ဆန္းၾကယ္အံ႔ဖြယ္ ခရမ္းခ်ဥ္

မိုက္တ္သည္ အဂၤလိပ္လက္ေ၀ွ႔ အားကစားသမားျဖစ္သည္။ လက္ေ၀ွ႔ထိုးျခင္းမွ အနားယူလိုက္ေသာအခါ ၀လာသည္။ ၂၀၀၃-ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ အသက္ ၂၉-ႏွစ္ရွိ မိုက္္တ္သည္ သူ႔မိခင္၏ ဇာတိျဖစ္ေသာ စပိန္ႏို္င္ငံ ပုနီၾသလ္ျမိဳ႔ငယ္ေလးသို႔ အပန္းေျဖခရီး ထြက္ခဲ့သည္။ တႏွစ္တခါ က်င္းပျမဲျဖစ္ေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးပြဲေတာ္ေန႔ႏွင့္ ၾကံဳဆံုတိုက္ဆိုင္သည္။ တိုးေ၀ွ႔လူအုပ္ထဲမွမိန္းမေခ်ာလင္ဒါႏွင့္ ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္ခင္စြဲမက္ၾကျပီး ၄-လအၾကာ၌ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကေလသည္။

မိုက္တ္သည္ ဤျမိဳ႔ေလးကို ႏွစ္သက္သည္။ ေယာကၡမကလည္း မိုက္တ္ကို ဤျမိဳ႔တြင္ပင္ေနေစလိုသည္ ျဖစ္၍ ခရမ္းခ်ဥ္သီး အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ငန္းကို တည္ေထာင္ေပးသည္။ လင္ဒါတို႔ တမိသားစုလံုး ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကသည္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငန္းအသည္းေၾကာ္ခ်က္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေျပာင္းဖူး ဟင္းရည္ပ်စ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးတို႔ဟူးေၾကာ္ခ်က္ စသည့္ အနံ႔အရသာေကာင္း၍ အဆင္းပါလွေသာ ဟင္းမ်ိဳးစံုခ်က္စားေလ့ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ မိုက္တ္ကေတာ့ အက်င့္အရ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို အသီးတမ်ိဳးကဲ့သို႔ အစိမ္းစားရသည္ကို ပိုႏွစ္ျခိဳက္သည္။

တႏွစ္ေက်ာ္သြားျပီးေသာ တေန႔တြင္ ယခင္လက္ေ၀ွ႔အသင္း ဆရာ၀န္၏ တယ္လီဖုန္းရသည္။ သူႏွင့္တခ်ိန္တည္း လက္ေ၀ွ႔ထိုးျခင္းမွ အနားယူသြားသူတေယာက္သည္ အ၀လြန္၍ ႏွလံုးေသြးေၾကာေရာဂါ ရုတ္တရက္ျဖစ္ပြား ဆံုးပါးသြားသည့္အတြက္ သူ႔ကို ေဆးစစ္ေဆးရန္ အထူးတလည္မွာၾကားေလသည္။

အ၀ေလွ်ာ့ရန္မရွိေသာ မိုက္တ္သည္ ေဆးစ္ေသာအခါ ႏွလံုးေသြးေၾကာ မူမမွန္ျခင္းႏွင့္ သုက္ရည္ဂလင္း (Prostate Gland) ေရာင္ရမ္းျခင္းတို႔ကို ေတြ႔ရွိရသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၆-လခန္႔ကပင္ သူမၾကာခဏ ရင္၀တြင္ တစ္ဆို႔တို႔ ျဖစ္တတ္သည္ကို၄င္း။ တခါတရံ ေခါင္းမူးအားယုတ္သည္ကို၄င္း၊ တခါတရံ ဆီးသြားရ ခက္သည္ကို၄င္း၊ ယခုမွ သတိထားမိေလသည္။ မိမိကိုယ္ကို အသက္ငယ္သည္၊ အားကစားအခံရွိသည္ ဆိုျပီး လ်စ္လ်ဴရႈထားခဲ့သည္။ ယခုမူ ေဆးရံုမွ စားေဆးတပံုႀကီး ယူေဆာင္လာသည့္အျပင္ အားကစားေလ့က်င့္ေသာ စက္ကိရိယာမ်ားလည္း ၀ယ္ယူေလ့က်င့္ရေတာ့သည္။

ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေလ်ာ့သြားေသာ္လည္း ေရာဂါအေျခအေနသည္ ေကာင္းမလာပါ။ သူစိတ္ပူလာသည္။ လက္ေ၀ွ႔အသင္း ဆရာ၀န္နဲ႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းတိုင္ပင္သည္။ ဆရာ၀န္ကလည္း လက္ေ၀ွ႔အသင္း၏ အၾကံေပးဆရာ၀န္ႀကီးျဖစ္သူ ေအာ့စ္ဖို႔ေဆးတကၠသိုလ္ ပါရဂူ ရွိခက္စ္ထံ တင္ျပလိုက္သည္။

