မေဟာသဓာဇာတ္ အပိုင္း-၂
ႏြားခိုးမႈ
တစ္ေန႔သ၌ မေဟာသဓာေနေသာ ရြာမွ လူတစ္ေယာက္သည္မိုးက်လွ်င္ လယ္ထြန္ရန္ အျခားရြာမွ ႏြားတစ္ရွဥ္း ဝယ္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုႏြားတို႔ကို စားက်က္၌ ေက်ာင္းရင္း အိပ္ခ်င္သျဖင့္ သစ္ပင္ေအာက္၌ ဝင္အိပ္၏။ ထိုစဥ္ သူခိုးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ထိုႏြားတစ္ရွဥ္းကို ခိုးေျပးေလသည္။
ႏြားရွင္ႏိုး၍ ႏြားတို႔ကို သူခိုးေမာင္းေျပးသည္ကို ျမင္ေသာအခါ ေနာက္မွလ်င္ျမန္စြာ လိုက္၏။ မိေသာအခါ "သင္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့ႏြားတို႔ကို ခိုးယူသနည္း" ဟု ဆို၏။
သူခုိးကလည္း "သင္ဘယ္သူနည္း။ ငါ့ႏြားကို ငါလိုရာေဆာင္သည္။ ငါ့အား အဘယ္ေၾကာင့္ သူခိုးဟု စြပ္စြဲရသနည္း" ဟု ဆို၏။ ဤသို႔ ႏြားရွင္ႏွင့္ ႏြားသူခိုးတို႔ အျငင္းပြားေနရာသို႔ လူအမ်ား ဝိုင္းအံုေရာက္လာၾကသည္။ မေဟာသဓာ သိေသာအခါ မိမိထံ အေခၚခိုင္းသည္။ ျမင္လွ်င္ပင္ မည္သူ သူခိုးျဖစ္သည္ကို သိလိုက္ၿပီ။ သို႔ရာတြင္ အမ်ားသိေစအံ့ဟု ႀကံလ်က္ "ကြ်ႏ္ုပ္ဆံုးျဖတ္ရာ နာခံၾကမည္ေလာ" ဟု ေမးသည္။
ထိုသူႏွစ္ေယာက္လံုးကလည္း "နာခံပါမည္" ဟု ဆုိ၏။ ဤတြင္ မေဟာသဓာက သူခိုးအား "သင့္ႏြားကို မည္သည့္အစာ ေကြ်းသနည္း" ဟု ေမး၏။
သူခိုးက "ယာဂုတိုက္ၿပီး ႏွမ္းဖတ္ႏွင့္ ပဲေမွာ္တို႔ကို ေကြ်းပါသည္" ဟု ေျဖ၏။
ထို႔ေနာက္ မေဟာသဓာက ႏြားရွင္ကိုေမးသည္။ ႏြားရွင္ကမူ "ျမက္ကိုသာ ေကြ်းပါသည္" ဟု ေျဖသည္။
မေဟာသဓာသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ စကားကို ပရိသတ္အား မွတ္သားေစသည္။ ထို႔ေနာက္ သွ်ိသွ်ားရြက္ကို ေထာင္း၍ ေရႏွင့္ေဖ်ာ္ကာ ႏြားတို႔ကို ဝမ္းသြားေအာင္ တိုက္ေစသည္။ ႏြားတို႔လည္း ဝမ္းသြားၾကရာ ျမက္ဖတ္သာ ပါၾကသည္။
မေဟာသဓာက ပရိသတ္အား "ဤႏြားေခ်းကို ရႈၾကေလာ့" ဟု ျပသည္။ ထို႔ေနာက္ ႏြားသူခိုးအား "သင္ ျငင္းမရ။ သင္ ႏြားခိုး မဟုတ္ေလာ" ဟု ေမး၏။ သူခိုးလည္း ဟုတ္မွန္ရာ ဝန္ခံရသည္။
