ေဒါင္းလန္းႀကီးရဲ႕အလယ္

အေဆာင္မွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက ေက်ာင္းသားေပါင္းစံုရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ အာရွႏိုင္ငံမ်ားကေပါ့။ အီရန္ အီရတ္၊ ပါကစၥတန္၊ အာဖဂန္၊ အေမရိကန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ နီေပါ။ ယီမင္။ မြန္ဂို၊ ဂ်ပန္၊ ကိုရီးယား၊ အာဖရိကန္၊ ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ သီရိလကၤာ၊ ဗိယက္နာမ္ စတာ စတာေတြေပါ့။ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ အေဆာင္ခြဲထားတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ေနတဲ့ အခန္းေတြထဲကုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ား မ၀င္ရသလို ေက်ာင္းသူမ်ားရဲ႕ အခန္းထဲကိုလည္း အမ်ိဳးသားေတြ သြားလာခြင့္ မရွိဘူး။ ေတြ႔ခ်င္ရင္ ဧည့္ခန္းမွာပဲ ေတြ႕လုိ႕ရတယ္။ အေဆာင္မွာ အေသာက္ အစား မလုပ္ရဘူး။ ည ၉ နာရီေက်ာ္ရင္ အေဆာင္မွာ ဧည့္ေတြ႔ခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။ ေတြ႕ခ်င္ရင္ အျပင္မွာ ေတြ႕ေပါ့။ အေဆာင္မွာ ဗိယက္နမ္ေတြက အဖြဲ႕ေတာင့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာ၊ ထုိင္း။ ဒီႏိုင္ငံေတြက ေက်ာင္းသားအားလံုးနီးပါးဟာ ဘုန္းႀကီး ရဟန္းမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။ အေရွ႕ အလယ္ပုိင္းက ေက်ာင္းသားေတြ ကလည္း တကယ့္ ဘာသာေရး သမားေတြမ်ားတယ္။ အေဆာင္အေပၚဆံုးထပ္မွာ စုေပါင္း ၀တ္ျပဳ ဆုေတာင္း တာေတြလုပ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေဆာင္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလုိပဲ သိပ္ဆူညံမႈ မရွိဘူး။ အမ်ိဳးသမီး အေဆာင္ ဆိုရင္ ဗိယက္နာမ္ သီလရွင္ေတြက မ်ားတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသား အေဆာင္ေတြမွာ ဘာလို႔ ႏိုင္ငံျခား သား ဘုန္းႀကီး သီလရွင္ေတြက မ်ားေနတာလဲ။ ဒါလဲ ထူးျခားခ်က္ပဲ။ ဘုန္းႀကီး သီလရွင္ဆိုတာ လူေတြလို မဟုတ္ဘူး။ ေနတာ ထုိင္တာ ေအးေဆးၾကတယ္။ ျပႆနာ မရွာဘူး။ ေျပာရဆိုရတာလည္း လြယ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ရတယ္။ စတဲ့ ေကာင္းကြက္ေတြေၾကာင့္ အေဆာင္မႈးက ဦးစားေပးစနစ္နဲ႕ ေပးထား တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ ရတယ္။

ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြဆုိရင္ အားလံုးဟာ ဘုန္းႀကီး ရဟန္းမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။ သူတုိ႔က သူမ်ားထက္ အနည္းငယ္ထူးတယ္။ သီးသန္႔ေနတတ္တယ္။ အခန္းေအာင္း မ်ားတယ္။ စကားနည္းတယ္လုိ႔ အမ်ားက သံုးသပ္ၾကတယ္။ ဟုတ္တယ္ ျမန္မာေတြက ဘုန္းႀကီး ရဟန္းျဖစ္ေနလို႔လား မသိဘူး အမ်ားႏွင့္ ဖက္လည္း တကင္း ေျပာလား ဆုိလား လုပ္တာ မရွိသေလာက္ဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္အေျပာမွာ အားနည္းတတ္ၾကတယ္။ အခန္းေအာင္း စာဖတ္၊ စာေရးေနတာ မ်ားတာမို႔ အေရးအသားဘက္မွာ အညံ့ႀကီးေတာ့ မဟုတ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာေတြက အမ်ားႏွင့္စာလွ်င္ ေက်ာင္းၿပီးျမန္တာမ်ားတယ္။ ျမန္မာေတြက အခ်င္းခ်င္းကေတာ့ ေခါင္းတက္ နင္းမတတ္ ခင္မင္ၾကတယ္။ စကားေျပာစရာရွိရင္ အားပါးတရ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ အခ်င္းအခ်င္း အမွားေထာက္ျပေနတာေတြ ရွိျပန္ေတာ့ အေခ်အတင္ စကားရည္လုေနတာ ေတြကလည္း ရွိတာပဲ။ သူတို႔က စုေပါင္းစား ေသာက္ တတ္ၾကတယ္။ ဒီစနစ္က ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕ ေရွးႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာကတည္းက အေျခက်ေနခဲ့တဲ့ ေဒါင္းလန္းႀကီး စနစ္ပဲ။ ညီညြတ္ေရးကုိ အေျခခံထားတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းေတြမွာ ယေန႔အထိ က်င့္သံုးေနတဲ့ မရိုးႏိုင္တဲ့စနစ္ တစ္ခုေပါ့။ ဒီစနစ္က ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ မေဖ်ာက္ႏိုင္တဲ့ ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ စနစ္လိုျဖစ္ ေနၿပီ။ ျမန္မာေက်ာင္းသား အမ်ားစုက စုေပါင္းစားေသာက္တာဆုိေတာ့ ေန႔စဥ္ေန႔ တုိင္း မ်က္ႏွာစံုညီအစည္းအေ၀း ရွိေနေတာ့တာ ေပါ့။ ေျပာစရာ ရွိတာေတြ ဒီမွာေျပာၾကတယ္။ ေဆြးေႏြး စရာရွိတာေတြ ဒီမွာေဆြးေႏြးၾကတယ္။ အသစ္အဆန္း သတင္း ပလင္းေတြကိုလည္း ဒီမွာပဲ ဖြင့္ခ်ၾကတယ္။ အေခ်အတင္ ေျပာစရာ ရွိရင္လည္း ဒီမွာပဲေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားအဖြဲ႕ စတိုင္က အမ်ားနဲ႕ မတူတတ္ဘူးျဖစ္ေနတာေပါ့။

ျမန္မာေက်ာင္း သားေတြရဲ႕ စုေပါင္း စားေသာက္တတ္တဲ့ စနစ္ကို အမ်ားက သိပ္သေဘာက်ၾကတယ္။ သေဘာက်လြန္းလုိ႔ အခ်ိဳ႕ ေစ်းဘိုးေပး လွဴတာေတြ ရွိတယ္။ အခ်ိဳ႕က ပါ၀င္ခြင့္ ရမလားလုိ႔ လာေမးၾကတယ္။ ကိုရီးယား၊ ဂ်ပန္ေတြဆုိ အတူစားဘုိ႔ ေနေနသာသာ အခ်င္းခ်င္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စကားေျပေနတာကုိ မေတြ႕ရေလာက္ေအာင္ပဲ။ ဗိယက္နမ္ေတြက မဆိုးေသးဘူး အဖြဲ႕အစည္းနဲ႕ ေနတတ္ၾကေသးတယ္။ ထုိင္းေတြ ဆိုလည္း စုေပါင္း စားေသာက္စနစ္ မလုပ္ၾကဘူး။