ပါရဂူက ရွင္းျပသည္မွာ ႏွလံုးေသြးေၾကာေရာဂါႏွင့္ သုက္ရည္ဂလင္းေရာင္ ေရာဂါတို႔သည္

(၁) ကိုယ္တြင္း အဆီဓာတ္မ်ားျခင္း။

(၂) ႏွလံုး၀န္ပိျခင္း။

(၃) ေသြးလွည့္ပတ္မႈေနွးျခင္း။

(၄) ေသြးေၾကာယိုယြင္းျခင္းတို႔ႏွင့္ သက္ဆိုင္သည္။

အခ်ိဳ႔သူသည္ ေသြးေၾကာအတြင္း၌ လြတ္လပ္ရယ္ဒီကယ္ (ေအာက္ဆီဂ်င္ႏွင့္ ေပါင္းစပ္ျပီးေသာ အဆီတမ်ိဳး ပိုမ်ားေန၍ ေသြးေၾကာကို မာေက်ာေစႏိုင္သည့္အတြက္ ေသြးလည္ပတ္မႈ မေခ်ာေမြ႔ေတာ့ဘဲ ႏွလံုးေသြးေၾကာေရာဂါ ျဖစ္ေစတတ္သည္။

လြတ္လပ္ရယ္ဒီကယ္သည္ ဦးေႏွာက္သို႔ သြားေသာေသြးေၾကာတြင္ ပိတ္ဆို႔ေနလွ်င္ အသက္ေသေစႏိုင္ေသာ ေလျဖတ္ျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ မ်ဳိးပြားအဂၤါသို႔ ဆက္သြယ္ေသာ ေသြေၾကာကို ပိတ္ဆို႔ခဲ့လွ်င္ သုက္ရည္ဂလင္း ေရာင္ရမ္းေသာေရာဂါ ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိုက္တ္၏ ေရာဂါမ်ား ေပ်ာက္ကင္းေစရန္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေလွ်ာ့ခ်ရံုႏွင့္ မရဘဲ ေသြးေၾကာမ်ား ေသြးလည္ပတ္မႈ ေခ်ာေမြ႔မွ ျဖစ္ပါမည္။

ပါရဂူ၏ အၾကံျပဳခ်က္ျဖင့္ မိုက္တ္သည္ အင္တီေအာက္ဆီဒင့္ ေဆးမ်ား စေသာက္သည္။ သို႔ေသာ္ ဤေဆးမ်ား၏ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးသည္ ျပင္းထန္သည္။ မိုက္တ္ ဒုကၡေရာက္သည္ကို လင္ဒါမၾကည့္ရက္၍ သူ႔ဖခင္ကဲ့သို႔ ခ်က္ျပီး ခရမ္းခ်ဥ္သီးစားရန္ တိုက္တြန္းေလသည္။ သို႔ႏွင့္ မိုက္တ္သည္ ေဆးရပ္ထားျပီး ခရမ္းခ်ဥ္သီးခ်က္မ်ားကို မ်ားမ်ားစားေလသည္။

၆-လခန္႔ၾကာေသာအခါ မိုက္တ္ကိုယ္တိုင္ ေသြးေၾကာေသြးလည္ပတ္မႈ ေခ်ာေမြ႔လာျပီဟု ခံစားရေလသည္။ ေဆးစစ္ၾကည့္ေသာအခါ ေသြးအတြင္းရွိ လြတ္လပ္ရယ္ဒီကယ္မ်ား ေလ်ာ့နည္းသြားျပီး ႏွစ္လရွည္ၾကာစြာ ဒုကၡေပးေသာ သုက္ရည္ဂလင္း ေရာင္ရမ္းနာပါ သက္သာလာျပီ။

ပါရဂူသည္ ဤအေၾကာင္းကို အလြန္စိတ္၀င္စားျပီး ေအာ့စ္ဖို႔ ေဆးတကၠသိုလ္မွ သုေတသနအဖြဲ႔ တဖြဲ႔ကို ဦးေဆာင္ေခၚယူကာ ပုနိၾသလ္ျမိဳ႔ကေလးသို႔ လာေရာက္ေလ့လာေလသည္။ ျမိဳ႔သူမ်ား၏ အသားေရသည္ အျဖဴေရာင္ထဲ အနီေရာင္သန္းေနသည္။ ျမိဳ႔သားလူအုိမ်ားပင္ က်န္းမာသန္စြမ္းသည္ ျမိဳ႔ကေလး ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး စိုက္ပ်ိဳးၾကသည္။ ခရမ္းခ်ဥ္ေဆာ့စ္ႏွင့္ အျခားခရမ္းခ်ဥ္သီး အေခ်ာကိုင္စက္ရံုမ်ား ထူေထာင္ထားၾကသည္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးသည္ ဤျမိဳ႔ငယ္၏ စီးပြားေရးပင္ရင္း ျဖစ္ရံုသာမက မိသားစုတိုင္း၏ ထမင္းစား၀ိုင္းတြင္လည္း အဓိကအစားအစာ ျဖစ္သည္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးတြင္ ဗီတာမင္စီဓာတ္ ပါ၀င္၍ ဓာတ္မပ်က္စီးရန္ အစိမ္းစားသင့္သည္ဟု သိပၸံပညာရွင္မ်ား တိုက္တြန္းခဲ့သည္မွာ ေရွးပေ၀သဏီက ကိစၥျဖစ္သည္။ ယခု ခရမ္းခ်ဥ္သီးအက်က္တြင္ မည္သုိ႔ေသာ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ ရွိေလမည္နည္း။

ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို ၈၈.C ထိ အပူေပးျပီး သံုးအုပ္စု ခြဲလိုက္သည္။ က-အုပ္စုကို ၂-မိနစ္၊ ခ-အုပ္စုကို ၁၅-မိနစ္၊ ဂ-အုပ္စုကို မိနစ္ ၃၀-ၾကာေအာင္ ခ်က္ျပီး အစိမ္းႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္သည္။ အပူေပးခ်ိန္ ၾကာေလ ဗီတာမင္စီဓာတ္ နည္းေလျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အျခားဓာတ္တမ်ိဳးသည္ အပူေပးခ်ိန္ၾကာေလ မ်ားလာေလျဖစ္သည္။ ဤဓာတ္မွာ ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္ ျဖစ္သည္။

လြတ္လပ္ရယ္ဒီကယ္မ်ားစြာ သြင္းထားေသာ စမ္းသပ္ေသြးရည္ထဲသို႔ ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္ ထိုးသြင္းစမ္းသပ္ ၾကည့္ရႈသည္။ ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္မွ ရွင္းလင္းႏိုင္ေသာ လြတ္လပ္ရယ္ဒီကယ္ အေရအတြက္သည္ ဗီတာမင္ အီး၏ အဆ-၁၀၀ ျဖစ္ျပီး ဗီတာမင္ စီ၏ အဆ-၁၀၀၀ ျဖစ္သည္ကိုလည္း ႏႈိင္းယွဥ္ေတြ႔ရွိသည္။

ဤအားေကာင္းေသာ သဘာ၀ အင္တီေအာက္ဆီဒင့္ကို ႏိုင္ငံေပါင္းစံုမွ အသည္းအသန္ရွာေဖြေနၾက သည္မွာ အခ်ိန္အေတာ္အတန္ ၾကာျပီ။ အေၾကာင္းမွာ လူတို႔သည္ အသက္ရွင္ရန္ ေန႔တိုင္း ေအာက္ဆီဂ်င္ကို ရွဴးသြင္းရသည္။ ေအာက္ဆီဂ်င္သည္ လူကို အသက္ရွင္ရပ္တည္ေစႏိုင္သည့္ တခ်ိန္တည္းတြင္ လူကို အႏၲရာယ္ျပဳေသာ လြတ္လပ္ရယ္ဒီကယ္မ်ားကိုလည္း ျဖစ္ေပၚေစသည္။ လြတ္လပ္ရယ္ဒီကယ္ျဖစ္ေပၚမႈ လြန္ကဲလွ်င္ လူကို ပို၍ လ်င္ျမန္စြာ အိုမင္းေစျပီး က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္လာသည္။

ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္သည္ သုက္ရည္ဂလင္းကို မည္သို႔ အက်ိဳးသက္ေရာက္သည္ကို ေလ့လာရန္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးအနီဓာတ္ကို သုက္ရည္ဂလင္းသို႔ တိုက္ရိုက္ထိုးသြင္းေပးျပီး ေစာင့္ၾကည့္သည့္အခါ သုက္ရည္ဂလင္းႏွင့္ ေက်ာက္ကပ္အထက္ဂလင္းတို႔တြင္ ယင္းဓာတ္မ်ား စုေနျပီး ဂလင္းအရည္ ထုတ္လႊတ္မႈကို တိုးပြားေစသည္။ ဤအရည္သည္ သုက္ရည္တြင္ အဓိကဖြဲ႔စည္းပါ၀င္ေသာ အရည္ပင္ျဖစ္သည္။

တဖန္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို သုေတသနျပဳေသာအခါ ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္သည္ မ,ေဟာ္မုန္းကို သိသာစြာ ထုတ္လႊတ္ေစႏိုင္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေယာက်္ားမ်ားကို ေယာက်္ားပီသေစျပီး မိန္းမမ်ားကို လွပေစေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို ခ်စ္ေမတၱာသီး-ဟု အာနိသင္သိသူမ်ားက တင္စားေခၚေ၀ၚၾကသည္။