မေဟာသဓာသည္ ႏြားရွင္အား ႏြားမ်ားကို ေပးအပ္သည္။ ဖြားဖက္ေတာ္မ်ားက သူခိုး အရွက္ရေအာင္ ေထာင္းထုၾကသည္။ မေဟာသဓာလည္း သူငယ္ေဖာ္တို႔ ေထာင္းထု၍ မွတ္ေလာက္ေသာအခါ သူခိုးကို ဆံုးမလႊတ္လိုက္သည္။
စံုစမ္းေသာ အမတ္သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ဝိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးအား ေလွ်ာက္ထားေစျပန္သည္။ မင္းႀကီးလည္း ႏွစ္သက္ သေဘာက်သျဖင့္ သိန္းအမတ္ကို ေခၚျပန္သည္။ "အမတ္ႀကီး မေဟာသဓာ သုခမိန္ကို ေဆာင္ယူခ်ိန္တန္ၿပီ မဟုတ္ေလာ" ဟုဆို၏။ သိန္းအမတ္လည္း မနာလိုျဖစ္ၿမဲျဖစ္ကာ "ထို ႏြားခိုးမႈကို စီရင္ႏိုင္ရံုမွ်ျဖင့္ သုခမိန္ မေခၚေလာက္ေသး။ ဆိုင္းပါဦး" ဟု ဆုိျပန္သည္။
မင္းႀကီးလည္း "ထပ္မံစံုစမ္းပါဦး" ဟူ၍ စံုစမ္းရန္ ေစခိုင္းထားေသာ အမတ္အား ညႊန္ၾကားလိုက္ရျပန္ေလသည္။
လည္ရြဲအမႈ
တစ္ခါေသာ္ သူဆင္းရဲမ တစ္ေယာက္သည္ သူခ်မ္းသာမမ်ားကဲ့သို႔ ေရႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္မ်ားကို ျခယ္ေသာ လည္ရြဲဘယက္တို႔ကို မဆင္ႏိုင္ရွာ။ ခ်ည္ေရာင္စံုျဖင့္္ ထိုးခ်ဳပ္ေသာ ခ်ည္လည္ရြဲကိုသာ ဆင္ရရွာသည္။
တစ္ေန႔သ၌ ထိုမိန္းမသည္ မေဟာသဓာ တည္ထားေသာ ေရကန္သို႔ ဆင္း၍ ေရခ်ိဳးမည္ျပဳသည္။ ေရကန္သို႔ မဆင္းမီသူမသည္ ထိုခ်ည္လည္ရြဲကို လည္မွခြ်တ္သည္။ အဝတ္အစားမ်ားေပၚ၌ တင္ထားသည္။ ထို႔ေနာက္မွ ေရကန္သို႔ ဆင္းသည္။
ထိုစဥ္ မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္သည္ ထိုလည္ရြဲကို ျမင္ေသာ္ လိုခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ထိုလည္ရြဲကို ေကာက္ယူၿပီးလွ်င္-
"အစ္မ၊ ဤလည္ရြဲသည္ အလြန္လွပတင့္တယ္၏။ ထိုးခ်ဳပ္ရန္ ခ်ည္မည္မွ် ကုန္သနည္း။ ဤလည္ရြဲကဲ့သုိ႔ ကြ်န္မလည္း ထိုးခ်ဳပ္ခ်င္ပါသည္။ ခဏ ၾကည့္ပါရေစ" ဟု ဆို၏။
လည္ရြဲရွင္ မိန္းမကလည္း သေဘာရိုးျဖင့္ ဆိုသည္ထင္၍ "ေကာင္းၿပီ၊ ၾကည့္ပါေလာ့" ဟု ဆို၏။
ထိုအခါ မိန္းမငယ္သည္ လည္ရြဲကို မိမိလည္၌ ဆင္၍ လ်င္ျမန္စြာ ေျပးေလ၏။
လည္ရြဲရွင္ မိန္းမလည္း ေနာက္မွလ်င္ျမန္စြာ လိုက္၏။ မိေသာအခါ-"အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့လည္ရြဲကို ယူေျပးရသနည္း" ဟု ဆို၌ မိန္းမငယ္၏ တဘက္ကို ဆြဲထား၏။