ျမန္မာေတြက စူးစူးရဲရဲ အရသာေတြကို ႀကိဳက္တယ္။ ငါးပိ ငါးေျခာက္မ်ားဟာ ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕ အသည္းစြဲ ဟင္းလ်ာတစ္ခုပဲ။ ငါးပိကုိ ျမန္မာေတြက ႀကိဳက္ေပမယ့္ အျခားႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကေတာ့ အထူးသျဖင့္ အိႏၵိယ ႏွင့္ အေရွ႕အလယ္ပုိင္းက ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ ေသခ်င္ ေအာင္ မုန္းၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေတြ႕အႀကံဳရွိ လာေတာ့ မထူးသလုိ ျဖစ္လာၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕အႀကိဳက္ေတြ႕ၿပီး လာေတာင္းတာေတာင္ရွိတယ္။ ျမန္မာေတြက အသီးအရြက္ဆိုလည္း မ်ိဳးစံု စားတတ္ၾကတယ္။ အိႏၵိယသားအမ်ားစုက အသီးအရြက္စားတယ္လို႔ ကမၻာမွာ နာမည္ႀကီးတယ္။ သူတို႔ေလာက္ေတာ့ ျမန္မာေတြက ရီတာေပါ့။

ၾကည့္ေလ အေဆာင္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ ေခြးေတာက္ပင္က အရြက္အညႊန္႕ေတြဆို ျမန္မာ ေတြလက္ခ်က္နဲ႕ နလံမထူေအာင္ျဖစ္ေနတာ။ မန္က်ည္းပင္က မာန္က်ည္းရြက္ႏုႏု၊ အသီးႏုနေတြကိုလည္း မ်က္ေစာင္း တခဲခဲနဲ႕ ပဲ။ ကန္ဇြန္းရြက္ေတြက main building နားက ေက်ာက္ေရ ကန္ထဲမွာ အေထြးသားရွိတယ္။ ဇိမ္နဲ႔ ထိုင္ခူး ေနရံုပဲ။ တမာရြက္၊ အေ၀ရာရြက္၊ ၿပီးေတာ့ မိုးရာသီဆို မွ်စ္္၊ ထိုင္းေတြကလည္း မွ်စ္စားတတ္တာမို႔ တစ္ခါတစ္ခါ ဦးသူက ရတတ္တယ္။ တရုပ္ စကားတန္းက vice chancellor ရံုးခန္းနားမွာ အတန္းလိုက္ရွိတယ္။ တိဘက္တန္ ရိုးရာ ေဆးေဖာ္မွာလိုလိုနဲ႕ ခပ္တည္တည္နဲ႕ လုိက္ေကာက္ရင္ မၾကာပါဘူး တစ္အိပ္ အျပည့္ေတာ့ ရတတ္ တယ္။ ၀န္းက်င္က အသီးအပြင့္မွန္သမွ် ျမန္မာေတြ စားေနတာကို အားလံုးျမင္ၾက သိၾကတယ္။ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ဆိုတာ သိေတာ့ အခ်ိဳ႕(ထိုင္းေတြ)လုိက္ စားၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕(ဗိယက္နာမ္)က အဲဒါ ခ်က္ရင္ ေပးပါဦးလုိ႔ ေတာင္းၾကတယ္။ ျမန္မာေတြက သဘာ၀ သစ္သီး သစ္ဥေတြ အေၾကာင္းကို အမ်ားထက္ ပိုသိေနသလိုပဲ။ အမ်ားက စားရေကာင္း မွန္းေတာင္ မသိတာေတြကို ျမန္မာေတြ က အရသာပါပါ စားေသာက္ေနတာ ၾကည့္ေပ ေတာ့။ ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာရိုးရာ တုိင္းရင္း ေဆးပညာႏွင့္အညီ ေရွးေရွးျမန္မာေတြက အစား အစာမ်ား ကုိ အစာလည္း ေဆး၊ ေဆးလည္းအစာ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္စီမံေပးခဲ့ၾကလုိ႔ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အိႏၵိယမွာ အသီးအရြက္ ခူးရတဲ့ ဒုကၡကလည္း မေသးလွဘူး။ လူရွင္းေလာက္မွ ခူးရတယ္။ လူလာရင္ မေယာင္မလည္ လုပ္ေနရတယ္။ ေမးလာရင္ ေဆးရြက္ခူးတာပါလုိ႔ ေျဖရတယ္။ အမ်ားထက္ ထူးေနေတာ့ တစ္မ်ိဳးျမင္မွာလည္း စိုးရတယ္ေလ။