၁၉၉၇-ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၂-ရက္ေန႔တြင္ ရွိခက္စ္ ပါရဂူသည္ မိမိ၏ သုေတသန ေတြ႔ရွိခ်က္မ်ားကို ကမၻာသို႔ ေၾကညာလိုက္သည္။ အေလးထားစားသံုးသူမ်ားလာသည္။ အခ်ိဳ႔က အက်ိဳးမထူးဟု ဆိုၾကသည္။ ပါရဂူသည္ ဆက္လက္စမ္းသပ္ေလ့လာသည့္အခါ အခ်ိဳ႔သူမ်ားသည္ ခရမ္းခ်ဥ္းနီဓာတ္၏ တုံ႔ျပန္မႈမရွိသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူတို႔၏ ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္ကို လက္ခံတုံ႔ျပန္ႏိုင္စြမ္းသည္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ မတူညီဟု ေကာက္ခ်က္ခ်သည္။

ကံအားေလ်ာ္စြာ မိုက္တ္သည္ ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္ကို လြန္စြာလက္ခံတုံ႔ျပန္လြယ္ေသာသူတေယာက္ ျဖစ္ေန၍သာ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းသြားျခင္းျဖစ္သည္။ ၂၀၀၈-ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလမွစ၍ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမွ ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္ကို စီးပြားျဖစ္ အေျမာက္အျမား ထုတ္ယူရန္ ႀကိဳးစားသည္။ တႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာျပီး ေနာက္မွ ေအာ့စ္ဖို႔ေဆးတကၠသိုလ္ လက္ေအာက္ရွိ ေဆး၀ါးထုတ္လုပ္ေရးကုမၸဏီစက္ရံုမွ ႏွလံုးေသြးေၾကာႏွင့္ သုက္ရည္ဂလင္းအတြက္ အာဟာရျဖည့္စြက္အားေဆး-ကို ေအာင္ျမင္စြာ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ႏွလံုးေရာဂါရွင္ ၁၅၀-ကို ၈-ပတ္ၾကာ တိုက္ေကၽြးစမ္းသပ္သည္။ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး လံုး၀မခံစားရဘဲ ကိုလက္စ္ထေရာ လံုး၀သုညျဖစ္သြားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

အေမရိကန္ Time မဂၢဇင္းမွ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို ၂၁-ရာစု၏ က်န္းမာေရးထိပ္ေခါင္ အသီးဘုရင္ဟု တင္ေပးလိုက္သည္။ မဂၢဇင္းမွ ေဖာ္ျပေသာ အေၾကာင္းရင္းမွာ-

(၁) ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္သည္ ေမာ္ေတာ္ကား အိတ္ေဇာမွ ထုတ္လႊတ္ေသာ ညစ္ညမ္းဓာတ္ေငြ႔ႏွင့္

ေဆးလိပ္ေသာက္သူ၏ ကင္ဆာျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ အခိုးေငြ႔မွ ကာကြယ္ေပးႏိုင္သည္။

(၂) ခရမ္းခ်ဥ္နီဓာတ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ သဘာ၀ အင္တီေအာက္ဆီဒင့္သည္ ကင္ဆာျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ

လြတ္လပ္ရယ္ဒီကယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သည္။

(၃) ခရမ္းခ်ဥ္သီးတြင္ ပါ၀င္ေသာ Glutathion (Tathio) ဓာတ္သည္ အဆိပ္အေတာက္ျပယ္ေစႏိုင္ကာ

ဆဲလ္မ်ား အိုမင္းျခင္းကို ေနာက္က်ေစႏိုင္ျပီး ကင္ဆာျဖစ္ေပၚမႈကို ေလ်ာ့နည္းေစႏိုင္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သုက္ရည္ဂလင္းေရာဂါရွိသူ၊ ၀ဖိုင့္သူမ်ား ေသြးတြင္ ကိုလက္စ္ထေရာဓာတ္ ျမင့္သူမ်ားႏွင့္ အသားအေရ စိုျပည္လွပလိုသူမ်ားသည္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးဟင္း ခ်က္စားေသာ အေလ့အထ ေမြးယူလွ်င္ အက်ိဳးမ်ားစြာ ျဖစ္ထြန္းမည္မွာ မလြဲေပ။

( တရုတ္ဘာသာ Zhiyin 2009-ၾသဂုတ္လထုတ္ မဂၢဇင္းမွ ေကာက္ႏုတ္ဘာသာျပန္ပါသည္)

ပါေမာကၡ ေဒၚခင္ျဖဴ

(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၁၀-ဇူလိုင္လ)

Posted by: mingala at 18.2.11 0 မွတ္ခ်က္ေရးပါ