မိန္းမငယ္လည္း "ငါ့လည္ရြဲကို ငါဆင္၍ ထားသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ရွင္မ၏ လည္ရြဲခိုးသူဟု စြပ္စြဲ ဆြဲငင္ရသနည္း" ဟု ဆို၍ ရုန္းကန္၏။
ရြာသူရြာသား အေပါင္းကလည္း ဝန္းရံလာၾက၏။ ထိုအမႈသည္ မေဟာသဓာထံ ေရာက္လာ၏။ မေဟာသဓာသည္ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ အမူအယာကို ၾကည့္ရံုမွ်ျဖင့္ မည္သူ သူခိုး၊ မည္သူ လည္ရြဲရွင္ ျဖစ္သည္ကို အတပ္သိလိုက္၏။ သို႔ရာတြင္ အမ်ားသိေအာင္ သက္ေသျပမည္ ႀကံ၍ စစ္ေဆး ေမးျမန္း၏။
မေဟာသဓာသည္ ေရွးဦးစြာ ခိုးသူမကို ေမးျမန္း၏။
"သင္၏ လည္ရြဲကို မည္သည့္နံသာရည္ျဖင့္ မျပတ္ သုတ္လိမ္းပါသနည္း"
"အေမႊးေပါင္းစံုျဖင့္ လုပ္ေသာ နံ႔သာေပါင္းျဖင့္ ေန႔တိုင္း အၿမဲသုတ္လိမ္းပါ၏"
ထို႔ေနာက္ လည္ရြဲရွင္ မိန္းမကို ေမးျပန္ေသာ္-
"အရွင့္သား၊ ဆင္းရဲသူ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ နံ႔သာေပါင္း ဘယ္မွာ ရႏိုင္မည္နည္း။ အကြ်ႏ္ုပ္သည္ ဤလည္ရြဲကို သွ်စ္သွ်ားပြင့္ျဖင့္သာ ေန႔တိုင္း းမျပတ္ သုတ္လိမ္းပါ၏" ဟု ဆုိ၏။
မေဟာသဓာလည္း ထိုမိန္းမႏွစ္ေယာက္၏ စကားကို ပရိသတ္တို႔အား မွတ္သားေစ၏။ ထို႔ေနာက္ ေရခြက္ကို ေဆာင္ယူေစ၍ ထိုေရခြက္၌ လည္ရြဲကို ႏွစ္ေစ၏။ ၿပီးေသာ္ အနံ႔၌ ကြ်မ္းက်င္ေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ေခၚသည္။ မည္သည့္အနံ႔ နံသည္ကို သိရေအာင္ နမ္းေစ၏။
ထိုသူသည္ ေရစိုေသာ လည္ရြဲကို နမ္းေသာအခါ သွ်စ္သွ်ားပြင့္နံ႔ ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ "အရွင့္သား၊ ဤ လည္ရြဲ၌ နံ႔သာေပါင္းန႔ံ မရွိ။ သွ်စ္သွ်ားပြင့္နံ႔သာ လိႈင္၏။ မိန္းမငယ္စကား မမွန္။ ဒုတိယ မိန္းမစကား မွန္၏" ဟု ျပန္ ၾကား၏။
မေဟာသဓာလည္း ခိုးသူမအား "သင့္ဥစၥာဟု သင္ဆိုသည္။ လည္ရြဲက သင့္ကို ခိုးသူမဟု ထုတ္ေဖာ္ျပေနၿပီ။ သင္အသို႔နည္း" ဟု ေမး၏။
ခိုးသူမလည္း မလိမ္ညာႏိုင္။ မိမိခိုးယူေၾကာင္း ဝန္ခံရ၏။ ထိုအခါ မေဟာသဓာႏွင့္ ဖြားဖက္တစ္ ေထာင္တို႔သည္ ခိုးသူမကို ဆံုးမလႊတ္လိုက္၏။ လည္ရြဲရွင္အား လည္ရြဲကို ျပန္ေပးလိုက္၏။
