုးႏွစ္လံုးခန္႕ျဖင့္ ေရွာင္လြႊဲဖြယ္မရွိေတာ့ေပ..။ အကယ္၍ ေလာကဥပေဒႏွင့္ ၿငိစြန္းသျဖင့္ ျပႆနာကို မီးျမိွဳက္ႏိုင္ေသာ္လည္း ၀ိနည္းဥပေဒတြင္ ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္၍ ယူငင္သံုးစြဲပါက ၀ိႆာသဂၢါဟျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပစ္မရွိဟု ဆိုသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူသည္ မိတ္ေဆြမ်ားစြာကို ရွာေဖြစုေစာင္းထားၿပီး ပစၥည္းမ်ားကိုမူ သိမ္းဆည္းေလ့မရွိေပ..။ သြားေလရာယူေဆာင္တတ္သည္က Oral B အမ်ိဳးအစားသြားတိုက္တံတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ Gillette သင္တုန္းဓါးတစ္လက္သာ ျဖစ္ေလသည္။ (ငါ့ရွင္တို႕ေရ တံခါးေတြ ပိတ္လိုက္ၾကေလၿပီေလာ ) :)

ဒီေန႕ မိဂဒါ၀ုန္လမ္းတြင္ မိုးရြာေနသည္။ နံနက္ခင္းဆီက သူ႕အခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္ႏွင့္ မိုးေရစိုေနေသာသရက္ပင္သည္ မလံုမလဲျဖစ္စြာ ခိုက္ခိုက္တံုေနရွာသည္။ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေနေသာ ဖားမ်ားက သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ေနၾက၏။ အိႏၵိယတြင္ ဖားမ်ား စိတ္လံုကိုယ္လံုေနထိုင္ခြင့္ရွိဟန္တူသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက လယ္ေစာင့္တဲေလးဆီ စိတ္ေရာက္သြားေသးသည္။ ေအာ္ ၾကာျဖဴတစ္ပြင့္ နီတစ္ပြင့္...။

ဒီတစ္ေန႕ေတာ့ သူ႕အခန္းေရွ႕က လမ္းေလးသည္ ရႊံ႕ႏြံထဲတြင္ သိမ္ေမြ႕ခ်င္တုိင္း သိမ္ေမြ႕ေနေတာ့မည္..။ ထိုအခါ သူသည္လည္း လမ္းေလး၏ ရႊံ႕အိုင္ဗြက္မ်ားေပၚ ေက်ာ္ခြ ယိမ္းထိုးေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ဗာရာဏသီျမဴနီစပယ္လ္ကို ေမတၱာပြားတတ္ေအာင္ အႏိုင္ႏိုင္အားထုတ္ရဦးမည္။ အမွန္တကယ္ပင္ သူ၏ မဇၥ်ိမေန႕ရက္မ်ားသည္ စိတ္မၿငိမ္ေသာ မိဂဒါ၀ုန္လမ္းေလးေပၚတြင္ ကုန္လြန္သြားေလသည္။ မိဂဒါ၀ုန္လမ္းသည္ စိတ္ကူးေပါက္သည့္အခါ ႏိုင္လြန္ကတၱရာျဖင့္ ေခ်ာမြတ္ေနတတ္ၿပီး စိတ္ရူးူေပါက္သည့္အခါ တစ္လမ္းလံုးမြေနေအာင္ ဖုထစ္ေနတတ္ျပန္သည္။ ေျမာင္းၾကီးေတြ ေဖာ္။ ပိုက္လံုးၾကီးေတြ ျမွဳတ္၊ ထိုေနာက္ ေက်ာက္သားလမ္းျဖစ္လိုက္၊ ကတၱရာလမ္းျဖစ္လိုက္..။ ထို႕ေနာက္ ...ေျမသားမြမြ..ရႊံဗြက္ရြရြ...။

မိဂဒါ၀ုန္သည္ ဒီမိုကေရစီမွလြဲ၍ ဘာမွ မျပည့္စံုရွာပါ..။ ဒီမိုကေရစီရွိေနတာကိုက ေရငတ္ေတာ့ ေျပသည္။ ဘာမွန္းေတာ့ မသိ..။ သူလည္း ၀ါက်ေတြ ေပၚသမွ် ေကာက္ျခစ္လိုက္သည္။ ေပၚရာရႈျခင္းမဟုတ္၍ သတိပ႒ာန္ႏွင့္ေတာ့ ေ၀းလွသည္။