ထိုအေၾကာင္းကို မင္းႀကီး ေစလႊတ္ထားေသာ အမတ္သိလွ်င္ အျဖစ္အပ်က္ အလံုးစံုကို ေလွ်ာက္စာတင္၍ မင္းႀကီးကို ၾကားေလွ်ာက္ေစ၏။
ဝိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးလည္း ႏွစ္သက္ျခင္းျဖစ္၏။ ေသနကအမတ္ႀကီးအား ေခၚ၍ "မေဟာသဓာ သုခမိန္ကို ေဆာင္ယူခ်ိန္သင့္ၿပီ မဟုတ္ပါေလာ" ဟု တိုင္ပင္ေတာ္မူ၏။
ေသနကအမတ္ႀကီးကလည္း "အရွင္မင္းႀကီး၊ ဤမွ်ေလာက္ျဖင့္ သုခမိန္ မခန္႔ေလာက္ေသး။ ငံ့ေတာ္မူပါဦးေလာ့" ဟု ဆို၍ ဝန္တိုစိတ္ျဖင့္ တားျမစ္ျပန္ေလ၏။
ခ်ည္လံုးခိုးမႈ
တစ္ေန႔သ၌ ဝါခင္းေစာင့္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ ဝါေပါက္သန္႔သန္႔ကို ခ်ည္ငင္လ်က္ လံုးသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုခ်ည္လံုးကို ယူ၍ ရြာသို႔ ျပန္ခဲ့သည္။
ထိုမိန္းမသည္ မေဟာသဓာ၏ ေရကန္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေရခ်ိဳးမည္ဟူ၍ အႀကံျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခ်ည္လံုးကို မိမိအကႌ်ပံုေပၚ၌ တင္ထား၍ ေရဆင္းခ်ိဳးသည္။
အျခားမိန္းမတစ္ေယာက္သည္ ထိုခ်ည္လံုးကို ျမင္လွ်င္ လိုခ်င္လာသည္။ "အမယ္- ဤခ်ည္ကို အမယ္ငင္ေလသေလာ၊ ျဖစ္ခဲေပစြ" ဟု ဆိုသည္။ ထို႔ေနာက္ ၾကည့္ခ်င္ဟန္ျပဳ၍ ယူေျပးေလသည္။
ခ်ည္လံုးရွင္ မိန္းမလည္း ေရမွတက္၍ လိုက္သည္။ "သင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါ့ခ်ည္လံုးကို ခိုးယူေျပးသနည္း" ဟု ဆို၍ အကႌ်စကို ကိုင္ဆြဲထား၏။ ခိုးသူမလည္း "ငါ့ခ်ည္လံုးကို ငါယူလ်က္ ခရီးသြားသည္။ သင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့အား ခိုးသူမဟု စြပ္စြဲရသနည္း။ ငါ့ကို မေႏွာင့္ယွက္ႏွင့္။ ဆုတ္ေလာ့" ဟု ဆို၍ အတင္းထြက္သြားမည္ျပဳ၏။ ခ်ည္လံုးရွင္ကလည္း မသြားရေအာင္ တားျမစ္၏။ အျငင္းအခံု ျဖစ္ၾက၏။ လူအမ်ား ဝိုင္းဝန္းလာၾက၏။
မေဟာသဓာလည္း ထိုမိန္းမႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚေစသည္။ အမူအရာ အသြင္အျပင္ လကၡဏာကို ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ပင္ ဤသူကား ခိုးသူမ၊ ဤသူကား ခ်ည္လံုးရွင္ဟု အတပ္သိလိုက္သည္။ သို႔ရာတြင္ လူအမ်ားသိေစျခင္းငွာ စစ္ေဆးေမးျမန္းသည္။ ေရွးဦးစြာ ခိုးသူမအား ေမးျမန္းသည္။
"ခ်ည္လံုး၏ အတြင္း၌ မည္သည့္အရာကို ထည့္ခံ၍ လံုးပါသနည္း"
"အရွင့္သား၊ ဝါေစ့ကို ထည့္၍ လံုးပါသည္"
ထို႔ေနာက္ ခ်ည္လံုးရွင္ကို မေဟာသဓာက ေမးျပန္သည္။ ထိုအခါ ခ်ည္လံုးရွင္က "အရွင့္သား၊ တည္ေစ့ကို ထည့္၍ လံုးပါသည္" ဟု ေျဖၾကား၏။
မေဟာသဓာသည္ ထိုမိန္းမႏွစ္ေယာက္၏ စကားကို ပရိသတ္တို႔အား မွတ္သားေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ခ်ည္လံုးကို ေျဖဖြင့္ၾကည့္ေစသည္။ ထိုအခါ တည္ေစ့ကို ေတြ႔ေလ၏။
ခိုးသူမလည္း မျငင္းႏိုင္။ မိမိ ခိုးယူေၾကာင္း ဝန္ခံရေလသည္။ မေဟာသဓာႏွင့္ ဖြားဖက္ေတာ္တို႔လည္း ခိုးသူမကို ဆံုးမ၍ လႊတ္လိုက္ေလသည္။
ဤအေၾကာင္းကို အမတ္သိရွိေသာ္ မင္းႀကီးအား ေလွ်ာက္ထားေစ၏။ မင္းႀကီးလည္း မေဟာသဓာကို ေခၚယူရန္ ေသနက အမတ္ႀကီးကို တိုင္ပင္ျပန္သည္။ ေသနက အမတ္ႀကီးကလည္း ေရွးနည္းအတူ ဖ်က္ျပန္သည္။ မင္းႀကီးလည္း "ထပ္မံစံုစမ္းပါေလဦး" ဟူ၍ ေစေတာ္မူလိုက္ရျပန္ေလသည္။
သားခိုးအမႈ
တစ္ေန႔သ၌ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ သားငယ္ကို ပိုက္ခ်ီလ်က္ မေဟာသဓာ စီရင္ေသာ ေရကန္သို႔ ေရာက္လာသည္။ သူသည္ သားငယ္ကို ေရွးဦးစြာ ေရခ်ိဳးေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိ မ်က္ႏွာသစ္ရန္အတြက္ သားငယ္ကို အဝတ္ေပၚ၌ သိပ္ထားၿပီးလွ်င္ ေရကန္သို႔ ဆင္းသည္။
ထိုအျခင္းအရာကို ဘီလူးမတစ္ေယာက္ ေတြ႔ျမင္သြားသည္။ ဘီလူးမသည္ သားငယ္ကို စားခ်င္သျဖင့္ မိန္းမအသြင္ ဖန္ဆင္းလာသည္။
"အေဆြမ၊ သည္သူငယ္သည္ ခ်စ္ၾကင္နာဖြယ္ရွိ၏။ သင့္သားေပေလာ့"
"မွန္ပါသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္၏သားျဖစ္ပါသည္"
"ထိုသူငယ္ကိုခ်ီ၍ ကြ်ႏ္ုပ္ႏို႔တိုက္စမ္းပါရေစ"
သူငယ့္အမိလည္း သေဘာရိုးထင္၍ "တိုက္ပါေလာ့" ဟုဆိုသည္။ ဘီလူးမသည္ သူငယ္ကို ပိုက္၍ ႏို႔တိုက္ဟန္ေဆာင္ကာ ခိုးယူထြက္ေျပးေလသည္။
သူငယ့္အမိလည္း "သင္ ငါ့သားကိုယူ၍ အဘယ္သို႔ သြားမည္နည္း" ဟု ဆိုလ်က္ ေျပးလာ၏။ ဘီလူးမလက္ကို ကိုင္ဆြဲ၏။