အိုၾကီးအိုမဗာရာဏသီကို မုတ္သံုက ႏြဲ႕ဆိုးဆိုးေနသည္။ သူေနခဲ့ေသာ ငါးႏွစ္တာကာလအတြင္း ယခုရာသီလို မုတ္သံု၏ ပြတ္သပ္ၾကည္စယ္မႈမ်ိဳး တစ္ရံတဆစ္မွ် မၾကံဳခဲ့ဖူး..။ငယ္ရြယ္ကြ်ပ္ဆတ္လြန္းေသာ မုတ္သံုကို အိုေဟာင္းႏြမ္းပါးေသာ ဗာရာဏသီက ေခ်ာ့ျမဴေနခဲ့ဟန္ပင္..။ သို႕ႏွင့္ မုတ္သံုသည္ သူ႕အခန္းေလး၏ မွန္ျပတင္းခ်ပ္မ်ားကိုပါ မိုးစက္မ်ားျဖင့္ ပစ္ေပါက္ရမ္းကားေနေတာ့သည္..။

လက္ရွိေနထိုင္ေသာ အခန္းေလးသည္ သူ႕အတြက္ အသစ္စက္စက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့..။ တတိယအၾကိမ္ေျမာက္ျပန္လည္ ဆုတ္နစ္ရာ ကိုးန၀င္းေဆာင္ျဖစ္သည္။ သူ႕အခန္းေလးတြင္ မိတ္ေဆြ ရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕ခ်န္ထာားခဲ့ေသာ အထုပ္အပိုး ၀န္စည္စလယ္မ်ားျဖင့္ ေဖာင္းကားေရာင္ရမ္းေနသည္။ သူ ကိုယ္တိုင္သည္ပင္ ဟိုလူေပး သည္လူေပး ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ကာတြန္းထဲက ၾကြက္၀မ္းပူ တစ္ေကာင္လိုျဖစ္ေနၿပီလား။

ယခင္က သူသည္ စာရြက္စာတမ္းအနည္းငယ္ထည့္ထားေသာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လက္ဆြဲအိတ္ေလးတစ္လံုးျဖင့္ ေမတၱာသုတ္ထဲက အတိုင္း''သုဘေရာ စ သုဟုဇူ စ''လုပ္ေနေသးသည္။ သူ႕အမည္ျဖင့္ ငွါးရမ္းထားေသာ ကိုယ္ပိုင္အခန္းလည္း မရွိ..။ သူ႕မိတ္ေဆြမ်ားရွိရာဆီ တစ္ခန္း၀င္ တစ္ခန္းထြက္..။ သူက ဆြမ္းဟင္းလည္း မခ်က္တတ္။ (အမွန္တကယ္ေတာ့ ေရႊျပည္ၾကီးတြင္ သပိတ္ရွိလွ်င္ ဆြမ္းရွိေသာရဟန္းေတာ္မ်ား၏ သဘာ၀အရ မည္သူမွ် မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥတြင္ စြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားမဟုတ္ၾက။ တစ္ပါးစႏွစ္ပါးစသာ ၀ါသနာႏွင့္ ပါရမီလက္ပါလာၾကသည္။ မဇၥ်ိမေရာက္လွ်င္ေတာ့ မျဖစ္မေနသင္ယူၾကရသည္။ စမ္းသပ္ခ်က္ျပဳတ္ၾကရသည္။ ''ကဲ လိုက္ဆိုိၾက ..ဣဒံ ေမ ပုည''ံ ျဖင့္ ဆြမ္းတစ္နပ္လြယ္လြယ္ကူကူ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့သည့္ အေျခအေနက ပြင့္လင္းျမင္သာရွိလြန္းလွေပသည္။

အသစ္ေရာက္လာစ ရဟန္းမ်ားအား ဟင္းခ်က္နည္းသင္ေပးေသာ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကို သတိရေနသည္။ ''ကဲ ငါ့ရွင္တို႕ ဒီစင္ေပၚတင္ထားတဲ့ ဗူးေတြ ျမင္လား၊ ။ ဆားဗူး၊ နႏြင္းဗူး၊ ငရုတ္သီးမႈန္႕ဗူး...ဒီစင္ေပၚမွာ တင္ထားသမွ် ဗူးေတြထဲက အနည္းငယ္စီကို သိလႅာစိုးရဲ႕ စားၾကမယ္ေဟ့ ေကာင္းေကာင္းထဲက အတိုင္းထည့္ ။ သားစုိးလို ေရာသမေမႊ ....။