ဘီလူးမက "ဤသူငယ္ကား သင့္သား မဟုတ္။ ငါ့သားတည္း" ဟု ဆိုကာ မေပးဘဲထား၏။ ႏွစ္ဦးျငင္းခံုၾကလ်က္ မေဟာသဓာ ကစားရာ တံခါးဝသို႔ ေရာက္လာ၏။ လူအမ်ားလည္း ဝိုင္းဝန္း လာၾကသည္။
ဘီလူးမက "အရွင့္သား၊ ကြ်ႏ္ုပ္သားကုိ ကြ်ႏ္ုပ္ပိုက္ခ်ီလ်က္ ခရီးသြားပါသည္။ ထိုစဥ္ ထိုမိန္းမက သူ႔သားကို ယူသည္ဟု စြပ္စြဲပါသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ထိုမိန္းမကို လံုးဝမသိကြ်မ္းပါ" ဟု ဆို၏။
သူငယ့္အမိက "အရွင့္သား၊ ထိုသို႔မဟုတ္ပါ" ဟု ဆို၍ ျဖစ္ပ်က္ပံု အလံုးစံုကို ဟုတ္တိုင္း ျပန္ၾကား၏။
မေဟာသဓာသည္ စကားႏွစ္ခြန္းကို ၾကားၿပီးေနာက္ မိန္းမႏွစ္ဦးကို အကဲခတ္ ၾကည့္ရႈသည္။ ဘီလူးမႏွင့္ သူငယ့္အမိကို ခြဲျခားသိျမင္သြားသည္။ သို႔ရာတြင္ အမ်ားသိေအာင္ စီရင္ျပမည္ဟု ႀကံသည္။ "သင္တို႔၊ ငါ့အဆံုးအျဖတ္ကို လိုက္နာမည္ေလာ" ဟု ေမးသည္။ "လိုက္နာပါမည္" ဟု ႏွစ္ဦးလံုးကလည္း ဝန္ခံၾက သည္။
ဤတြင္ မေဟာသဓာသည္ ေျမ၌ စည္းသားသည္။ စည္းေပၚ၌ သူငယ္ကို သိပ္ထားေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ဘီလူးမအား သူငယ္၏ လက္တို႔ကို ကိုင္ေစသည္။ သူငယ္၏ အမိအား သူငယ္၏ ေျခတို႔ကို ကိုင္ေစသည္။ အသင့္ရွိၾကေသာ္ "သင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကေလးကို လုၾကေလာ့။ လု၍ ႏိုင္ေသာသူသည္ သားရွင္ျဖစ္ေစ" ဟု ဆို၏။
မိန္းမႏွစ္ေယာက္လည္း မေဟာသဓာ ဆိုတိုင္း လုၾကသည္။ သူငယ္သည္ အလြန္နာက်င္သျဖင့္ သည္းစြာငိုသည္။ အမိသည္ သူငယ္၏ ျဖစ္အင္ကို မရႈရက္။ မိမိ၏ ႏွလံုး ကြဲအံ့သကဲ့သို႔ စိတ္ထိခိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူငယ္၏ ေျခတို႔ကို လႊတ္လိုက္သည္။ ရပ္လ်က္ ညွိဳးငယ္စြာ ေန၏။
ဤတြင္ မေဟာသဓာက ပရိသတ္အား "အခ်င္းတို႔၊ အမိႏွင့္သူစိမ္းတြင္ သားကို မည္သူက ခ်စ္သနည္း" ဟု ေမးသည္။
ပရိသတ္က "အရွင့္သား၊ အမိသာလွ်င္ သားကိုခ်စ္၏" ဟု ဆိုၾက၏။
ထိုအခါ ပရိသတ္ကို မေဟာသဓာ ေမးျပန္သည္။
"အခ်င္းတို႔၊ ယခု သူငယ္ကို လုယူႏိုင္ေသာမိန္းမသည္ ထိုသူငယ္၏ မိခင္ေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္၊ မလုႏိုင္ေသာ မိ္န္းမသည္ ထိုသူငယ္၏ မိခင္ေလာ။ သင္တို႔ အသို႔ထင္ၾကသနည္း"
"အရွင့္သား၊ သူငယ္နာက်င္သည္ကို မရႈရက္သျဖင့္ လႊတ္လိုက္ေသာ မိန္းမသည္သာလွ်င္ သူငယ္၏ မိခင္ျဖစ္မည္ဟု အကြ်ႏ္ုပ္တုိ႔ ထင္ပါသည္"
"အခ်င္းတို႔၊ သင္တို႔အထင္ မွန္ေပသည္။ သူငယ္နာက်င္သည္ကို ရႈစိမ့္ေသာ မိန္းမသည္ ခိုးသူမျဖစ္သည္။ ထိုခိုးသူမကို သင္တို႔ သိၾကသေလာ"
"အရွင့္သား၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ မသိၾကပါ"
"အခ်င္းတို႔၊ ထိုမိန္းမသည္ လူမဟုတ္။ ဘီလူးမတည္း။ ဤသူငယ္ကို စားလို၍ ခိုးယူျခင္းျဖစ္သည္"
"အရွင့္သား၊ အဘယ့္ေၾကာင့္သိသနည္း"
"အခ်င္းတို႔၊ ရႈၾကေလာ့။ ဤခိုးသူမသည္ မ်က္ေတာင္လည္း မခတ္။ မ်က္ေထာင့္လည္း နီ၏။ သူငယ္ကိုလည္း သနားခ်စ္ခင္ျခင္း လံုးဝမရွိ"
ဤသို႔ဆိုကာ မေဟာသဓာက ဘီလူးမအား "သင္ အဘယ္သူနည္း။ မွန္တိုင္း ေျပာေလာ့" ဟု ေမး၏။
ဘီလူးမလည္း မကြယ္မဝွက္ႏိုင္။ ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာ ဝန္ခံရေပသည္။ မေဟာသဓာလည္း ဘီလူးမအား "ေနာင္ ဤကဲ့သို႔ မေကာင္းမႈကို မျပဳပါေလႏွင့္" ဟူ၍ ဆိုဆံုးမ၏။ ငါးပါးသီလ၌ တည္ေစလ်က္ လႊတ္ လိုက္ ၏။
သူငယ့္အမိလည္း "အရွင့္သား၊ ဤသူငယ္တြင္ အကြ်ႏ္ုပ္၏ ေမြးေသာအသက္ မရွိၿပီ။ အရွင့္သားေပးေသာ အသက္သာ ရွိေတာ့သည္" ဟုဆိုကာ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခ်ီးမြမ္းသည္။ "အရွင့္သားသည္ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး သက္ေတာ္ရွည္စြာ ေနရပါေစသတည္း" ဟု ဆုေတာင္း၍ သားငယ္ကို ပိုက္ခ်ီလ်က္ အိမ္သို႔ ျပန္သြားသည္။
ဝိေဒဟရာဇ္ မင္းႀကီး၏ အမတ္သည္ ဤအျခင္းအရာကို ေလွ်ာက္စာတင္၍ မင္းႀကီးအား ေလွ်ာက္ထား ေစျပန္သည္။ မင္းႀကီးလည္း မေဟာသဓာကို ေခၚယူရန္ ေသနကအမတ္ႀကီးကို ေရွးနည္းအတူ တိုင္ပင္ျပန္သည္။ ေသနကအမတ္ႀကီးကလည္း ေရွးနည္းအတူ ဟန္႔တားျပန္သည္။ ဤတြင္ မင္းႀကီးက "ထပ္မံစံုစမ္းေလဦး" ဟု အမတ္ထံ ေစလိုက္ရျပန္ေလသည္။
("ငမည္းကြႏွင့္ ငေက်ာရွည္ အမႈ"လာပါမည္)
0 comments:
Post a Comment