သူ႕ကိုေတာ့ (လက္ရာၾကိဳတင္အနံ႕ရေနၾကသည့္အလား) စမ္းသပ္ခြင့္ပင္ မေပးဘဲ မီးဖိုးေခ်ာင္ကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကသည္..။

သူကလည္း ဗာရာဏသီေရာက္ဦးစေန႕ရက္မ်ားတြင္ မီးဖိုေခ်ာင္ၾကီးကို ျမင္ရတိုင္း ထိတ္လန္႕တုန္လႈပ္ေနသည္။ ဘယ္ေတာ့ခ်က္ရေလမလဲ..။ စားခ်ိန္ေရာက္မွသာ ရယ္ရယ္ေမာေမာျဖစ္တတ္သည္။ (ေတာ္ေတာ္လည္း တရားပါေပ့..။)

သို႕လွ်င္ သူ႕အား နားလည္သည္းခံႏိုင္စြမ္းရွိၾကေသာ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားကို သူ႕ဘက္က ဟူးဟူးျငားျငား ျပန္ေပးႏိုင္ေသာအရာမရွိ..။

ယခုသူုေနထိုင္လ်က္ရွိေသာ ကိုးန၀င္းေဆာင္တြင္လည္း သူ၏ သီတင္းသံုးေဖာ္ရဟန္းေတာ္သံုးပါးက အလွည့္က်ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကသည္။ ညေနပိုင္းတြင္ ထိုရဟန္းေတာ္မ်ားဘာသာျပန္ျပေသာ မစၥတာဟာမန္းဟက္စ္၏ သိဒၶတၳ၀တၳဳကို နားေထာင္ေပးရံုသာ သူ႕ကို တာ၀န္ေပးထားသည္။

''ယခုပင္လွ်င္ မစားခင္က ၾကိဳတင္ခ်က္မႈ လံု႕လျပဳေလာ့..။'' း) သံေပါက္ကို သူ႕အားရြတ္ခြင့္မေပး..။ ေကာင္းလင့္ေတးေပတည္း..။

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕ ပညာေရးကိစၥမ်ားျပီးဆံုး၍ အၿပီးျပန္ၾကေလေသာ အခါ က်န္ရွိေသာ ပစၥည္းမ်ားကို သူ႕အား လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ၾကသည္။ သံုးရာသီစာ ေစာင္ျခင္ေထာင္မ်ား၊ စားပြဲကုလားထိုင္မ်ား။ စာအုပ္မ်ား။ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး အိုးခြက္ ပုဂံမ်ား၊ ဓါတ္ေငြ႕အိုးၾကီးမ်ား။ ကာသိတိုင္းျဖစ္ေလေအးစက္ (အဲယားကြန္း မဟုတ္)။ ေရခဲေသတၱာတစ္လံုး..။ တီဗီႏွင့္ ျဂိဳဟ္တုစေလာင္း၊ (တီဗီကေတာ့ သူ႕အခန္းထဲမွာ ထားသည္ထက္ ပိုမိုအဆင္ေျပမည့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းသုိ႕ ပို႕လွဴလိုက္ၾကသည္။ )

ဤပစၥည္းမ်ားမွာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားက ေတာင္းဆို၍ ျဖည့္တင္းလာေသာ အပိုပရိကၡရာမ်ားျဖစ္ေလသည္။ သို႕တည္းမဟုတ္ မလိုအပ္ဘဲ ေရာက္လာေသာအရာမ်ားလည္း ရွိေနႏိုင္ေၾကာင္း ၀န္ခံရေပမည္။

သာသနာ့တကၠသိုလ္ႏွစ္မ်ားဆီက ဒုတိယ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္သည္ သူတို႕၏ အေဆာင္မ်ား၊အခန္းမ်ားကို ၀င္ေရာက္စစ္ေဆးေလ့ရွိသည္။ သင္တန္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ မသက္ဆိုင္သည့္ အသံုးအေဆာင္မ်ားကို သိမ္းဆည္းကာ ပညာသင္ႏွစ္ကုန္မွ ျပန္လည္ေပးအပ္တတ္သည္။ သို႕ႏွင့္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္အေဆာင္တြင္ တံဆိပ္မ်ိဳးစံု ကက္ဆက္ပေလယာမ်ား စုပံုေနတတ္သည္။

တစ္ေန႕သားမွာေတာ့ ဒု-ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္က (အရပ္ေတာ္က ပုေသာ္လည္း) တကၠသိုလ္မင္းလမ္းမၾကီးျပည့္ေအာင္ ေျမာက္ေျမာက္ေမာ့ေမာ့ၾကြလာသည္ကို ဖူးရသည္။ ေနာက္ေတာ္ပါးမွာက ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနာယကဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးက ဂစ္တာၾကီးကို ထမ္းလို႕..။ .ျမင္ကြင္းက ျပံဳးခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ သင္တန္းသားရဟန္းေတာ္မ်ား အေဆာင္အနီးမွာ ေနထိုင္ၾကသည့္ ထမင္းခ်က္ေဆာင္၀န္ထမ္းလူငယ္မ်ားဆီက သိမ္းလာသည္ တဲ့..။ သာသနာ့တကၠသိုလ္စာေမးပြဲနီၿပီမို႕ ေဒါင္ေဒါင္ဒင္ဒင္ဂစ္တာၾကီးကို ဆြဲလာခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပမည္။။

ကဗ်ာဆရာဒကာပိုင္စိုးေ၀ၾကီးကေတာ့ မိ၀င္းဖို႕ ကဗ်ာတြင္

''ရူးစမ္းပါေစ ဆိုၿပီး

နင္ပစ္ေပးခဲ့တဲ့ အထုပ္ၾကီးကို

ရတဲ့ေနကစလို႕

ငါတစ္ညမွ အိပ္မရခဲ့ဘူး ..။ '' ဟု ဖြဲ႕ဆိုသည္။

သူကေတာ့ေရာ သူ႕မိတ္ေဆြမ်ား ခ်စ္သမွ် အထုပ္ၾကီး အထုပ္ငယ္မ်ားရသည့္ေန႕ကတည္းက အခန္းတစ္ခန္းကို ကိုယ္ပိုင္အမည္ျဖင့္ ငွါးရေတာ့သည္။ အိမ္ရွင္ႏွင့္ အဆင္မေျပ၍ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာေျပာင္းေရႊ႕ရန္ စဥ္းစားမိသည့္အခါတြင္လည္း အေတာင္သာ ၀န္ရွိေသာ ငွက္ကဲ့သို မေပါ့ပါးေတာ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႕မွာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းမျဖစ္မေန သြားေလရာရာ ေဆာင္ရသည့္ ဒုကၡလည္း ပိုလာသည္။ ဘယ္မွာ ရဟန္းႏွင့္ တူေတာ့လို႕လဲ..။ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသလို ေတာင္သမန္အင္းေစာင္းက ေက်ာင္းမိ်ဳးေလးမွာ စာအုပ္မ်ားႏွင့္သာ ေအးခ်မ္းစြာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွာမွ ေနခြင့္ရေလမလဲ..။ အရွင္၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသလို မင္းကြန္းဓမၼနာဒက အခန္းက်ဥ္းေလးမွာ လက္ႏွိပ္စက္ေလး တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ရိုက္ရင္း ေပစာပရပုိဒ္မ်ားႏွင့္ ဘယ္အခ်ိန္မွာမွ ေမြ႕ေလ်ာ္ခြင့္ရေလမလဲ..။

သည္၀ါက်ကို ဖတ္ၿပီးေသာအခါ သူ႕သာ၀ကအခ်ိဳ႕က အေမြေတာင္းခန္းရိုက္ဖို႕ အိုက္တင္ေလ့က်င့္ေနၾကေတာ့မည္။ ဟိုးထား..ငါ့ရွင္တို႕ ေမာင္တို႕မယ္တို႕.. ေနာက္ထပ္အခန္းက်ယ္က်ယ္ၾကီးတစ္ခုငွါးဖို႕ ၾကံစည္ေနၿပီကို အသိေပးလိုက္သည္..။

အကယ္၍...

ဓမၼဂဂၤါ

(၁၉-၈-၂၀၁၁)

(စာမေရးျဖစ္သည့္ေန႕ရက္မ်ားကို ဘယ္လိုျဖည့္ဆည္းအစပ်ိဳးရမည္ကို မသိရာမွ ေကာက္ျခစ္မိေသာ ၀ါက်မ်ားျဖစ္သည္..။ )